Νεκροζώντανη Αριστερά
There are 192 posts filed in Νεκροζώντανη Αριστερά (this is page 9 of 20).
γνωρίζουν ή δεν γνωρίζουν οι καθηγητές ότι θα ηττηθούν;
φίλες και φίλοι, καλημέρες
Πέρασαν τρισήμισι χρόνια, από τον Μάιο του 2010, από τότε που άρχισε η σφοδρή, αδίστακτη και ανηλεής και ανοικτίρμων επίθεση του Κυρίου ημών καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος εναντίον των Υποτελών Παραγωγών και των αυταπασχολούμενων, των μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων. Η επίθεση ήταν μια ριπή αλλεπάλληλών νικών. Τον σκοπό της επίθεσης τον έχουμε αναλύσει πολλές φορές αλλά μιας και συχνάζουν στη Κακιά Σχολή νέες φίλες και νέοι φίλοι θα τον εκθέσω άλλη μια φορά επιγραμματικά. Μέσω της λιτότητας, της περικοπής μισθών, συντάξεων και επιδομάτων, μέσω της φορολογίας , μέσω των απολύσεων κρατικών υπαλλήλων και μέσω των αποκρατικοποιήσεων επιχειρείται ο περιορισμός των κρατικών δαπανών για την αντιμετώπιση του κρατικού χρέους, η συρρίκνωση του Κράτους και κυρίως η καταστροφή των αδύναμων κεφαλαίων, των επιχειρήσεων των αυταπασχολουμένων, των πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων παραγωγικών, μεταποιητικών και εμπορικών επιχειρήσεων. Γιατί να καταστραφούν τα αδύναμα κεφάλαια; Μα για να ενισχυθεί η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων: ό,τι θα καταναλώνουμε, θα το παράγουν οι ελληνικές και ξένες μεγάλες εξαγωγικές παραγωγικές μονάδες και επιχειρήσεις.
Η συνταγή αυτή είναι πάρα πολύ σωστή, από τη σκοπιά του Κυρίου ασφαλώς, αφού είναι αποδοτική και αποτελεσματική – η κερδοφορία ενισχύεται. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: η ανεργία. Όταν θα ολοκληρωθεί η διαδικασία της εκκαθάρισης των αδύναμων κεφαλαίων, μέχρι το 2021-2, η πραγματική ανεργία θα αγγίζει το 40%. Κάποιοι θεωρούν ότι θα υπάρξει ανάκαμψη και ανάπτυξη και θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Θα δημιουργηθούν 1.5 εκ. θέσεις εργασίας για να περιοριστεί η ανεργία στο 10%; 1,5 εκ. θέσεις εργασίας είναι 1500 εργοστάσια των 1.000 εργατών· ή 3.000 εργοστάσια των 500 εργατών· ή 6.000 εργοστάσια των 250 εργατών. Σε ποιόν άλλον τομέα της παραγωγής θα μπορούσε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας; Στη γεωργία, όπου συγκεντρώνεται η γη σε λίγα χέρια; Ή στον τουρισμό;
Τώρα, τρισήμισι χρόνια μετά την έναρξη της ομοβροντίας, οφείλουμε να διατυπώσουμε το ερώτημα: γνώριζε ο Κύριος ότι θα νικήσει, ότι οι σφοδρές και αλλεπάλληλες επιθέσεις Του δεν θα αποκρουστούν; Θα ήταν ολέθριο σφάλμα να μην διατυπώσουμε και το παρακάτω ερώτημα: γνώριζαν οι Υποτελείς Παραγωγοί, οι αυταπασχολούμενοι, οι μικροαστοί και οι μεσοαστοί ότι ο Κύριος θα νικήσει, ότι δεν θα μπορέσουν να αποκρούσουν τις ανηλεείς επιθέσεις του Κυρίου;
πολύ ευχάριστα νέα: το τέλος των ανθρωποβοσκητικών συγκεντρώσεων
ή θα βελάζουμε [μπέεεε], αντί να χειροκροτούμε, ή θα απουσιάζουμε: ανθρωποφύλακας καἶ ανθρωποβοσκός ο Κύριος τσομπάν-τραγουδοποιός Σωκράτης Μάλαμας
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Δεν έχω πάει σε πολλές συναυλίες, πολύ λίγες θυμάμαι, τα τελευταία δε είκοσι χρόνια δεν έχω πάει ούτε σε μία. Του Ρόρι Γκάλαχερ όμως στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο του 1981, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, δεν πρόκειται να τη ξεχάσω. Η μεγάλη κόρη μου δεν περπατούσε ακόμα και μόλις αποκοιμήθηκε αργά το βράδυ, καβάλησα τη Χόρεξ που είχα και πήγα. Οι πύλες του γηπέδου ήταν ανοιχτές· ο Ρόρι και η μπάντα του έπαιζε, ο περισσότερος κόσμος, ροκάδες και φρικιά, ήταν στον αγωνιστικό χώρο, καθισμένοι σε παρέες, περπατούσαν, έπαιζαν, χόρευαν, μπαινόβγαιναν στο γήπεδο, έπιναν ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, ζούσαμε μέσα σε ένα ντουμάνι.
Πάντα κάτι με ενοχλούσε κάθε φορά που παρακολουθούσα συναυλία καθισμένος για ώρες, ακίνητος και σιωπηλός. Με ενοχλούσε που ήμουν καθισμένος, ακίνητος και σιωπηλός. Να βλέπω κάποιον να τραγουδά κι εγώ, μαζί με χιλιάδες άλλουες, να μην τραγουδάω, να είμαι καθισμένος, ακίνητος και σιωπηλός είναι μια κατάσταση που μου προκαλεί μεγάλη δυσφορία. Το θεωρώ ξεπεσμό, κατάντια, κοινωνική και ψυχική εξαθλίωση. Ξέρετε τί μου αρέσει; Να είμαι με παρέα και να τραγουδάμε όλοιες μαζί. Τρελαίνομαι, μα τη Παναγία την Τσουτσουνοφιλούσα. Μου αρέσει να τραγουδάω, δεν θέλω να τραγουδάνε οι άλλοι για μένα. Αλλά δεν τραγουδάω γιατί δεν υπάρχει παρέα – κι άλλα πολλά δεν κάνω γιατί δεν υπάρχει παρέα. Η συναυλία, το πορνό, το γήπεδο, το Κοινοβούλιο, το μπαράκι (το λένε και μαντρί -τη μπάρα, ποτίστρα) είναι ενδείξεις ότι δεν τραγουδάμε πια, δεν γαμάμε, δεν παίζουμε, δεν αποφασίζουμε, δεν διασκεδάζουμε.
η στρατηγική της εξάντλησης της τετραετίας και η διάρκεια της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α – ΑΝ.ΕΛ – ΔΗΜ.ΑΡ
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Εάν γίνονταν σήμερα εκλογές, ή σε λίγους μήνες, εικάζω ότι θα είχαμε την εξής εικόνα της κοινοβουλευτικής δύναμης των κομμάτων (%):
Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ): 39-41
Νέα Δημοκρατία (ΝΔ): 20-22
Χρυσή Αυγή (ΧΑ): 15-17
Ανεξάρτητοι Έλληνες (ΑΝΕΛ): 7-9
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ): 4-6
Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ): 3-5
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ): 3-5
Αντιλαμβάνεστε ότι θα σχηματιζόταν τρικομματική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ. Μια τέτοια εξέλιξη θα πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο, με τον εξής ένα: να μην γίνουν εκλογές! Η τετραετία πρέπει να εξαντληθεί πάση θυσία, ακόμα κι αν χρειαστεί να γίνουν και τακτικοί συμβιβασμοί, όπως έγινε με τους πλειστηριασμούς. Η στρατηγική λοιπόν της πολιτικής μαφίας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι σαφής: οι εκλογές θα γίνουν τον Ιούνιο του 2016 διότι τότε πρέπει να γίνουν. Και προκύπτει το ερώτημα: γιατί οι εκλογές πρέπει να γίνουν αφού εξαντληθεί και το τελευταίο λεπτό της τετραετίας, γιατί χρειάζονται και το τελευταίο λεπτό της τετραετίας;
η (ιστορική) Αριστερά είναι αναχρονιστική και ανεπίκαιρη και καθυστερημένη
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Η ιστορική Αριστερά γεννήθηκε στη Δυτική Ευρώπη το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, μεταξύ του 1840 και του 1880, εποχή εργατικών και λαϊκών εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Τότε αποκρυσταλλώθηκαν οι θέσεις της, οι αρχές της, οι πολλές και ποικίλες τάσεις και ρεύματα. Όταν λέμε Αριστερά εννοούμε (και) έναν τρόπο σκέψης, αν και δεν εμφανίζεται καθόλου μα καθόλου ενιαίος. Υποστηρίζω ότι η ιστορική Αριστερά, ένας συγκεκριμένος και ιστορικά καθορισμένος τρόπος σκέψης πεθαίνει στις μέρας μας – άρχισε τον Αύγουστο του 1945 και τα τελευταία της πέταλα θα τα τινάξει μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια. Υποστηρίζω επίσης ότι ένας νέος τρόπος σκέψης διαμορφώνεται αργά, εκδήλωση μιας πνευματικής παγκόσμιας επανάστασης και ότι, επομένως, μια νέα Αριστερά θα σκάσει μύτη μετά το 2020-2025.
Η ιστορική Αριστερά πεθαίνει διότι είναι αναχρονονιστική και ανεπίκαιρη, δεν μπορεί να δει δήλα δή με νέα ματιά, με νέα μάτια, με νέα μάτιά, τις νέες εξελίξεις. Έχοντας ακλόνητη πίστη στην ανθρώπινη δημιουργικότητα, θεωρώ βέβαιο ότι θα δούμε με μια νέα ματιά, με νέες ματιές τις νέες εξελίξεις. Η εγκατάλειψη ενός τρόπου σκέψης είναι μια μακράς διάρκειας διαδικασία, τουλάχιστον δέκα χρόνια, εάν όμως συντρέξουν κάποιες συνθήκες και προϋποθέσεις, που θα συντρέξουν, είναι βέβαιο ότι η διάρκεια της διαδικασίας της εγκατάλειψης συντομεύεται, ενώ επιταχύνεται η διαδικασία της εμφάνισης και διαμόρφωσης του νέου τρόπου σκέψης. Η ιστορική Αριστερά πεθαίνει εδώ και πάνω από 60 χρόνια, τα επόμενα όμως δέκα θα είναι καθοριστικής σημασίας. Αλλά και η Αριστερά του μέλλοντος, ο νέος τρόπος σκέψης κυοφορείται εδώ και πάνω από 60 χρόνια αλλά μέσα στα επόμενα δέκα θα έχουμε γεννητούρια.
Οφείλω λοιπόν να εξηγήσω γιατί η ιστορική Αριστερά είναι αναχρονιστική και ανεπίκαιρη. Θα παραθέσω μία μόνο από τίς πάμπολλες εκδηλώσεις τη αναχρονιστικότητας και ανεπικαιρότητας, στην οποία θα επανέλθω για να την παρουσιάσω πιο διεξοδικά, και ακολούθως θα εκθέσω τα δύο βασικά μου επιχειρήματα.
Ενώ η ιστορική Αριστερά είναι υπέρ της υποχρεωτικής κρατικής εκπαίδευσης, η Αριστερά του μέλλοντος θα ταχθεί με τον πιο αποφασιστικό και κατηγορηματικά τρόπο υπέρ της κατάργησής της. Ενώ η ιστορική Αριστερά προσπαθεί να διασώσει την υποχρεωτική κρατική εκπαίδευση από τις επιθέσεις του Κυρίου, η Αριστερά του μέλλοντος θα προσανατολιστεί προς την αποδιάρθρωσή της, προς την κατάργησή της. Η ανάγκη συρρίκνωσης του Κράτους, λόγω της συρρίκνωσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, επιφέρει την ανάγκη συρρίκνωσης και ιδιωτικοποίησης (καπιταλιστικοποίησης) της κρατικής υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Να ποιος είναι ο στρατηγικός σχεδιασμός του Κυρίου: στα χρόνια που έρχονται θα περιοριστεί δραστικά ο αριθμός των φοιτητών και τα Πανεπιστήμια θα γίνουν ιδιωτικά, θα σπουδάζουν δήλα δή μόνο οι γόνοι των Κυρίων και των υπηρετών Του. Αυτό σημαίνει και δραστική μείωση των διδασκόντων και των διδασκουσών. Ο αριθμός των μαθητών του Λυκείου θα μειωθεί δραστικά, με τις πολλές και δύσκολες εξετάσεις να είναι ο βασικός εκκαθαριστικός μηχανισμός. Στο βάθος του χρόνου βλέπω και ιδιωτικοποίηση του Λυκείου: ή τα φροντιστήρια θα γίνουν Λύκεια ή τα Λύκεια θα ιδιωτικοποιηθούν και θα γίνουν φροντιστήρια. Κατά συνέπεια, θα μειωθεί δραστικά και ο αριθμός των καθηγητών και των καθηγητριών. Ολοένα και περισσότεροι μαθητές και μαθήτριες του Δημοτικού και ιδίως του Γυμνασίου θα εγκαταλείπουν τις σχολικές αίθουσες, με τη μετατροπή του παιδιού και του έφηβου σε ακόμα πιο σκληρά εργαζόμενο να είναι ο βασικός εκκαθαριστικός μηχανισμός. Είναι βέβαιο ότι κάθε προσπάθεια των δασκάλων και των καθηγητών να αποτρέψουν τη συρρίκνωση και τη μερική κατεδάφιση της υποχρεωτικής κρατικής εκπαίδευσης θα αποβεί άκρως αναποτελεσματική. Και όταν η ήττα θα ολοκληρωθεί, τότε θα αναρωτηθούμε:
τί θα έπρεπε να είχαμε κάνει;
τί θα κάνουμε τώρα;
Μόλις τεθούν αυτά τα ερωτήματα και αρχίσει η διαδικασία της διαμόρφωσης απαντήσεων από παιδιά, εφήβους, διδάσκοντες και γονείς, τότε θα έχουμε τις πρώτες ενδείξεις ότι άρχισαν οι πόνοι της γέννησης ενός νέου τρόπου σκέψης, της Αριστεράς του μέλλοντος δήλα δή. Αυτά όμως τα ερωτήματα θα εμφανιστούν σε όλα τα κοινωνικά πεδία κι αυτό θα είναι μια σαφέστατη ένδειξη της εκκίνησης της διαδικασίας μιας κοινωνικής επανάστασης. Και έρχομαι τώρα να εκθέσω τα επιχειρήματά μου γιατί η ιστορική Αριστερά είναι αναχρονιστική και ανεπίκαιρη – αφού πιω ένα καφεδάκι και καπινίσω ένα τσιγαράκι· θα αράξω σήμερα, θα ξεκουραστώ.
η ιστορική Αριστερά πεθαίνει, η κοινωνία κυοφορεί την Αριστερά του μέλλοντος· πότε όμως θα γεννηθεί;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Με το σημερινό σημείωμα θα εκθέσω τις απόψεις μου για τον θάνατο της ιστορικής Αριστεράς, την κυοφορία και τη γέννηση της Αριστεράς του μέλλοντος και θα καταλήξω στα εξής συμπεράσματα: η ιστορική Αριστερά πεθαίνει διότι είναι αναχρονιστική, ανεπίκαιρη· η κυοφορία της Αριστεράς του μέλλοντος θα διαρκέσει 10-15 χρόνια, προσδιορίζοντας τη σύλληψη στο χρονικό διάστημα 2005-2008· κατά συνέπεια, θα πρέπει να αναμένουμε τη γέννησή της στα έτη 2020-2023.
Τα ερωτήματα είναι πολλά και εύλογα. Γιατί η ιστορική Αριστερά είναι αναχρονιστική, ανεπίκαιρη; Γιατί η κυοφορία της Αριστεράς του μέλλοντος θα διαρκέσει 10-15 χρόνια; Γιατί η σύλληψη έγινε κατά το χρονικό διάστημα 2005-2008; Πώς θα αντιληφθούμε τη γέννησή της, ποιές θα είναι οι ενδείξεις της εμφάνισής της;
1. η ιστορική Αριστερά πεθαίνει
η λατρεία του όχλου (1)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σήμερα, και τα επόμενα πρωινά, θα ασχοληθούμε με τον όχλο, τη μάζα, το πλήθος. Πρόκειται για ένα πάρα πολύ σημαντικό ζήτημα, κομβικής σημασίας θα έλεγα, μιας και στο φαινόμενο του όχλου άλλοι βάζουν θετικό πρόσημο κι άλλοι αρνητικό. Δεν χρειάζεται να διευκρινίσω ότι το δικό μου πρόσημο είναι αρνητικότατο αλλά θα το κάνω. Η σχετική με τον όχλο σύγκρουση εἰναι σαφέστατη: ο όχλος σχετίζεται άμεσα με τις εξεγέρσεις, τις συγκεντρώσεις, τις πορείες και τις διαδηλώσεις, τις διαμαρτυρίες, τις ταραχές, και ως εκ τούτου είναι κάτι το θετικό και ελπιδοφόρο, δεν έχει όμως καμιά απολύτως σχέση με την διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου, την κοινωνική επανάσταση και τον κομμουνισμό του παρελθόντος, του παρόντος, κατά συνέπεια και του μέλλοντος. Ο όχλος είναι ένα αντικείμενο της πολιτικής φιλοσοφίας, ψυχολογίας και ανθρωπολογίας κι ως τέτοιο αξίζει να το μελετήσουμε και να το κατανοήσουμε.
Αφού το μεράκι μας είναι να πλήττουμε το αυτονόητο και να διεγείρουμε ερωτήματα, θα διατυπώσω συνοπτικά, δίκην εισαγωγής, τις πτυχές του υπό διερεύνηση ζητήματος για να σχηματίσουμε μια πρώτη γενική εικόνα. Πριν όμως θα ήθελα να κάνω μια σύντομη αναφορά στην ιστορία της μελέτης του όχλου και να προτείνω τρία βιβλία για όσους και όσες ενδιαφέρονται και ίσως να μην τα έχουν διαβάσει. Ο πρώτος που ασχολήθηκε με τον όχλο και το έκανε θεωρητικό αντικείμενο της πολιτικής φιλοσοφίας, ψυχολογίας και ανθρωπολογίας ήταν ο Gustave Le Bon [ Γκουστάβ Λε Μπον]· το βιβλίο του Ψυχολογία των Μαζών είναι πολύ βασικό βιβλίο – θα πούμε περισσότερα όταν ασχοληθούμε με τις συνθήκες που επέτρεψαν τον Λε Μπον να ασχοληθεί με τον όχλο. Ένα δεύτερο βιβλίο που αξίζει να διαβάσουμε, όσοι και όσες δεν το έχουν διαβάσει, είναι του Ελία Κανέτι, Μάζα και Εξουσία. Το τρίτο, φαινομενικά άσχετο αλλά πολυτιμότατο και χρησιμότατο, είναι το βιβλίο του Κόνραντ Λόρεντζ Επιθετικότητα. Δεν θα υποκύψω στον πειρασμό να παραθέσω τώρα την αφήγηση του Αμμιανού Μαρκελλίνου σχετικά με μια αναταραχή στη Ρώμη που θα μας βοηθήσει όχι μόνο να κατανοήσουμε τον όχλο αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισής του από τον Κύριο – θα το κάνω όταν εξετάσω την καταγωγἠ του όχλου. Να το πρώτο, λογικά και χρονικά, ερώτημα:
1. ο όχλος υπάρχει από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος;
Όχι, φίλες και φίλοι, ο όχλος δεν υπάρχει από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος. Είτε εμφανιστήκαμε πριν από 100.000 χρόνια (επίγνωση του θανάτου) είτε πριν από 30.000 χρόνια (Τέχνη), κατά το μεγαλύτερο μέρος της Ιστορίας μας όχλος δεν υπήρχε. Δεν δυσκολευόμαστε να διατυπώσουμε μια εξήγηση.
για την επικείμενη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ: τί θέλουν οι μικροαστοί στον κοινωνικό πόλεμο;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Διατύπωσα την πρόβλεψη ότι σε τρία χρόνια δεν θα υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν θα υπάρχει γιατί οι Υποτελείς τους πήραν χαμπάρι ότι είναι ή απατεώνες ή αφελείς (όταν θα αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ, θα υπονοώ τα στελέχη, τη γραφειοκρατική ιεραρχία όλων των βαθμίδων – θα το δηλώνω όταν θα αναφέρομαι στα μέλη και τους ψηφοφόρους). Αυτός είναι ο λόγος της (δημοσκοπικής) στασιμότητἀς του. Σήμερα θα εκθέσω τα επιχειρήματά μου και τις σκέψεις μου που με οδήγησαν στη διατύπωση της παραπάνω πρόβλεψης. Και δεν θα παραλείψω να περιγράψω και τα κομβικά σημεία της διαδικασίας διάσπασης/διάλυσης/θανάτου.
Οι προκείμενες των συλλογισμών είναι οι απαντήσεις στα ερωτήματα:
τί είναι οι μικροαστοί/μεσοαστοί;
πώς συμμετέχουν οι μικροαστοί στον κοινωνικό πόλεμο;
ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτική οργάνωση των μικροαστών;
ποιό είναι το πρότυπο οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ;
ποια είναι η στρατηγική του;
τι είναι η Αριστερά;
ο ΣΥΡΙΖΑ είναι Αριστερά;
θέλει να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;
εάν δεν θέλει, τί θέλει;
για την επικείμενη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ
Ιούλιος 2013. Θα υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο του 2016;
Όχι, φίλες και φίλοι, δεν θα υπάρχει.