φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΦΙΛΟΣ μου ζήτησε να διευκρινίσω πως εφαρμόζονται στην πράξη, στην προσπάθεια να σταματήσει η εξόρυξη του χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, τα αξιώματα της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου νικάμε χωρίς να πολεμάμε και πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Τα αξιώματα αυτά ισχύουν μόνο στην περίπτωση που κρίνουμε ότι μπορούμε να νικήσουμε. Εάν κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να νικήσουμε, δεν πολεμάμε. Έχουμε απορρίψει μετά περισσής βδελυγμίας την απαίσια ρήση ότι ο μόνος μάταιος αγώνας είναι ο αγώνας που δεν γίνεται. Η ρήση, προμετωπίδα της αγωνιστικής, κινηματικής και ακτιβιστικής ταυτότητας, θέλει να μας πει ότι το παν είναι ο αγώνας, το αποτέλεσμα δεν μετράει. Είναι μια ρήση των απατεώνων τσαρλατάνων επαγγελματιών της πολιτικής, της αριστερής δημοσιογραφίας, της μετάφρασης, της δικηγορίας και των κινημάτων της νεκροζώντανης Αριστεράς που ζουν και συσσωρεύουν πολιτικό κεφάλαιο και εβρά από τους αγώνες που συνήθως γνωρίζουν την ήττα. Υπάρχει ασφαλώς και το ενδεχόμενο της ήττας ενώ έχεις κρίνει ότι μπορείς να νικήσεις – κι αυτό λόγω της έκπληξης, του απροσδόκητου, του μη αναμενόμενου που πάντα ελλοχεύει.
ΤΟ ότι έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να σταματήσει η εξόρυξη του χρυσού σημαίνει ότι όσοι και όσες συμμετέχουν έχουν κρίνει ότι μπορούν να νικήσουν, ότι μπορούν να πραγματοποιήσουν τον στόχο τους. Μέχρι σήμερα πάντως δεν τα κατάφεραν. Άρα, η κρίση τους είναι λαθεμένη – εκτός εάν περιμένεις ότι θα νικήσεις στο μέλλον αλλά όχι, προφανώς, με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει και το ενδεχόμενο να έχουν κρίνει ότι δεν μπορούν να νικήσουν αλλά αγωνίζονται για την τιμή του κινήματος και των όπλων – λίθων, ξύλων και άλλων διάσπαρτων στη φύση υλικών. Υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην έχουν κρίνει τίποτα, ούτε εάν μπορούν να νικήσουν ούτε εάν δεν μπορούν και αγωνίζονται για να αγωνίζονται γιατί αυτό τους χαρίζει μια κάποια ηδονή. Η σύγκρουση με τις κατασταλτικές δυνάμεις του Κράτους δίνει χαρά και νόημα στη ζωή του αγωνιστή, μέχρι τα τριάντα πέντε, το πολύ, μετά πρέπει να ψάξει να βρει κάτι άλλο.