του λαμπε ρατ
στην χ.
στον π. για τον Πόρτσια
στον π. για την ιδέα του συγχρονισμού (στην πολιτική)
last but not least, στον θ. για τη σχολή των κακοτεχνών
Αργόσυρτα είναι τα βιώματα όλων των βαθιών πηγαδιών: οφείλουν να περιμένουν πολύ ώσπου να μάθουν τι πέφτει στα βάθη τους.
Φρίντριχ Νίτσε
Οι βεβαιότητες μονάχα με τα πόδια πλησιάζονται.
Αντόνιο Πόρτσια
Πώς καταλαβαίνει, πώς νιώθει κανείς ότι είναι ερωτευμένος-η; Υπάρχει κάτι που να μας το βεβαιώνει; Σκαλώνει το μυαλό μας, δεν μπορούμε να κοιμηθούμε, δεν μπορούμε να φάμε; Βλέπουμε όνειρα, βλέπουμε εφιάλτες, τραγουδάμε, χορεύουμε, γελάμε, κλαίμε; Δεν έχουμε διάθεση να κάνουμε τίποτα, κοιτάζουμε όλο το απόγευμα το ταβάνι, θα προτιμούσαμε να δουλεύουμε σε ένα κάτεργο όλη μέρα για να μη σκεπτόμαστε, να μη φαντασιωνόμαστε, να μην γράφουμε σενάρια επί σεναρίων; Αναπλάθουμε λεπτό προς λεπτό τις κουβέντες μας μαζί της-του, κολλάμε σε κάθε λέξη που είπε ή δεν είπε, διαβάζουμε δεκάδες φορές τα μηνύματα που έστειλε; Φλυαρούμε με τις ώρες με τους φίλους-ες μας για Εκείνη-ον; Γράφουμε ποιήματα ή wannabe ποιήματα, δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε να διαβάσουμε ούτε μισή αράδα από το βιβλίο που περιμέναμε πώς και πώς να διαβάσουμε; Δεν μπορούμε να προσαρμοστούμε με τίποτα στη δουλειά, κοιτάζουμε συνέχεια το ρολόι για να δούμε πότε θα σχολάσουμε; Καρφωνόμαστε στο κινητό περιμένοντας κλήση, αδειάζουμε τασάκια το ένα πίσω από το άλλο, πίνουμε σαν μην υπάρχει αύριο; Δεν μας παρηγορεί καμία συνήθειά μας, καμία ρουτίνα μας, κανένα drug μας; Μας φαίνονται όλα μαύρα; Μας φαίνονται όλα τέλεια;