φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΔΕΝ γνωρίζω πότε η λέξη μ ο υ ν ό π α ν ο χρησιμοποιήθηκε ως βρισιά. Εικάζω ότι η απαξίωση του χρησιμότατου αυτού αντικειμένου, μέσου καθαριότητας του σώματος, θα πρέπει να έγινε μετά την κυκλοφορία του εμπορεύματος της σερβιέτας και κατόπιν του ταμπόν. Δεν παραμένει μυστήριο γιατί οι λέξεις σ ε ρ β ι έ τ α και τ α μ π ό ν δεν έγιναν βρισιές: οι σερβιέτες και τα ταμπόν είναι καλά, είναι υγεία, πρόοδος, καθαριότητα, ευκολία και άνεση – ενώ τα μουνόπανα; Μπλιαχ, βρομιά, ταλαιπωρία, καθυστέρηση, χωριατίλα, φτώχια και μια αηδία και μισή. Τώρα όμως το 10% των γυναικών χρησιμοποιούν μουνόπανα διότι δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν τα προϊόντα περιόδου με αποτέλεσμα να σκάσει μύτη το φαινόμενο που το αποκαλούν φτώχεια περιόδου. Με τη φτώχεια περιόδου έχει μειωθεί η κατάναλωση σερβιετών και ταμπών, έχουν μειωθεί οι πωλήσεις,έχουν μειωθει τα κέρδη. Τα οποία εξ ορισμού πρέπει να αυξάνονται, όχι να μειώνονται! Φρίκη, φρίκη! Υπάρχει ένας τρόπος να αυξηθούν οι πωλήσεις και τα κέρδη: να μειώσουμε το ΦΠΑ από 24% σε 13%. Τι λέτε, να τους ευχαριστήσουμε; Όχι, να διαβεβαιώσουμε ότι τα μουνόπανα είναι πιο χρήσιμα από αυτούς. Με αυτά τα πολύ ενδιαφέρονται ζητήματα, και με άλλα, θα ασχοληθούμε σήμερα, αφού πρώτα ψήσω καφεδάκι στη ξυλόσομπα.
ΤΡΟΜΑΖΩ, φίλες και φίλοι, κάθε φορά που ακούω και διαβάζω και βλέπω ευκολία και άνεση. Καταλήγω αβίαστα και αμέσως ότι οι λάτρες της ευκολίας και της άνεσης είναι πολύ ταλαίπωροι και ταλαιπωρημένοι – και ταλαιπωρούν και τους άλλους βέβαια. Πάμε λοιπόν στο σούπερ μάρκετ και αγοράζουμε κάτι να τσιμπήσουμε το μεσημέρι, μια έτοιμη πίτσα, δέκα λέπτα ψήσιμο θέλει, και μια έτοιμη σαλάτα – τη ρίχνεις απλά στο πιάτο! Τι ευκολία, τι άνεση! Τι έχεις κάνει όμως όλη τη μέρα για να τα αγοράσεις αυτά; Στη πιάτσα λέμε ότι έκανες τσιμπούκια με τον κώλο! Τόσο απλά! Η ευκολία και η άνεση συμβάλλουν στην διαιώνιση της φρικωδεστάτης ταλαιπωρίας που λέγεται μισθωτή εργασία κι αυτή ενισχύει την ευκολία και την άνεση. Με τη διάθεση, με ποιο χρόνο να πλύνεις το μαρούλι, τα κρεμμυδάκια, τον άνηθο, που να βρεις τη δύναμη να σηκώσεις το μαχαίρι να τα ψιλοκόψεις, που να βρεις το κουράγιο να τα πλύνεις! Εγώ σας καταλαβαίνω: δουλεύουμε πολύ, εξαντλητικά, πολλές ώρες, πολλές ώρες και πολλή ταλαιπωρία η μετακίνηση. Εσείς με καταλαβαίνετε; Όλα αυτά τα γράφω γιατί με αρέσει να σκέφτομαι και να γράφω, δεν το κάνω για να σας σώσω, να σας βοηθήσω να κατανοήσετε τι παίζει – ξέρετε πολύ καλά τι παίζει. Όχι, δεν έχω καμιά διάθεση να σας σώσω, με τον οποιονδήποτε τρόπο, όχι. Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν θέλετε να σωθείτε, δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς την μισθωτή ταλαιπωρία, κατά συνέπεια, δεν παραμένει μυστήριο που λατρεύετε την ευκολία και την άνεση – είναι οι αλυσίδες των μισθωτών δούλων της εποχής μας: πανάλαφρες, αόρατες και πολύ πιο αποτελεσματικές. Οι σιδερένιες κόβονταν, αυτές δεν κόβονται.
ΜΑ, θα με πείτε, τι μπορούμε να κάνουμε; Πολύ σωστά; Τι μπορείτε να κάνετε; Να σας πω. Επειδή τις Κυριακές δεν δουλεύετε, να πλένετε το αυτοκίνητό σας να περάσει η ώρα να έρθει Δευτέρα πρωί να πάτε στη δουλείά σας. Κι επειδή το πλύσιμο δεν διαρκεί πάνω από μία ώρα, να το πλένετε οχτώ (8) φορές για να συμπληρώσετε το οχτάωρο. Το κυριακάτικο οχτάωρο. Τι λέτε; Προτείνω να κάνουμε ένα κόμμα που να λέγεται φίλες και φίλοι της εξάμηνης εργασίας: φρικάρετε μόνο που το ακούτε! Και τι θα κάνουμε έξι μήνες; Θα πλένουμε κάθε μέρα οχτώ φορές το αυτοκίνηγο; Τρέχετε αλαφιασμένοι σε κάνα τριήμερο για το χωριό σας και μετά από λίγες ώρες έχετε βαρεθεί, πότε να γυρίσετε στη φυλακή της πόλης – είναι φυλακή, νοσογόνα φυλακή.
ΝΑ όμως που εμφανίζονται κάποιες ρωγμές στο οικοδόμημα της μισθωτής εργασίας και της κυριαρχίας. Δεν φαίνονται – ή δεν τις παρατηρούμε. Όμως, οι Κύριοί μας, τα αφεντικά μας. που εσείς τα αποκαλείτε εργοδότες και συνεργάτες – και δεν ντρέπεστε – έχουν τα μάτια τους ορθάνοιχτα, απασχολούν συμβούλους, επιστήμονες, η δουλειά των οποίων είναι να εντοπίζουν, να παρατηρούν και να μελετούν αυτές τις ρωγμές. Η μείωση της κατανάλωσης σερβιετών και ταμπών είναι μία από αυτές τις ρωγμές. Ως οικοδόμος, σας λέω ότι υπάρχουν δύο ειδών ρωγμές: υπάρχουν ρωγμές που σχηματίστηκαν για κάποιο λόγο (συνήθως καθίζηση θεμελίων) αλλά παραμένουν ως έχουν για πολλά χρόνια. Και υπάρχουν και ρωγμές που γίνονται ρήγματα, που γίνονται χάσματα και αυτή η διαδικασία ρηγμάτωσης μια μέρα θα ολοκληρωθεί με την βέβαιη αλλά αδύνατον να προβλεφτεί με ακρίβεια κατάρρευση του οικοδομήματος. Τι θα συμβεί εάν αυτό το 10% που δεν αγοράζουν, δεν μπορούν να αγοράσουν, σερβιέτες και ταμπόν γίνει 20%; Αν γίνει 40%; Καταστροφή, σκέτη καταστροφή. Τι θα γίνει εάν βελτιωθεί η υγεία μας και μειωθεί η κατανάλωση των φαρμάκων; Καταστροφή! Αν σταματήσουμε να πίνουμε κόκα κόλα; Όλεθρος! Υπάρχουν όμως κι άλλες πτυχές του ζητήματος, πέρα από την οικονομική. Τι θα συμβεί, εάν με αφορμή αυτή την αγοραστική αδυναμία των φτωχών γυναικών, επανεξεταστεί αυτή η πρακτική και δούμε το όλο ζήτημα από πολλές οπτικές γωνίες; Είναι υγιεινές οι σερβιέτες και τα τα ταμπόν; Επειδή είναι μίας χρήσης , δεν καταστρέφουμε πρώτες ύλες, ενέργεια, δεν χρειάζεται η παραγωγή τους πολλή εργασία, η οποία βέβαια μπορεί να αυτοματοποιηθεί κι έχει αυτοματοποιηθεί εν πολλοίς; Μήπως η μείωση της κατανάλωσης σερβιετών και ταμπών είναι μία από τις πολλές πτυχές μιας διαδικασίας συρρίκνωσης του καπιταλισμού, μια αργής, μη συνειδητής, επαναστατικής διαδικασίας αποεμπορευματοποίησης;
Ο καπιταλισμός μετέτρεψε το μουνόπανο σε εμπόρευμα με τη μορφή της σερβιέτας και του ταμπόν. Ξέρετε πόσος είναι ο τζίρος και πόσα τα κέρδη των βιομηχανιών που τα παράγουν; Τεράστια – οι γυναίκες με περίοδο δεν είναι λίγες. Να αλλάζεις κάθε οχτώ ώρες σερβιέτα ή ταμπόν, τέσσερις, πέντε, έξι μέρες κάθε μήνα; Θέλεις πάνω από 20 σερβιέτες ή ταμπόν κάθε μήνα. 200 εκ. γυναίκες με περίοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση καταναλώνουν 400 εκ. πακέτα σερβιετών, με 10 σερβιέτες το κάθε πακέτο, κάθε μήνα, με τις τιμές του πακέτου να κυμαίνεται από 1, 40 μέχρι 2,50 ευρά. Το 10% των γυναικών δεν είναι μικρός αριθμός – ο φόβος τους είναι μήν γίνει 20% και βάλε και, το σημαντικότερο, μην απαξιωθούν ως προϊόντα καθαριότητας και επιστρέψουν οι γυναίκες στα μουνόπανα. Τα πλένεις, τα χρησιμοποιείς και πάλι. Θυμάμαι τη μάνα μου που τα μούλιαζε σε ζεστό νερό για να πλυθούν πιο εύκολα και πιο καλά.
ΥΠΑΡΧΕΙ και μια άλλη πτυχή του ζητήματος. Εάν οδεύουμε, εγώ είναι βέβαιος, προς την κοινωνία της αεργίας, και έχουμε πολύ ελεύθερο χρόνο, γιατί να τα ματώνουμε (από το ξύσιμο όλη τη μέρα) και να μην πλένουμε τα μουνόπανά μας, γιατί να μην ετοιμάζουμε εμείς τη ζύμη για την πίτσα, και για τα μακαρόνια, γιατί να μην ετοιμάζουμε εμείς τη σαλάτα, γιατί να μην περπατάμε, γιατί να μην καλλιεργούμε τα λαχανικά μας στο χωριό, γιατί, γιατί, γιατί; Γιατί να μην μπορούμε να αποτινάξουμε τον ζυγό της ευκολίας και να μην μπορούμε να σπάσουμε τις αλυσίδες της άνεσης; Γιατί να τρομάζουμε και να φρικάρουμε με τη σκέψη ότι μπορεί να υπάρχει έλλειψη κωλόχαρτου όταν είναι πιο υγιεινό το πλύσιμο; ‘Εχετε πρόβλημα να χαϊδέψετε με το πλύσιμο την κωλοτρυπίδα σας ή έχετε πρόβλημα να πιάσετε σκατά, βουτηγμένοι στα σκατά μέχρι τον λαιμό;