φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΠΟΣΟ έξω έπεσε ο βλάκας ο εγκέφαλός μου! Περίμενα ότι οι μισοί από αυτούς που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Ιανουαρίου δεν θα τον ξαναψήφιζαν, μιας και τους πούλησε, δεν κράτησε το λόγο του· περίμενα ότι η ΛΑ.Ε. θα πάρει ένα 10%· άρα, η ΝΔ θα νικήσει με 5 και 10 μονάδες διαφορά. Εκεί που έπεσα μέσα ήταν η αποχή. Θεώρησα ότι η αυξητική τάση (το 24,5% στις εκλογές του 2004 έγινε 36% τον Ιανουάριο του 2015) θα συνεχιστεί, όπως και έγινε: 45% η αποχή. Στις επόμενες εκλογές, που δεν θα γίνουν μετά από τέσσερα χρόνια αλλά πολύ πολύ πολύ νωρίτερα, θα ξεπεράσει κατά πολύ το 50%. Δεν θα ασχοληθώ σήμερα με το πολύ σημαντικό ζήτημα της αποχής – αύριο, μεθαύριο. Θα ασχοληθώ κατ΄ αρχάς με το ερώτημα: γιατί έπεσα τόσο έξω, γιατί αστόχησα τόσο εμφανώς στις εκτιμήσεις μου;
ΕΙΝΑΙ πολύ απλό: νομίζω ότι όλοι οι άλλοι σκέφτονται όπως εγώ· νομίζω ότι όλοι οι άλλοι έχουν σαφή επίγνωση των στόχων της καπιταλιστικής επίθεσης . Τεράστια σφάλματα και τα δύο. Έγινα 57 χρονών μαλάκας και ενώ το γνωρίζω πολύ καλά δεν μπορώ να τιθασεύσω, να ελέγξω, να χαλιναγωγήσω, να περιορίσω τη βασική ειδίκευση του εγκεφάλου μου, του εγκεφάλου μας: να γενικεύει. Τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα από τη στιγμή που αδιαφορώ πλήρως για τις συνέπειες της αστοχίας των προβλέψεων – δεν μου καίγεται καρφάκι τι θα πει ο ένας και τι θα πει η άλλη. Εάν θα με χλευάσουν, εάν γίνω ρόμπα, εάν κοσμοξεφτιλιστώ. Είμαι ανίατα αυτιστικός στη σκέψη. Για σαράντα πέντε ολόκληρα χρόνια, μου την έπεφτε η μάνα μου, τι θα πει ο κόσμος; (γι΄ αυτά που έκανα), κι εγώ της απαντούσα: δεν θα κάνω εγώ αυτό που λέει ο κόσμος, ο κόσμος θα κάνει αυτά που κάνω εγώ! Μα την Παναγία, αλήθεια λέω. Η μάνα μου το κατάλαβε και πέθανε χαρούμενη – ο πατέρας μου θα πεθάνει λυπημένος. Λυπάμαι, δεν μπορώ να κάνω τίποτα απολύτως.