φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Γνωρίζετε ότι απορρίπτω κατηγορηματικά κάθε μορφή ένοπλης επαναστατικής  βίας (στις έξι Αυγούστου θα γράψω αναλυτικά γι’ αυτήν – στις 6 Αυγούστου 1945 ο Κύριος έριξε εναντίον αμάχων τη πρώτη ατομική βόμβα), ότι απορρίπτω την πρωτοπορία, την παρανομία, την συνωμοσία, την ουτοπία, την ελπίδα, τον επαναστατικό μεσσιανισμό. Το βασικό μου επιχείρημα είναι ότι ζούμε σε κομμουνιστική κοινωνία, ότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική, ότι κάθε μορφή Κυριαρχίας είναι μια μορφή διαχείρισης του εμμενούς κομμουνισμού, ότι η Κυριαρχία για να διαιωνιστεί και να ισχυροποιηθεί οφείλει να συρρικνώνει καθημερινά τον εμμενή κομμουνισμό, ότι όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι παράγωγα αυτής της συρρίκνωσης και ότι ο μόνος τρόπος να τα επιλύσουμε είναι η συλλογική διεύρυνση του εμμενούς κομμουνισμού. Και αν με ρωτήσετε τι είναι ο κομμουνισμός θα σας πω ότι είναι η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια, η δημιουργική σύγκρουση, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία που εξασφαλίζουν την ισότητα και την ελευθερία,  ότι είναι η συνειδητή και έμπρακτη πρόκριση όλων αυτών έναντι του ανταγωνισμού, του κτητικού ατομικισμού, του ηρωισμού, της μίμησης του Κυρίου, της φιλαυτίας, της μεγαλομανίας, της ματαιοδοξίας και άλλων πολλών.

Η αντίληψη αυτή εστιάζει στην συλλογική, συνειδητή και έμπρακτη,  αντιμετώπιση και επίλυση των προβλημάτων τόσο μέσω της συλλογικής ακύρωσης των αποφάσεων του Κυρίου όσο και με το πέρασμα στη πράξη, στη διεύρυνση του κομμουνισμού. Υπεύθυνοι για τη συνειδητή συρρίκνωση του κομμουνισμού είναι ασφαλώς οι Κύριοι καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος αλλά δεν μας ενδιαφέρουν τα πρόσωπα, μας ενδιαφέρουν οι αντιλήψεις τους, οι απόψεις τους, οι αποφάσεις τους, ο τρόπος σκέψεις τους, οι φόβοι τους, οι επιθυμίες τους. Και μας ενδιαφέρουν διότι μας βοηθούν να καταργήσουμε μια κοινωνική σχέση, την Κυριαρχία, που μας καταστρέφει και μας ταλαιπωρεί. Όχι να τιμωρήσουμε τον φορέα αυτής της κοινωνικής σχέσης! Θεωρώ ότι η τιμωρία, η οποιαδήποτε τιμωρία, η οποιαδήποτε ποινή είναι έγκλημα, αυτή είναι μια κομμουνιστική αρχή την οποία καλό θα ήταν να μη ξεχνάμε ποτέ – θα ασχοληθούμε διεξοδικά με αυτήν στο μέλλον. Από την άλλη, αρέσει πολύ στον Κύριο να τιμωρεί και να επιβάλλει ποινές! Και στα μέλη της Σέχτας Επαναστατών αρέσει πολύ να τιμωρούν και να επιβάλλουν ποινές! Τα μέλη της Σέχτας Επαναστατών είναι Κύριοι, είναι ήρωες, το παίζουν Κύριοι, θέλουν να είναι Κύριοι, να είναι ισχυροί, πλούσιοι (να μη συμμετέχουν στην παραγωγή του κοινωνικού πλούτου) και διάσημοι!

Τι θα καταφέρουν από όλα αυτά; Θα γίνουν ποτέ ισχυροί; ΟΧΙ! Θα γίνουν ποτέ πλούσιοι! ΟΧΙ! Θα γίνουν ποτέ διάσημοι; ΝΑΙ! ΝΑΙ! Μια μέρα θα γίνουν διάσημοι! Θα γίνουν δηλαδή ένδοξοι και πασίγνωστοι ήρωες! Όλοι γι’ αυτούς θα μιλούν! Πως;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Όπου κι αν πάω, όπου κι αν σταθώ, ακούω, με θλίψη και απογοήτευση,  άντρες και γυναίκες να υποστηρίζουν απόψεις οι οποίες είναι κατά λέξη επανάληψη των απόψεων που πλασάρουν οι τηλε-σχολιαστές δελτίων ειδήσεων, δηλαδή των θέσεων, των αποφάσεων της Κυβέρνησης, δηλαδή του Κυρίου της παραγωγής και του χρήματος. Θλίβομαι όταν ακούω τους υποτελείς Παραγωγούς του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου να παπαγαλίζουν τα λόγια των Κυρίων τους. Τη στάση αυτή την αποκαλώ αποβλάκωση, το γνωρίζετε. Σήμερα, οι υποτελείς Παραγωγοί βιώνουν μια αντίφαση πρωτοφανή: από τη μια θέλουν να ζήσουν, δεν θέλουν να εργαστούν, δυσφορούν με το μεροκάματο και τον μισθό, από την άλλη όμως είναι είναι φοβισμένοι, γιατί έχουν εσωτερικεύσει τον εκφοβισμό και τις απειλές, καλυμμένες και φανερές, του Κυρίου, είναι απομονωμένοι, επειδή προκρίνουν τον ανταγωνισμό και τον κτητικό ατομικισμό αντί της συνεργασίας και της αλληλεγγής, και είναι και αποβλακωμένοι, γιατί μιμούνται τον Κύριο (θέλουν να γίνουν πλούσιοι, ισχυροί και διάσημοι) και όχι μόνο πιστεύουν στα λόγια Του αλλά και τα υποστηρίζουν σαν να είναι δικές τους σκέψεις, αποφάσεις και επιθυμίες. Ο Κύριος απειλεί ότι ‘η χώρα θα χρεοκοπήσει αν δεν παρθούν μέτρα’, δέχονται κι αυτοί και υποστηρίζουν ότι η χώρα θα χρεοκοπήσει αν δεν παρθούν μέτρα.

Χτές το βράδυ μας κάλεσαν για φαγητό σε ένα σπίτι και μεταξύ άλλων συζητήθηκε και το θέμα των κλειστών επαγγελμάτων. Ένας νεαρός τάχθηκε με ζήλο υπέρ του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων και ζήτησε να ακούσει τη γνώμη μου. Και την είπα. Απλά. Πολύ απλά. Την επαναλαμβάνω, όχι και τόσο πιστά – αλλά αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλό σας βράδυ!

Είναι δέκα η ώρα, ακούγονται τραγούδια και φωνές από το μαχαλά, τη γειτονιά των μουσουλμάνων τουρκόγυφτων, γάμο θα κάνουν, τα παιδιά κοιμήθηκαν, είπα να γράψω κάτι που σκέφτηκα σήμερα το πρωί, την ώρα που ήμουν στον λαχανόκηπο. Σκέφτηκα, ότι από άποψη θεωρίας πολέμου η απεργία των ιδιοκτητών φορτηγών και βυτίων είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για την κήρυξη γενικής απεργίας. Μη με παρεξηγείτε, θεωρητικά μιλάω, δεν έχω καμιά αυταπάτη πως η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα συντονίσουν μια τέτοια απεργία. Απλά θα ήθελα να υποστηρίξω την άποψη ότι, εάν συνέτρεχαν υποκειμενικές συνθήκες, εάν δηλαδή η οργάνωση και η συνείδηση των υποτελών Παραγωγών ήταν διαφορετική, εάν βασίζονταν στην αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, το ρήγμα στην ενότητα των Κυρίων που έχει προκύψει θα ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για την κήρυξη και πραγματοποίηση μιας γενικής απεργίας διαρκείας. Να το κομβικό επιχείρημά μου: Όσο θα παρατείνεται η απεργία, ολοένα και περισσότερα τμήματα της παραγωγής θα αναγκάζονται να σταματήσουν, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός υποτελών Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου θα αναγκαστεί να τεθεί εκτός παραγωγής. Αυτό που αναμένεται ότι θα γίνει, θα μπορούσε να πάρει τη μορφή της συνειδητής επιδίωξης, θα μπορούσαμε να είχαμε μια ταύτιση του αντικειμενικά αναμενόμενου με το υποκειμενικά επιδιωκόμενο.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλό σας βράδυ!

Τα παιδιά κοιμήθηκαν, έφαγαν πατάτες βραστές και γιαούρτι και κοιμήθηκαν, ησύχασαν τ’ αυτιά μου, έβρεξε σήμερα εδώ στην Αλεξανδρούπολη, το πρωί φύτεψα πατάτες, θα τις βγάλω τέλη Οκτώβρη, φύτεψα λάχανα, κουνουπίδια, μπρόκολα και πράσα, διάβασα Κάφκα (τον Πύργο) – ναι, πρέπει να κάνουμε ΥΠΟΜΟΝΗ, αυτό μας λέει με μια λέξη ο Κάφκα, και είναι συγκλονιστικός, πρέπει να κάνουμε υπομονή, τόσο ανθρωπολογικά όσο και κοινωνικά. Ανθρωπολογικά, θα κάνουμε υπομονή γιατί μια μέρα θα πεθάνουμε, είμαστε θνητοί, δεν θα γίνουμε ποτέ αθάνατοι, αντιμετωπίζουμε καθημερινά το άγχος του θανάτου, συνειδητά ή ασύνειδα. Γεννιόμαστε με την υπόσχεση του θανάτου, ο Σ. Μπέκετ το έγραψε, μου αρέσει πολύ όπως το διατύπωσε αυτός ο έξοχος κριτικός του τσομπαναραίϊκου πνεύματος ( Περιμένοντας τον Γκοντό και Το τέλος  Παιχνιδιού), πόσο φοβερό είναι το μυστήριο του θανάτου! Πρέπει να κάνουμε και κοινωνικά υπομονή, γιατί δεν ελέγχουμε την ζωή μας τόσο όσο θα θέλαμε, θέλουμε να ζήσουμε και δεν μπορούμε, δεν μας αφήνει ο φθονερός και χαιρέκακος Κύριος ημών, τα αφεντικά μας, οι καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος, τα τσιράκια τους, από τους πολιτικούς και τους ποδοσφαιριστές μέχρι τους ειδικούς και τους καλλιτέχνες.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που ο Κύριος ελέγχει ασφυκτικά τη ζωή μας και τότε αναγκαζόμαστε να κινηθούμε πέραν της ΥΠΟΜΟΝΗΣ. Είναι εύκολο να κατηγορείς και να μέμφεσαι και δύσκολο να κατανοείς. Ναι, αναγκαζόμαστε να κινηθούμε ατομικά πέραν της ΥΠΟΜΟΝΗΣ. Οι δρόμοι που μας ανοίγονται είναι πολλοί: φυγή, τρέλα, φόνος, αυτοκτονία. Αυξάνεται, για παράδειγμα,  δραματικά ο αριθμός των εργαζομένων που αυτοκτονούν κατά την διάρκεια της δουλείάς, είναι πρωτοφανές, δεν έχει ξαναγίνει. Για να ‘προτιμήσεις’  τον θάνατο από τη ζωή την ώρα που δουλεύεις, μπορούμε να φανταστούμε τις συνθήκες που επικρατούν;  Οι δρόμοι αυτοί μπορεί να διανυθούν και ομαδικά: ομαδική φυγή, ομαδική τρέλα, ομαδικός φόνος, ομαδική αυτοκτονία. Ένας από αυτούς τους δρόμους είναι η ένοπλη πάλη, ο ένοπλος αγώνας. Προσάπτεται σε αυτούς που τον ακολουθούν η κατηγορία της βιασύνης, της έλλειψης υπομονής, από αυτούς που τάσσονται υπέρ της ένοπλης επαναστατικής βίας αλλά την αναβάλλουν διότι οι συνθήκες δεν είναι ώριμες. Θα γνωρίζετε ότι απορρίπτω ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ την ένοπλη επαναστατική βία, τόσο την βιαστική όσο και την μελλοντική,  και το επιχείρημά μου είναι απλούστατο: δεν λαμβάνονται υπόψη τα δυο βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του (κοινωνικού) πολέμου: πρώτον, νικάμε χωρίς να πολεμάμε, και, δεύτερον, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε. Με τη  χρήση των όπλων τα αξιώματα αυτά γίνονται κουρέλια: όποιο όπλο και να πάρεις, ο Κύριος θα διαθέτει και ένα ισχυρότερο. Θα μπορούσαμε να λάβουμε μέρος σε μια κοινωνική επανάσταση όπου οι αντίπαλοι καταφεύγουν στη χρήση ατομικών βομβών; Φίλες και φίλοι, δεν υπάρχει πια χώρος για παρανομία, συνωμοσία, ένοπλη βία, πρωτοπορία, ουτοπία, ελπίδα, μεσσιανισμό. Στρατιωτικά, πιο ισχυροί από τον Κύριο δεν θα γίνουμε ποτέ!  Αυτό σημαίνει ότι ούτε να κρυφτούμε μπορούμε! Ο Κύριος γνωρίζει ή μπορεί να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι κάνουμε, ποι είμαστε, τι σκεφτόμαστε, με ποιους κάνουμε παρέα. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΡΙΠΤΩ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΨΕΥΔΩΝΥΜΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΖΩΗ. Και την ψευδωνυμία των μπλόκερς ασφαλώς!

Τα βασικά αξιώματα της διεξαγωγής του πολέμου, τα κουρελιάζουν και οι εξεγέρσεις. Αυτός ασφαλώς είναι και ο λόγος που ο Κύριος καταστέλλει τόσο εύκολα τις εξεγέρσεις – αφού πρώτα αφήσει τους υποτελείς να ξεθυμάνουν, να εκτονωθούν, να χαλαρώσουν και μετά να τους γαμήσει! Θέλει ο Κύριος να εξεγείρονται οι υποτελείς του; Αν θέλει λέει!

Γιατί να θέλει; Μα είναι απλό, για να νιώσει την ηδονή που του χαρίζει η καταστολή, η κάμψη της βούλησης των εξεγερμένων, η εγκαθίδρυση της σχέσης της Κυριαρχίας, η ενδυνάμωσή της. Ο Κύριος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν την ηδονή, δεν μπορεί να ζήσει, η ζωή του είναι άδεια, δεν μπορείς να είσαι Κύριος χωρίς ζωντανούς Υποτελείς, χωρίς Υποτελείς που θέλουν να αποφύγουν τον Κύριο, τις διαταγές του, τη βία του, την καταστροφή του. Από τη στιγμή που δεν ανησυχεί ότι δεν θα μπορέσει να καταστείλει μια εξέγερση, και μπορεί να το κάνει με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία, τις θέλει τις εξεγέρσεις, είναι ένα παιχνίδι για τον Κύριο, του θυμίζει τη γάτα με το ποντίκι. Παρόλο που η εξέγερση θα ξεθυμάνει από μόνη της, παρόλο που δεν χρειάζεται να κάνει κάτι για να εξοβολίσει από τον δημόσια σκηνή, τρέχει να την καταστείλει, γουστάρει πολύ να βλέπει τους εξεγερμένους να πεθαίνουν, να τρέχουν πανικόβλητοι, να εκλιπαρούν για έλεος.

Η εξέγερση θα ξεθυμάνει από μόνη της γιατί είναι μια συλλογική εκτόνωση συσσωρευμένου άγχους που προκαλείται από τις συνθήκες της Κυριαρχίας. Το άγχος το εκτονώνουμε, το διοχετεύουμε και μόνοι μας και με τους άλλους. Και ατομικά και συλλογικά. Η παρακολούθηση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα είναι μια μορφή συλλογικής εκτόνωσης του άγχους. Κολλημένοι με τις οικονομικές, πολιτισμικές, κοινωνικές και άλλες αναλύσεις και θεωρίες, έχουμε αδιαφορήσει πλήρως τόσο για τη σχέση του άγχους με την πολιτική όσο και των συναισθημάτων με αυτήν (για τον φθόνο, τη μνησικακία, τον ενθουσιασμό, τη χαρά, τη θλίψη και άλλα πολλά – εάν δεν έχετε διαβάσει την Ηθική του Σπινόζα, θα κάνατε πολύ καλά να αφιερώνατε κάνα δυο μήνες γι’ αυτό το αριστούργημα. Το λιντσάρισμα, η παρακολούθηση των θανατικών ποινών, η θέαση ταινιών με αναρίθμητους φόνους είναι μορφές εκτόνωσης του άγχους. Εάν ο φόνος είναι η αγχογόνος πρακτική, ξέρετε ποια είναι η πλέον αχγολυτική; Ο φόνος! Ο φόνος είναι μια αιφνίδια εκτόνωση μεγάλων ποσοτήτων συσσωρευμένου άγχους  – που προέρχεται από στέρηση, από έλλειμμα ζωής.Εάν δείτε τους φονιάδες μετά το φόνο, θα διαπιστώσετε ότι τα πρόσωπά τους λάμπουν από ηρεμία και γαλήνη. Αλλά, πολύ γρήγορα, το άγχος τους οδηγεί κατευθείαν στη κόλαση της οδύνης και της ενοχής.

Οι εξεγέρσεις δεν με ενδιαφέρουν – και είμαι βέβαιος ότι θα διαφωνείτε. Μου είναι αδιάφορο – δεν γράφω για να γίνω αρεστός. Γράφω όπως χέζω ή κατουράω. Δεν βλέπω καμιά απολύτως διαφορά. Θα μου πείτε τα γράπτά .λεχουν συνέπειες. Γιατί τα σκατά, δεν έχουν; Άσε που για να χέσεις σήμερα, χρειάζεσαι μια ολόκληρη περιουσία! Δεν με ενδιαφέρουν διότι μπορεί να τις καταστείλει ο Κύριος. Με ενδιαφέρει αυτό που δεν μπορεί να καταστείλει. Αυτό που δεν μπορεί να καταστείλει, εγώ το αποκαλώ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Μια χειρονομία του χεριού, ένα βλέμμα μπορεί να είναι επανάσταση. Επανάσταση είναι να μην πληρώνεις εισιτήριο. Επανάσταση είναι να μην πληρώνεις διόδια. Επανάσταση σημαίνει σταμάτημα, ατομικό και συλλογικό, προσωρινό και διαρκές, σταμάτημα του τρόπου που σκέφτεσαι, σταμάτημα του τρόπου που νιώθεις, που πράττεις. Ξέρετε τι λέει ο Κύριος για το σταμάτημα; Λέει stasis is death,   το  σταμάτημα είναι θάνατος! Η απεργία είναι σταμάτημα, η διαδήλωση δεν είναι σταμάτημα. Κίνημα; Ακινησία! Κινήματα; Ακινήματα! Συλλογική Ακινησία! Απουσία, Φυγή, Σταμάτημα, αυτές είναι οι λέξεις του μέλλοντος, οι λέξεις της διαρκούς και γενικευμένης ανάτασης που προκαλείται από το σταμάτημα (επ-ανά-σταση).

Και πρίν, κατά και μετά το σταμάτημα, το πέρασμα στη πράξη. Το πέρασμα στη συμβίωση, στη συνεργασία, στην αλληλεγγύη, στην αλλληλοθεια, στη δημιουργική σύγκρουση, στην κοινοχρησία, στην κοινοκτησία, το πέρασμα στη διεύρυνση του κομμουνισμού, το πέρασμα στην διεύρυνση και στη  δημιουργία κομμουνιστικοτήτων, κομμουνιστικών θεσμών, όχι αύριο, εδώ και τώρα. Μόνο με την διεύρυνση του εμμενούς κομμουνισμού θα μπορέσουμε να επιλύσουμε τα πολλά και οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, που ο προβληματουργός Κύριος προκαλεί, παράγει, αναπαράγει διότι είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει. Η δουλειά του Κυρίου είναι να μας δημιουργεί προβλήματα και μετά να εμφανίζεται ως σωτήρας, ως προστάτης, ως νταβατζής δηλαδή.

Δώδεκα. Πως πέρασε η ώρα! Δώδεκα. Πώς πέρασαν τα χρόνια.

Φίλες και φίλοι, σας εύχομαι καλό αύριο

Αθανάσιος Δρατζίδης, οικοδόμος (καλουπατζής), Αλεξανδρούπολη.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Όλη (σχεδόν) η ορολογία της πολιτικής, της ηθικής, της φιλοσοφίας, της επιστήμης, της γραμματικής, της αισθητικής και της οικονομίας,  όλοι οι θεσμοί, οι αντιλήψεις, οι αξίες, οι συμπεριφορές που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια του δυτικού πολιτισμού είναι ή ποιμενικής ή πολεμικής προέλευσης.  Οι περισσότεροι από αυτούς διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του δυτικού πολιτισμού, κατά την αρχαϊκή εποχή (750-500 π. Χ.), κατά την μετάβαση από τον ποιμενικό τρόπο παραγωγής και σκέψης στον δουλοκτητικό, την εποχή που ο ήρωας/ποιμένας/πολεμιστής γίνεται δουλοκτήτης/γαιοκτήμονας, την εποχή που εγκαταλείπει την εκτροφή των ζώων, που του εξασφάλιζε την επιβίωση και του παρείχε πλούτο, ισχύ και φήμη, και στρέφεται στη καλλιέργεια της γης μέσω των χρήσης ομιλούντων εργαλείων,των δούλων, των απαχθέντων παραγωγών κοινωνικού πλούτου, των ανδραπόδων. Τη διαδικασία αυτή, τη διαδικασία του αφηρωισμού,  μας την περιγράφει με έξοχο και συγκλονιστικό τρόπο η Ιλιάδα (του πιο κομψού αφηγηματικού ύφους στη δυτική λογοτεχνία): ο Αχιλλέας στην ραψωδία Α είναι ήρωας, στην Ω δεν είναι.

Η Ιλιάδα μας λέει ότι η επιβίωση του ήρωα/ποιμένα/πολεμιστή εξαρτιόταν από την εξόντωση, την εκδίωξη, την αρπαγή του πλούτου (γή, ζώα, γυναίκες, όπλα, κλπ) ή του γειτονικού ποιμενικού γένους ή απομακρισμένων αγροτικών κοινοτήτων. Η λεία του πολέμου εξασφάλιζε την επιβίωση και την ισχύ του ήρωα και η αφαίρεσή της ήταν η πιο θανάσιμη προσβολή που μπορούσε να δεχτεί ένας ήρωας: η αφαίρεσή της μείωνε τον πλούτο, την ισχύ και τη φήμη (κλέος). Με μια τέτοια περίπτωση αφαίρεσης της λείας τροφοδοτεί την έριδα μεταξύ του Αγαμέμνονα και του Αχιλλέα – εσείς θα έχετε γυναίκα κι εγώ, ο αρχηγός, δεν θα έχω, ρωτάει ο πρώτος στην Α της Ιλιάδας. Η εξασφάλιση της λείας ήταν πολύ σημαντική για τον ήρωα, όπως πολύ σημαντική ήταν και η διανομή της.

Η μοιρασιά της λείας μας άφησε πολλούς θεσμούς, μας άφησε πολλές αντιλήψεις, μας άφησε ένα πλουσιότατο λεξιλόγιο.Πολλά από αυτά τα στοιχεία επιβιώνουν μέχρι στις μέρες μας και αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε λεπτομερειακά με αυτά. Την προέλευση, την περιγραφή και το λεξιλόγιο της διανομής της λείας, αλλά και τους θεσμούς και τις αντιλήψεις  που προήλθαν από αυτήν, εξετάζω διεξοδικά στην Διανεμητική.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

έντεκα παρά, τα παιδιά κοιμήθηκαν, ακούω Grateful Dead, πρώτη φορά φέτος Ιούλιο μήνα δεν έχω κάνει ακόμα μεροκάματο, προχτές πήρα το τελευταίο ταμείο, τη βγάζω για τους επόμενους οκτώ (8) μήνες και μετά, το μετά είναι μετά, δε φοβάμαι, δε φοβάμαι γιατί δε κωλώνω σε καμιά δουλειά, δε κωλώνω γιατί γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει αλληλεγγύη. Τι σημαίνει ρίσκο. Τι σημαίνει περιπέτεια, όχι αλητεία, που την έχω ζήσει και τη ξέρω πολύ καλά και πληγώνομαι όταν αποκαλείτε τον Παπανδρέου αλήτη, όχι δεν είναι αλήτης, ο Κύριος δεν μπορεί να είναι άλήτης, ο αλήτης είναι άρχοντας, όχι όλοι, περιπέτεια πνευματική και κοινωνική, θέλει να ρισκάρεις και δεν ρισκάρουμε, δεν ρισκάρουμε, τα παιδιά σήμερα έφτιαξαν ένα δικό τους τραγούδι, την ώρα που με το στόμα ανοιχτό έβλεπαν στην τηλεόραση και άκουγαν τον Θέμη Ανδρεάδη να τραγουδάει θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν, τον παιδικό μου φίλο, να παίζω με τον ελέφαντα, να μη τρώω ξύλο, σύνθεσαν το τραγούδι Ο ΠΑΠΑΝΤΡΕΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΠΑΝΟΥΚΛΑ / ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΑΤΩΣΟΥΜΕ, ένας εφοπλιστής θέλησε να ταφεί ση γενέτειρά του, στη Χίο, αλλά όλο το βράδυ πέρασαν πολλοί, πάρα πολλοί κι έχεσαν στον τάφο του, πολλοί και πολλές που έχασαν γιο, άντρα, αδελφό, φίλο, γείτονα, συνάδελφο, ο Παπαντρέου θα φέρει την πανούκλα, τη πανούκλα του ανταγωνισμού και της κτητικού ατομικισμού, θέλει να συρρικνώσει τον κομμουνισμό του παρόντος, τη συμβίωση, την συνεργασία, την αλληλεγγύη, μόνο έτσι μπορούν να επιβιώσουν, εάν δεν συρρικνώνουν τον κομμουνισμό καθημερινά, δεν μπορούν να υπάρξουν, κι αν αρχίσει να διευρύνεται θα τα κάνει πάνω του ο Κύριος καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος,  και θα γίνει γιατί προσεγγίζουμε τα όρια, μετά από ένα σημείο και πέρα δεν μπορεί να συρρικνωθεί περαιτέρω ο κομμουνισμός, τότε ζούμε την Αποκάλυψη, ο Κομμουνισμός είναι η Αποκάλυψη, ζούμε την Αποκαλυψη του Κυρίου, την Κυριαρχία τη ζούμε καθημερινά, ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος εμφανίζεται  ως σύγκρουση Αποκαλύψεων, ως σύγκρουση Κομμουνισμού-Κυριαρχίας, επανάσταση σημαίνει στάση, σταμάτημα, απουσία, Πανταχού Απουσία, το σταμάτημα φέρνει ανάσταση, η διαρκής ανάσταση της στάσης λέγεται επανάσταση, και μετά το σταμάτημα, κατά τη διάρκεια του, συγκρότηση και εγκαθίδρυση κομμουνιστικών θεσμών, αύριο θα πάμε στη Ξάνθη, θα επισκεφτούμε μια φίλη μας, γέννησε, δυο μηνών η κοπέλα μας, φτού μη τη ματιάσουμε . . .

Δεν έχω όρεξη να διαβάσω, θα κάνω ένα τσιγάρο. . .πιο δυνατά οι Grateful Dead. . .

Εις Υγείαν, φίλες και φίλοι, Καλό σας βράδυ, καλό αύριο. . . λέγανε παλιά στη Σίφνο.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Ξημέρωσε, πάω στο λαχανόκηπο να βγάλω τις πατάτες, θα τις αφήσω δυο μέρες στον ήλιο να ψηθούν και μετά θα τις αποθηκεύσω, σε μέρος ξερό αλλά να μην τις βλέπει ο ήλιος. Το σημείωμα θα το γράψω αύριο, το πρωί, πριν ξημερώσει. . .

Υγεία και χαρά, φίλες και φίλοι

και μη ξεχνάτε

ότι υγιείς είναι και οι αγελάδες στο στάβλο

ότι η σκέψη είναι ποίηση και η ποίηση δημιουργία. .

Νύχτωσε. . .

Διάβασα κάπου, μα δε θυμάμαι που, ότι ο Γ. Ρούσης, ο οποίος είναι καθηγητής στο Πάντειο πανεπιστήμιο, αρθρογράφος στην Ελευθεροτυπία, ένας από τους 77 (αρχικά) που συμμετέχουν στο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς,  ο Γ. Ρούσης λοιπόν υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς είναι οι ανένταχτοι. Η άποψη αυτή είναι και αληθινή και ψευδής, είναι μία ανάμειξη αλήθειας και ψεύδους. Ποια είναι η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι οι η πέραν του ΠαΣοΚ (και του Κουβέλη ) αριστεροί και αριστερές αποτελούν το 30 με 35% αυτών που έχουν δικαίωμα ψήφου. Εάν η οργανωμένη Αριστερά δεν ξεπερνάει το 12%, τότε οι υπόλοιποι είναι ανένταχτοι, οι περισσότεροι των οποίων δεν ψηφίζουν – και σε αυτούς προστίθεται και ο συντάκτης αυτού του σημειώματος. Δηλαδή, 18 με 23%. Αυτή είναι η αλήθεια.

Το ψέμμα; Το ψέμμα είναι η διαπίστωση ότι οι ανένταχτοι είναι κόμμα. Γιώργο Ρούση, οι ανένταχτοι δεν είναι κόμμα, ούτε καν μεταφορικά μιλώντας. Είναι βέβαιο ότι ο Γ. Ρούσης δεν ψεύδεται συνειδητά, ούτε ασύνειδα, είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανές. Το θέμα είναι πολύ λεπτό, άρα σημαντικό, και αξίζει να το σχολιάσουμε. Εγείρεται το εξής ερώτημα: Γιατί ο Γ. Ρούσης βλέπει τους ανένταχτους ως κόμμα;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γειά σας και χαρά σας!

Πως θα είναι η Αριστερά του μέλλοντος; Μπορούμε να την φανταστούμε; Πως θα θέλαμε να είναι; Τα ερωτήματα αυτά με απασχολούν εδώ και πολλές δεκαετίες. Τώρα είμαι έτοιμος, όπως λέει κι ο Πορτακάλογλου, να διατυπώσω τη γνώμη μου και την επιθυμία μου. Θα ήθελα η Αριστερά του μέλλοντος να οικοδομηθεί πάνω σε δυο θεμέλιους λίθους, πάνω σε δυο θεμελιώδεις αρχές. Η πρώτη: η Αριστερά θα είναι μια ομοσπονδία ελεύθερων και αυτόνομων ομάδων πάσης φύσης (εργασιακές, πολιτικές, κοινωνικές, καλλιτεχνικές, εκδοτικές, επιστημονικές, κλπ, κλπ). Δεν θα είναι ένα μικρό  κράτος, όπως όλα τα κόμματα της Αριστεράς με Κυρίους και υποτελείς, με ιεραρχία και γραφειοκρατία. Θα είναι ένα πρόπλασμα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας. Το πρότυπο οργάνωσης δεν θα είναι ο στρατός, το μαντρί δηλαδή, αλλά ένας κοινόχρηστος και κοινόκτητος ελευθεροπροσβασιακός χώρος.

Η δεύτερη αρχή: εφαρμόζοντας την πρακτική της εναλλαγής, όλοι και όλες οι υποψήφιες μιας εκλογικής περιοχής θα εκλέγονται βουλευτές, σε περίπτωση εξασφάλισης μιας ή περισσότερων εδρών και μόνο μία φορά. Η Αριστερά του μέλλοντος θα εκλαμβάνει την ελευθερία, την ισότητα και τον κομμουνισμό ως κάτι που ασκείται και επιβεβαιώνεται στη πράξη σήμερα, όχι ως κάτι που χαρίζεται και διεκδικείται. Η Αριστερά του μέλλοντος θα είναι αναρχοκομμουνιστική, δεν θα παραχωρεί σε κανέναν και για κανένα λόγο κανένα απολύτως προνόμιο.

Εμείς, οι ανένταχτοι και οι ανένταχτες της Αριστεράς, θα μπορέσουμε να συναντηθούμε βασιζόμενοι σε αυτές τις δύο αρχές; Πιστεύω ότι θα μπορέσουμε, είναι ζήτημα χρόνου.

Πολύ θα ήθελα να ακούσω κάποιες άλλες γνώμες για το ποιες πρέπει να είναι οι θεμελιώδεις αρχές.