ζούμε παραμονές παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης;

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Είναι δέκα και μισή, τα παιδιά κοιμήθηκαν, ακούω Prokol Harum, κάθομαι να γράψω, να ξαλαφρώσω, να διώξω από μέσα μου το φορτίο των σκέψεων – η σκέψη είναι ποίηση, είναι δημιουργία. Το ερώτημα το τίτλου του σημειώματος με απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια και πολύ συχνά αναρωτιέμαι εάν μας επιτρέπεται να το θέτουμε. Και υποστηρίζω ότι μας επιτρέπεται διότι όσο θα υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη Γη, θα γίνονται πάντα επαναστάσεις. Όσο θα υπάρχει ζωή και άνθρωποι, θα υπάρχει πάντα το απροσδόκτητο, το μη αναμενόμενο, η εκπληξη – κάτι που ο Κύριος (άρπαγας και καταστροφέας του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου – ο καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος σήμερα) δεν μπορεί να εξοβελίσει. Όσο και να προσπαθεί, δεν θα μπορέσει ποτέ να ελέγξει, να κατακτήσει, να αποικίσει το μέλλον. Η εγγενής αυτή αδυναμία του Κυρίου του προκαλεί φόβο, και ο φόβος φέρνει στην επιφάνεια μια επιθυμία – την κομβική επιδίωξη του: την αναπαραγωγή και την ενίσχυση της Κυριαρχίας, της αρπαγής και της καταστροφής του κοινωνικού πλούτου. Δεν είναι το κέρδος η βασική του επιδίωξη, αλλά η αναπαραγωγή και ισχυροποίηση της Κυριαρχίας. Αυτό είναι το βασικό του μέλημα.

Εδώ και αρκετό καιρό, εδώ και δεκαετίες, ο Κύριος συνειδητοποίησε ότι η Κυριαρχία αντιμετωπίζει το φάσμα της συρρίκνωσής της. Ποια αντικειμενική κατάσταση τον ώθησε προς αυτήν την συνειδητοποίηση; Η βασική αντίφαση της εποχής μας – που καθορίζεται ασφαλώς από τις επιθυμίες και τις ανάγκες των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλκογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου: το ότι δεν ζούμε όπως θα θέλαμε να ζούμε. Η αντίφαση αυτή προκαλείται από την συνειδητοποίηση των υποτελών Παραγωγών ότι ενώ ο πλούτος που υπάρχει είναι τεράστιος, φτάνει και περισσεύει να ζούμε όλοι και όλες ικανοποιώντας τις βασικές μας ανάγκες, μέσα σε ισότητα και ελευθερία, υπάρχει ανεργία, φτώχεια, άγχος, ανασφάλεια, ταλαιπωρία, στερήσεις, κατάθλιψη, ανισότητα και ανελευθερία. Θα μπορούσαμε σήμερα να εργαζόμαστε δυο, τρεις μήνες το χρόνο – και πολύ είναι! Αντ΄ αυτού, υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνεργοι και δισ. που εργάζονται εξαντλητικά, ενώ ο μισός πληθυσμός της Γης, είναι άεργος. Το ποσοστό απασχόλησης στην Ελλάδα είναι 55%!

Εάν η αντίφαση αυτή λυθεί, η Κυριαρχία θα καταρρεύσει. Επομένως, η αντίφαση αυτή δεν πρέπει να επιλυθεί! Ο Κύριος θα κάνει το κάθε τι όχι μόνο να μην λυθεί αλλά θα κάνει ό,το περνάει από το χέρι του για να την οξύνει. Ο μόνος τρόπος να αναπαραχθεί η Κυριαρχία είναι να επιταθεί η αρπαγή και η καταστροφή του κοινωνικού πλούτου. Αυτό το καθήκον το έχει αναλάβει ο νεοφιλελευθερισμός και η τελευταία επίθεση του Κυρίου κατά των υποτελών Παραγωγών.

Η επίλυση της παγκόσμιας αντίφασης μεταξύ του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και της γενικευμένης εξαθλίωσης (υλικής, ψυχικής, συναισθηματικής, κοινωνικής, πνευματικής) είναι συνώνυμη της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης. Συνεπώς, η αποτροπή εκ μέρους του Κυρίου της επίλυσης της αντίφασης, είναι συνώνυμη με την παγκόσμια κοινωνική αντεπανάσταση. Οι Κύριοι αντιστέκονται, αντιδρούν πριν γίνει η παγκόσμια επανάσταση, άρα, την περιμένουν. Οι Κύριοι πάντα περιμένουν την επανάσταση, την έχουν διαρκώς στο μυαλό τους, είναι ο εφιάλτης τους, ο τρόμος τους. Μια πολύ σημαντική πλευρά της αντεπανάστασης είναι η καταστολή της. Διακρίνουμε δυό φάσεις αυτής της αντεπανάστασης/καταστολής: την άμεση καταστολή, την καταστολή της εν εξελίξει επανάστασης (ας την αποκαλέσουμε ταυτόχρονη) και την εκκαθαριστική καταστολή, αυτή που εκτυλίσσεται μετά το τέλος μιας ηττημένης επανάστασης (θα την πούμε υστερόχρονη). Τώρα, με τον νεοφιλελευθερισμό,με την πρόσφατη επίθεση του Κυρίου κατά των υποτελών Παραγωγών, ζούμε μια καινοφανή καταστολή: την προληπτική, την αποτρεπτική, την προτερόχρονη, αυτή που οργανώνεται και εκτελείται για να αποτρέψει την επανάσταση.

Φίλες και φίλοι, τι σημαίνει το γεγονός ότι οι Κύριοι μπήκαν στο κόπο να καταστείλουν μια επανάσταση που δεν έχει ακόμα ξεσπάσει; Σημαίνει ότι φοβούνται, σημαίνει ότι είναι σίγουροι ότι επίκειται.

Ας αφήσουμε όμως τον Κύριο, τους φόβους του και τις επιθυμίες του, κι ας επιχειρήσουμε να δώσουμε μια απάντηση στο εξής ερώτημα: πότε αρχίζει μια κοινωνική επανάσταση; Όταν ξεσπάει; Πότε άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος; Το 1939; Όχι, βέβαια! Πότε άρχισε η Γαλλική επανάσταση; Όταν ξέσπασε, το 1789; Όχι, βέβαια! Ένα άλλο ερώτημα: οι παραμονές της κοινωνικής επανάστασης είναι κοινωνική επανάσταση; Ναι, είναι κοινωνική επανάσταση και είναι μια πολύ σημαντική χρονική περίοδος. Είναι μια περίοδος που εγκαθιδρύεται η ελευθερία σκέψης, η ισότητα, η ελευθερία, προκρίνεται η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία, η εμφάνιση νέων ιδεών, αντιλήψεων, πρακτικών, θεσμών, με λίγα λόγια διευρύνεται ο εμμενής κομμουνισμός.

Φίλες και φίλοι, δεν ζούμε παραμονές παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης, ζούμε εν μέσω αυτής.

Σας εύχομαι καλό αύριο, με υγεία και χαρά!

Αθανάσιος Δρατζίδης, Αλεξανδρούπολη

γιατί εργάζομαι έξι μήνες το χρόνο

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Continue reading →

οι δυο θεμελιώδεις αρχές της Αριστεράς του μέλλοντος: ελεύθερη συνεργασία και ισότητα

φίλες και φίλοι, γειά σας και χαρά σας!

Πως θα είναι η Αριστερά του μέλλοντος; Μπορούμε να την φανταστούμε; Πως θα θέλαμε να είναι; Τα ερωτήματα αυτά με απασχολούν εδώ και πολλές δεκαετίες. Τώρα είμαι έτοιμος, όπως λέει κι ο Πορτακάλογλου, να διατυπώσω τη γνώμη μου και την επιθυμία μου. Θα ήθελα η Αριστερά του μέλλοντος να οικοδομηθεί πάνω σε δυο θεμέλιους λίθους, πάνω σε δυο θεμελιώδεις αρχές. Η πρώτη: η Αριστερά θα είναι μια ομοσπονδία ελεύθερων και αυτόνομων ομάδων πάσης φύσης (εργασιακές, πολιτικές, κοινωνικές, καλλιτεχνικές, εκδοτικές, επιστημονικές, κλπ, κλπ). Δεν θα είναι ένα μικρό κράτος, όπως όλα τα κόμματα της Αριστεράς με Κυρίους και υποτελείς, με ιεραρχία και γραφειοκρατία. Θα είναι ένα πρόπλασμα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας. Το πρότυπο οργάνωσης δεν θα είναι ο στρατός, το μαντρί δηλαδή, αλλά ένας κοινόχρηστος και κοινόκτητος ελευθεροπροσβασιακός χώρος.

Η δεύτερη αρχή: εφαρμόζοντας την πρακτική της εναλλαγής, όλοι και όλες οι υποψήφιες μιας εκλογικής περιοχής θα εκλέγονται βουλευτές, σε περίπτωση εξασφάλισης μιας ή περισσότερων εδρών και μόνο μία φορά. Η Αριστερά του μέλλοντος θα εκλαμβάνει την ελευθερία, την ισότητα και τον κομμουνισμό ως κάτι που ασκείται και επιβεβαιώνεται στη πράξη σήμερα, όχι ως κάτι που χαρίζεται και διεκδικείται. Η Αριστερά του μέλλοντος θα είναι αναρχοκομμουνιστική, δεν θα παραχωρεί σε κανέναν και για κανένα λόγο κανένα απολύτως προνόμιο.

Εμείς, οι ανένταχτοι και οι ανένταχτες της Αριστεράς, θα μπορέσουμε να συναντηθούμε βασιζόμενοι σε αυτές τις δύο αρχές; Πιστεύω ότι θα μπορέσουμε, είναι ζήτημα χρόνου.

Πολύ θα ήθελα να ακούσω κάποιες άλλες γνώμες για το ποιες πρέπει να είναι οι θεμελιώδεις αρχές.

η κρίση των Κυρίων της ιστορικής Αριστεράς και η ελευθερία πνεύματος

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Στο σημερινό σημείωμα θα υποστηρίξω την άποψη ότι στα επόμενα χρόνια θα ζήσουμε αφενός μια μεγάλη κρίση των Κυρίων της Αριστεράς, μια κρίση που θα τους αναγκάσει είτε να παραταχθούν αναφανδόν στο πλευρό του Κυρίου καπιταλιστή είτε να απομακρυνθούν από την πολιτική, και αφετέρου θα ζήσουμε μια ατμόσφαιρα ελευθερίας πνεύματος, μια ελευθερία που θα έχει ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση και εμφάνιση της Αριστεράς του μέλλοντος.

Continue reading →

κομμουνισμός, εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία

Εδώ και πολλά χρόνια με απασχολούσε το εξής ερώτημα: θα υπάρχουν άραγε σε μια διευρυμένη κομμουνιστική κοινωνία (οι σημερινές είναι άκρως συρρικνωμένες κομμουνιστικές κοινωνίες) εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία; Σήμερα, είμαι έτοιμος να δώσω μια απάντηση και να την υπερασπιστώ δημόσια: ΟΧΙ, κατηγορηματικά όχι, δεν θα υπάρχουν ούτε εκδοτικοί οίκοι ούτε βιβλιοπωλεία. Γιατί είσαι κατηγορηματικός; Πως θα εκδίδουμε βιβλία σε μια κομμουνιστική κοινωνία, πως θα τα προμηθευόμαστε;

Πριν απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, θα πρέπει να εξετάσουμε πως προμηθευόμαστε και πως εκδίδουμε σήμερα, στο καπιταλιστικό παρόν, βιβλία. Υπάρχουν τρεις τρόποι να χρησιμοποιήσουμε ένα βιβλίο: να το κλέψουμε, να το αγοράσουμε ή να το δανειστούμε από κάποια κοινοτική (τοπική) βιβλιοθήκη.

Continue reading →

που, από ποιους παίζεται σήμερα το καλύτερο ποδόσφαιρο;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Που, από ποιους παίζεται σήμερα το καλύτερο ποδόσφαιρο; Στο ερώτημα αυτό υπάρχουν δυο απαντήσεις. Η μια απάντηση δίνεται από τη σκοπιά του σημερινού ανδρικού ποδοσφαίρου ως επαγγελματικού αθλήματος και θεάματος. Τι εννοούμε όταν λέμε ‘παίχτηκε καλό ποδόσφαιρο’ ή ‘είδαμε καλό ποδόσφαιρο’; Τι εννοούμε όταν λέμε ‘ωραίο μάτς’ ή ‘ωραίο παιχνίδι’; Είναι το ποδόσφαιρο που μας ενθουσίασε, που μας αναστάτωσε; Τι μας ενθουσιάζει και μας αναστατώνει όταν βλέπουμε 22 άνδρες να παίζουν ποδόσφαιρο; Η μάχη για την διεκδίκηση της μπάλας, η μάχη για την επίτευξη της διείσδυσής της, η ίδια η διείσδυση της μπάλας, την οποία ασφαλώς εκλαμβάνουμε, ασύνειδα φυσικά, ως βλήμα και ως πέος. Ενθουσιαζόμαστε και αναστατωνόμαστε διότι βλέπουμε δυο ομάδες ανδρών να προσπαθούν να σκοτώσει η μια την άλλη και ταυτόχρονα να τη γαμήσει. Ταυτιζόμαστε με την ομάδα μας και παθαίνουμε ότι παθαίνει κι αυτή: εάν νικήσει, σκοτώνει και γαμάει, σκοτώνουμε και γαμάμε κι εμείς. Εάν ηττηθεί, σκοτώνεται και γαμιέται, σκοτωνόμαστε και γαμιόμαστε κι εμείς. Προχτές, η ομάδα της Αργεντινής μας σκότωσε και μας γάμησε. Η Εθνική μας ομάδα επέστρεψε σκοτωμένη και γαμημένη.

Η άλλη απάντηση δίνεται από τη σκοπιά όχι πως παίζεται το ποδόσφαιρο από τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές μέσα στο γήπεδο (με θεατές, κανόνες, διαιτητή, συγκεκριμένη διάρκεια του αγώνα, με καθορισμένο αριθμό παικτών, και άλλα πολλά) αλλά πως παίζεται το ποδόσφαιρο χωρίς διαιτητή, χωρίς καθορισμό του αριθμού των παικτών και της διάρκειας, με ελάχιστους κανόνες. Δίνεται δηλαδή από τη σκοπιά του ποδοσφαίρου ως παιχνίδι.Στην απάντηση του κομβικού ερωτήματος που θέσαμε θα μας βοηθήσει ένας βετεράνος διάσημος ποδοσφαιριστής, ο Φραντς Μπεγκενμπάουερ. Σε μια συνέντευξή του, πριν από πολλά χρόνια, είχε ερωτηθεί για το ποιο ήταν το καλύτερο παιχνίδι που είχε παίξει στη ζωή του, και έδωσε την εξής απάντηση: ένα απόγευμα, στο πάρκο, με τα παιδιά της γειτονιάς.

Continue reading →

πανευρωπαϊκή γενική απεργία διαρκείας

εκ κοινού πλείστη τε χάρις δαπάνη τ' ολιγίστη, Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 723

Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να διαλύσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, να καταργήσουμε το Ευρό, να ακυρώσουμε τα μέτρα λιτότητας, να αυξήσουμε τη φορολογία του κεφαλαίου, να καταργήσουμε τις φοροαπαλλαγές του, να καθιερώσουμε την τριαντάωρη εβδομαδιαία εργασία και να εξασφαλίσουμε ένα εγγυημένο εισόδημα για όλους και όλες:

η πανευρωπαϊκή γενική απεργία διαρκείας με την ταυτόχρονη γενικευμένη στάση πληρωμών δόσεων, λογαριασμών, εισιτηρίων, διοδίων, προστίμων,

που δεν θα συνοδεύεται από συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια – ας μείνουν χωρίς αντικείμενο απασχόλησης οι δυνάμεις καταστολής,

αλλά από την άμεση κάλυψη του ελλείμματος της ζωής με την ατομική και ομαδική δημιουργία, με τον έρωτα, το χορό και το τραγούδι,

και από την άμεση διεύρυνση της συμβίωσης, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της δημιουργικής σύγκρουσης, της ελευθερίας και της ισότητας μέσω της κοινοχρησίας και της κοινοκτησίας,

χωρίς να λησμονάμε ότι η πανευρωπαϊκή κοινωνική επανάσταση θα σηματοδοτήσει την έναρξη της παγκόσμιας!

όλα είναι κοινά! οmnia sunt communia!

ένα μήνα το χρόνο!

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Ένας εφιάλτης έχει φωλιάσει στο μυαλό και στη ψυχή του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος – εκλαμβανομένου και ως μέσον αρπαγής) και δεν λέει να φύγει. Δε λέει να φύγει γιατί Ο κύριος δεν μπορεί να τον διώξει. Ποιος είναι αυτός ο εφιάλτης; Είναι ο εφιάλτης των δυνατοτήτων άμεσης αντιμετώπισης και σταδιακής επίλυσης όλων των παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων που πλήττουν ως βλήματα, εκσφενδονιζόμενα από τον Κύριο, τους υποτελείς Παραγωγούς και τη Φύση. Μία από αυτές της δυνατότητες είναι κι αυτή της επίλυσης της κούρασης, του πιο σημαντικού κοινωνικού προβλήματος, της ανεργίας, της φτώχειας, της ανασφάλειας, του εργασιακού άγχους, της εργασιακής δουλείας. Σήμερα, μπορούμε να παραγάγουμε τον τεράστιο κοινωνικό πλούτο που παράγουμε καθημερινά εργαζόμενοι, όλες και όλοι, με εργασία ενός μήνα το χρόνο. Αυτό όμως ο Κύριος δεν θα το επιτρέψει, θα επιχειρήσει να το αποτρέψει με κάθε τρόπο. Ανοίγονται μπροστά μας τρεις δρόμοι. Η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων προς όφελος των υποτελών Παραγωγών, η αποτροπή της επίλυσής τους, η αντιμετώπισή τους με κριτήριο την ενίσχυση και αναπαραγωγή της Κυριαρχίας, της αρπαγής και καταστροφής του κοινωνικού πλούτου. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα του Παραδείσου, της δυνατότητας δηλαδή αντιμετώπισης και επίλυσης των προβλημάτων, αλλά μας επιβάλλεται η Κόλαση, η αποτροπή της επίλυσής τους. Στο σημερινό μας σημείωμα θα καταπιαστούμε με το ζήτημα της μείωσης του χρόνου εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο στον ένα μήνα το χρόνο. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Ποιος θα το κάνει; Θα γίνει ακαριαία ή σταδιακά;

Continue reading →

υπήρξε, υπάρχει, θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική;

φίλες και φίλοι,

κομμουνισμός δεν είναι μόνο η κοινοχρησία και η κοινοκτησία των μέσων παραγωγής του κοινωνικού πλούτου, των πρώτων υλών, της ενέργειας. Δεν είναι μόνο η ανοιχτή έκθεση του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτόν. Δεν είναι η συνεχής μείωση του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας – που στις μέρες μας δεν ξεπερνάει τον ένα μήνα το χρόνο. Δεν είναι μόνο η ελεύθερη πρόσβαση και χρήση όλων ανεξαιρέτως των κοινωνικών χώρων.

Κομμουνισμός είναι κάθε μορφή συμβίωσης, συνεργασίας, αλληλεγγύης, δημιουργικής σύγκρουσης, ισότητας, ελευθερίας, κοινοχρησίας και κοινοκτησίας. Από τη στιγμή που η αναπαραγωγή της ζωής και της κοινωνίας είναι αδύνατη χωρίς τη συμβίωση, τη συνεργασία, την κοινοχρησία και την κοινοκτησία, είμαστε σε θέση να διατυπώσουμε την άποψη ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δε θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. (Εάν έχετε επιφυλάξεις για την χρήση του όρου ‘κοινωνία’, σας υπόσχομαι ότι θα επανέλθω επί του ζητήματος).

Ο κομμουνισμός είναι πανταχού παρών, είναι παντού τριγύρω μας μόνο που δεν μπορούμε να τον δούμε γιατί τον απωθούμε στο μέλλον με την μορφή άλλοτε του ιδανικού και του ιδεώδους, άλλοτε της μελλοντικής νομοτέλειας και αναγκαιότητας κι άλλοτε της φιλοσοφικής Ιδέας. Οι κοινοτικές βιβλιοθήκες, οι δρόμοι, τα πάρκα, οι πλατείες, τα τρένα , τα πλοία, τα δίκτυα, οι κοινωφελείς υπηρεσίες, η γλώσσα, η παράδοση, η παρέα, η οικογένεια, το σχολείο, το εστιατόριο, το μπαράκι, ο γάμος, η κηδεία, όλα αυτά είναι κομμουνισμός, δεν το βλέπετε, δεν το νιώθετε;

Continue reading →

ποιος είναι πιο ισχυρός; ο Κύριος ή ο (υποτελής) Παραγωγός;

Εάν στρέψουμε το βλέμμα μας στο παρελθόν, θα παρατηρήσουμε ότι μεταξύ του Κυρίου (καπιταλιστή, φεουδάρχη, δουλοκτήτη) και του υποτελούς Παραγωγού (εργάτη, δουλοπάροικου, δούλου) του κοινωνικού πλούτου διεξαγόταν ένας πόλεμος, στον οποίο νικούσε σχεδόν πάντα ο Κύριος. Εάν ρίξουμε μια ματιά σήμερα τριγύρω μας, θα δούμε ότι η κατάσταση δεν έχει αλλάξει: ο πόλεμος συνεχίζεται και νικητής αναδεικνύεται ο Κύριος. Οι διαπιστώσεις αυτές μας ωθούν να σχηματίσουμε την εντύπωση ότι ο Κύριος δεν ανησυχεί πια: νικούσε, νικάει και θα συνεχίσει να νικάει. Τίθεται όμως το ερώτημα: ανησυχεί ο Κύριος για το μέλλον ή όχι; Στο ερώτημα αυτό υπάρχει μια αναμφισβήτητη απάντηση: ναι, ο Κύριος ανησυχεί για το μέλλον. Μας το επιβεβαιώνει περίτρανα η βασική επιδίωξη του: ο έλεγχος, η κατάκτηση, η αποίκιση του μέλλοντος. Η επιδίωξη αυτή είναι ένα μέσον, ένα μέσον εξοβελισμού του απρόοπτου, του απρόσμενου, του αναπάντεχου, του απροσδόκητου που εγκυμονεί το μέλλον. Για τον εξοβελισμό του αναπάντεχου από το παρόν χρησιμοποιείται η τάξη, η πειθαρχία: εάν το κάθε πράγμα (συμπεριλαμβανομένου και του υποτελούς Παραγωγού) είναι στη θέση του, εάν ξέρουμε τι θα κάνει και πως θα κινηθεί (σύμφωνα με τις διαταγές μας), τότε το απρόσμενο έχει ξεριζωθεί και δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούμε. Εάν ο Πλάτων λατρεύει το επάγγελμα (η “Πολιτεία” του είναι ένας ύμνος σε αυτό), είναι για αυτόν ακριβώς το λόγο: το επάγγελμα ορίζει μια θέση, ακινητοποιεί, καταργεί την ποικιλία. Η τάξη και η πειθαρχία από τη μια, η κατάκτηση και ο έλεγχος του μέλλοντος από την άλλη, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Ο Κύριος λοιπόν ανησυχεί, τόσο για το παρόν όσο και για το μέλλον. Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: γιατί ανησυχεί αφού νικούσε και νικάει; Μήπως ανησυχεί επειδή δεν μπορεί αν εξαλείψει το ενδεχόμενο της (ή μιας) ήττας από τον υποτελή Παραγωγό; Στο ερώτημα αυτό δεν μπορούμε παρά να απαντήσουμε καταφατικά: για ποιον άλλο λόγο να ανησυχεί; Εάν όμως ανησυχεί μήπως μια μέρα ηττηθεί, τότε ποιος είναι πιο ισχυρός; Ο Κύριος ή ο Υποτελής Παραγωγός; Εάν είναι ο πρώτος, γιατί να ανησυχεί; Εάν είναι ο δεύτερος, γιατί ηττάται συνεχώς; Εάν λάβουμε υπόψη μας ότι ο υποτελής είναι ο Παραγωγός του κοινωνικού πλούτου και ο Κύριος ο άρπαγας και ο καταστροφέας αυτού του πλούτου, συνάγεται ότι ο Κύριος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Παραγωγό, ότι, όπως έλεγε και ο Χέγκελ, είναι δούλος του δούλου του. Ο Κύριος εξαρτάται από τον υποτελή Παραγωγό: ήταν, είναι και θα είναι ένας ενδεής και, όσο πιο πολλά αρπάζει, τόσο πιο ενδεής γίνεται.

Continue reading →