φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΑΥΡΙΟ, Σάββατο, 14 Νοεμβρίου, θα γίνουν για άλλη μια φορά διαδηλώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας. Δεν θα αποκλείσουμε το ενδεχόμενο η πρακτική αυτή να επεκταθεί και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να έχουμε πανευρωπαϊκές σαββατιάτικες διαδηλώσεις. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο ενδεχόμενο: να γίνουν αύριο, το προσεχές Σάββατο (21/11), άντε άλλο ένα, και να σταματήσουν. Η γνώμη μου είναι ότι θα συμβεί το δεύτερο. Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα μετά από ένα βιντεάκι που είδαν στο fb, το οποίο ενθουσίασε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, και το οποίο κοινοποίησαν πολλοί και πολλές. Δημοσιογράφος πλησιάζει έναν οχτάχρονο, τον Μαρσέλ, και τον ρωτάει, γιατί διαδηλώνεις μαζί με τον πατέρας σου; Και ο οχτάχρονος Μαρσέλ απαντά: γιατί ο Μακρόν είναι μ α λ ά κ α ς όπως και όλοι οι γ α μ η μ έ ν ο ι μπάτσοι. Η απάντηση του Μαρσέλ συνοψίζει με έξοχο, συγκλονιστικό τρόπο, το αδιέξοδο και το δράμα που βιώνει ο αγωνισμός, ο ακτιβισμός και η αγωνιστική, μαχητική ταυτότητα. Με την απάντηση του οχτάχρονου Μαρσέλ θα ασχοληθούμε σήμερα.
Ο οχτάχρονος Μαρσέλ βρίζει. Βρίζει τον Μακρόν και τους μπάτσους – ό ένας είναι μαλάκας, οι άλλοι γαμημένοι. Ενοχλείσαι, Αθανάσιε, που ο οχτάχρονος Μαρσέλ βρίζει τον Μακρόν και τους μπάτσους. Όχι, δεν με ενοχλεί, άλλα με ενοχλούν, πολύ σοβαρότερα. Υποθέτω ότι ο Μαρσέλ ακούει στο σπίτι του να βρίζουν, εκεί έμαθε κι αυτός να βρίζει και του αρέσει – η απάντησή του, η βρισιά του, έσταζε ευχαρίστηση και ηδονή και απόλαυση, την έβρισκε ο πιστιρικάς, γούσταρε, πολύ. Έχυνε! Υποθέτω ακόμα ότι δεν γνωρίζει, όπως και οι γονείς του, τι είναι η βρισιά, γιατί βρίζουμε και ποιες είναι οι συνέπειες της. Όταν βρίζουμε, υποβιβάζουμε κάποιον και τον ταυτίζουμε με κάτι, έμψυχο ή άψυχο, το οποίο περιφρονούμε, το θεωρούμε κατώτερο. Αυτό κάνουμε όταν βρίζουμε τον Μακρόν και τον αποκαλούμε μ α λ ά κ α και τους μπάτσους, γ α μ η μ έ ν ο υ ς . Δηλαδή, περιφρονώ και απαξιώνω και βρίζω τον Μακρόν γιατί είναι βλάκας, δεν γαμάει αλλά μαλακίζεται, ότι δεν είναι άντρας με πυγμή. Θα ήθελα, θα περίμενα, θα έπρεπε να είναι έξυπνος, γαμιάς και άντρας με πυγμή, ίσως και μάτσο; Αυτό είναι το πρότυπο του οχταχρόνου αγωνιστή Μαρσέλ. Περιφρονώ και απαξιώνω τους μπάτσους γιατί είναι γαμημένοι, έχουν γαμηθεί και γαμιούνται. Θα ήθελα, θα περίμενα, θα έπρεπε να μην είναι γαμημένοι, να είναι σωστοί άνδρες, να γαμάνε, όχι να γαμιούνται!
Η βρισιά είναι ένας από τους πολλούς τρόπους εκτόνωσης του ανθρώπου του σοφού. Η κοινωνική συνύπαρξη, οι περιορισμοί της κοινωνίας, οι ματαιώσεις, οι ανεπίλυτες συγκρούσεις και διαμάχες, οι ήττες και οι αποκλεισμοί προκαλούσαν πάντα, και πάντα θα προκαλούν άγχος και επιθετικότητα, τα οποία πρέπει να εκτονωθούν, να βγουν – είναι βάρος ψυχικό και από αυτό το βάρος πρέπει να απαλλαγούμε. Η εκτόνωση γίνεται με πολλούς τρόπους και τη στιγμή που γίνεται εξασφαλίζουμε μεγάλες δόσεις ευχαρίστησης, απόλαυσης και ηδονής. Η εκτόνωση μπορεί να είναι ατομική, όπως είναι το σέξ, η άσκηση βίας, ο φόνος, η βρισιά, το σπάσιμο, αλλά μπορεί να είναι και συλλογική – θυσία, πόλεμος, παιχνίδι. Θα προσθέσουμε και την διαδήλωση, όπως θα δούμε παρακάτω.
ΥΠΑΡΧΕΙ και δύο άλλες πτυχές της βρισιάς: πρώτον, είναι ένας από τους πολλούς τρόπους επιβολής της κυριαρχικής σχέσης. Όταν αποκαλώ μια γυναίκα “κότα”, επιβάλλω μια σχέση ανάμεσα σε μένα και σε μια γυναίκα τη σχέση που έχω με την κότα, το οποίο είναι χαζοπούλι, το οποίο περιφρονούμε. Εγώ, ο άντρας, είμαι ισχυρός και έξυπνος, η γυναίκα είναι αδύναμη και “κατσίκα”. Μπορεί και “κουνέλα”, ποιος ξέρει; Δεύτερον, η βρισιά, λεκτική ή χειρονομία (του κωλοδάχτυλου, λόγου χάριν), εκλαμβάνεται ως μορφή αντίστασης κατά της κυριαρχίας και της εξουσίας. Βρίζοντας τον Μακρόν και τους μπάτσους, τον υποβιβάζουμε στην κατάσταση του αδύναμου, οπότε αντιστρέφουμε την κυριαρχική σχέση και ο υποτελής Μαρσέλ με τη βρισιά γίνεται Κύριος και ο μεν Μακρόν υποβιβάζεται στην κατάσταση του βλάκα, του καληνυχτάκια, του άβουλου, οι δε μπάτσοι στην κατάσταση του γαμημένου, του πούστη. Η αντιστροφή της κυριαρχικής σχέσης, η αντίσταση, γίνεται λεκτικά και δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, καμιά συνέπεια: ο Μακρόν και οι μπάτσοι είναι οι ισχυροί και εμείς οι αδύναμοι, αυτοί μας γαμάνε στην κοινωνική ζωή κι εμείς υποσηρίζουμε ότι είναι μαλάκες και γαμημένοι! Πρόκειται για μια φαντασιωσική αντιστροφή της κυριαρχικής σχέσης, μέσω της οποίας ενισχύεται η σε βάρος μας κυριαρχική σχέση. Με άλλα λόγια, δεν κάνουμε παρά μια οπή περιωπής, μια τρύπα στο νερό.
ΑΥΤΟ όμως, η δημιουργία μιας τρύπας στο νερό, μας εξασφαλίζει μεγάλες δόσεις απόλαυσης, ηδονής και ευχαρίστησης. Οι δόσεις αυτές διπλασιάζονται όταν η βρισιά συνδυάζεται με έναν άλλο τρόπο εκτόνωσης, συλλογικό: τη διαδήλωση. Λίγα πράγματα είναι πιο απολαυστικά, εκτονωτικά, αγχολυτικά, από το να βρίζεις στη διαδήλωση, μόνος ή όλοι μαζί: ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ! Τι ηδονή! Ανείπωτη, αστείρευτη, ανεπανάληπτη. ΓΑΜΙΕΤΑΙ-Ο ΘΡΥΛΟΣ- ΚΑΙ Ο ΠΕΙ-ΡΑΙ-ΑΣ! Θα θυμάστε τη βρισιά, Μητσοτάκη γαμιέσαι, που προώθησαν αριστεροί αγωνιστές, πριν τις εκλογές του 2023, τις οποίες κέρδισε ο γαμημένος Μητσοτάκης και συνέχισε να γαμάει αυτούς που έλεγαν ότι γαμιέται. Να λες , Μητσοτάκη γαμιέσαι, την ώρα που στον έχει χώσει βαθιά, αυτό είναι η εξοχότερη σύνοψη του αγωνισμού και του ακτιβισμού.
ΟΛΗ τη βδομάδα στη δουλειά και το Σάββατο διαδήλωση, συλλογική εκτόνωση δηλαδή. Την οποία το κράτος και οι καπιταλιστές αποδέχονται και ενισχύουν: διαμαρτυρηθείτε, διαδηλώστε, βρίστε, απολαύστε την εκτόνωση, ειρηνικά όμως, χωρίς καταστροφές, εμπρησμούς και “λεηλασίες”! Ασκείστε το δημοκρατικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι, φωνάξτε, ουρλιάξτε, βρίστε, εκτονωθείτε και τη Δευτέρα τα λέμε στη δουλειά. Να φροντίστε να έρθετε με καθαρή κωλοτρυπίδα, άνδρες και γυναίκες. Κι εσύ, οχτάχρονε Μαρσέλ, να πας τη Δευτέρα στη φυλακή σου, στο σχολείο, και να περιμένεις όλη τη βδομάδα πότε να έρθει το Σάββατο.