φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Δρόσισε, φυσάει βοριαδάκι, μπορείς να κοιμηθείς και να ξεκουραστείς, να καθίσεις λίγο περισσότερο στον λαχανόκηπο. Μάζευα ντομάτες χτες, για γεμιστά, και μου πέρασε από το μυαλό η εξής σκέψη: λέτε σε κάνα δυο δεκαετίες να σε χώνουν μέσα γιατί καλλιεργείς ντομάτες και πιπέρια και λάχανα και πράσα, όπως σε χώνουν μέσα αν σε πιάσουν να καλλιεργείς ινδική κάνναβη ή παπαρούνα (μήκων η υπνοφόρος, καταπληκτικό φυτό!) για όπιο; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αποκλείσουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο – αλλά το ζήτημα είναι άλλο. Κάποτε, πριν την γενίκευση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και αρπαγής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, το 99% του πληθυσμού ήταν παραγωγοί τροφής. Τώρα, υπάρχουν καπιταλιστικοί κοινωνικοί σχηματισμοί που το ποσοστό αυτό μετριέται στα δάχτυλα του ενός χεριού (ΗΠΑ, Καναδάς, Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, κλπ). Προς αυτό το ποσοστό κινούνται όλες οι χώρες στις οποίες κυρίαρχος τρόπος παραγωγής είναι ο καπιταλιστικός. Η γη, η παραγωγή, επεξεργασία και διανομή της τροφής, φυτικής και ζωικής, περνάει στα χέρια μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων (πολυεθνικών) με ολέθριες συνέπειες. Στα αχανή αγροκτήματα καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες ενέργειας, λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, εργασίας και το αποτέλεσμα είναι από τη μια η σπατάλη και η καταστροφή της γης κι από την άλλη η πολύ χαμηλή διατροφική αξία της παραγόμενης τροφής. Η τροφή παράγεται για να πουληθεί, έγινε εμπόρευμα. Μεγαλύτερη καταστροφή από αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει. Υπάρχει βέβαια κι ένας άλλος κίνδυνος: να χρησιμοποιηθεί η τροφή,  τι λέω, χρησιμοποιείται ήδη,  ως μέσον αρπαγής (ακρίβεια), καταστολής, εκφοβισμού και εξόντωσης. Αυτό που έγινε με την λαϊκή παραγωγή των φαρμάκων ( που πέρασε στα χέρια των φαρμακοβιομηχανιών τον προηγούμενο αιώνα), γίνεται τώρα στη παραγωγή των τροφίμων. Έτσι, δεν αποκλείεται η καλλιέργεια της ντοματιάς να διώκεται ποινικά και να πληρώνεις πρόστιμο ή να σε μπουντρουμιάζουν.

Γνωρίζουμε, φίλες και φίλοι, έχει γίνει πια κοινός τόπος, ότι καλή τροφή, φρέσκια, καθαρή, θρεπτική είναι αυτή που μπορείς να παραγάγεις ο ίδιος. Αναμφίβολα, η διαπίστωση αυτή έχει τα όριά της: μπορείς να βάλεις μια ντοματιά σε γλάστρα στο μπαλκόνι, αλλά σιτάρι πως θα μπορέσεις να καλλιεργήσεις; Να κι άλλο ένα ερώτημα: Είναι δυνατόν να πάψει νη τροφή να παράγεται για να πουληθεί, να πάψει να είναι εμπόρευμα; Κι ας υποθέσουμε ότι γίνεται, τι κάνουμε μέχρι τότε; Όλα αυτά τα ερωτήματα θα μπορούσαμε να τα συνοψίσουμε σε ένα: πως θα παράγουμε την τροφή μας, πως θα την εξασφαλίζουμε, πως θα την καταναλώνουμε σε μια κομμουνιστική κοινωνία; Μπορούμε να δώσουμε κάποιες απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα;  Κάποιοι υποστηρίζουν ότι δεν μπορούμε, ότι αυτά τα ζητήματα θα τα αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι όταν θα έρθει η ώρα εκείνη. ΛΑΘΟΣ, λάθος τεράστιο και ολέθριο! Αυτό το υποστηρίζουν διότι δέχονται ότι ο κομμουνισμός είναι κάτι που αφορά το απώτατο περελθόν, ότι είναι απροσδιόριστο χρονικά ιδεώδες ή μελλοντική αναγκαιότητα. Εμείς θεωρούμε ότι οφείλουμε στα κοινωνικά προβλήματα του παρόντος να διατυπώσπουμε κομμουνιστικές λύσεις. Κι αυτό διότι οι κοινωνίες που ζούμε είναι κομμουνιστικές κοινωνίες υπό καπιταλιστική διαχείριση – θεωρούμε ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης και ο χρόνος θα δείξει εάν είναι γόνιμος, δηλαδή επικίνδυνος για τον Κύριο και την διαιώνιση της Κυριαρχίας του.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Ένα από τα πολλά ζητήματα που θα μας απασχολήσει στο μέλλον είναι κι αυτό της κυκλοφορίας των ιδεών και της γνώσης, επομένως και του τρόπου έκδοσης των βιβλίων. Εάν σήμερα θέλετε να εκδώσετε ένα βιβλίο, είτε πρόκειται για λογοτεχνία είτε για δοκίμιο ή μελέτη, μπορείτε να το κάνετε με δυο τρόπους: ή να απευθυνθείτε σε κάποιον εκδοτικό οίκο ή να το εκδώσετε μόνοι μας. Εάν επιλέξετε την πρώτη λύση, πιθανόν να απογοητευθείτε. Ο εκδότης θα αποφασίσει να το εκδώσει μόνο εάν κρίνει ότι όχι μόνο δεν θα ζημιωθεί από την έκδοση αλλά ότι θα κερδίσει κιόλας. Υπάρχει περίπτωση να θεωρήσει ότι θα κερδίσει αλλά να μην το εκδώσει, λόγω του τολμηρού ή ανατρεπτικού περιεχομένου του. Υπάρχει επίσης περίπτωση, να σας το εκδώσει μόνο εάν καταβάλλετε εσείς τα έξοδα της έκδοσης. Οι εκδόσεις Γαβριηλίδης θέλουν 2.500 εβρά για να σας εκδώσουν το βιβλίο σας. Και δεν είναι οι μόνοι. Σε οποιονδήποτε εκδοτικό οίκο και να πάτε, αν του τα σκάσετε, θα σας το εκδώσει. Φυσικά, με αυτά τα χρήματα όχι μόνο καλύπτεται το κόστος του βιβλίου, αλλά εξασφαλίζεται και κέρδος! Δεν είναι μαλάκες, είναι Κύριοι!

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Σε μια κοινωνία που το βιβλίο δεν θα είναι εμπόρευμα, θα υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία; ΟΧΙ, βέβαια.

Υπάρχουν σήμερα βιβλία που τα διαβάζουμε, τα χρησιμοποιούμε, που ανήκουν σε όλους και όλες και όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν, δεν είναι δηλαδή  εμπορεύματα; Υπάρχουν: αυτά που βρίσκονται στις κοινόχρηστες (δημοτικές, πανεπιστημιακές, σχολικές) βιβλιοθήκες.

Οι κοινόχρηστες βιβλιοθήκες είναι το αντίπαλο δέος των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων; ΝΑΙ.

Αυτές είναι το πρότυπο για την αποεμπορευματοποίηση του βιβλίου; ΝΑΙ.

Η κομβική μας λοιπόν επιδίωξη είναι η κατάργηση των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων μέσω της ενίσχυσης των κοινόχρηστων βιβλιοθηκών; ΝΑΙ.

Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σήμερα; ΟΧΙ.

Σήμερα, μπορούμε και πως να προωθήσουμε την κατάργηση των εκδοτικών οίκων και των βιβλιοπωλείων; ΜΠΟΡΟΥΜΕ! Με την ίδρυση συνεταιριστικών εκδόσεων, όπου οι συγγραφείς και οι αναγνώστες θα εκδίδουν μαζί τα βιβλία και θα είναι ισότιμα μέλη.

Περισσότερα, προσεχώς.

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

όσοι και όσες έχετε δουλέψει ή δουλεύετε σε επιχείρηση που απασχολεί λίγα άτομα, θα γνωρίζετε ότι δεν προλαβαίνετε να κλάσετε και το αφεντικό το μαθαίνει. Δεν είναι όλοι και όλες ρουφιάνοι αλλά σήμερα στους χώρους (καταναγκαστικής) εργασίας επικρατεί ο φόβος και η καχυποψία. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες εξαιρέσεις, αλλά είναι εξαιρέσεις. Η  απελπιστική και θλιβερή αυτή κατάσταση μας αναγκάζει να υποστηρίξουμε την άποψη ότι ο συνδικαλισμός, εν πολλοίς,  έχει τελειώσει. Η αυτοοργάνωση και η διεκδίκηση αιτημάτων είναι, σήμερα τουλάχιστον, ανέφικτα στους περισσότερους χώρους εργασίας και παραγωγής του κοινωνικού πλούτου. Μόνο εκτός παραγωγής είναι δυνατόν να υπάρξει η αυτοοργάνωση και πράγματι υπάρχει. Εργασιακές ομάδες, σχολικές, φοιτητικές, στέκια, σωματεία, γειτονιές, πολιτικές ομάδες, εκδοτικές, καλλιτεχνικές, κινηματικές, καταναλωτικές και άλλες πολλές, πολλές.Οι ομάδες αυτές είναι η ορατή πλευρά της αθέατης Αριστεράς, ας την πούμε κοινωνική Αριστερά,  που υπάρχει διάχυτη στην ελληνική κοινωνία και έχει διαμορφωθεί από άνδρες και γυναίκες που εγκατέλειψαν την ιστορική Αριστερά ή δεν εντάχθηκαν κάθολου, και πολύ καλά έκαναν.

Θα γνωρίζετε, φίλες και φίλοι, ότι υποστηρίζω πως η Αριστερά του μέλλοντος, η Αριστερά της ισότητας, της ελευθερίας του πνεύματος, του γλεντιού και της χαράς, δεν θα προέλθει από μια μετεξέλιξη της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς αλλά από την συνεργασία των ομάδων, που υπάρχουν αλλά κυρίως θα συμπηχθούν στο μέλλον, της κοινωνικής Αριστεράς. Η συνεργασία αυτή θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την εμφάνιση μιας Αριστεράς των ίδιων των υποτελών Παραγωγών που θα αναστατώσει την ελληνική κοινωνία, προσανατολιζόμενη προς την κατεύθυνση της επίλυσης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.

Θεωρώ  ότι η  πρώτη φάση αυτής της διαδικασίας μπορεί να είναι η συμμετοχή στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές. Είναι μια καλή ευκαιρία να συναντηθούμε. Υπάρχουν όμως, κατά τη γνώμη μου, δυο απαράβατοι όροι, δυο αρχές θα έλεγα, για να υπάρξει αυτή η συνεργασία: η εξασφάλιση της ελευθερίας και της ισότητας. Το πυρηνικό χαρακτηριστικό της Αριστεράς του μέλλοντος θα είναι η ταύτιση μέσων και σκοπών, η εκρίζωση και η αποτροπή εμφάνισης της υποκρισίας και της απάτης. Οι σκοποί θα είναι σημείο εκκίνησης, όχι κάτι που θα αναβάλλεται στο μέλλον. Η ελευθερία και η ισότητα δεν θα διεκδικούνται αλλά θα ασκούνται και θα επιβεβαιώνονται στη πράξη καθημερινά.

Εφόσον η Αριστερά του μέλλοντος θα είναι μια ομοσπονδία συνεργαζόμενων ελεύθερων και αυτόνομων ομάδων, για να ξεκινήσει η συνεργασία θα πρέπει ή κάποια υπάρχουσα ομάδα να πάρει την πρωτοβουλία να απευθυνθεί προς τις άλλες ή να συγκροτηθεί κάποια που θα αναλάβει αυτή την πρωτοβουλία και θα διαλυθεί μόλις ολοκληρώσει το έργο της. Δεν γνωρίζω να υπάρχει προς το παρόν κάποια ομάδα που έχει κατά νού τον συντονισμό των πρώτων επαφών.

Η συνεργασία λοιπόν μπορεί να εκκινήσει μόνο μέσα από την ανοιχτή και δημόσια  σύμπηξη μιας ομάδας που θα συντάξει ένα απλό και σαφές κείμενο και θα απευθυνθεί προς άλλες ομάδες, περιοδικά, sites, blogs, κλπ.

Είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι η ομάδα αυτή θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην εκκίνηση της συνεργασίας και στη διαμόρφωση της Αριστεράς της ισότητας και της ελευθερίας. Επαναλαμβάνω: οφείλει να διαλυθεί μόλις εκκινήσει η διαδικασία των επαφών. Εάν δεν διαλυθεί, είμαι βέβαιος ότι θα το παίξει ηγεσία κι αυτό το θεωρώ παντελώς απαράδεκτο. Για να διευκολυνθεί ο συντονισμός, θα μπορούσε να στηθεί κι ένα μπλογκ. Τα μέλη της πρέπει να είναι τουλάχιστον εφτά και μπορεί να προέρχονται από όλη την ελλαδική επικράτεια,  και όχι μόνο. Θα βρούμε ένα τρόπο να συσκεπτόμαστε μέσω του διαδικτύου, θεωρώ όμως άκρως απαραίτητη την προσωπική επαφή και γνωριμία. Προτείνω ως τόπο συνάντησης τη Θεσσαλονίκη, για να μοιράσουμε τις αποστάσεις.

Οι απαράβατοι όροι της συνεργασίας είναι η άσκηση και η επιβεβαίωση της ελευθερίας και της ισότητας´. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να συνεργαστούμε στις εκλογές

μόνο ως ελεύθερες ομάδες (ελευθερία)

μόνο με τον όρο ότι σε περίπτωση εξασφάλισης έδρας όλοι και όλες θα εκλέγονται βουλευτές (για λίγους μήνες) και μόνο μια φορά (ισότητα)

και μόνο με τον όρο της σαφούς αποκήρυξης της χρήσης όπλων – από γκαζάκια και μολότωφ μέχρι πυρηνικά, μιας και ο αντίπαλος υπερέχει στρατιωτικά και οπλικά (εξσφάλιση ηθικοπνευματικής υπεροχής).

Εγώ θα πρότεινα, ο τίτλος της συνεργασίας να ταυτίζεται με την στρατηγική μας επιδίωξη, με το κεντρικό σύνθημα. Αυτά όμως θα προκύψουν τόσο μέσα από τις επαφές για τη σύνταξη ενός κειμένου-πρότασης που θα απευθύνει η ομάδα προς όλες τις άλλες όσο και από τις επαφές μεταξύ των συνεργαζόμενων ομάδων.

Κάνοντας το πρώτο βήμα, κάνεις το μισό ταξίδι. Το πρώτο βήμα είναι η προσωρινής διάρκειας σύμπηξη μιας ομάδας που θα απευθυνθεί τόσο σε άλλες όσο και σε ανἐνταχτους και ανένταχτες.

Εγώ, ο Αθανάσιος Δρατζίδης, θα ήθελα να συμμετείχα στη συγκρότηση αυτής της ομάδας και στη σύνταξη του κειμένου-πρότασης. Είμαι βέβαιος ότι θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πνευματική και πολιτική περιπέτεια!

Εάν κάποιος άνδρας ή κάποια γυναίκα θα ήθελε να συμμετάσχει, ας μου στείλει ένα μήνυμα στο info@badarts.gr για να δούμε πως θα έρθουμε σε επαφή.

Ένας φίλος από την Αθήνα, μπλόγκερ,  έχει δείξει ενδιαφέρον για τη συνεργασία. Δεν του απάντησα ακόμα, το email μου έχει κάποιο πρόβλημα (στέλνω κείμενο και φτάνουν . . . αριθμοί!), θα το λύσω εντός των επόμενων, όχι πανω από δέκα,  ημερών. Αυτός είναι ο λόγος που δεν θα σας απαντήσω αμέσως. Εάν θέλετε να τα πούμε τηλεφωνικά, πολύ ευχαρίστως να ανταλλάξουμε τηλέφωνο.

Θα πάω να δω τον πατέρα μου στο χωριό, θα απουσιάσω λίγες μέρες. Θα τα ξαναπούμε στις 17 Αυγούστου.

Υγεία και Χαρά.

Αθανάσιος Δρατζίδης -Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

σκέφτομαι πολύ συχνά ότι κάθε ζώο, από τα φίδια μέχρι τους χιμπατζήδες,  αντιμετωπίζει τους κινδύνους άλλοτε με τη πάλη, όταν κρίνει ότι μπορεί να νικήσει, κι άλλοτε με την φυγή – όταν αντιληφθεί ότι ο αντίπαλος είναι πιο ισχυρός. Και οι άνθρωποι το ίδιο κάνουν: άλλοτε παλεύουν κι άλλοτε φεύγουν. Τη κοπανάνε από το σπίτι, από το σχολείο, από τη δουλείά, από την οικογένεια, από μια σχέση. Ενώ όμως η έκβαση της πάλης δεν είναι βέβαιη, η φυγή κινείται πέραν της νίκης/ήττας/προσωρινού συμβιβασμού διότι καταργεί τη σχέση, τη σύγκρουση. Αυτό είναι το μεγαλείο της! Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα! Εάν η φυγή είναι ατομική, το αδιέξοδο είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο. Εάν η φυγή είναι συλλογική, το αδιέξοδο παρακάμπτεται, με την προϋπόθεση ότι γνωρίζουμε που πάμε και τι κάνουμε.

Το μέλλον μας επιφυλάσσει και πάλη και φυγή. Κυρίως όμως φυγή, διότι δεν θέλουμε να γίνουμε Κύριοι στη θέση των Κυρίων, όπως έκανε η ιστορική Αριστερά, αλλά θέλουμε να καταργήσουμε τη σχέση προσταγής-εκτέλεσης, χωρίς βέβαια να την εγκαθιδρύσουμε μεταξύ μας. Τον κομμουνισμό του παρόντος δεν θα τον διευρύνουμε παλεύοντας αλλά φεύγοντας.

[Την άνοιξη που μας πέρασε, η οδοντίατρος μας είπε ότι η οδοντόκρεμα είναι περιττή. Σταματήσαμε να αγοράζουμε οδοντόκρεμα. Κι πλένουμε το στόμα μας με αλατόνερο. Το να πάψεις να χρησιμοποιείς οδοντόκρεμα, είναι μια μορφή φυγής. Ρωτήστε τον/την  οδοντίατρό σας. . .]

Η φυγή όμως, φίλες και φίλοι, έχει τα όρια της! Δεν θα είχε όρια εάν μπορούσαμε να πάμε κάπου που να μην μπορεί να μας βρει ο Κύριος αλλά αυτό το κάπου δεν υπάρχει. Η πάλη είναι αναπόφευκτη. Θα παλέψουμε, παλεύουμε, θέλουμε δε θέλουμε. Πως  όμως; Θα γνωρίζετε, φίλες και φίλοι, ότι μόνο ο άνθρωπος πολεμάει και χορεύει. Γιατί όμως υπάρχουν πολεμικού χοροί;Γιατί οι Ινδιάνοι χόρευαν τον χορό του πολέμου; Υπάρχει κάτι κοινό σε αυτές τις δυο καθαρά ανθρώπινες δραστηριότητες;

Υπάρχει! Ο χορός μας δείχνει πως να πολεμάμε! Ο χορός είναι μια ατομική/ομαδική/συλλογική κίνηση στο χώρο και το χρόνο. Ποιο είναι το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της κίνησης; Είναι η εναλλαγή προχωρήματος/υποχώρησης. Η τέχνη της διεξαγωγής του πολέμου έχει καταγραφεί στα βήματα και τη κίνηση του χορού. Τι μας λέει ο χορός; Μας λέει ότι το τέλος του θα μας βρει όλους ζωντανούς. Ότι δηλαδή θα νικήσουμε χωρίς να πολεμήσουμε. Τι θα κάνουμε όταν θα νικούμε χωρίς να πολεμάμε; Θα χορεύουμε! Θα πολεμάμε χορεύοντας! Εάν δεν μπορούμε να νικήσουμε χωρίς να πολέμήσουμε, πρώτα θα νικήσουμε και μετά θα πολεμήσουμε. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Θα χορέψουμε πολεμώντας. Θα διεξεγάγουμε τον πόλεμο ως χορό: όλοι μπροστά, όλοι πίσω.

Αυτός είναι σήμερα ο διακής πόθος των υποτελών Παραγωγών του  τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου: να νικήσουν χωρίς να πολεμήσουν. Οι ένθερμοι θιασώτες της ένοπλης επαναστατικής βίας θα χασκογελάσουν. Χασκογελάτε, όσο θέλετε! Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας δεν είναι ο φόβος και η αποβλάκωση των υποτελών Παραγωγών αλλά η απόρριψη  από τη μια της ένοπλης επαναστατικής βίας και η αδυναμία από την άλλη επινόησης ενός άλλου τρόπου διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Εάν τον επινοήσουμε, θα γίνει χαμός! Και θα τον επινοήσουμε, τον επινοούμε! Ο διακαής πόθος των υποτελών Παραγωγών είναι να νικήσουμε χωρίς να πολεμήσουμε. Θέλετε μια ένδειξη, μια εκδήλωση αυτού του διακαούς κρυμμένου, καταχωνιασμένου αλλά ζωντανού, πόθου; Η αποχή στις τελευταίες ευρωεκλογές! Δεσμεύομαι και προβλέπω: η αποχή στις επόμενες ευρωεκλογές (2014) θα πυροδοτήσει την έναρξη μιας νέας σειράς γεγονότων στην Ευρώπη και όλο τον Πλανήτη!

Ο διακαής αυτός πόθος ευθυγραμμίζεται με το πρώτο αξίωμα της διεξαγωγής του πολέμου: να νικήσεις χωρίς να πολεμήσεις. Το να νικήσεις πολεμώντας έχει δυο πολύ σοβαρά μειονεκτήματα. Το πρώτο: χάνεις δυνάμεις και ενδέχεται να τεθεί εν αμφιβόλω το ηθικό. Το δεύτερο: ενισχύεις τον αντίπαλο, ακόμα κι όταν έχει ηττηθεί. Γιατί; Γιατί δεν καταργείς αλλα αναπαράγεις τη σχέση. Όταν πολεμάς, συμμετέχεις σε αυτήν, ακόμα κι όταν πολεμάς για να την καταργήσεις. Εκεί τη πάτησε ο λενινισμός, εκεί αποδείχτηκε πόσο δίκιο είχε ο αναρχισμός! Εάν δεν επανεκτιμήσουμε τη συμβολή του αναρχισμού στην επαναστατική σκέψη, δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε ένα βήμα μπροστά. Ο αναρχισμός επιβεβαιώθηκε, όχι ο μαρξισμός-λενινισμός! Ομοσπονδία ομάδων πρότεινε ο πρώτος, κόμμα-κράτος ο δεύτερος! Μείωση του χρόνου εργασίας ο πρώτος, αύξηση στα μεροκάματα ο δεύτερος! Αυτά τα δύο σημεία πρέπει να τα επαναφέρουμε στην επικαιρότητα. Γιατί; Διότι χωρίς αυτά (δεν είναι επαρκή, είναι όμως αναγκαία) δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε χωρίς να πολεμήσουμε!

Φαντάζομαι ότι μια μέρα δεν θα πάμε στη δουλειά, για μια μέρα, για μια βδομάδα, για ένα μήνα, όχι γιατί θα απεργήσουμε, όχι για να μας ικανοποιήσει ο Κύριος κάποια αιτήματα αλλά μόνο και μόνο

μόνο και μόνο να πάψουμε να είμαστε

υποτελείς

μόνο και μόνο για να χάρουμε τη ζωή

μόνο και μόνο για να γλεντήσουμε

να χορέψουμε

αυτό το γλέντι

κατά τη διάρκεια μιας χωρίς

αιτήματα αποχής από την δουλείά

το αποκαλώ νίκη χωρίς πόλεμο

το αποκαλώ

πανταχού απουσία

βγήκα στην αυλή, κοίταξα τον ουρανό, θα κάνει ζέστη αύριο, πολλή ζέστη, κοιτάω στον ορίζοντα, στο νότο, στην ανατολή, στο βορρά, στη δύση, μυρίζω τον αέρα, μυρίζει καμμένα δάση, μυρίζει σκατίλα παραγκουπόλεων, μυρίζει μπαρούτι, κάτι γίνεται, κάπου κάτι γίνεται, θα μάθουμε αύριο, μεθαύριο. . .

Σας εύχομαι καλό αύριο

όλοι και όλες μαζί δε θα κωλώσουμε

θα τα βγάλουμε πέρα

τα μάτια μας δεκατέσσερα στα τσογλάνια, προσοχή στα τσογλάνια, προσοχή στα τσογλάνια

θα τα ξαναπούμε μετά το δεκαπεντάβγουστο,

μέχρι τότε μη ξεχνάτε ότι η σκέψη είναι ποίηση και η ποίηση δημιουργία

οmnia sunt communia!

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Στο σημερινό μας σημείωμα θα διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με τον τρόπο της μελλοντικής αντίδρασης των εργαζομένων του ΟΣΕ στην επίθεση του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος) που προβλέπει ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων δρομολογίων (π.χ., Αθήνα-Θεσσαλονίκη), μείωση και κατάργηση μη κερδοφόρων, αύξηση της τιμής του εισιτηρίου, μείωση του αριθμού των εργαζομένων και κάποια άλλα. Είναι βέβαιο ότι οι εργαζόμενοι θα αντιδράσουν – με μονοήμερες ή πολυήμερες απεργίες. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της μάχης του κοινωνικού πολέμου; Θα διατυπώσω με απλότητα και σαφήνεια την άποψή μου: η ήττα. Η ΗΤΤΑ! Είσαι πολύ βέβαιος; Ναι, είμαι πάρα πολύ βέβαιος. Και θα παραθέσω τα επιχειρήματα πάνω στα οποία στηρίζω αυτή τη βεβαιότητα. Θα πρέπει όμως, φιλάρα, να διατυπώσεις και μια απάντηση εστο ερώτημα εάν μπορούν να νικήσουν. Θα το κάνω. Αυτό θα κάνω πρώτα.

Φίλες και φίλοι, για να νικήσουμε σε μια μάχη του κοινωνικού πολέμου θα πρέπει να γνωρίζουμε τα βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του πολέμου, άρα και του κοινωνικού πολέμου. Το πρώτο:   νικάμε χωρίς να πολεμάμε. Το δεύτερο: πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Στην περίπτωση του ΟΣΕ, μπορούμε να εφαρμόσουμε το πρώτο αξίωμα; ΟΧΙ. Πότε θα μπορούσαμε; Εάν ο συσχετισμός ισχύος μεταξύ του Κυρίου και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου ήταν υπέρ των δεύτερων και δεν θα περνούσε καν από το μυαλό του Κυρίου να αναλάβει την πρωτοβουλία μιας τέτοιας επίθεσης. Αυτό σημαίνει ‘νικάμε χωρίς να πολεμάμε’! Σήμερα όμως ο συσχετισμός ισχύος είναι υπέρ του Κυρίου. Γιατί; Πως καθορίζεται η ισχύς, άρα και ο συσχετισμός; Καθορίζεται από τα όπλα που διαθέτει και τον τρόπο που τα χρησιμοποιεί. Οι υποτελείς Παρεαγωγοί χρησιμοποιούν όπλα του παρελθόντος – αυτός είναι ένας πολύ βασικός λόγος  που η Αριστερά αποχωρεί από το πολιτικό προσκήνιο.

Θέτουμε λοιπόν το παρακάτω ερώτημα: ποιο είναι το πιο ισχυρό όπλο του υποτελούς Παραγωγού; Ποιο ήταν μέχρι τις μέρες μας; Η Απεργία. Τι είναι η απεργία; Ένα οδόφραγμα στο χρόνο. Παραμένει το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια του υποτελούς Παραγωγού; Ναι, παραμένει, αλλά δεν είναι το μόνο, Υπάρχει άλλο ένα. Ποιο είναι αυτό;

Θα απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, εάν θέσουμε ένα άλλο: πως θα μπορούσαν να αντικρούσουν την επίθεση οι εργαζόμενοι στα τρένα χωρίς να καταφύγουν στην απεργία; Να ποιος τρόπος υπάρχει: να εφαρμόσουν την δωρεάν μετακίνηση. Να συνεχίσουν να εργάζονται, θα πληρώνονται αφού θα εργάζονται, οι επιβάτες όχι μόνο δεν θα ταλαιπωρηθούν αλλά και θα τους συμπαραστέκονται. Οι καθαρίστριες και οι εργαζόμενοι στα κυλικεία δεν θα χάσουν μεροκάματα. Η λεπτομέρεια είναι ο καλός Θεός, λένε οι Γάλλοι και δεν πρέπει ποτέ να την ξεχνούμε αυτή την παροιμία – ας την πούμε παροιμία.

Τι θα κάνει ο Κύριος; ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ! Θα αντισταθεί στη στάση πληρωμής του εισιτηρίου, θα αντισταθεί στην δωρεάν μετακίνηση.  Όταν οι εργαζόμενοι – και οι επιβάτες –  στασιάζουν και ο Κύριος αναγκάζεται να αντι-σταθεί, να προβάλει αντί-σταση, τότε είμαστε βέβαιοι ότι ο Κύριος περνάει σε στάση άμυνας, υποχώρησης. Και τι κάνουμε όταν ο Κύριος υποχωρεί; Τον καταδιώκουμε. Πως θα αντισταθεί;

1. Θα φέρει αστυνομία (κρατική ή ιδιωτική)  για να κάνει έλεγχο στα εισιτήρια.

2. Θα σταματήσει να πληρώνει τους εργαζόμενους, εάν το 1 ακυρωθεί.

3. Θα σταματήσει να εφοδιάζει με καύσιμα τα τρένα, εάν το 2 ακυρωθεί.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Οι προσεχείς εκλογές, ίσως και τον Νοέμβρη, είναι μια ευκαιρία να συναντηθούμε και να επιχειρήσουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας μέσω ενός όπλου που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλοι και όλες, εργαζόμενοι και άνεργοι: την πολιτική, μια μορφή άσκησης της οποίας είναι η συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές. Να συναντηθούμε και να συνεργαστούμε, ναι, αλλά ποιοί; Να συναντηθούμε και να συνεργαστούμε όχι μόνο εμείς που έχουμε γυρίσει τη πλάτη στην ιστορική νεκροζώντανη Αριστερά εδώ και δεκαετίες, στην Αριστερά που αποχωρεί ανεπιστρεπτί από το πολιτικό προσκήνιο, αλλά και όσοι παραμένουν στην Αριστερά αλλά είναι απογοητευμένοι και δυσφορούν. Μπορούμε να συναντηθούμε, μπορούμε να συνεργαστούμε; Ναι, μπορούμε!

Ας καταθέσουμε προτάσεις!

Προτάσεις

σχετικά με τη βασική μας επιδίωξη,

σχετικά με τον τρόπο της συνεργασίας (οργανωτική πρόταση),

σχετικά με το τρόπο συμμετοχής στις εκλογές,

σχετικά με το τίτλο του σχήματος συνεργασίας.

Ο χώρος της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών διατίθεται για όποιον και όποιαν, ως άτομο ή ως συλλογικότητα, επιθυμεί να διατυπώσει τις δικές του/της προτάσεις. Να ποιες είναι οι δικές μου προτάσεις:

1. Θεωρώ ότι η βασική μας επιδίωξη πρέπει να είναι η υλοποίηση ενός σκοπού που αφορά τη μείωση του χρόνου εργασίας, – ώστε και οι εξαντλητικά εργαζόμενοι να ανακουφιστούν αλλά και οι άνεργοι να εργαστούν (η ανεργία δεν αντιμετωπίζεται με την ανάπτυξη – αυτό είναι παραμύθι του Κυρίου και της νεκροζώντανης Αριστεράς) και την εξασφάλιση ενός εγγυημένου μισθού για όλους και όλες – για να τελειώνουμε με το άγχος και την ανασφάλεια, μιας και ο πλούτος που παράγεται φτάνει και περισσεύει για να καλύψουμε όλοι και όλες τις βασικές μας ανάγκες.Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε με απλότητα και σαφήνεια αυτή την επιδίωξη ως εξής: τριαντάωρο και μισθό για όλους!

2. Κάθε μορφή συνεργασίας για την υλοποίηση ενός σκοπού απαιτεί μια οργανωτική πολιτική. Κάθε οργανωτική πρόταση  είναι πρόταση για την κοινωνική οργάνωση. Το κύτταρο μιας οργάνωσης θα πρέπει να είναι η ομάδα, η ελεύθερη, αυτόνομη ομάδα. Έτσι, η συνεργασία θα πάρει τη μορφή της ομοσπονδίας των ελεύθερων ομάδων. Κάθε ομάδα θα αποτελείται το λιγότερο από 7 μέλη (μέλη θεωρούνται και τα βρέφη – μιας και όλοι ανεξαιρέτως θα συμμετέχουμε στον κοινωνικό πόλεμο),  και θα προέρχεται από κάθε κοινωνικό πεδίο (εργασία, εκπαίδευση, ανατροφή, τέχνη, κλπ).

3. Εκτός από την ελευθερία, η συνεργασία πρέπει να εξασφαλίζει και την ισότητα. Έτσι, θεωρώ ότι όλοι και όλες οι υποψήφιοι πρέπει να εκλέγονται βουλευτές σε περίπτωση που εξασφαλιστεί μια ή περισσότερες έδρες. Εάν, π.χ., σε μια περιφέρεια οι υποψήφιοι είναι οχτώ και εξασφαλιστεί μια έδρα, όλοι θα γίνουν βουλευτές για έξι μήνες. Και μόνο μια φορά, για να περάσουν από τη Βουλή όσο γίνεται περισσότεροι, ες υποτελείς Παραγωγοί. Εάν κάποιοι δεν προλάβουν, σε περίπτωση πρόωρων εκλογών, θα έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν  ξανά. Όποιος θα συμμετέχει στα ψηφοδέλτια, θα δεσμεύεται δημόσια ότι όταν θα έρθει η ώρα, θα παραιτηθεί. Εάν δεν το πράξει, υπάρχουν πολλοί τρόποι να αναγκαστεί να τηρήσει την υπόσχεσή του. . .

4. Προτείνω ο τίτλος του σχήματος συνεργασίας να μην είναι κάποια α-νοησία του τύπου ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά η βασική μας επιδίωξη, το κεντρικό μας σύνθημα: τριαντάωρο και μισθός για όλους.

Ας κάνουμε μια τολμηρή υπόθεση: γίνονται εκλογές τον Νοέμβρη και το τριαντάωρο και μισθός για όλους περνάει το όριο του 3%. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η ιστορική, νεκροζώντανη Αριστερά θα διαλυθεί, σημαίνει ότι θα τεθούν τα θεμέλια για την εμφάνιση μιας νέας Αριστεράς που θα αναστατώσει τις ζωές μας και την ελληνική κοινωνία.

Σας εύχομαι καλό αύριο!

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Τρεις Αυγούστου κι ακόμα δε βρήκα εργολάβο να δουλέψω – δεν είμαι ο μόνος οικοδόμος που δε θα δουλέψει φέτος. Τι θα κάνουμε; Δώρο δε θα πάρουμε, επίδομα δε θα πάρουμε, ένσημα δε θα κολλήσουμε, ΙΚΑ δε θα έχουμε, δε θα βγούμε ταμείο, τι θα κάνουμε, τι θα κάνουμε; Έχουμε μικρά παιδιά, ενοίκιο, λογαριασμούς, τι θα κάνουμε;Δεν είμαστε δέκα, δεν είμαστε μόνο οικοδόμοι, είμαστε ένας ολόκληρος κόσμος, άνδρες και γυναίκες, εκατοντάδες χιλιάδες που θέλουμε να εργαστούμε και δε μπορούμε, που αγγίζουμε τα όρια της εξαθλίωσης εν μέσω τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου που φτάνει και περισσεύει να ζήσουμε όλοι και όλες καλύπτοντας όλες τις βασικές μας ανάγκες.

Εάν οι εργαζόμενοι έχουν ένα αποτελεσμαστικό όπλο για να πολεμήσουν, οι άνεργοι και άλλοι πολλοί δεν έχουν κανένα! Οι πορείες και οι διαδηλώσεις δεν είναι όπλα, είναι λιτανείες προς τον Κύριο. Υπάρχει όμως ένα όπλο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι εργαζόμενοι, πλήρως ή μερικώς, και οι άνεργοι: λέγεται ΠΟΛΙΤΙΚΗ, δηλαδή συλλογική επέμβαση στην Ιστορία, συλλογική ακύρωση των αποφάσεων του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος.Ένας μόνο τρόπος υπάρχει να επιλύσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε: η συνεργασία μας, η αλληλεγγύη μας!

Όχι για να πάρουμε πίσω αυτά που μας άρπαξαν! ΟΧΙ! Φίλες και φίλοι, η άμυνα τελείωσε! Πάπαλα! Μόνο επίθεση, ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ! Επίθεση για την εκπλήρωση μιας βασικής επιδίωξης, μιας επιδίωξης που θα ανακουφίσει όχι μόνο τους άνεργους και τους μερικά απασχολούμενους αλλά όλους και όλες: η επιδίωξη αυτή είναι η δραστική μείωση του χρόνου εργασίας, ώστε και οι άνεργοι να εργαστούν και οι εργαζόμενοι να ανακουφιστούν, και η εξασφάλιση ενός εγγυημένου μισθού για όλους και όλες – μιας και ο πλούτος που παράγεται είναι τεράστιος και φτάνει καιμ περισσεύει για όλους και όλες.

Θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε με απλότητα και σαφήνεια τη διττή αυτή επιδίωξη; Ναι, θα μπορούσαμε: τριαντάωρο και μισθός για όλους!

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!

Είναι δέκα και μισή, τα παιδιά κοιμήθηκαν, ακούω Prokol Harum, κάθομαι να γράψω, να ξαλαφρώσω, να διώξω από μέσα μου το φορτίο των σκέψεων – η σκέψη είναι ποίηση, είναι δημιουργία. Το ερώτημα το τίτλου του σημειώματος με απασχολεί εδώ και πολλά χρόνια και πολύ συχνά αναρωτιέμαι εάν μας επιτρέπεται να το θέτουμε. Και υποστηρίζω ότι μας επιτρέπεται διότι όσο θα υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη Γη, θα γίνονται πάντα επαναστάσεις.  Όσο θα υπάρχει ζωή και άνθρωποι, θα υπάρχει πάντα το απροσδόκτητο, το μη αναμενόμενο, η εκπληξη  – κάτι που ο Κύριος (άρπαγας και καταστροφέας του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου – ο καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος σήμερα) δεν μπορεί να εξοβελίσει. Όσο και να προσπαθεί, δεν θα μπορέσει ποτέ να ελέγξει, να κατακτήσει, να αποικίσει το μέλλον. Η εγγενής αυτή αδυναμία του Κυρίου του προκαλεί φόβο, και ο φόβος φέρνει στην επιφάνεια μια επιθυμία – την κομβική επιδίωξη του: την αναπαραγωγή και την ενίσχυση της Κυριαρχίας, της αρπαγής και της καταστροφής του κοινωνικού πλούτου. Δεν είναι το κέρδος η βασική του επιδίωξη, αλλά η αναπαραγωγή και ισχυροποίηση της Κυριαρχίας. Αυτό είναι το βασικό του μέλημα.

Εδώ και αρκετό καιρό, εδώ και δεκαετίες, ο Κύριος συνειδητοποίησε ότι η Κυριαρχία αντιμετωπίζει το φάσμα της συρρίκνωσής της. Ποια αντικειμενική κατάσταση τον ώθησε προς αυτήν την συνειδητοποίηση; Η βασική αντίφαση της εποχής μας – που καθορίζεται ασφαλώς από τις επιθυμίες και τις ανάγκες των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλκογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου: το ότι δεν  ζούμε όπως θα θέλαμε να ζούμε. Η αντίφαση αυτή προκαλείται από την συνειδητοποίηση των υποτελών Παραγωγών ότι ενώ ο πλούτος που υπάρχει είναι τεράστιος, φτάνει και περισσεύει να ζούμε όλοι και όλες ικανοποιώντας τις βασικές μας ανάγκες, μέσα σε ισότητα και ελευθερία, υπάρχει ανεργία, φτώχεια, άγχος, ανασφάλεια, ταλαιπωρία, στερήσεις, κατάθλιψη, ανισότητα και ανελευθερία. Θα μπορούσαμε σήμερα να εργαζόμαστε δυο, τρεις μήνες το χρόνο – και πολύ είναι! Αντ΄ αυτού, υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνεργοι και δισ. που εργάζονται εξαντλητικά, ενώ ο μισός πληθυσμός της Γης, είναι άεργος. Το ποσοστό απασχόλησης στην Ελλάδα είναι 55%!

Εάν η αντίφαση αυτή λυθεί, η Κυριαρχία θα καταρρεύσει. Επομένως, η αντίφαση αυτή δεν πρέπει να επιλυθεί! Ο Κύριος θα κάνει το κάθε τι όχι μόνο να μην λυθεί αλλά θα κάνει ό,το περνάει από το χέρι του για να την οξύνει. Ο μόνος τρόπος να αναπαραχθεί η Κυριαρχία είναι να επιταθεί η αρπαγή και η καταστροφή του κοινωνικού πλούτου. Αυτό το καθήκον το έχει αναλάβει ο νεοφιλελευθερισμός και η τελευταία επίθεση του Κυρίου κατά των υποτελών Παραγωγών.

Η επίλυση της παγκόσμιας αντίφασης μεταξύ του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και της γενικευμένης εξαθλίωσης (υλικής, ψυχικής, συναισθηματικής, κοινωνικής, πνευματικής) είναι συνώνυμη της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης. Συνεπώς, η αποτροπή εκ μέρους του Κυρίου της επίλυσης της αντίφασης, είναι συνώνυμη με την παγκόσμια κοινωνική αντεπανάσταση. Οι Κύριοι αντιστέκονται, αντιδρούν πριν γίνει η παγκόσμια επανάσταση, άρα, την περιμένουν. Οι Κύριοι πάντα περιμένουν την επανάσταση, την έχουν διαρκώς στο μυαλό τους, είναι ο εφιάλτης τους, ο τρόμος τους. Μια πολύ σημαντική πλευρά της αντεπανάστασης είναι η καταστολή της. Διακρίνουμε δυό φάσεις αυτής της αντεπανάστασης/καταστολής: την άμεση καταστολή, την καταστολή της εν εξελίξει επανάστασης (ας την αποκαλέσουμε ταυτόχρονη) και την εκκαθαριστική καταστολή, αυτή που εκτυλίσσεται μετά το τέλος μιας ηττημένης επανάστασης (θα την πούμε υστερόχρονη). Τώρα, με τον νεοφιλελευθερισμό,με την πρόσφατη επίθεση του Κυρίου κατά των υποτελών Παραγωγών, ζούμε μια καινοφανή καταστολή: την προληπτική, την αποτρεπτική, την προτερόχρονη, αυτή που οργανώνεται και εκτελείται για να αποτρέψει  την επανάσταση.

Φίλες και φίλοι, τι σημαίνει το γεγονός ότι οι Κύριοι μπήκαν στο κόπο να καταστείλουν μια επανάσταση που δεν έχει ακόμα ξεσπάσει; Σημαίνει ότι φοβούνται, σημαίνει ότι είναι σίγουροι ότι επίκειται.

Ας αφήσουμε όμως τον Κύριο, τους φόβους του και τις επιθυμίες του, κι ας επιχειρήσουμε να δώσουμε μια απάντηση στο εξής ερώτημα: πότε αρχίζει μια κοινωνική επανάσταση; Όταν ξεσπάει; Πότε άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος; Το 1939; Όχι, βέβαια! Πότε άρχισε η Γαλλική επανάσταση; Όταν ξέσπασε, το 1789; Όχι, βέβαια!  Ένα άλλο ερώτημα: οι παραμονές της κοινωνικής επανάστασης είναι κοινωνική επανάσταση; Ναι, είναι κοινωνική επανάσταση και είναι μια πολύ σημαντική χρονική περίοδος. Είναι μια περίοδος που εγκαθιδρύεται η ελευθερία σκέψης, η ισότητα, η ελευθερία, προκρίνεται η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία, η εμφάνιση νέων ιδεών, αντιλήψεων, πρακτικών, θεσμών, με λίγα λόγια διευρύνεται ο εμμενής κομμουνισμός.

Φίλες και φίλοι, δεν ζούμε παραμονές παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης, ζούμε εν μέσω αυτής.

Σας εύχομαι καλό αύριο, με υγεία και χαρά!

Αθανάσιος Δρατζίδης, Αλεξανδρούπολη