13. ”μες το κώλο νιώθεις ένα βάρος, …”

“Ο ενθουσιασμός μας που μας κυρίευσε στα γήπεδα της Πορτογαλίας ήταν κάτι ανεπανάληπτο. Το ελληνικό στοιχείο πλημμύρισε κατά χιλιάδες τις εξέδρες και τους δρόμους της Ιβηρικής χώρας στην άκρη του Ατλαντικού και βροντοφώναξε με πάθος αμίμητα συνθήματα. Ίσως οι φίλοι μας Ευρωπαίοι να μην κατάλαβαν ποτέ τι ξεστόμιζαν οι τρελαμένοι Έλληνες, όμως ως πρωταθλητές είχαμε κάθε δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Η αποκομιδή μεγάλη. Η έμπνευση ατελείωτη.  Τα αποτέλεσμα απολαυστικό. Συνθήματα που ακούστηκαν στο Euro 2004 από τους Έλληνες φιλάθλους …”  (1)

Τα συνθήματα που ακούστηκαν από τους Έλληνες φιλάθλους στα γήπεδα της Πορτογαλίας κατά τη διάρκεια του Euro 2004 δεν ήταν αμίμητα, η αποκομιδή δεν ήταν μεγάλη, η έμπνευση δεν ήταν ατελείωτη. Όσο για το αποτέλεσμα, για πολλούς είναι όντως απολαυστικό, όχι όμως και για όλους! Οι οπαδοί της Εθνικής Ελλάδος συναντήθηκαν στα γήπεδα της Πορτογαλίας ως οπαδοί τοπικών συλλόγων και επανέλαβαν, αυτούσια ή τροποποιημένα, τα κοινά ή τα ιδιαίτερα συνθήματά τους που φωνάζουν στις κερκίδες των γηπέδων κατά τη διάρκεια των αγώνων μεταξύ των ποδοσφαιρικών ομάδων που υποστηρίζουν. Στη περίπτωση της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας, ο εχθρός ήταν κοινός, επομένως και ο στόχος. Τα συνθήματα που ακούστηκαν δεν εξέφρασαν μόνο την ποδοσφαιρική ομόνοια που επετεύχθη αλλά και συμπύκνωσαν με τον καλύτερο τρόπο την ιδεολογία αυτών που τα διατυπώνουν και τα υποστηρίζουν. Η μελέτη των συνθημάτων είναι ο καλύτερος τρόπος να επισημάνουμε τα κομβικά σημεία αυτής της ιδεολογίας, δηλαδή να εξακριβώσουμε πως βλέπουν το ποδόσφαιρο οι ίδιοι οι οπαδοί, και με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε σε αυτό το κεφάλαιο.

Από τα συνθήματα μαθαίνουμε ότι όταν νικάμε τον αντίπαλο, όταν δηλαδή επιτυγχάνουμε περισσότερες διεισδύσεις από αυτόν, τον γαμάμε (2).  Γαμήσαμε τους Γάλλους και πάμε τελικό, εοεεε, εοοο! Τώρα οι Γάλλοι είναι τάβλα, πως γαμά-, πως γαμάμε στην Ελλάδα! Ουλελέ κι αμάν αμάν, τα Γκρέκια γαμήσαν τον Ζιντάν. Σας γαμάμε όλοι παρέα, με αρχηγό τον Χαριστέα. Με σαμπάνια και χαβιάρι, σας πηγαίνουμε γαμιώντας ως τον Αρη. Χαριστέα, στα παιχνίδια, βάλε μέ-, βάλε μέσα και τ’ αρχίδια. Ζιντάν Ζιντάν, απ’ το γαμήσι τ’ αρχίδια μας πονάν. Έπαιξες το ρόλο του Γκουσκούνη, Καραγκούνη, Καραγκούνη. Ζαγοράκη σούβλισες αρνί, τον Ανρί, τον Ανρί. Με το Ζήση, με το Ζήση, θα τρελάνουμε το Φίγκο στο γαμήσι. Δε βάλατε μυαλό, δε βάλατε μυαλό, πούτσα στη πρεμιέρα και στο τελικό. Έριξες μια πούτσα τελευταία, Χαριστέα, Χαριστέα. Και στο τελικό θα έχει πάρτι, με το Φίγκο στο κρεβάτι. Continue reading

Η ιστορική Αριστερά και η ανεργία

Χτές, Κυριακή 26 Απριλίου, διάβασα ένα άρθρο δυο φορές, μιας και το βρήκα δημοσιευμένο σε δυο εφημερίδες της ιστορικής Αριστεράς! Μα την Παναγία! Έπαθα πλάκα! Το έχει γράψει ο Ανέστης Ταρμπάγκος . Το διάβασα στην Εποχή, στη στήλη ΕΡΓΑΤΙΚΑ (σελ. 8), με τον τίτλο Επείγει ένα μεταβατικό σχέδιο για την ανεργία και υπέρτιτλο ΚΡΙΣΗ, ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ. Το διάβασα και στο ΠΡΙΝ, στη στήλη  ΔΙΑ-λογος  της σελίδας 8  με τον τίτλο Κρίση, ανεργία και ριζοσπαστασισμός. Είναι σαφές ότι στάλθηκε και δημοσιεύτηκε και στις δυο εφημερίδες για να το διαβάσουν όσο γίνεται περισσότεροι αναγνώστες, μιας και αυτοί που διαβάζουν και τις δύο προαναφερόμενες δεν πρέπει να είναι και πολλοί. Η ανεργία είναι ένα οξύτατο, δηλαδή αιχμηρότατο,  κοινωνικό πρόβλημα και ως τέτοιο προκαλεί αίμα, πόνο και πληγές που δύσκολα επουλώνονται. Ο συντάκτης εστιάζει την προσοχή του στο μέγεθος της ανεργίας, στα αίτιά της, στις συνέπειές της τόσο για τους άνεργους όσο και για τους εργαζόμενους. Όλα όσα γράφει, τα προσυπογράφω όχι μόνο με το ένα χέρι αλλά και με τα δύο.  Δεν περιορίζεται όμως μόνο σε αυτά:  καταθέτει την πρότασή του για τον τρόπο αντιμετώπισης και επίλυσης της ανεργίας. Διαφωνώ κατηγορηματικά με την πρόταση και αξίζει το κόπο να την παρουσιάσουμε και να εκθέσουμε τις διαφωνίες μας όχι μόνο λόγω της σημασίας του προβλήματος της ανεργίας αλλά και επειδή η  πρόταση συμπυκνώνει όλη την ιδεολογία της αποχωρούσας από το προσκήνιο ιστορικής Αριστεράς.  Ας παρουσιάσουμε πρώτα συνοπτικά τις απόψεις του, για να γνωρίζουμε περί τίνος πρόκειται, και μετά θα τις σχολιάσουμε διεξοδικά.

Continue reading

Για την διάσπαση και την ενότητα της Αριστεράς

Εάν το κύτταρο της Αριστεράς του μέλλοντος θα είναι η αυτόνομη ομάδα, ο αυτόνομος πολιτικός πυρήνας,  και η Αριστερά το σύνολο των συνεργαζομένων αυτών ομάδων, τότε οφείλουμε να υποστηρίξουμε την άποψη ότι η διάσπαση της ιστορικής Αριστεράς όχι μόνο είναι μια πολύ θετική εξέλιξη αλλά μια διαδικασία που πρέπει να ολοκληρωθεί. Η Αριστερά θα ενωθεί μόνο όταν διαλυθεί – να αυτοδιαλυθεί συνειδητά αποκλείεται. Όσο δεν διαλύεται, δεν μπορεί να ενωθεί. Εάν η διαδικασία της διάλυσης δεν επιταχυνθεί, η Αριστερά του μέλλοντος θα αργήσει πολύ να εμφανιστεί. Είναι δυνατόν όμως να επικαχυνθεί; Ναι, είναι.  Με αυτό το ζήτημα θα καταπιαστώ στο προκείμενο άρθρο, το οποίο θα γράψω μετά την Πρωτομαγιά. Μέχρι τότε, μη ξεχνάτε πως η σκέψη είναι ποίηση. Φιλίά.

ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

ή

”τριήμερο και μισθός για όλους”

οντολογία του λάθους

Η Χάνα Άρεντ υποστήριζε ότι όποιον δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε, δεν μπορούμε και να τιμωρήσουμε. Από την άλλη, ενώ ο Χέγκελ (στη Φαινομενολογία του Πνεύματος) και ο Φρόιντ (στην Ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής)  θεωρούσαν ότι το λάθος είναι μια στιγμή της αλήθειας, ο Σοπενχάουερ έλεγε ότι τα υποσυνείδητα λάθη που κάνουμε στους λογαριασμούς είναι πάντα προς όφελός μας, εάν πρόκειται να εισπράξουμε βέβαια. Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε την άποψη ότι το λάθος είναι η πινακίδα που δείχνει τη σωστή κατεύθυνση και ότι δεν πρόκειται ποτέ, ως άτομα, ως συλλογικότητες ή/και ως κοινωνίες να αποφύγουμε τα λάθη –  και τα προβλήματα που αναπόφευκτα προκύπτουν από αυτά. Είμαστε βέβαιοι ότι δεν μπορούμε να προβλέψουμε τις συνέπειες των πράξεων μας: επιδιώξαμε να συντηρήσουμε τις τροφές και καταλήξαμε να καταστρέφουμε το όζον της ατμόσφαιρας. Χρησιμοποιήσαμε το πετρέλαιο και καταστρέφουμε το κλίμα της Γης. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: πως μπορούμε να εντοπίζουμε και να επιλύουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα τα λάθη και τα προβλήματα που προκύπτουν από τις πράξεις μας; Δεν είναι δύσκολο να απαντήσουμε: σε επίπεδο κοινωνίας, οφείλουμε να εργαζόμαστε όσο το δυνατόν λιγότερο και να έχουμε πρόσβαση στον συλλογικά παραγόμενο  και ανοιχτά εκτιθέμενο κοινωνικό πλούτο, στον οποίον περιλαμβάνεται και η γνώση, ώστε να μπορούμε να κατανοούμε τα αίτια του προβλήματος και να αποφασίζουμε από κοινού για τον τρόπο αντιμετώπισης του.  Η παραπάνω περιγραφείσα κοινωνία δεν είναι παρά μια κομμουνιστική κοινωνία: μόνο αυτή μπορεί να εντοπίζει και να επιλύει ταχύτατα και αποτελεσματικά τα αναποφεύκτως ανακύπτοντα προβλήματα. Σε πλήρη αντίθεση με τις κοινωνίες της Κυριαρχίας, οι οποίες οφείλουν την ύπαρξή τους στα προβλήματα. Εάν σήμερα τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα επιλυθούν, ο δυτικός πολιτισμός, ο καπιταλισμός, η δημοκρατία, το κράτος, η αγορά και πολλοί άλλου θεσμοί θα καταρρεύσουν παταγωδώς.

Για να εντοπίσουμε λοιπόν και να επιλύσουμε ένα πρόβλημα, εκτός από την διάθεση, χρειαζόμαστε και την ελευθερία της έκφρασης. Χρειαζόμαστε βέβαια και μια θεωρία ή ένα σύστημα αξιών, μια ιδεολογία. Γιατί; Διότι μας βοηθάει να χαρακτηρίσουμε μια πρακτική ή μια απόφαση ως λάθος ή ως πρόβλημα. Εάν η ανεργία είναι πρόβλημα για τον υποτελή Παραγωγό, δεν είναι και για τον καπιταλιστή. Εάν οι  τίτλοι ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α είναι για μένα ένα σοβαρό λάθος και ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί ταχύτατα, για τους περισσότερους δεν είναι. Το αντικείμενο του προκείμενου άρθρου θα είναι οι τίτλοι ΣΥ.ΡΙΖ.Α και  ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ως λάθος και ως πρόβλημα.

Continue reading

από την ιστορική Αριστερά στην Αριστερά του μέλλοντος

Ζούμε τη μετάβαση από την ιστορική Αριστερά στην Αριστερά του μέλλοντος. Αψευδής μάρτυρας αυτής της διαπίστωσης είναι καταρχάς ο πόθος ενός μεγάλου μέρους του κόσμου της Αριστεράς του παρόντος όχι για μια ακόμα Αριστερά αλλά για μια άλλη Αριστερά. Εάν θέλουμε μια άλλη Αριστερά, αυτό σημαίνει ότι η Αριστερά που υπάρχει δεν μας κάνει, ότι δεν είμαστε ευχαριστημένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Τι έχει και δεν μας κάνει; Μήπως είναι διασπασμένη και αναποτελεσματική; Μήπως είναι υποχωρητική και ικετευτική; Μήπως είναι μεταρρυθμιστική και σοσιαλδημοκρατική; Τι εννοούμε όταν λέμε μια άλλη Αριστερά; Εννοούμε μήπως ότι ο σκοπός της και τα μέσα πραγματοποίησης αυτού του σκοπού θα είναι διαφορετικά από αυτά της ιστορικής Αριστεράς; Εάν εννοούμε κάτι τέτοιο, αυτό σημαίνει ότι ο σκοπός και τα μέσα της ιστορικής Αριστεράς σήμερα δεν έχουν λόγο ύπαρξης ή μήπως δεν είχαν και στο παρελθόν κι αυτός ήταν ο λόγος της ιστορικής αποτυχίας της; Εάν δεν τίθεται θέμα σκοπού και μέσων τότε τι εννοούμε όταν λέμε ότι απαιτείται μια άλλη Αριστερά;

Κομμουνισμός κι Αριστερά

Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, οφείλουμε να εξετάσουμε το σκοπό και τα μέσα της ιστορικής Αριστεράς, της Αριστεράς που από  τα μέσα του μεσοπολέμου υποστήριξε μια στρατηγική μετάβασης στο σοσιαλισμό με εργαλείο το (αστικό) Κράτος. Αυτός ήταν ο σκοπός των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων από τότε μέχρι σήμερα. Εκείνο που διαφοροποιούσε το ένα κόμμα από το άλλο ήταν ο τρόπος αναρρίχησης στην κυβέρνηση και χρήσης του Κράτους. Άλλοι υποστήριζαν την ένοπλη επανάσταση (κομμουνιστικά κόμματα)  κι άλλοι επέλεγαν την κοινοβουλευτική οδό που οδηγούσε στην κυβέρνηση (ευρωκομμουνιστές, σοσιαλδημοκρατία). Ο σκοπός όμως ήταν ο ίδιος. Μιας και διατύπωση του σκοπού έχει γίνει από τον Ηλία Ιωακείμογλου με περισσή σαφήνεια και απλότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην την προσυπογράψω( Τέλος του αιώνα, τέλος της κρίσης; σελ. 13): Η Αριστερά θα έπαιρνε την κυβέρνηση-πηδάλιο στα χέρια της και με μοχλό-εργαλείο το Κράτος, άρα ελέγχοντας τον δημόσιο τομέα και την διανομή του εισοδήματος (μειώνοντας επομένως τον βαθμό εκμετάλλευσης των εργαζόμενων τάξεων και επιτυγχάνοντας έτσι τον στόχο της κοινωνικής δικαιοσύνης) θα έδινε την ποθητή ώθηση στις παραγωγικές δυνάμεις που το οπισθοδρομικό κεφάλαιο κρατάει δέσμιες. Έτσι, η Αριστερά θα οδηγούσε την ιστορία στον προθάλαμο της ιστορίας μετατρέποντας την κοινωνική δικαιοσύνη σε κινητήρια δύναμη της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας άρα της ιστορίας. Μετατρέποντας δε σταδιακά την ιδιωτική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής σε κρατική ιδιοκτησία, θα εγκαινίαζε την μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Και μετά το στάδιο του σοσιαλισμού, θα μεταβαίναμε στον κομμουνισμό, την τελευταία φάση ενός μακραίωνου σχεδίου, την οποία η Σοβιετική Ένωση κατάφερε να υλοποιήσει! Ο απώτατος σκοπός λοιπόν της ιστορικής Αριστεράς είναι η μετάβαση στον κομμουνισμό, στην γενικευμένη κοινοχρησία και κοινοκτησία, και ειδικά αυτή των μέσων παραγωγής. Η στρατηγική αυτή απέτυχε παταγωδώς και ο σκοπός δεν επιτεύχθηκε. Η άλλη Αριστερά, η Αριστερά του μέλλοντος, θα κληρονομήσει αυτό τον σκοπό, θα υιοθετήσει αυτή την αποτυχημένη στρατηγική; Ο κομμουνισμός θα είναι η τελευταία φάση ενός μακραίωνου σχεδίου που περιλαμβάνει τον έλεγχο της κυβέρνησης και του Κράτους (με επανάσταση ή/και εκλογές) και την μετάβαση στον σοσιαλισμό και εκπονείται από λίγα μεγάλα μυαλά της Κεντρικής Επιτροπής  του κόμματος, αυτά που συντάσσουν και τα συνεδριακά και εκλογικά προγράμματα;

Continue reading

Τσαντιλιάδας Α

Την τσαντίλα του Αχιλλέα, αφέντες  μου, όπως θέλετε εσείς, θ’ αφηγηθώ.

Την καριόλα! Αυτή έκανε τους Αχαιούς ένα μάτσο χάλια,

αυτή ξαπόστειλε στον Κάτω Κόσμο παλληκάρια πολλά

που δε μασάγανε και τα κορμιά τους τα φάγαν τα σκυλιά

5 και τα κοράκια· αυτό που ήθελε το πέτυχε ο αφέντης μας, ο Δίας.

Όλα θα τα πω, από την ώρα που ήρθαν στα χέρια και αρπαχτήκαν

ο γιος του Ατρέα, ο αρχινταβάς, και το τσαμπούκι ο Αχιλλεύς.

Ποιος από τους θεούς αρχίνισε πρώτος τη φαγωμάρα;

Ο Απόλλωνας! Αυτός τσαντίστηκε πολύ με τον αρχηγό μας,

10 άσχημα μας στρίμωξε, πήγε να μας λιανίσει

γιατί τον Χρύση πρόσβαλε, το κολλητό τσιράκι.

Ο Χρύσης λοιπόν ένα πρωί φτάνει στο λημέρι

χρυσάφι φέρνοντας πολύ τη κόρη του να πάρει,

βαστώντας μες τα χέρια του σημάδια του ικέτη·

15 χρυσό μπαστούνι κράταγε, όλους παρακαλούσε,

μα πιο πολύ τους αρχηγούς, τα τέκνα του Ατρέα:

“Αφεντικά των Αχαιών κι όλοι εσείς με τις γερές αρβύλες,

μακάρι οι θεοί που μένουνε στο πιο ψηλό το κάστρο

να δώσουνε να κάνετε λαμπόγυαλα τη πόλη του Πριάμου·

20 τη κόρη μου τη Χρύσα δώστε μου κι εκείνον σεβαστείτε

γιατί έχει όπλα ανώτερα και πάντα πετυχαίνει.”

Όλοι σχεδόν οι Αχαιοί συμφώνησαν και είπαν

να σεβαστούν τον γέροντα, να πάρουν το χρυσάφι·

όμως αυτό δεν άρεσε πολύ σ’ αυτόν π’ αποφασίζει·

25 άσχημα του την έπεσε, βαριά τον κατσαδιάζει:

“Κοπάνα την, παλιόγερε, χάσου από μπροστά μου,

μη σε πετύχω πουθενά τριγύρω απ’ τα καράβια·

τα μπιχλιμπίδια που κρατάς στ’ αρχίδια μου τα γράφω·

δε σου τη δίνω τη κόρη σου, σπίτι μου θα γεράσει,

30 απ’ το χωριό της μακριά, πέρα εκεί στο Άργος,

πότε μπροστά στον αργαλειό και ποτέ στο κρεβάτι.

Κοπάνα την, παλιόγερε, και μη μου σπας τ’ αρχίδια.”

Continue reading

όταν το Κράτος ενημέρωνε τους αγρότες

Το 1886 κάποιος Λ.Κ.Τ. από τη Λαμία ενδιαφέρεται να καλλιεργήσει ινδική κάνναβη, να παράξει και να εμπορευθεί χασίς και με επιστολή στο περιοδικό “Ελληνική Γεωργία” ζητά πληροφορίες. Το περιοδικό, στη στήλη “ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ”, σπεύδει να του απαντήσει (Νοεμβριος 1886, σελ.521):

“Περί Χασίς. Τω κ. Λ.Κ.Τ. εις Λαμίαν-Δύνασθε ευκόλως και επιτυχώς να καλλιεργήσετε το ναρκωτικόν τούτο φυτόν όπερ είναι απλώς ποικιλία της κοινής καννάβεως…”. Τον Αύγουστο του 1892, η “Ελληνική Γεωργία”, στην ίδια στήλη (σελ.377-378} , αφου απαντήσει σε επιστολές αγροτών με θέματα όπως “περί γεωμήλων”, “περί καταπολεμήσεως της φθειριάσεως της ροδακινέας”, “ροδαί προσβαλλόμεναι υπό εντόμων”, απαντά και σε κάποιον Κ.Κ. ,  απο την Αθήνα, που ενδιαφέρεται να καλλιεργήσει  ινδική κάνναβη και παπαρούνα για την παραγωγή οπίου.

“Περί οπίου. Τω κ. Κ.Κ. εις Αθήνας. Το όπιον είναι ναρκωτική ουσία χρησιμοποιουμένη εν τη φαρμακευτική. Εις τας Ινδίας, την Σινικήν και εις τινα μέρη της Ανατολής καπνίζουσι το όπιον όπως το χασίς….. Η καλλιέργεια του φυτού τούτου προς παραγωγήν οπίου δεν συμφέρει παρ’ ημίν, διότι απαιτεί πολλά ημερομίσθια, άτινα εν Ελλάδι είνε λίαν υπερτιμημένα…  Προσεχώς πλειότερα”. Για την καλλιέργεια της ινδικής κάνναβης τον παραπέμπει στο τεύχος του Νοεμβρίου του 1886, στην απάντηση στον αγρότη από την Λαμία.

Continue reading

Περί Χασίς

Από το περιοδικό Ελληνική Γεωργία (Μάρτιος 1887, σελ. 110-114) αναδημοσιεύουμε την ”Έκθεσιν του Δημάρχου Ορχομενού της Μαντινείας” που φέρει τον τίτλο ”Περί Χασίς”:

ΠΕΡΙ ΧΑΣΙΣ (1)

ΕΚΘΕΣΙΣ

ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΟΡΧΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ

Κληθέντες όπως δώσωμεν, συνεπεία υπουργικής διαταγής, πληροφορίας περί της καλλιεργείας καί της επεξεργασίας της παραγωγής του χασίς εν τω δήμω ημών, σπεύδομεν να εκθέσωμεν τα εξής:

Προ δεκαετίας μετεδόθη καί εν τω δήμω Ορχομενού η καλλιέργεια του χασίς εκ των πέριξ δήμων της Μαντινείας, εις ους, ως καί εν Άργολίδι , εγένετο προηγουμένως δοκιμή παρ’ Αιγυπτίων, Κυπρίων καί άλλων μεταναστών της Ανατολής, οίτινες ήλθον καί εδίδαξαν την καλλιέργειαν καί παρασκευήν του προϊόντος τούτου εν Ελλάδι.

Continue reading

Πανταχού Απουσία/πρόλογος/ημερολόγιο

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

[6/4/09] Είναι Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009, και σε δυο ώρες – μετά από έξι μήνες- θα πάρω τη τσάντα μου με τα εργαλεία για να πάω στη δουλειά. Εργάζομαι έξι μήνες το χρόνο, είμαι οικοδόμος-καλουπατζής, και έξι μήνες διαβάζω, μελετάω, σκέφτομαι, συζητάω με φίλους και φίλες, περιποιούμαι λαχανόκηπο και αμπέλι, μαγειρεύω, παίζω με τα παιδιά, πίνω ουζάκι στο λιμάνι, μαζεύω κρίταμα και μύδια στη παραλία, κλπ: ασχολούμαι με δραστηριότητες που έχουν νόημα για μένα και μου δίνουν χαρά επειδή δεν αμείβονται. Από σήμερα, αυτά τελειώνουν. Είναι τόση η εξάντληση, που το μόνο που κάνω είναι να δουλεύω και να κοιμάμαι. Έτσι, είμαι αναγκασμένος να σταματήσω την δημοσίευση κειμένων και, με το καλό, θα συνεχίζω τον Οκτώβρη. Πριν αποσυρθώ, θα ήθελα  να ευχαριστήσω τις φίλες και τους φίλους για τον κόπο που έκαναν να επισκεφτούν την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και να διαβάσουν τα κείμενα που τους ενδιέφεραν. Από τη μεριά μου, υπόσχομαι ότι όποτε έχω χρόνο και διάθεση ( κι αυτό συμβαίνει το πρωί, μιας και ξυπνάω γύρω στις 4 με 5)  θα συνεχίσω τη δημοσίευση κειμένων  σχετικά με την Πανταχού Απουσία. Η εργασία αυτή φέρει τον υπότιτλο Από την ιστορική Αριστερά στην Αριστερά του μέλλοντος και το αντικείμενό της είναι η εξέταση των λόγων της αποτυχίας και της αποχώρησης της ιστορικής Αριστεράς και των προϋποθέσεων εμφάνισης της Αριστεράς του μέλλοντος. Πρόκειται για ένα εγχειρίδιο κοινωνικής πολεμολογίας: όταν λέμε Αριστερά εννοούμε τον έναν ( από τους δυο) αντιπάλους που εμπλέκονται στην διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου με επίδικο αντικείμενο την κομμουνισμό του παρόντος,  δηλαδή την συρρίκνωση ή την διεύρυνσή του.  Η κοινωνική επανάσταση, η συλλογική και συνειδητή διεύρυνση του κομμουνισμού του παρόντος, είναι ένας  δίκαιος (κοινωνικός)  πόλεμος κι αυτό σημαίνει ότι η εμφάνιση της Αριστεράς του μέλλοντος είναι αδύνατη χωρίς την συζήτηση και την επανεξέταση των θεμάτων σχετικά με τον κομμουνισμό, τον πόλεμο και την Κυριαρχία, την αρπαγή και την καταστροφή του (συλλογικά παραγόμενου) κοινωνικού πλούτου από τον  Κύριο (καπιταλιστή). Οφείλουμε δηλαδή να γνωρίσουμε καλά όχι μόνο τον αντίπαλο και τον τρόπο με τον οποίο πολεμάει αλλά  και τον εαυτό μας (τους υποτελείς Παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου)  και τον τρόπο με τον οποίο πολεμάμε.  Εννοείται ότι και οι δυο αντίπαλοι επιχειρούν να εφαρμόσουν τα βασικά αξιώματα του πολέμου. Τα πρώτο από αυτά:  σε αυτό τον πόλεμο μπορούμε να νικάμε  μόνο εάν γνωρίζουμε καλά  τον αντίπαλο και τον εαυτό μας. Το δεύτερο: νικάμε χωρίς να πολεμάμε. Το τρίτο: πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Οι εδώ και δεκαετίες αλλεπάληλες ήττες της ιστορικής Αριστεράς  δείχνει ότι κανένα από αυτά τα αξιώματα του (κοινωνικού) πολέμου δεν λαμβάνονται υπόψη.  Ένα από τα συμπεράσματα της εργασίας αυτής είναι η επισήμανση ότι το κομβικό χαρακτηριστικό της ιστορικής Αριστεράς ήταν η διάκριση σκοπού και μέσων (ορθός λόγος), η μίμηση δηλαδή του Κυρίου , ενώ της Αριστεράς του μέλλλοντος θα είναι η ταύτισή τους. Η ιστορική Αριστερά επεδίωκε να μεταβεί (μελλοντικά) στον κομμουνισμό, να τον δημιουργήσει εκ του μηδενός (ex nihilo),  ενώ η Αριστερά του μέλλοντος, ως πολιτική (άρα πολεμική) οργάνωση  των υποτελών Παραγωγών, θα συμβάλλει στην διεύρυνση του κομμουνισμού του παρόντος. Θεωρώ ότι πρέπει να αρχίσουμε με την γνώση του εαυτού μας, δηλαδή με την γνώση του κομμουνισμού.  Το πρώτο κεφάλαιο (εμμενής κομμουνισμός) είναι μια συνοπτική παρουσίαση [θα συνεχίσω αύριο το πρωί]

Continue reading