φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
ΘΕΛΟΥΜΕ να γίνουμε Θεοί; Θέλουμε – ίσως λίγοι και λίγες να μην θέλουν, δεν πειράζει, κανένας δεν είναι τέλειος. Μπορούμε όμως; Όχι, δεν μπορούμε, λογικά σκεπτόμενοι. Διότι ο Θεός είναι ένας, άρα μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός, και μόνο τότε θα πεθάνει ο Θεός. Μέχρι τότε θα υπάρχει και θα τον λατρεύουμε, θα θέλουμε δηλαδή να γίνουμε Θεοί. Είναι δυνατόν όμως 8, 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι να γίνουν Θεοί; Είναι αντίφαση εν τοις όροις, δεν γίνεται. Μπορούμε όμως να γίνουμε θεοί! Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των αρχαιοελληνικών θεών και του ιουδαϊκού Θεού; Ποιος είναι πιο ισχυρός, ο Θεός ή οι θεοί;
ΟΙ θεοί είναι άνθρωποι, αθάνατοι άνθρωποι: τρώνε, πίνουν, τραγουδάνε και γλεντάνε, γαμάνε, πολεμούν, τραυματίζονται και πονάνε, οργίζονται και βρίζουν, απειλούν, δέρνουν τις γυναίκες τους και γελούν με πειράγματα σε βάρος του ΑΜΕΑ θεού Ηφαίστου. Ο Θεός δεν είναι άνθρωπος, αν και πολλές φορές συμπεριφέρεται ως άνθρωπος και οργίζεται, εξοντώνει τους ανθρώπους, τους εκδικείται, τους τιιμωρεί, καίει πόλεις και τους κατοίκους των. Οι θεοί δεν μπορούν να μην τρώνε και να μην πίνουν, να μην νυστάζουν και να μην κοιμούνται – ο Θεός ούτε πίνει ούτε τρώει ούτε ροχαλίζει ούτε μαμάει. Οι θεοί δεν μπορούν να εξαλείψουν τα όρια που βάζει η φύση, δεν έχουν καταργήσει κάθε σχέση με τη φύση, όπως κάνει ο Θεός. Αυτός είναι ο λόγος που, λογικά σκεπτόμενοι, μπορούμε να γίνουμε θεοί αλλά όχι Θεοί. Μόνο ένας μπορεί να πάψει να είναι άνθρωπος και να γίνει Θεός.
Οι επινοητές των θεών και του Θεού, οι αοιδοί της ηρωικής ποίησης και οι συντάκτες της Παλαιάς Διαθήκης αντιμετώπισαν το ίδιο ερώτημα, απάντησαν όμως με διαφορετικό τρόπο: είναι εφικτή η απόλυτη ισχύς; Οι αοιδοί απάντησαν ότι δεν είναι. Οι συντάκτες της Παλαιάς Διαθήκης ότι είναι. Κάποιοι φιλόσοφοι όμως υποστήριξαν, έμμεσα και υπόρρητα στην αρχή, ρητά και αποφασιστικά αργότερα ότι η απόλυτη ισχύς είναι εφικτή – αυτή είναι η αρχαιοελληνική μεταφυσική και οντολογία (Παρμενίδης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Πλωτίνος): η λατρεία του Ένα (ουδέτερο), του Ενός (αρσενικό) και του Απόλυτου δεν είναι τίποτα άλλο παρά η λατρεία, η επιθυμία δηλαδή, της απόλυτης ισχύος και της πίστης ότι είναι εφικτή η εκπλήρωση αυτής της επιθυμίας.
Το 1300 μ. Χ., με τα πρώτα πυροβόλα όπλα, άρχισε η εκπλήρωση των επιθυμιών αύξησης της ισχύος που διατυπώθηκαν στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα – ενώ ταυτόχρονα και παράλληλα διατυπώθηκαν κι άλλες και διατυπώνονται και σήμερα. Έτσι λοιπόν, το 1300 π. Χ. άρχισε η δεύτερη εποχή του δυτικού πολιτισμού, η εποχή της γένεσης του θεού – όχι του Θεού: θα συνεχίσουμε να επιθυμούμε την απόλυτη ισχύ, δηλαδή την κατάργηση κάθε σχέσης με τη φύση αλλά αυτό είναι ανέφικτο ακόμα κι αν γίνουμε αθάνατες ψηφιακές οντότητες (μετανθρωπισμός). Θα γίνουμε θεοί, όχι Θεοί, θα είμαστε αθάνατοι αλλά θα τρώμε, θα πίνουμε και θα γαμάμε. Πότε θα ολοκληρωθεί η διαδικασία της γένεσης του θεού; Όταν θα γίνουμε παντογνώστες και αθάνατοι. Αργούμε; Όπου νάναι! Τώρα βρισκόμαστε στην προτελευταία φάση, τη φάση της παντογνωσίας. Οι επαναστάσεις της Πληροφορικής και της Ηλεκτρονικής, το Διαδίκτυο προετοίμασαν το έδαφος της επανάστασης της Τεχνητής Νοημοσύνης, η οποία σήμερα έχει ξεπεράσει τους περιορισμούς των Μεγάλων Γλωσσικώ Μοντέλων και έχει επινοήσει Πολυμορφικα Μοντέλα (Multimodal) ενώ στα εργαστήρια ασχολούνται με την επινόηση ηλεκτρονικής μύτης, ηλεκτρονικής γεύσης και ηλεκτρονικής αφής για να ενσωματωθούν στα ρομπότ. Τα ρομπότ θα βλέπουν πολύ καλύτερα από τον άνθρωπο, θα αποκτήσουν δηλαδή πολλές υπερφυσικές ικανότητες, οπότε θα αυξηθεί η παραγωγικότητα της βιομηχανίας, θα παραγάγουμε πολύ περισσότερα, άρα θα καταναλώνουμε πολύ περισσότερη ενέργεια και εμείς εκτός από αυτοκίνητο και κινητό που έχουμε όλοι κι όλες θα έχουμε κι έναν παντογνώστη ρομπότ – δούλο. Έτσι λένε, δεν το λέω εγώ. Μη παρεξηγηθούμε! Ο Ζεύς για να δει τι γινόταν στην Τροία πήγαινε στην κορυφή του γειτονικού βουνού – ένα ρομπότ αύριο θα μπορεί να δει τι γίνεται στα παράλια της Τροίας από τον Όλυμπο! Ποιος Ζεύς και ποιος Γιαχβέ!
ΒΕΒΑΙΑ, οι πλούσιοι και οι ισχυροί θα γνωρίζουν πολύ περισσότερα – αυτοί θα γίνουν θεοί, εμείς θα είμαστε ψιλικατζήδες θεοί. Σε όλους τους τρόπους αύξησης του πλούτου και της ισχύος, που ιστορικά διαμορφώθηκαν μέσα σε 2.700 χρόνια δυτικού πολιτισμού, δηλαδή, τη βία, την απάτη, τη γνώση, τη σκέψη, τώρα προστίθεται και η Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία είναι ένας τρόπος αύξησης του πλούτου και της ισχύος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλουσιότεροι γίνονται ακόμα πιο πολύ πλούσιοι και οι ισχυρότεροι ακόμα πιο πολύ ισχυροί. Η επιθυμία του επίγειου Κυρίου να γνωρίζει τι κάνουν οι υποτελείς του, τι λένε, τι σκέφτονται, τι θα κάνουν, τι επιθυμούν, τι σχεδιάζουν, τι αισθάνονται, τι τρώνε, τι πίνουν, τι χρώμα σώβρακο φοράνε, τι μέγεθος σουτιέν εκπληρώνεται με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Με αυτόν τον τρόπο εκπληρώνεται και η επιθυμία της Πανταχού Παρουσίας – ούτε οι θεοί ούτε ο Θεός μπορούσαν να ήταν πανταχού παρόντες, κατά κανένα τρόπο, η Τεχνητή Νοημοσύνη όμως μπορεί – έτσι λένε. Ο Γιαχβέ δεν ήξερε πού ήταν ο Αδάμ και η Εύα και τους έψαχνε – δεν είχαν κινητά τότε.
ΤΟ προτελευταίο στάδιο της διαδικασίας γένεσης του θεού, η Τεχνητή Νοημοσύνη, θα διαρκέσει κάνα δύο δεκαετίες ακόμα, αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν έχει όρια η ανάπτυξή της, η βελτίωσή της. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι διαβάζω – θα τα διαβάζετε κι εσείς. Δύο τρία παραδείγματα είναι ενδεικτικά του προσανατολισμού τους προς την τεχνολογική ολοκλήρωση της μηχανικής σκέψης: Self-Refinement Loops, Process Reward Models και Diffusion Models – εάν δεν τα γνωρίζετε, εύκολα μπορείτε να δείτε τι είναι: φιλόδοξα συστήματα παραγωγής αλυσίδων συλλογισμού με ποικίλους τρόπους.
ΤΟ τελευταίο στάδιο της γένεσης του θεού είναι η εκπλήρωση της επιθυμίας της σωματικής αθανασίας και της αιώνιας νεότητας που διατυπώθηκε το 700 π. Χ. στην Ιλιάδα (Θ 539): ειην αθάνατος και αγήρως ήματα πάντα, θα ήθελα να ήμουν αθάνατος και πάντα νέος. Οι θεράποντες της επιστήμης και της τεχνολογίας ψάχνουν να εντοπίσουν τον χειρότερο εχθρό, τον αήττητο εχθρό, τον Θάνατο μέσα στο κορμί μας και να τον εκτελέσουν ανηλεώς, αυθωρεί και παραχρήμα. Προσδοκούν ότι θα τον βρουν – τον καριόλη. Ο απόλυτος παραλογισμός της επιθυμίας της σωματικής αθανασίας: να γίνει αθάνατος μόνο ο άνθρωπος αλλά όλα τα άλλα όντα θα συνεχίσουν να είναι θνητά! Θα αντιληφθούν ότι ο θάνατος δεν είναι Θάνατος, δεν είναι ένας αποτρόπαιος τύπος που μας κόβει το νήμα της ζωής και το κεφάλι με την κόσα, με εκείνο το μεγάλο δρεπάνι που θερίζουμε το χόρτο για να άλογα αλλά μια διαδικασία: ή θα γίνουμε όλα τα όντα αθάνατα ή δεν θα γίνει κανένα! Το μόνο ον όμως που είναι α-θάνατο, χωρίς θάνατο, είναι το νεκρό ον. Οπότε δεν είναι ον. Ο μόνος τρόπος να γίνουμε όλα τα όντα αθάνατα είναι να εξαλειφθεί ολοσχερώς η ζωή πάνω στον πλανήτη. Να μη μείνει ζωντανό ούτε ένα βακτήριο! Κι αν αποδειχτεί ότι η σωματική αθανασία είναι ανέφικτη, θα μπορέσουμε να παρατείνουμε τη ζωή μέχρι τα 120, 150, μέχρι και τα 500 λένε κάποιοι.
ΕΝ τω μεταξύ υπάρχει και μια άλλη, παράλληλη πραγματικότητα: αυξάνεται ραγδαία η νοσηρότητα και η θνησιμότητα του παγκόσμιου πληθυσμού: τα αυτοάνοσα το 1995 ήταν πεντε και σήμερα είναι 125, όλα σχεδόν αθεράπευτα. Παρόλα αυτά η ιατρική σημειώνει μεγάλες προόδους. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα μετά από μια, δύο γενιές, στα τέλη του αιώνα μας; Οι άνθρωποι θα πεθαίνουν πριν τα 65, πριν γεράσουν, οπότε το 2100 δεν θα υπάρχουν γέροι και γριές. Και αντί για τα δέκα δισ. που περιμένουν για το 2100, μήπως τα δύο θα είναι πολλά;