” Πατέρα Δία, θεός δε βρίσκεται κανείς να με γλιτώσει

απ’  το ποτάμι εδώ τον άμοιρο; Στερνά ό,τι πάθω ας πάθω!

Μ’ απ’ τους θεούς  που ζουν στον Όλυμπο δεν φταίει κανένας τόσο,

μονάχα η μάνα μου, με ψέματα που με πλανούσε, τάχα

κάτω απ’ των Τρώων τα τείχη θα ‘πεφτα των θωρακοζωσμένων

απ’ τις γοργόφτερες του Απόλλωνα σαγίτες χτυπημένος.

Να ‘πεφτα καν από τον Έχτορα, στους Τρώες τον πιο αντρειωμένο!

Τρανός καν έτσι ο που θα σκότωνε, τρανός κι ο σκοτωμένος.

Μα τώρα είναι γραφτό μου θάνατο φριχτό να βρω, ζωσμένος

από τρανό ποτάμι, ως άπλερο χοιροβοσκούδι, που άγρια

κατεβασιά το μεσοχείμωνο το πνίγει μες το ρέμα ”

(μετ. Καζαντζάκη-Κακριδή)

 

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Είχα κατά νου σήμερα να γράψω για τον κομμουνιστικό τρόπο λήψης των αποφάσεων, για τη λήψη των αποφάσεων από τις συμβιωτικές ομάδες, αλλά θα το κάνω μια από τις επόμενες μέρες. Αντ΄αυτού, θα ξεκαθαρίσω τη θέση μου σχετικά με τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνομαι τις τελευταίες μέρες και να απαντήσω στα σχόλια του αναγνώστη Τ. και του Γιωργάκη και όχι μόνο, μιας και η συζήτηση τείνει να επεκταθεί – κάτι που είναι πολύ ενδιαφέρον.

Ας διατυπώσουμε κατ΄αρχήν μια υπόθεση εργασίας: μπορούμε να φανταστούμε τα τσιράκια του Κυρίου να εγκρίνουν τις αποφάσεις Του και έξω να μην υπάρχει κανείς και καμία; Σε πολλούς και πολλές η σκέψη αυτή φαντάζει ως έγκλημα καθοσιώσεως, ως έσχατη προδοσία δηλαδή. Για μένα δεν είναι έγκλημα καθοσιώσεως αλλά αλλαγή παραδείγματος, δηλαδή μια πρόταση για μια άλλη αντίληψη για τον κοινωνικό πόλεμο, για ένα άλλο τρόπο διεξαγωγής του. Θα ανησυχούσε ο Κύριος εάν δεν υπήρχε έξω κανείς και καμία ή θα χαιρόταν χαρά μεγάλη; Κι αν δεν ήμασταν εκεί έξω, που να ήμασταν και τι να κάναμε;

Μια πτυχή της αντίληψης του κοινωνικού πολέμου (της ‘ταξικής πάλης’, του ‘επαναστατικού αγώνα’), του υπάρχοντος και καθιερωμένου τρόπου διεξαγωγής του  είναι η συγκέντρωση, η πορεία, η διαδήλωση, η διαμαρτυρία, ειρηνική και βίαιη. Αυτές οι πρακτικές δεν είναι τρόποι διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου αλλά μια πτυχή, μια στιγμή, μια πλευρά της διαδικασίας λήψης/ανακοίνωσης/έγκρισης  των αποφάσεων από τον Κύριο και τους Υπηρέτες του, το πολιτικό προσωπικό.Κι αυτό διότι οι παραπάνω πρακτικές δεν είναι τρόποι διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου αλλά τρόποι έκφρασης των συναισθημάτων των υποτελών, των υπηκόων. Ο Κύριος αποφασίζει, ανακοινώνει τις αποφάσεις Του, τις φέρνει στο Υπουργικό Συμβούλιο και στη Βουλή (που σημαίνει ‘σχέδιο’, μια σημασία που προέρχεται από αυτήν της ‘σκέψης’ [βουλεύομαι, συσκέπτομαι, βουλευτής], της ‘επιθυμίας’ [βούληση, βούλομαι: θέλω, επιθυμώ]) για να εγκριθούν ή να απορριφθούν και αποδοκιμαστούν. Το περιεχόμενο της απόρριψης και της αποδοκιμασίας είναι η διαμαρτυρία. Η ειρηνική και η βίαιη διαμαρτυρία είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Στο προηγούμενο σημείωμα υποστήριξα ότι η Αριστερά, δηλαδή το τεράστιο πλήθος ενός πολύ μικρού τμήματος των υποτελών Παραγωγών, παραβρέθηκε ως θεατής, διαμαρτυρόμενο ειρηνικά και ελπίζοντας ότι το μέγεθός του θα απέτρεπε την έγκριση από τους αντιπροσωπούς του λαού της απόφασης του Κυρίου για την απόσπαση ενός ακόμα μεγαλύτερου μέρους του κοινωνικού πλούτου που αποσπούν οι Παραγωγοί και οι συν αυτοίς. Η έγκριση της απόφασης του Κυρίου δεν απετράπη και το τεράστιο πλήθος διαλύθηκε και πήγε σπίτια του. Αυτό γινόταν εδώ και δεκαετίες μέχρι τα τώρα, αυτό έγινε και την Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012, κι αυτό θα γίνεται και στο μέλλον με αποτέλεσμα το ένα συντριπτικό πλήγμα να ακολουθεί το άλλο και οι υποτελείς Παραγωγοί να βρίσκονται σε ολοένα και πιο δεινή θέση, σε απόγνωση, σε απελπισία.

Θα ήταν δυνατόν το Υπουργείο Οικονομικών να αποσύρει το νομοσχέδιο; Ασφαλώς και θα ήταν. Μόνο εν μέσω γενικής απεργίας διαρκείας, με τους χώρους παραγωγής και κατανάλωσης υπό κατάληψη, με τις Τράπεζες υπό κατάληψη, τις Εφορίες, τα σχολεία, τα Υπουργεία, τις εκκλησίες, τα δικαστήρια, τους δρόμους, τα λιμάνια, τοςυ σταθμούς, τα γραφεία των κοινωφελών οργανισμών. Ας υποθέσουμε όμως ότι κάτι τέτοιο δεν το επέτρεπαν οι υπάρχουσες συνθήκες.  Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν οι υποτελείς ώστε να καταφέρουν ένα καίριας σημασίας πλήγμα κατά του Κυρίου και των υπηρετών Του; Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει η Αριστερά από το να περιφέρεται έξω από τη Βουλή του Κυρίου, να διαμαρτύρεται ειρηνικά, να ικετεύει δηλαδή,  και να διαλύεται βάζοντάς το στα πόδια έντρομο, για άλλη μια φορά; Ποια άλλη επιλογή υπήρχε πέραν της ειρηνικής διαμαρτυρίας;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Το κομβικό ζήτημα της πολιτικής είναι αυτό της  λήψης των αποφάσεων: τι αποφασίζεται, από ποιον (ποιους), πως; Οι απαντήσεις που έχουν δοθεί σε αυτά τα ερωτήματα είναι δύο. Σύμφωνα με την απάντηση της Κυριαρχίας, της κοινωνικής σχέσης μεταξύ του προστάζοντος και του υπακούοντος/εκτελούντος, αυτός που αποφασίζει είναι ο Κύριος. Η απόφαση, η βουλή, η επιθυμία  του Κυρίου άλλοτε είναι διαταγή κι άλλοτε είναι πρόταση προς ένα σώμα συμβούλων, ισχυρών ανδρών, για να επικυρωθεί ή να απορριφθεί. Το εάν θα είναι διαταγή  ή πρόταση προσδιορίζεται από την κατανομή ισχύος μεταξύ του Κυρίου και των συμβούλων, αρίστων. Εάν ο Κύριος είναι παντοκράτωρ, αυτοκράτωρ, τότε η απόφασή του είναι διαταγή, είναι νόμος (‘Το Κράτος είμαι εγώ’) – εάν όμως είναι απλά προσωποποίηση της ισχύος των συμ-βούλων, των ευγενών, τότε ή η απόφαση θα ληφθεί από κοινού (συμβούλιο, κοινοβούλιο), ή ο Κύριος θα ανακοινώσει την απόφασή του για να εγκριθεί ή να απορριφθεί. Μετά τη λήψη της απόφασης, ο Κύριος και οι σύμβουλοι άλλοτε ανακοινώνουν την απόφαση στους υπηκόους κι άλλοτε όχι. Πολύ σπάνια, ζητείται από τους υπηκόους, ή τους εκπροσώπους τους,  να εκφράσουν την γνώμη τους, δηλαδή να συμφωνήσουν. Η διαφωνία απαγορεύεται δια πυρός και ροπάλου.

Σήμερα, έχοντας κατά νου τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων από τον Κύριο και τους συμβούλους Του όπως εφαρμόζεται από την εποχή της Ιλιάδας μέχρι σήμερα,  θα εξετάσουμε αφενός μια στιγμή αυτής της διαδικασίας, αυτήν της ανακοίνωσης/έγκρισης της απόφασης του Κυρίου στους υποτελείς όπως την διαβάζουμε στις συνελεύσεις της Ιλιάδας και της Οδύσσειας και θα την συγκρίνουμε με την ανακοίνωση/έγκριση της απόφασης (νομοσχέδιο) του Υπουργείου Οικονομικών την Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012. Και θα αναρωτηθούμε: οι βουλευτές, οι εκπρόσωποι των υποτελών, των κυριαρχούμενων αποφάσισαν ή κλήθηκαν να εγκρίνουν/απορρίψουν την απόφαση; Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της απόφασης και της έγκρισης/απόρριψης;

Δεν θα παραβλέψουμε επιπλέον να αναρωτηθούμε: ποιος ήταν ο ρόλος του πλήθους των υπηκόων έξω από τη Βουλή;  Εκεί έπρεπε να ήταν ή κάπου αλλού; Που; Τι θα έκανε εκεί που θα ήταν; Εάν δεν ήταν εκεί που θα έπρεπε να ήταν, ποιος φέρει την ευθύνη;

τι έπρεπε να κάνει η Αριστερά και γιατί δεν το έκανε;

απόφαση (δημοψήφισμα) ή ειρηνική διαμαρτυρία;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Αν τύχει και βρεθείτε στη Σαμοθράκη, να πάτε στον Βάτο, σε μια αμμώδη παραλία που έχει σχηματιστεί στις εκβολές ενός χειμάρρου, όπου το καλοκαίρι μπορείτε να κατασκηνώσετε κάτω από τα δέντρα ενώ μπροστά σας θα ρέει γάργαρο καθαρό πόσιμο νερό. Δεν θα  μπορέσετε να πάτε με το αυτοκίνητο ούτε με τα πόδια – μόνο με βάρκα ή με καραβάκι που θα σας πάει και θα έρθει να σας πάρει. Είναι μια από τις αναρίθμητες παραλίες στο Αιγαίο και στο Ιόνιο που μόνο διά θαλάσσης μπορείτε να έχετε πρόσβαση. Στις παραλίες που μπορείτε να πάτε με το αυτοκίνητο μπορείτε να πάτε και με τα πόδια και με τη βάρκα. Σε αυτές που μπορείτε να πάτε με τα πόδια μπορείτε να πάτε και με τη βάρκα. Αλλά σε αυτές που δεν μπορείτε να πάτε με το αυτοκίνητο ή με τα πόδια, μπορείτε να πάτε μόνο με τη βάρκα.

Το μέσο μας δείχνει το σκοπό, το μέσο και ο σκοπός ταυτίζονται. Αυτό είναι το μέλλον. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα είναι το παρελθόν. Από το παρελθόν στο μέλλον πάμε δια του παρόντος: ζούμε τη μετάβαση από το μοντελάκι του παρελθόντος στο μοντέλο του μέλλοντος. Αυτή η αλλαγή παραδείγματος, αυτή η μεταβατικότητα  είναι το βασικό χαρακτηριστικό της εποχής μας, είναι αυτό που αποκαλώ παγκόσμια πνευματική επανάσταση, προάγγελος της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης.

Σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, η παγκόσμια πνευματική επανάσταση, το Zeitgeist,  εμφανίζεται ως ένας διάχυτος, μοριακός κοινωνικός πόλεμος, τον οποίο αποκαλώ κοινωνικό αντάρτικο. Τι είναι το κοινωνικό αντάρτικο; Είναι η εφαρμογή της νέας σχέσης μεταξύ μέσου και σκοπού (το μέσο μας δείχνει το σκοπό, ταύτιση μέσου και σκοπού)  σε όλα τα πεδία της συλλογικής και προσωπικής ζωής. Κάθε παγιωμένη, στατική κατάσταση μετεξελίσσται σε μια δυναμική κατάσταση, γίνεται ένα πεδίο μάχης. Χειρονομίες, συμπεριφορές, αξίες, συνήθειες, καθημερινές πρακτικές, δραστηριότητες, τρόπος συμβίωσης και σκέψης, θεσμοί, τρόποι παραγωγής και κατανάλωσης,  όλα μα όλα γίνονται πεδία ενός γενικευμένου, μοριακού κοινωνικού πολέμου, ο οποίος θα έχει ως κατάληξη την διαμόρφωση νέων τρόπων διεξαγωγής του κοινωνικολυ πολέμου ως της μετωπικής και πολύπτυχης κοινωνικής σύγκρουσης μεταξύ του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος και των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου.

Continue reading →

Verordnung über den Landsturm^:https://www.badarts.gr/2012/02/verordnung-ueber-den-landsturm-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%AC-d/

Διάταγμα για την Πανστρατιά: https://www.badarts.gr/2010/05/%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%AC/