φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Χάρηκα κι εγώ, όπως κι εσείς, με το μεγάλο ποσοστό της αποχής. Προς αποφυγήν όμως δημιουργίας παρανοήσεων και αυταπατών θα ήθελα να εκθέσω κάποιες σκέψεις που αφορούν δυο πτυχές της αποχής ως φαινομένου και ως πολιτικής στάσης. Η πρώτη αφορά το μέγεθος του φαινομένου και η άλλη το μέλλον της και τις συνέπειές της.

Με ενσωμάτωση του 99,48% των στοιχείων, 3.807.892 δεν προσήλθαν στις κάλπες στις περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου. Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: πόσοι και πόσες από αυτούς δεν προσήλθαν επειδή δεν ήθελαν και πόσοι, πόσες επειδή δεν μπορούσαν;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Είμαι ένας από αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν επειδή δεν υπάρχει ένα κόμμα (της Αριστεράς) που να τους εκφράζει. Είμαστε πολλοί και πολλές. Πάνω από τους μισούς από αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν, θα έλεγα το 25% των εκλογέων. Θα προσέθετα και ένα 5% των λευκών και των ακύρων. Το 30% του εκλογικού σώματος επιθυμεί ένα άλλο κόμμα της Αριστεράς, ένα κόμμα που θα ασκεί την ισότητα και την ελευθερία.

Στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, που θα γίνουν μέχρι Μάρτη-Απρίλη, θα πάω να ψηφίσω το κόμμα που ο τίτλος του θα είναι και το κεντρικό σύνθημα της εποχής μας, που θα είναι η συμπύκνωση ενός κομμουνιστικού προγράμματος, που θα είναι η καταγραφή της πυρηνικής επιθυμίας των υποτελών Παραγωγών, που θα είναι η προϋπόθεση για την επίλυση των πολλών και οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.

Θα ψηφίσω  το κόμμα που θα λέγεται εικοσάωρο και μισθός για όλους

Εάν δεν υπάρχει κόμμα με αυτόν τον τίτλο, θα γράψω πάνω σε ένα χαρτί εικοσάωρο και μισθός για όλους και θα το ρίξω στη κάλπη: άκυρο με πολιτικό μήνυμα.

Είμαι της γνώμης ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στην εμφάνιση μιας αριστεράς της ισότητας και της ελευθερίας. Μιας αριστεράς που θα είναι μια ομοσπονδία ελεύθερων και αυτόνομων ομάδων, μιας αριστεράς που το βασικό της μέλημα θα είναι αφενός η εξάλειψη κάθε είδους προνομίων και προβολών αξιώσεων Κυριαρχίας, δηλαδή διαταγής και πολιτικής εκμετάλλευσης και αφετέρου  ο παραμερισμός των επαγγελματιών της πολιτικής με την καθιέρωση της εναλλαγής των βουλευτών και της μιας και μοναδικής συμμετοχής στη Βουλή.

Θα ήθελα πολύ να υπάρχει αυτό το κόμμα.

Μήπως κάποιος άλλος, κάποια άλλη έχει την ίδια επιθυμία;

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Σήμερα θα καταπιαστούμε με τη μελέτη των αρχαιότερων μαρτυριών των λέξεων ‘ισονομία’ και ‘δημοκρατία’. Και τις δυο θα τις διαβάσουμε στον Ηρόδοτο. Μαθαίνουμε λοιπόν (3.80)  ότι το αρχαιότερο όνομα της δημοκρατίας ήταν ισονομία, ο ιστορικός μάλιστα μας παραθέτει και έναν ορισμό, ο οποίος, όπως θα δούμε, είναι πάρα πολύ σημαντικός.  ‘Το πλήθος που άρχει, που λαμβάνει τις αποφάσεις’, γράφει ο Ηρόδοτος, ‘έχει το ωραιότερο όνομα: ισονομία’ [πληθος δε άρχον πρωτα μεν ουνομα πάντων κάλλιστον έχει, ισονομίην]. Και παραθέτει τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ισονομίας: οι άρχοντες εκλέγονται με κλήρωση, είναι υποχρεωμένοι να λογοδοτούν, όλα τα ζητήματα τίθενται σε δημόσια, ανοιχτή συζήτηση, στους πολλούς στηρίζονται τα πάντα. Τον όρο δημοκρατία θα τον διαβάσουμε πιο κάτω (6.43).

Ας δούμε τώρα και τον ορισμό της ισονομίας. Ένας συνωμότης κατά του Πέρση βασιλιά Καμβύση προτείνει να εγκαθιδρυθεί δημοκρατικό πολίτευμα στη Περσία και το διατυπώνει με την παρακάτω έκφραση: ες μέσον καταθείναι τα πρήγματα, ας τοποθετήσουμε στο μέσον τις δημόσιες υποθέσεις, ας εγκαθιδρύσουμε δημοκρατικό πολίτευμα. Υπάρχει κανένα πρόβλημα; Δε φαίνεται να υπάρχει. Και όμως, φίλες και φίλοι,υπάρχει! Ποιο είναι; Θα το διατυπώσω απλά και με σαφήνεια και θα επιχειρήσω στη συνέχεια να προσεγγίσω κάποιες πλευρές του. Οι όροι ισονομία, δημοκρατία και πρήγματα, πράγματα, συνδέονται άμεσα με τη διανομή της λείας. Εάν είναι έτσι, τότε η ισονομία/δημοκρατία εκφράζει έναν συγκεκριμένο, ιστορικά καθορισμένο τρόπο διανομής της πολεμικής λείας. Θα υποστηρίξω ότι η αρχαία δημοκρατία προήλθε από έναν συγκεκριμένο τρόπο διανομής της λείας και ότι και η καπιταλιστική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι κι αυτή μια μορφή πολιτικής Κυριαρχίας που συνδέεται άμεσα με τη διανομή της λείας. Ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο ένας τρόπος παραγωγής του κοινωνικού πλούτου αλλά και ένας τρόπος αρπαγής αυτού του πλούτου. Και εφόσον υπάρχει αρπαγή, δηλαδή λεία, σε κάθε τρόπο αρπαγής θα αντιστοιχεί κι ένας ή περισσότεροι τρόποι  διανομής της λείας. Δεν λησμονούμε άλλωστε ότι ο Κύριος (καπιταλιστής)  εκλαμβάνει τον μελλοντικό κοινωνικό πλούτο ως μελλοντική λεία.

Πριν εκθέσω τις απόψεις μου θα ήθελα να σας υπενθυμίσω, για όσες και όσους πιθανόν να το έχετε ξεχάσει, ότι η λέξη λεία και η λέξη απόλαυση προέρχονται από την ίδια ρίζα. Η λέξη λεία, στη δωρική λαία, προέρχεται από τον τύπο λαF-ία, ενώ η απόλαυση από το ρήμα απολαύω<απο-λάF-ω. Αυτή η γενικά αποδεκτή ετυμολογία επιβεβαιώνεται από την Ιλιάδα: η λεία είναι η πηγή όχι μόνο της επιβίωσης αλλά και της ζωής, του πλούτου, της ισχύος και της φήμης. Χωρίς τη λεία, ο ήρωας, ο ένοπλος ζητιάνος, θα έτρωγε τ’ αρχίδια του. Όπως και ο Κύριος άλλωστε. (Αυτή η έλλειψη σοβαρότητας με έχει καταστρέψει – οφείλω μια εξήγηση. . .Εσείς, φίλες και φίλοι, μεταξύ σοβαρού και σπουδαιογελοίου, τι προτιμάτε; )

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Όταν ψηφίζουμε, αποφασίζουμε. Έτσι δεν είναι; Αποφασίζουμε ποιος θα αποφασίζει. Αποφασίζουμε ότι δεν θα αποφασίζουμε εμείς αλλά κάποιος άλλος – γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι αυτός ο άλλος: είναι είτε ο Κύριος είτε κάποιο τσιράκι του (πολιτικός ή ειδήμων, ειδικός της γνώσης). Αυτή είναι η εγγενής αντίφαση της καπιταλιστικής κοινοβουλευτικής  δημοκρατίας: κάθε συμμετοχή στις εκλογές είναι μια ενίσχυση, μια εκ νέου εγκαθίδρυση της συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων και ταυτόχρονα μια ακύρωση αυτής της συμμετοχής. Όλοι και όλες μαζί, παραχωρούμε το δικαίωμα της λήψης των αποφάσεων σε κάποιους λίγους. Έτσι, η καπιταλιστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, είναι και δεν είναι δημοκρατία. Διευκρινίζω ότι με τον όρο δημοκρατία (χωρίς προσδιορισμούς)  εννοώ τη συμμετοχή όλων στη  λήψη των αποφάσεων.

Όποιος και όποια θα πάει τη Κυριακή να ψηφίσει, θα επικυρώσει και θα ακυρώσει τη δημοκρατία. Όσο περισσότεροι την επικυρώνουμε, τόσο λιγότερο  την ακυρώνουμε. Όσο λιγότεροι των επικυρώνουμε, τόσο περισσότερο την ακυρώνουμε. Έτσι, υπάρχουν δυο δημοκρατίες: η καπιταλιστική αντιπροσωπευτική (κοινοβουλευτική) δημοκρατία και η δημοκρατία. Όταν η πρώτη κυριαρχεί, η δεύτερη εξοβελίζεται. Όταν η πρώτη περιορίζεται (από τη μη συμμετοχή στη ψηφοφορία). η δεύτερη έρχεται στο προσκήνιο. Πως να εξηγήσουμε αυτή την αντίφαση; Είναι δυνατόν να λυθεί και πως;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

δεν θα πάω να ψηφίσω.

εάν η μέρα είναι ηλιόλουστη, θα πάμε με τα παιδιά στο ποτάμι, στο βουνό. Έριξε πολλή βροχή, θα έχει νερό. θα περπατήσουμε στις όχθες, κάτω από τα πλατάνια, θα μαζέψουμε χόρτα και καρπούς τριανταφυλλιάς (για τσάι), θα μαζέψουμε καρύδια και ελιές, πράσινες, θα τις κάνουμε τσακιστές, θα μαζέψουμε τσουκνίδες και λάπατα, για πίτα.

εάν βρέχει ή κάνει κρύο, θα πάμε στου Παναγιώτη να πιούμε κάνα τσιπουράκι, τα παιδιά πορτοκαλάδα. Μπορεί όμως και να βρεθούμε με άλλους σε κάποιο σπίτι, να παίξουν τα παιδιά όλα μαζί, να ψήσουμε, να φάμε, να συζητήσουμε.

και το βράδυ, θα μάθουμε τα νέα. Πόσοι και πόσες δεν πήγαν να ψηφίσουν; Είναι αλήθεια ότι θα είναι πάνω από 40%; Είναι αλήθεια ότι οι μισοί που ψήφισαν ΠαΣοΚ θα ψηφίσουν τώρα τους αντάρτες και τους διαγραμμένους; Είναι αλήθεια ότι η ιστορική Αριστερά θα έχει μια μικρή αλλά αξιοσημείωτη, και προσωρινή ασφαλώς, άνοδο; Ότι οι μισοί, τουλάχιστον, από τους απέχοντες και τις απέχουσες (20-25%), το μισό αγανακτισμένο ΠαΣοΚ (20%) και η ιστορική Αριστερά (15%), δηλαδή 55-60%, είναι η Αριστερά του μέλλοντος;

Θα συναντηθούμε μια μέρα; Πως θα γίνει αυτό;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Γνωρίζετε πως άρχισε η παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης από το κράτος;Πως εμφανίστηκε το σημερινό ΙΚΑ και ΕΣΥ;

Το Τρέντεγκαρ είναι μια μικρή πόλη της Νότιας Ουαλίας. Το 1870, οι περισσότεροι άνδρες ήταν εργάτες, ανθρακωρύχοι και χαλυβουργοί. Λόγω της εργασίας τους, αντιμετώπιζαν σοβαρότατα προβλήματα υγείας. Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε ιατροφαρμευτική περίθαλψη από κρατικές υπηρεσίες παρεχόμενες. Το πρόβλημα της υγείας των εργατών, και όχι μόνο, ήταν οξύτατο και βρήκαν έναν τρόπο για να το αντιμετωπίσουν. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος, μόνο ένας. Τι έκαναν;

Αποφάσισαν να δίνουν τρεις πένες από κάθε λίρα του μισθού τους και προσέλαβαν 8 γιατρούς – πέντε παθολόγους, έναν οδοντίατρο, έναν φυσιοθεραπευτή κι έναν ορθοπαιδικό (και όχι ορθοπεδικό!). Πρόκειται περί οργάνωσης, έτσι δεν είναι; Την ονόμασαν Ιατρική Εταιρεία – διαλύθηκε το 1995! Οι γιατροί φρόντιζαν την υγεία όχι μόνο των εργατών αλλά όλων ανεξαιρέτως των κατοίκων  της πόλης, γύρω στους 25.000! Η λύση αυτή ήταν άκρως αποτελεσματική και θα μπορούσαμε να την πούμε αυτοοργάνωση ή αυτοδιαχείριση της περίθαλψης και της υγείας. Εγώ θα το έλεγα πέρασμα στη πράξη και διεύρυνση του κομμουνισμού. Δεν πήγαν να υποβάλλουν ένα αίτημα στο Κράτος ούτε επεχείρησαν να αποσπάσουν από κάποιο κόμμα μια υπόσχεση. Πέρασαν στην πράξη, οργανώθηκαν και αντιμετώπισαν το πρόβλημά τους και όχι μόνο για την πάρτη τους. Εάν θέλουμε να εμπνευστούμε για το μέλλον, αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στο πως αντιμετώπισαν τα προβλήματά τους οι εργατικές τάξεις στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα (1850-1900). Θα το κάνουμε, αργά ή γρήγορα, που θα πάει . . .

Η πρωτοβουλία αυτή των εργατών του Τρέντεγκαρ ήταν η αιτία να δημιουργηθεί ένα ευρύτατο δίκτυο αυτόνομων και συνεργαζόμενων οργανώσεων κοινής ωφέλειας σε πολλά κοινωνικά πεδία, ανεξάρτητων από το Κράτος, σε όλη την Ουαλία και την Αγγλία. Το Κράτος όμως δεν μπορεί να ανέχεται αυτές τις πρωτοβουλίες – οι οποίες δείχνουν ολοφάνερα ότι μπορούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας πέραν του Κράτους. Οφείλει, εάν δεν θέλει να δυναμιτίσει την ύπαρξή του, να αφομοιώσει, να ελέγχξει, να διαχειριστεί προς όφελός του αυτές τις μορφές αυτοργάνωσης. Αυτό έγινε το 1948 με την ίδρυση του βρετανικού ΕΣΥ! Ιδρυτής ο υπουργός Υγείας της εργατικής κυβέρνησης Ανέριν Μπέβαν, που εκλέγονταν στην περιφέρεια του Τρέντεγκαρ.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Ο κοινωνικός πόλεμος στη Γαλλία των ημερών μας εκλαμβάνεται ως κίνημα εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης. Έτσι δεν είναι; Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουμε εδώ στην Κακιά Σχολή, επειδή είναι κίνημα και επειδή είναι εναντίον είναι καταδικασμένο να αποτύχει, να ηττηθεί. Εάν πάψει να είναι κίνημα και εάν πάψει να είναι εναντίον, θα αναγκάσει τον πανικόβλητο Κύριο να υποχωρήσει άτακτα.

Τι σημαίνει όμως να πάψει να είναι κίνημα, να πάψει να είναι εναντίον; Σημαίνει να εστιάσει την προσοχή του στην απουσία, την διάρκεια και στην διάρκεια της απουσίας. Από δώ και πέρα, φίλες και φίλοι, νικηφόροι θα είναι οι κοινωνικοί πόλεμοι που ο σκοπός τους θα είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διάρκειά τους. Όχι μέρες ή μήνες αλλά χρόνια, δεκαετίες! Ο σκοπός αυτός θα εκπληρωθεί μόνο εάν πάψει να είναι εναντίον, εάν πάψει να διατυπώνει αιτήματα και διεκδικήσεις, εάν πάψει να επιχειρεί να ελέγχει κατ΄αρχήν τον χώρο αλλά εάν προσανατολιστεί προς τον έλεγχο του χρόνου, μέσω της διάρκειας της απουσίας από την κοινωνική σχέση της Κυριαρχίας, μέσω του περάσματος στη πράξη. Τι είναι το πέρασμα στη πράξη; Είναι η συλλογική αντιμετώπιση και επίλυση των (τριών) επαχθέστερων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε εδώ και τώρα, με την ταύτιση μέσου και σκοπού.

Τα τρία αυτά προβλήματα των υποτελών Παραγωγών της Ευρώπης,  και της υφηλίου, εννοείται, είναι η πολύωρη και εξαντλητική εργασία, είναι η ένδεια, είναι η υποχρεωτική εκπαίδευση. Για να έχει διάρκεια ο κοινωνικός πόλεμος πρέπει το μέσον πάλης, ο τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, να ταυτιστεί με το σκοπό:

η απεργία να είναι και ελεύθερος χρόνος: μια βδομάδα εργασίας θα εναλλάσσεται με μια βδομάδα απεργίας/αργίας/αεργίας/ελεύθερου χρόνου/προσωπικής και συλλογικής δημιουργίας, δηλαδή διεύρυνσης του εμμενούς κομμουνισμού. Θα απεργούμε και δεν θα απεργούμε ταυτόχρονα. Θα απεργούμε και θα ζούμε – δεν θα τρέχουμε έντρομοι κυνηγημένοι από την Αστυνομία και τον Στρατό – μπορούμε να αχρηστεύσουμε τις κατασταλτικές δυνάμεις αποφεύγοντας τη σύγκρουση, δηλαδή τον έλεγχο του χώρου, προς το παρόν. . .

τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις θα αντικατασταθούν από την μονομερή αύξηση των μεροκάματων και των μισθών μέσω της οικονομικής ανυπακοής, μέσω της καταναλωτικής στάσης και αποχής: μερική καταναλωτική αποχή για να μειωθούν οι τιμές των βασικών αγαθών και να βελτιωθεί η ποιότητά τους – στάση πληρωμής  λογαριασμών (δάνεια, λογαριασμοί κοινωφελών υπηρεσιών, εισιτήρια, διόδια, πρόστιμα, τέλη κυκλοφορίας, ενοίκιο, κλπ). Περικόπτετε μισθούς και μεροκάματα; Δεν αγοράσουμε, δεν πληρώνουμε, όλοι μαζί. Εξασφαλίζουμε μόνοι μας, μονομερώς τις αυξήσεις και χωρίς να ξεχνάμε τον σκοπό μας: μισθός για όλους και όλες.

οι καταλήψεις των σχολείων να γίνουν κατάργηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Μαθητές, δάσκαλοι και γονείς θα καταργήσουν την υποχρεωτική παρακολούθηση, τους βαθμούς, τις εξετάσεις του Κράτους μονομερώς.

Όχι κίνημα! στάση, απουσία, διάρκεια, διάρκεια της απουσίας! Όχι εναντίον!  πέρασμα στη πράξη!Οχι ‘εξεγείρομαι άρα υπάρχω’, αλλά ‘επαναστατώ, άρα υπάρχω’! Επαναστατώ σημαίνει ‘κλιμακώνω την οργάνωση και την αλληλεγγύη για να παρατείνω τον κοινωνικό πόλεμο’.

Πληθώρα ενδείξεων με παροτρύνει  να διατυπώσω την άποψη ότι η Αριστερά του μέλλοντος εμφανίζεται, γεννιέται στη Γαλλία. Ακόμα κι αν ηττηθεί το ‘κίνημα εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης’ θεωρώ ότι είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα αναδειχτεί σε κομβικής σημασίας συμβάν, σε κομβικό χρόνο, δηλαδή σε παραγωγό θεωρίας και πρακτικής. Εάν ηττηθεί, η ήττα θα μας διδάξει πάρα πολλά. Το λάθος είναι πάντα μεγαλοφυής παραγωγός γνώσης και ποικιλίας. (Η μοναδικότητα στη φύση είναι αποτέλεσμα μεγαλοφυών λαθών του γενετικού υλικού!) Εάν νικήσει, δεν θα νικήσει ως ‘κίνημα εναντίον’ και θα υπογράψει την ληξιαρχική πράξη θανάτου της ιστορικής Αριστεράς. Και θα θέσει τα θεμέλια της διεύρυνσης του κομμουνισμού, της επίλυσης των παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων.

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη.