φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τα τελευταία χρόνια έχω πέσει με τα μούτρα στη μελέτη των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων και έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα. Ένα από αυτά είναι ότι γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται. Εκείνο που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να κατανοήσω το πως τα καταφέρνει ο Κύριος και νικάει. Αυτό κατά κανένα τρόπο δεν σημαίνει ότι πάντοτε  αναδεικνυόταν, αναδεικνύεται και θα αναδεικνύεται νικητής. Εάν δεχτούμε κάτι τέτοιο, εάν δεχτούμε την παντοδυναμία του Κυρίου ημών, θα πρέπει να σιωπήσουμε, να εξαφανιστούμε, να πάρουμε τα βουνά.  Δεν το κάνουμε όμως: Ο Κύριος, μας το επιβεβαιώνει η Ιστορία, δεν νικούσε πάντοτε, δεν νικάει πάντοτε, δεν θα νικάει πάντοτε.

Εάν οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις είναι μορφές πολέμου, τότε, ο Κύριος δεν μπορεί να μην καταφεύγει στην ταχύτητα, τον εκφοβισμό και την απάτη για να νικήσει. Σήμερα, θα ασχοληθούμε με μια πρακτική απάτης, τις υποσχέσεις του Κυρίου, και θα αφήσουμε τις συμφωνίες για μια άλλη μέρα. Όλες οι εξεγέρσεις του παρελθόντος που έχουν ηττηθεί, ηττήθηκαν  επειδή οι υποτελείς αποδέχτηκαν τις υποσχέσεις του Κυρίου και προχώρησαν στη σύναψη συμφωνιών. Γιατί το έκαναν αυτό; Γιατί έδειξαν εμπιστοσύνη στον Κύριο, γιατί πίστεψαν τα λόγια του;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία οφείλουμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα το οποίο προηγείται λογικά και χρονικά: γιατί ο Κύριος δεν τηρεί τις υποσχέσεις του, γιατί αθετεί τις συμφωνίες που έχει συνάψει; Για να μπορέσουμε να διατυπώσουμε μια απάντηση πρέπει να κατανοήσουμε τη φύση της υπόσχεσης και της συμφωνίας. Κι αυτό θα κάνουμε σήμερα.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Σας ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για τον ακριβή χρονικό προσδιορισμό του τίτλου. Μην τον πάρετε τοις μετρητοίς! Είναι απλά ένας σχηματικός τρόπος να προσδιορίσω την έναρξη της έντασης, της όξυνσης του κοινωνικου πολέμου στην Ευρώπη, τη διάρκειά του και το τέλος αυτής της έντασης. Προβλέψεις μπορούμε να κάνουμε, αλλά δεν είμαστε μάντεις, δεν μπορούμε να είμαστε κατά κανένα τρόπο.

Ο κοινωνικός πόλεμος στην Ευρώπη δεν θα αρχίσει το 2014 διότι έχει ήδη αρχίσει. Και έχει ήδη αρχίσει διότι ουδέποτε έπαυσε να διεξάγεται. Αυτή είναι η πρώτη βεβαιότητα. Η δεύτερη βεβαιότητα είναι ότι δεν θα διαρκέσει μήνες ή χρόνια αλλά δεκαετίες, μπορεί να καλύψει χρονικά όλον τον 21ο αιώνα. Η τρίτη βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα της έκβασής του: ουδείς γνωρίζει ποιος θα αναδειχτεί νικητής, ή, εάν υπάρξει κάποιος συμβιβασμός.

Την πρωτοβουλία της έντασης του κοινωνικού πολέμου την έχει πάρει ο Κύριος και οι υπηρέτες Του. Ποιές είναι οι επιδιώξεις αυτής της πρωτοβουλίας; Είναι από τη μια η συρρίκνωση και η ισχυροποίηση του Κράτους κι από την άλλη η προληπτική αντεπανάσταση, η πρόληψη της επερχόμενης κοινωνικής επανάστασης.

Continue reading →

Στις 22 Νοεμβρίου λήγει η οχτάμηνη σύμβασή μου στα ΕΛΤΑ. Εφαρμόζοντας τις απόψεις μου ότι, πρώτον,  πρέπει να εργαζόμαστε μέρα πάρα μέρα, βδομάδα πάρα βδομάδα, μήνα πάρα μήνα, κλπ., όπως θέλει ο καθένας και η καθεμιά, και, δεύτερον, ότι το επάγγελμα είναι κατάρα και αναχρονισμός,

θα ήθελα μετά από οχτώ μήνες, αφού ξεκουραστώ, διαβάσω, γράψω, κλπ., για έξι ή οχτώ μήνες,  να πάρω τη θέση ενός σκουπιδιάρη – ας ξεκουραστεί, ας παίξει με τα παιδιά, ας καλλιεργήσει το κήπο, ας κάνει ό,τι του δίνει νόημα και χαρά στη ζωή του. Εννοείται ότι θα πληρώνεται κανονικά.

Σε παρέα φίλων, μεταξύ των οποίων τέσσερις γιατροί, έθεσα το ερώτημα: θα προτιμούσατε  να ζείτε σε πόλη χωρίς γιατρούς ή χωρίς σκουπιδιάρηδες;

Συμφωνήσαμε όλοι και όλες ότι θα προτιμούσαμε  να ζούμε σε μια πόλη χωρίς γιατρούς παρά χωρίς σκουπιδιάρηδες.

Από τη στιγμή που όλοι και όλες παράγουμε σκουπίδια, οφείλουμε όλοι και όλες να συμμετέχουμε στο μάζεμα και την απομάκρυνσή τους – έως ότου πάψουμε να τα παράγουμε, να τα μαζεύουμε και να τα απομακρύνουμε – να τα διαχειριζόμαστε δηλαδή σε επίπεδο γειτονιάς και συνοικίας.

Εάν, λόγω ανευθυνότητας ή υπεροψίας, δεν θέλετε να συμμετέχετε στην αποκομιδή των σκουπιδιών, οφείλετε να εξασφαλίσετε μια ολιγόμηνη (εξάμηνη) εργασία στους σκουπιδιάρηδες, ένα επίπεδο ζωής που να αντιστοιχεί στις δυνατότητες της εποχής μας και να τους συμπαραστέκεστε για να αποκρούουν κάθε επίθεση που δέχονται από τον Κύριο και το Κράτος.

Εάν ούτε αυτά κάνετε,  πιθανόν μια μέρα να αναγκαστείτε να εγκαταλείψετε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ίσως κι άλλες πόλεις, για να αποφύγετε τον υγειονομικό κίνδυνο. . . Και, ασφαλώς, δεν θα είναι ο μόνος λόγος. . .

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

η φράση αφελείν τά δείματα δηλώνει την  αποτίναξη των φόβων, σημαίνει ‘σταματάω να φοβάμαι’. Την έχω διαβάσει στους Βατράχους του Αριστοφάνη (στ. 688) και θα κάνω τον κόπο να παραθέσω την πρόταση στην οποία ανήκει:

πρώτον ουν ημίν δοκεί / εξισώσαι τους πολίτας καφελείν τα δείματα.

Η πρόταση εξισώσαι τους πολίτας καφελείν τα δείματα είναι σχήμα πρωθύστερο. Αν δεν σταματήσουν οι πολίτες να φοβούνται δεν μπορεί να υπάρξει εξίσωση. Από την άλλη όμως δεν είναι σχήμα πρωθύστερο, αφού η εξίσωση των πολιτών εξοβελίζει πολλούς φόβους.

Οι φόβοι είναι αποτέλεσμα της διαταγής και της απειλής, του εκφοβισμού. Κάθε διαταγή είναι απειλή και κάθε απειλή είναι διαταγή. Ο σκοπός της διαταγής/απειλής είναι η πρόκληση του φόβου, ο οποίος φόβος είναι ταυτόσημος με την ήττα και την υπακοή, υποταγή. Εάν οι υποτελείς δεν φοβηθούν, δεν θα υπακούσουν, δεν θα υποταχτούν. Αυτό ο Κύριος το γνωρίζει πολύ καλά, έχει κατανοήσει πολύ καλά τη σημασία του εκφοβισμού και είναι υποχρεωμένος να διατάζει/απειλεί/εκφοβίζει καθημερινά, με όλους τους τρόπους (λεκτικά, συμβολικά, κλπ). Πρόκειται για την μεταφορά ενός βασικού αξιώματος της διεξαγωγής του  πολέμου στη διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου, ένα αξίωμα το οποίο ο Τάκιτος στο έργο του Γερμανία (Germania, κεφ. XLIII) διατυπώνει ως εξής: σε κάθε μάχη, οι πρώτοι νικημένοι είναι τα μάτια (nam primi in omnibus proeliis oculi vicuntur). Εμείς, θα πρέπει να συμπληρώσουμε: τα αυτιά και τα μάτια – η σκέψη, το συναίσθημα.

Το ζήτημα του εκφοβισμού και της αποτίναξης των φόβων μας ενδιαφέρει πάρα πολύ διότι από τη μια κατανοούμε πως διαιωνίζεται η Κυριαρχία, η Ισχύς του Κυρίου, κι από την άλλη πως κλονίζεται, πως αποσυντίθεται, πως καταλύεται.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Το Κράτος είναι η καρδιά του Κυρίου καπιταλιστή, του Κυρίου Κεφαλαίου, της καπιταλιστικής Κυριαρχίας.

Το Κράτος-καρδιά χτυπάει στις Εφορίες (Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες)  και στα αστυνομικά τμήματα/στρατώνες. Εάν κάποτε το Κράτος μείνει με δυο μηχανισμούς, αυτοί θα είναι οι Εφορίες και οι κατασταλτικοί-εκφοβιστικοί-εξοντωτικοί μηχανισμοί. Οι Εφορίες είναι τα φρούρια όπου συντονίζεται και ολοκληρώνεται η αρπαγή του τεράστιου και συλλογικά (κομμουνιστικά) παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πότε θα συμβεί αλλά είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι θα συμβεί. Οι επιθέσεις των μαθητών κατά των αστυνομικών τμημάτων τον Δεκέμβρη του 2008 σε πολλές πόλεις είναι απλά μια ένδειξη του τι θα συμβεί. Από την άλλη, η αδυναμία/απροθυμία/συνειδητή άρνηση πληρωμής τακτικών και εκτάκτων τελών (φόρων)  που επιβάλλει το Κράτος είναι επίσης μια πρώτη ένδειξη του τι θα ακολουθήσει. Και να τι θα ακολουθήσει: εξαγριωμένα πλήθη θα εισβάλλουν στις Εφορίες, θα τις καίνε, θα τις καταστρέφουν, θα τις εκκενώνουν, θα τις απαλλοτριώνουν, θα τις επανοικειοποιούνται, θα αλλάζουν τη χρήση τους, θα τις κάνουν κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους: κοινοτικές βιβλιοθήκες και κοινοτικά τυπογραφεία, καλλιτεχνικά στέκία, χώρους διαλέξεων, χώρους για παιδιά.

Αυτό είναι το μέλλον όλων των χώρων του Κράτους και του Κυρίου Κεφαλαίου. Τα σχολεία θα γίνουν ελεύθεροι χώροι για τα παιδιά. Φαντάζεστε τι ωραίες κοινοτικές βιβλιοθήκες μπορούν να γίνουν οι εκκλησίες;  Τι όμορφα εργαστήρια ζωγραφικής και γλυπτικής; Τι ωραίοι χώροι για θεατρικά εργαστήρια και θεατρικές παραστάσεις; Τι ωραίοι χώροι για χορό; Τι όμορφοι λαχανόκηποι και κοινοτικoί οπωρώνες μπορούν να γίνουν τα στρατόπεδα και οι στρατώνες; Τις φυλακές θα τις γκρεμίσουμε, τα γηροκομεία τι θα τα κάνουμε; Τα βιβλιοπωλεία θα γίνουν κοινόχρηστες βιβλιοθήκες, τα σούπερ μάρκετ θα τα κάνουμε ανοιχτές, ελευθεροπροσβασιακές κοινοτικές αποθήκες τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης. Τα εργοστάσια θα γίνουν ανοιχτοί, ελεύθεροι χώροι εργασίας όπου θα μπορούμε να πηγαίνουμε όποτε θέλουμε, να μένουμε όσο θέλουμε και να φεύγουμε όποτε θέλουμε. Θα γίνουν χώροι πολυλειτουργικοί – όχι μόνο χώροι παραγωγής αλλά και ζωής, μάθησης, διδασκαλίας, έρευνας, ερωτοτροπιών, φαγητού, ύπνου, συζητήσεων, παιχνιδιού.

Η εποχή των διαδηλώσεων, των αιτημάτων, της ικεσίας, των συλλαλητηρίων και της διαμαρτυρίας κλείνει τον κύκλο της. Ένας νέος κύκλος ανοίγει, ο κύκλος του περάσματος στην πράξη:

μονομερής μείωση του χρόνου εργασίας, κατάργηση της θητείας, κατάργηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, στάση πληρωμών (διοδίων, φόρων και τελών, εισιτηρίων, ασφαλίστρων, τελών αυτοκινήτων, προστίμων, κλπ), επιλεκτική και στοχευμένη καταναλωτική στάση, έλεγχος των χώρων του Κράτους καί του Κεφαλαίου.

Ο κύκλος της διαμαρτυρίας και του αιτήματος κλείνει με τις απεγνωσμένες διαδηλώσεις των ΑΓΑ.ΠΟ., τις αδιέξοδες καταλήψεις των φοιτητών και άλλες παρόμοιου χαρακτήρα πρακτικές. Είναι οι τελευταίες εκλάμψεις της απόγνωσης και των αδιεξόδων της ιστορικής Αριστεράς.

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Το Κράτος ή θα εξαφανιστεί ή θα μείνει με δύο υπουργεία. Πως , γιατί θα εξαφανιστεί; Ποια θα είναι αυτά τα πουργεία; Ποιοι παράγοντες θα επικαθορίσουν τη μια ή την άλλη εξέλιξη;

Η συρρίκνωση, ο περιορισμός  του κράτους που άρχισε πριν μερικές δεκαετίες, όπως υπέδειξαν οι διορατικότατοι θεωρητικοί του νεοφιλελευθερισμού και εφάρμοσαν ανηλεώς οι πολιτικοί του Κυρίου ημών, δεν αποσκοπεί στην αυτοκατάργησή του αλλά στην ισχυροποίησή του. Γιατί όμως πρέπει να συρρικνωθεί, να περιοριστεί για να αυξήσει την Ισχύ του και ποιες λειτουργίες θα απομείνουν, σε τελική ανάλυση;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Όσο πιο μαζικό είναι ένα συλλαλητήριο, τόσο πιο αναποτελεσματικό είναι – όσο πιο δυναμική είναι μια διαμαρτυρία, τόσο πιο οδυνηρή η ήττα. Το Σάββατο το βράδυ, οι διαδηλώσεις ήταν πολυπληθείς αλλά ελάχιστα μαχητικές ( μεταξύ της δειλίας και της απερίσκεπτης τόλμης προκρίθηκε η πρώτη), Κυριακή πρωί τα τσιράκια του Κυρίου αποφάσισαν να αρπάξουν άλλο ένα κομμάτι του κοινωνικού πλούτου των υποτελών Παραγωγών και μη. Εμείς περπατάμε στους δρόμους, συλλαλώντας και κραυγάζοντας και διαλυόμαστε με το πρώτο δακρυγόνο, ενώ ο Κύριος επιτίθεται άκρως στοχευμένα, αποφασιστικά και ασφαλώς χωρίς έλεος.

Δε νομίζω πως θα συνεχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε, να ικετεύουμε, να εκλιπαρούμε, να παρακαλάμε, να διαδηλώνουμε για πολύ ακόμα. Και τι θα κάνουμε;

Γενική απεργία διαρκείας, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα; Όποιος και όποια δεν έχει δουλειά ή είναι εκτός παραγωγής, δεν μπορεί αν συμμετέχει. Οι άλλοι θα συμμετέχουν;

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Η πρότασή μου:

διαρκής κατάληψη των εφοριών, των τραπεζών και των γραφείων της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, του ΟΤΕ από εργαζομένους, ανέργους, συνταξιούχους, φοιτητές, μαθητές, νοικοκυρές

να πάψουμε να πληρώνουμε φόρους, δόσεις, λογαριασμούς των ΔΕΚΟ

επίδομα ανεργίας σε όλους και όλες  χωρίς προϋποθέσεις και χρονικούς περιορισμούς

εικοσάωρο και μισθός σε όλους και όλες

η χρεοκοπία (του Κυρίου Κεφαλαίου – Κράτους) θα μας σώσει

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η Φήμη, αδερφή των Γιγάντων (μας λέει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα), είναι η προσωποποίηση των διαδόσεων ενώ η Όσσα, των ψιθύρων – την πρωτοσυναντάμε στην Ιλιάδα (Β 93).  Σήμερα, θα προσεγγίσουμε τη σχέση του Κυρίου με τις διαδόσεις και τους ψιθύρους των υποτελών Παραγωγών, δηλαδή με τα όρια της ικανότητας, της πείρας και της γνώσης του Κυρίου να προγιγνώσκει το ξέσπασμα μιας στάσης, ανταρσίας, ταραχής, εξέγερσης και επανάστασης.  Ό, τι και να κάνει, τις διαδόσεις και τους ψιθύρους δεν θα τους ακούσει ποτέ. Ό,τι και να κάνει, όσο και να προσπαθήσει και να ζοριστεί, το μη αναμενόμενο, το απροσδόκητο, την έκπληξη δεν μπορεί να την εξοβελίσει από το φυσικό και κοινωνικό στερέωμα. Εμείς οι υποτελείς Παραγωγοί το έχουμε αποδεχτεί, όπως και τον θάνατο. (Εν τω μεταξύ, η εξέταση της σχέσης του στωικισμού με τον κομμουνισμό ας  εκκρεμεί – δεν είναι άλλωστε η μόνη εκκρεμότητα).

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Επανέρχομαι να σχολιάσω τον σχεδιασμό και τη στρατηγική των φοιτητών (συλλαλητήρια, ενότητα με τους αγανακτισμένους), να διατυπώσω τις σκέψεις μου και να εκθέσω τις απόψεις μου για τον κοινωνικό πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ φοιτητών και του Κράτους (Κυρίου Διαμαντοπούλου) και θα επανέλθω πολλές φορές ακόμα.  Θεωρώ το ζήτημα εξόχως σημαντικό διότι είμαι βέβαιος ότι η έκβαση αυτού του κοινωνικού πολέμου μπορεί να αποβεί νικηφόρα – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα αποβεί κιόλας.  Εάν δεν αποβεί, υπεύθυνος δεν θα είναι ο Κύριος Διαμαντοπούλου αλλά οι φοιτητές.  Σήμερα, θα καταπιαστούμε με τις  έννοιες  της κλιμάκωσης και του συντονισμού (άρα, και της αποκλιμάκωσης και του αποσυντονισμού, τουτέστιν, της προϊούσας διάλυσης).

Πριν συνεχίσω θα ήθελα να παραθέσω τον σχεδιασμό των φοιτητών και να κάνω τρεις  συντομότατες παρεκβάσεις που θα μου επιτρέψουν να εκθέσω τις σκέψεις μου. Οι δυο πρώτες αφορούν τους φοιτητές και η τρίτη τον Κύριο Διαμαντoπούλου.

Οι φοιτητές είναι αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τον αγώνα τους: θα πάρουν μέρος σε πανεκπαιδευτικό συλλαλητήρια, την Πέμπτη ( 8/9/11), το Σάββατο θα συγκεντρωθούν μαζί με άλλους έξω από την  Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης και να ενωθούν με τους αγανακτισμένους.  Φοιτητές και  ΑΓΑ.ΠΟ., ως προς τον τρόπο διεξαγωγής του αγώνα (μιλάω τη γλώσσα τους) μιμούνται την ιστορική Αριστερά, η οποία λατρεύει το δρόμο, τις διαμαρτυρίες, τις φραστικές απειλές, τις ικεσίες, τις συγκεντρώσεις, τις πορείες, τις διαδηλώσεις, τα συλλαλητήρια, όπου πολλοί μαζί λαλούν και χορεύουν κι αργεί να ξημερώσει.  Αυτές οι μορφές αγώνα, δεν είναι αγώνας αλλά τρόποι ομαδικής, συλλογικής, μαζικής έκφρασης (διαμαρτυρίας, οργής, ικεσιών, απόγνωσης και θρήνου).  Κινούνται μεταξύ δειλίας και απερίσκεπτης τόλμης: είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα περνάν από τις απειλές στην ικεσία και στη φυγή.

Πέρα από τη μίμηση, υπάρχει και το στοιχείο της μη συσσώρρευσης της πείρας (του αγώνα) στο χώρο των Πανεπιστημίων. Η κατάσταση του φοιτητή είναι μια προσωρινή, μεταβατική κατάσταση. Εάν κάτι μαθαίνει ο φοιτητής, το παίρνει μαζί του. Αυτό σημαίνει ότι η πείρα αυτή συσσωρεύεται εκτός του πεδίου μάχης, διαχέεται στην κοινωνία.

Continue reading →