φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Από σήμερα, Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010, σταματάω να αγοράζω την εφημερίδα ‘Ελευθεροτυπία’. Αυτό λέγεται επιλεκτική καταναλωτική αποχή, είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Για ποιο λόγο θα σταματήσω να την αγοράζω; Η διεύθυνση της εφημερίδας φίμωσε τον Ιό, το τετρασέλιδο ένθετο των Τάσου Κωστόπουλου, Δημήτρη Τρίμη, Άντας Ψαρρά και Δημήτρη Ψαρρά. Τα μέλη της ομάδας θα συνεχίσουν να εργάζονται ως συντάκτες στην Ελευθεροτυπία, σε ανακοίνωσή τους όμως (δημοσιεύτηκε στη σελ. 40 της προηγούμενης Κυρ. Ελευθ. – 07/11/10)  διαβεβαιώνουν ότι δεν ήταν δική τους απόφαση να σταματήσει ο Ιός.

Εφόσον η νέα διεύθυνση επιδιώκει να απευθυνθεί σε άλλους αναγνώστες (μέσω του νέου σχεδιασμού), ας βρει άλλους αναγνώστες. Εγώ, ο Αθανάσιος Δρατζίδης, διαμαρτύρομαι για τη φίμωση του Ιού και σταματάω από σήμερα να αγοράζω την Ελευθεροτυπία και θα την ξαναπιάσω στα χέρια μου μόνο εάν επανέλθει το τετρασέλιδο ένθετο του Ιού.

Βέβαια, η διεύθυνση της Ελευθεροτυπίας χέστηκε εάν κάποιος διαμαρτύρεται και σταματάει να αγοράζει την εφημερίδα. Ένας πελάτης λιγότερο, τι έγινε;

Να σας πω τι έγινε. Πρώτον, είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι δεν θα είμαι ο μόνος.

Και δεύτερον, να σας πω και κάτι άλλο, που πιθανόν να μην το γνωρίζετε. Με αυτό το τρόπο αναγκάστηκε πριν από πολλά χρόνια να διώξει η διεύθυνση της Ελευθεροτυπίας τον Θέμο Αναστασιάδη, ο οποίος στη τελευταία σελίδα ξερνούσε ρατσισμό και αποβλάκωση.

Από δω και μέρα, οι πωλήσεις της Ελευθεροτυπίας θα κατρακυλούν μέρα με τη μέρα. . .

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Οι περιφερειακές εκλογές της περασμένης Κυριακής μας παρακινούν να διατυπώσουμε την άποψη ότι σήμερα υπάρχουν δυο Αριστερές στην ελληνική κοινωνία: η Αριστερά της συμμετοχής και η Αριστερά της αποχής. Είδαμε στο προηγούμενο σημείωμα ότι από τους 3.807.892 που δεν προσήλθαν να ψηφίσουν (39%), πάνω από τους μισούς, γύρω στα 2 με 2,5 εκ. ανήκουν στην Αριστερά (25%, το ένα τέταρτο των εγγεγραμένων). Υπέρ της Αριστεράς της συμμετοχής ψήφισαν γύρω στο 10% των εγγεγραμμένων, 950.000 περίπου. Η κατάσταση αυτή μας αναγκάζει να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα:

Είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της συμμετοχής και να εμφανιστεί ως ενωμένη πολιτική δύναμη; Κατά τον ίδιο τρόπο, είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της  αποχής;

Είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της συμμετοχής με την Αριστερά της αποχής; Είναι δυνατόν να υπάρξει ένα κόμμα της Αριστεράς που θα ξεπεράσει τις δυο σημερινές εκδοχές της;

Ποιο είναι το μέλλον της πρώτης και ποιο της δεύτερης;

Εάν οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι αρνητικές, τότε ποιες είναι, ποιες θα είναι οι σχέσεις μεταξύ αυτών των δύο Αριστερών;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Χάρηκα κι εγώ, όπως κι εσείς, με το μεγάλο ποσοστό της αποχής. Προς αποφυγήν όμως δημιουργίας παρανοήσεων και αυταπατών θα ήθελα να εκθέσω κάποιες σκέψεις που αφορούν δυο πτυχές της αποχής ως φαινομένου και ως πολιτικής στάσης. Η πρώτη αφορά το μέγεθος του φαινομένου και η άλλη το μέλλον της και τις συνέπειές της.

Με ενσωμάτωση του 99,48% των στοιχείων, 3.807.892 δεν προσήλθαν στις κάλπες στις περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου. Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: πόσοι και πόσες από αυτούς δεν προσήλθαν επειδή δεν ήθελαν και πόσοι, πόσες επειδή δεν μπορούσαν;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Είμαι ένας από αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν επειδή δεν υπάρχει ένα κόμμα (της Αριστεράς) που να τους εκφράζει. Είμαστε πολλοί και πολλές. Πάνω από τους μισούς από αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν, θα έλεγα το 25% των εκλογέων. Θα προσέθετα και ένα 5% των λευκών και των ακύρων. Το 30% του εκλογικού σώματος επιθυμεί ένα άλλο κόμμα της Αριστεράς, ένα κόμμα που θα ασκεί την ισότητα και την ελευθερία.

Στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, που θα γίνουν μέχρι Μάρτη-Απρίλη, θα πάω να ψηφίσω το κόμμα που ο τίτλος του θα είναι και το κεντρικό σύνθημα της εποχής μας, που θα είναι η συμπύκνωση ενός κομμουνιστικού προγράμματος, που θα είναι η καταγραφή της πυρηνικής επιθυμίας των υποτελών Παραγωγών, που θα είναι η προϋπόθεση για την επίλυση των πολλών και οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.

Θα ψηφίσω  το κόμμα που θα λέγεται εικοσάωρο και μισθός για όλους

Εάν δεν υπάρχει κόμμα με αυτόν τον τίτλο, θα γράψω πάνω σε ένα χαρτί εικοσάωρο και μισθός για όλους και θα το ρίξω στη κάλπη: άκυρο με πολιτικό μήνυμα.

Είμαι της γνώμης ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στην εμφάνιση μιας αριστεράς της ισότητας και της ελευθερίας. Μιας αριστεράς που θα είναι μια ομοσπονδία ελεύθερων και αυτόνομων ομάδων, μιας αριστεράς που το βασικό της μέλημα θα είναι αφενός η εξάλειψη κάθε είδους προνομίων και προβολών αξιώσεων Κυριαρχίας, δηλαδή διαταγής και πολιτικής εκμετάλλευσης και αφετέρου  ο παραμερισμός των επαγγελματιών της πολιτικής με την καθιέρωση της εναλλαγής των βουλευτών και της μιας και μοναδικής συμμετοχής στη Βουλή.

Θα ήθελα πολύ να υπάρχει αυτό το κόμμα.

Μήπως κάποιος άλλος, κάποια άλλη έχει την ίδια επιθυμία;

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Σήμερα θα καταπιαστούμε με τη μελέτη των αρχαιότερων μαρτυριών των λέξεων ‘ισονομία’ και ‘δημοκρατία’. Και τις δυο θα τις διαβάσουμε στον Ηρόδοτο. Μαθαίνουμε λοιπόν (3.80)  ότι το αρχαιότερο όνομα της δημοκρατίας ήταν ισονομία, ο ιστορικός μάλιστα μας παραθέτει και έναν ορισμό, ο οποίος, όπως θα δούμε, είναι πάρα πολύ σημαντικός.  ‘Το πλήθος που άρχει, που λαμβάνει τις αποφάσεις’, γράφει ο Ηρόδοτος, ‘έχει το ωραιότερο όνομα: ισονομία’ [πληθος δε άρχον πρωτα μεν ουνομα πάντων κάλλιστον έχει, ισονομίην]. Και παραθέτει τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ισονομίας: οι άρχοντες εκλέγονται με κλήρωση, είναι υποχρεωμένοι να λογοδοτούν, όλα τα ζητήματα τίθενται σε δημόσια, ανοιχτή συζήτηση, στους πολλούς στηρίζονται τα πάντα. Τον όρο δημοκρατία θα τον διαβάσουμε πιο κάτω (6.43).

Ας δούμε τώρα και τον ορισμό της ισονομίας. Ένας συνωμότης κατά του Πέρση βασιλιά Καμβύση προτείνει να εγκαθιδρυθεί δημοκρατικό πολίτευμα στη Περσία και το διατυπώνει με την παρακάτω έκφραση: ες μέσον καταθείναι τα πρήγματα, ας τοποθετήσουμε στο μέσον τις δημόσιες υποθέσεις, ας εγκαθιδρύσουμε δημοκρατικό πολίτευμα. Υπάρχει κανένα πρόβλημα; Δε φαίνεται να υπάρχει. Και όμως, φίλες και φίλοι,υπάρχει! Ποιο είναι; Θα το διατυπώσω απλά και με σαφήνεια και θα επιχειρήσω στη συνέχεια να προσεγγίσω κάποιες πλευρές του. Οι όροι ισονομία, δημοκρατία και πρήγματα, πράγματα, συνδέονται άμεσα με τη διανομή της λείας. Εάν είναι έτσι, τότε η ισονομία/δημοκρατία εκφράζει έναν συγκεκριμένο, ιστορικά καθορισμένο τρόπο διανομής της πολεμικής λείας. Θα υποστηρίξω ότι η αρχαία δημοκρατία προήλθε από έναν συγκεκριμένο τρόπο διανομής της λείας και ότι και η καπιταλιστική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι κι αυτή μια μορφή πολιτικής Κυριαρχίας που συνδέεται άμεσα με τη διανομή της λείας. Ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο ένας τρόπος παραγωγής του κοινωνικού πλούτου αλλά και ένας τρόπος αρπαγής αυτού του πλούτου. Και εφόσον υπάρχει αρπαγή, δηλαδή λεία, σε κάθε τρόπο αρπαγής θα αντιστοιχεί κι ένας ή περισσότεροι τρόποι  διανομής της λείας. Δεν λησμονούμε άλλωστε ότι ο Κύριος (καπιταλιστής)  εκλαμβάνει τον μελλοντικό κοινωνικό πλούτο ως μελλοντική λεία.

Πριν εκθέσω τις απόψεις μου θα ήθελα να σας υπενθυμίσω, για όσες και όσους πιθανόν να το έχετε ξεχάσει, ότι η λέξη λεία και η λέξη απόλαυση προέρχονται από την ίδια ρίζα. Η λέξη λεία, στη δωρική λαία, προέρχεται από τον τύπο λαF-ία, ενώ η απόλαυση από το ρήμα απολαύω<απο-λάF-ω. Αυτή η γενικά αποδεκτή ετυμολογία επιβεβαιώνεται από την Ιλιάδα: η λεία είναι η πηγή όχι μόνο της επιβίωσης αλλά και της ζωής, του πλούτου, της ισχύος και της φήμης. Χωρίς τη λεία, ο ήρωας, ο ένοπλος ζητιάνος, θα έτρωγε τ’ αρχίδια του. Όπως και ο Κύριος άλλωστε. (Αυτή η έλλειψη σοβαρότητας με έχει καταστρέψει – οφείλω μια εξήγηση. . .Εσείς, φίλες και φίλοι, μεταξύ σοβαρού και σπουδαιογελοίου, τι προτιμάτε; )

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Όταν ψηφίζουμε, αποφασίζουμε. Έτσι δεν είναι; Αποφασίζουμε ποιος θα αποφασίζει. Αποφασίζουμε ότι δεν θα αποφασίζουμε εμείς αλλά κάποιος άλλος – γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι αυτός ο άλλος: είναι είτε ο Κύριος είτε κάποιο τσιράκι του (πολιτικός ή ειδήμων, ειδικός της γνώσης). Αυτή είναι η εγγενής αντίφαση της καπιταλιστικής κοινοβουλευτικής  δημοκρατίας: κάθε συμμετοχή στις εκλογές είναι μια ενίσχυση, μια εκ νέου εγκαθίδρυση της συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων και ταυτόχρονα μια ακύρωση αυτής της συμμετοχής. Όλοι και όλες μαζί, παραχωρούμε το δικαίωμα της λήψης των αποφάσεων σε κάποιους λίγους. Έτσι, η καπιταλιστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, είναι και δεν είναι δημοκρατία. Διευκρινίζω ότι με τον όρο δημοκρατία (χωρίς προσδιορισμούς)  εννοώ τη συμμετοχή όλων στη  λήψη των αποφάσεων.

Όποιος και όποια θα πάει τη Κυριακή να ψηφίσει, θα επικυρώσει και θα ακυρώσει τη δημοκρατία. Όσο περισσότεροι την επικυρώνουμε, τόσο λιγότερο  την ακυρώνουμε. Όσο λιγότεροι των επικυρώνουμε, τόσο περισσότερο την ακυρώνουμε. Έτσι, υπάρχουν δυο δημοκρατίες: η καπιταλιστική αντιπροσωπευτική (κοινοβουλευτική) δημοκρατία και η δημοκρατία. Όταν η πρώτη κυριαρχεί, η δεύτερη εξοβελίζεται. Όταν η πρώτη περιορίζεται (από τη μη συμμετοχή στη ψηφοφορία). η δεύτερη έρχεται στο προσκήνιο. Πως να εξηγήσουμε αυτή την αντίφαση; Είναι δυνατόν να λυθεί και πως;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

δεν θα πάω να ψηφίσω.

εάν η μέρα είναι ηλιόλουστη, θα πάμε με τα παιδιά στο ποτάμι, στο βουνό. Έριξε πολλή βροχή, θα έχει νερό. θα περπατήσουμε στις όχθες, κάτω από τα πλατάνια, θα μαζέψουμε χόρτα και καρπούς τριανταφυλλιάς (για τσάι), θα μαζέψουμε καρύδια και ελιές, πράσινες, θα τις κάνουμε τσακιστές, θα μαζέψουμε τσουκνίδες και λάπατα, για πίτα.

εάν βρέχει ή κάνει κρύο, θα πάμε στου Παναγιώτη να πιούμε κάνα τσιπουράκι, τα παιδιά πορτοκαλάδα. Μπορεί όμως και να βρεθούμε με άλλους σε κάποιο σπίτι, να παίξουν τα παιδιά όλα μαζί, να ψήσουμε, να φάμε, να συζητήσουμε.

και το βράδυ, θα μάθουμε τα νέα. Πόσοι και πόσες δεν πήγαν να ψηφίσουν; Είναι αλήθεια ότι θα είναι πάνω από 40%; Είναι αλήθεια ότι οι μισοί που ψήφισαν ΠαΣοΚ θα ψηφίσουν τώρα τους αντάρτες και τους διαγραμμένους; Είναι αλήθεια ότι η ιστορική Αριστερά θα έχει μια μικρή αλλά αξιοσημείωτη, και προσωρινή ασφαλώς, άνοδο; Ότι οι μισοί, τουλάχιστον, από τους απέχοντες και τις απέχουσες (20-25%), το μισό αγανακτισμένο ΠαΣοΚ (20%) και η ιστορική Αριστερά (15%), δηλαδή 55-60%, είναι η Αριστερά του μέλλοντος;

Θα συναντηθούμε μια μέρα; Πως θα γίνει αυτό;