Ιλιάδα και γραφή

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

με το σημερινό σημείωμά μου θα εκθέσω την εξέλιξη των προβληματισμών και ερευνών μου σχετικά με την Ιλιάδα και το αφιερώνω σε όσους και όσες ενδιαφέρονται, ή θα ενδιαφερθούν, για το σημαντικότερο κείμενο του δυτικού πολιτισμού, για όσους και όσες το μελετούν ή θα το μελετήσουν.

Η Ιλιάδα είναι το σημαντικότερο κείμενο του δυτικού πολιτισμού διότι κανένα άλλο κείμενο δεν μας  λέει τόσα πολλά για το παρελθόν, ειδικά τη γένεση, το παρόν και το μέλλον του πολιτισμού μας. Να σας θυμίσω μόνο ότι η πρώτη του λέξη είναι η λέξη μήνις (οργή, θυμός, τσαντίλα) ενώ τελειώνει με δύο κηδείες (του Πατρόκλου και του Έκτορα)  και έναν προαναγγελθέντα θάνατο (του Αχιλλέα).

Οι προβληματισμοί, οι έρευνες και οι μελέτες αναπόφευκτα μας μεταφέρουν στο πεδίο του περίφημου ομηρικού ζητήματος. Θα εκθέσω λοιπόν με απλότητα και σαφήνεια τις πτυχές αυτού του ζητήματος και θα προχωρήσω κατόπιν στις δικές μου έρευνες. Όταν λέμε ομηρικό ζήτημα εννοούμε τρία βασικά ερωτήματα:

Continue reading →

Ο Εβαγκελισμός τις Θεωτόκου.

Το παρακάτω κείμενο (έκθεση) το έγραψε μαθητής της ΣΤ’ τάξης από χωριό της Κρήτης, στο νομό Ηρακλείου, στις 17 Φεβρουαρίου 2011.

 

 

Θέμα: Ο Εβαγκελισμός τις Θεωτόκου.

 

Ο λουκάς εβαγκελίστικε  ότι θα γενιθή ο χριστός. τότε ο θεός πέζη μια τ ανγκέλου και λέει του.

γλάκα μωρέ στη γη να βρίς το μαριό κε να του ιπής πως θα γενήσι το χριστό. κράθιε του και τούτονε το κρινο. θα δεχτεί πιο εύκολα.

κι ετσά γλακά ο άνγκελος στη γη επίγε κι ίβρικεν το μαριό και ίπε του. μαρία εσι δε το κατές μα είσαι βαρεμένο γιατί θα γενήσις το χριστό.

κε το μαριό τότε λέει. όφου! όφου! ίντα παθα! Κε ίντα νε τανά απού μου μιλίς. ας είναι όμως. θα τονε γενήσο το χριστό. . . ποιος άντρας όμως θα με παντρευτί;

και ίπετζι ο άνγκελος.

μι στενοχοράσε συ μαριό κε επίε ο άγκελος στον Ιωσηφ κε του λέει.

ιωσιφ το μαριό ειναι βαρεμένο απο το θεο κε θα γενήσι το χριστό. συ ομως θα το παντρευτίς κε δε θα σε νειάζι πράμα.

τότε ο ιωσίφ που δεν επίστεψε λέξι απο τα λόγια του ανγκέλου επαντρεύτικε το μαριό.

κε όντενε γενούσε έδωκε την εντολί να σφάξουνε όλα τα μορά του κόσμου

να προετοιμαστούμε για τη γενική απεργία διαρκείας: εικοσάωρο και μισθός για όλους και όλες

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς οι υποτελείς Παραγωγοί του τεράστιου και κοινωνικού πλούτου – η κούραση, η ανασφάλεια, η ανεργία, η φτώχεια, η κατάθλιψη, η μοναξιά, ο καρκίνος, η πρέζα, η στενοχώρια, η αγαμία και άλλα πολλά είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν και να επιλυθούν με δυο τρόπους: με τη σύναψη σχέσεων που θα βασίζονται στη συμβίωση, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια, την δημιουργική σύγκρουση, την κοινοχρησία, την κοινοπραξία, την κοινοκτησία, την άσκηση της ελευθερίας και της ισότητας και την αποτελεσματική διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου.

Αυτοί οι δύο τρόποι δεν είναι άσχετοι και ασύνδετοι μεταξύ τους: η  αποτελεσματική διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα χωρίς τη σύναψη σχέσεων συμβίωσης και συνεργασίας. Αυτές οι σχέσεις είναι ο πλούτος μας και το έσχατο, δηλαδή ισχυρότατο, όπλο μας.

Αλληλεγγύη ή Θάνατος!

Σήμερα, ο μόνος τρόπος να αποκρούσουμε την επίθεση του Κυρίου καπιταλιστή, να επιλύσουμε δηλαδή τα πολλά και οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, είναι η γενική απεργία διαρκείας. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν και δέχονται χιλιάδες άνδρες και γυναίκες αλλά είναι μέχρι τώρα μια πολύ μικρή μειοψηφία. Είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι ο αριθμός αυτός θα μεγαλώνει και ότι κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες στη γενική απεργία θα προσχωρήσουν και άλλοι και άλλες που σήμερα τη βλέπουν αρνητικά, με καχυποψία, με έλλειψη πίστης, με επιφύλαξη.

Για να γίνει όμως μια γενική απεργία διαρκείας οφείλουμε να προετοιμαστούμε  πνευματικά, ψυχικά, ιδεολογικά, πολιτικά και πολεμολογικά. Οφείλουμε να διατυπώσουμε και να απαντήσουμε σε κάποια κομβικής σημασίας ερωτήματα. Ποιο θα είναι το κεντρικό αίτημα, ποιος θα είναι ο σκοπός  της απεργίας; Πως θα το αποφασίσουμε; Αυτός ο σκοπός θα είναι αμυντικός ή επιθετικός; Θα ζητήσουμε δηλαδή από τον Κύριο να μας δώσει αυτά που μας πήρε; Ή θα ζητήσουμε κάτι άλλο; Πόσο θα διαρκέσει η γενική απεργία διαρκείας; Τι θα κάνουμε κατά τη διάρκεια της; Πως θα ζούμε; Τι θα στερηθούμε, τι θα απολαύσουμε; Κι αν ηττηθούμε, ποιες θα είναι οι συνέπειες; Υπάρχει τρόπος να μην ηττηθούμε; Κι αν νικήσουμε, θα επανέλθουμε πάλι στην κατάσταση του υποτελούς; Μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό;

Continue reading →

η γενική απεργία διαρκείας ως μέσον πάλης και ως πέρασμα στην πράξη

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η γενική απεργία διαρκείας δεν είναι μόνο ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου αλλά και μια μορφή περάσματος στην πράξη – όταν απεργούμε δεν είμαστε υποτελείς Παραγωγοί. Όταν όμως η απεργία λήξει, όποια κι αν είναι η έκβασή της, επανερχόμαστε στην κατάσταση του υποτελούς. Πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την αντίφαση;

Με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε σήμερα. Θα υποστηρίξω ότι η γενική απεργία διαρκείας με αιτήματα θα συνεχίσει να υπάρχει και να εφαρμόζεται αλλά κοντά σε αυτήν θα εμφανιστεί η γενική απεργία διαρκείας ως πέρασμα στη πράξη: δεν εργαζόμαστε όχι διότι έχουμε κάποια αιτήματα αλλά επειδή δεν έχουμε κανένα. Ή, μάλλον, το μοναδικό αίτημα που έχουμε μπορούμε να το ικανοποιήσουμε μόνο εμείς και κανένας άλλος: να πάψουμε να είμαστε υποτελείς Παραγωγοί, να καταργήσουμε μονομερώς την υποτέλειά μας, να καταργήσουμε δηλαδή τις σχέσεις που υπάρχουν και εμφανίζονται ως εμπόρευμα, μισθωτή εργασία και Κράτος. Με την γενική απεργία διαρκείας ως πέρασμα στη πράξη ο χρόνος εργασίας θα συρρικνώνεται διαρκώς μέχρι που να φτάσουμε στους δυο μήνες το χρόνο και πιθανόν και στην πλήρη κατάργηση της μέτρησης του χρόνου στην παραγωγή του κοινωνικού πλούτου.

Continue reading →

υπάρχει το ενδεχόμενο να εγκαταλειφθεί η Αθήνα μέσα σε λίγες μέρες;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

επανέρχομαι στο ζήτημα της φυγής διότι, όπως αντιλαμβάνεστε, μας απασχολεί καθημερινά και θα μας απασχολήσει ακόμα πιο συχνά και ακόμα πιο έντονα στο μέλλον. Η φυγή και η πάλη είναι ίδιον της ύπαρξης και της ζωής, όπως η συνεργασία και η σύγκρουση, όπως η δημιουργία και η καταστροφή. Αυτά τα τρία δίπολα συγκροτούν την ύπαρξη και τη ζωή σε όλες τους τις εκφάνσεις, από το σύμπαν μέχρι την ατομική μας ύπαρξη και αυτός είναι ο λόγος που η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών εστιάζει την προσοχή της σε αυτά.

Φεύγουμε, απουσιάζουμε θα έλεγα, καθημερινά, ατομικά, συλλογικά, συνεχώς. Ο πολύς ύπνος είναι μια μορφή φυγής από μια κοινωνικοπροσωπική πραγματικότητα που δεν είναι και πολύ ευχάριστη αλλά δεν είναι ο μόνος:  η ηρωίνη και άλλα νόμιμα και παράνομα παυσίπονα και ευφορικά, η μαστούρα του χασισιού, η κοπάνα από τη δουλείά και το σχολείο, οι διακοπές, η εκδρομή, η ονειροπόληση, η αφηρημάδα, το χάσιμο (υπαρξιακό κενό ολίγων δευτερολέπτων ή κλασμάτων δευτερολέπτου), το ιερό (φυγή από το άτομο και ενότητα με την κοινότητα και τη φύση), η τρέλα,   όλα αυτά και πολλά άλλα είναι τρόποι φυγής.  Ευχάριστοι, δυσάρεστοι, λιγότερο ή περισσότερο οδυνηροί. Πάνω από όλα αναγκαίοι.

Η φυγή όμως παρατηρείται και σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Εάν εκτιμήσεις ότι δεν μπορείς να δώσεις μια μάχη, φεύγεις. Όπως τα ζώα. Εάν δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση, φεύγεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο. Εάν κατοικείς κοντά σε πυρηνικό εργοστάσιο που έχει καταστραφεί, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να φύγεις. Εάν δεν βρίσκεις φαγητό και δουλειά στον τόπο σου, θα φύγεις και θα πας εκεί που υπάρχει.

Και μετά από αυτά, θέτω το ερώτημα που με απασχολεί: μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο οι κάτοικοι της Αθήνας-Αττικής να εγκαταλείψουν μαζικά την πόλη τους μέσα σε λίγες μέρες και να φύγουν όσο πιο γρήγορα μπορέσουν; Απαντώ κατηγορηματικότατα: ΟΧΙ.

Continue reading →

φυσικές καταστροφές και φασισμός: θα ήθελε ο Κύριος να προκαλεί τους σεισμούς;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ναι, θα ήθελε, θα το ήθελε πάρα πολύ! Χαίρεται πάρα πολύ όταν συμβαίνουν! Οι φυσικές καταστροφές σήμερα παίζουν το ρόλο που έπαιζε κάποτε ο φασισμός: κάποιος άλλος πρέπει να  βγάλει το φίδι από την τρύπα, όχι ο Κύριος. Ο Κύριος είναι άγιος, αθάνατος, ελεήμων, φιλάνθρωπος.

Κύριε, ελέησον ημάς, μη μας καθαρίζεις!

Οι φυσικές καταστροφές είναι ένα μέσο καταστροφής και εξόντωσης στα χέρια του Κυρίου μόνο που δεν το βλέπουμε, δεν το συνειδητοποιούμε.  Και είναι διότι ό,τι έχτισε και παρήγαγε το έκανε όχι συνεργαζόμενος με τη φύση αλλά επιθυμώντας να την υποτάξει. Η εκδίκηση της φύσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αδυναμία (και οι συνέπειές της) του Κυρίου να υποτάξει τη φύση για να υποτάξει έτσι και τους υποτελείς Παραγωγούς του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου πλούτου.

Και τι προτείνεις δηλαδή; Να μην χτίζουμε πυρηνικά εργοστάσια και να μην παράγουμε αυτοκίνητα;

Ναι, αυτό εννοώ. Και όχι μόνο: ή θα αλλάξουμε τον πολιτισμό μας ή θα καταστραφούμε ολοσχερώς. Αυτό είναι το παγκόσμιο δίλημμα σήμερα. Όποιος και όποια θεωρεί ότι μπορούμε να γίνουμε πιο ισχυροί από τη φύση, θα προτιμήσει τον καπιταλισμό, τον δυτικό πολιτισμό. Οι άλλοι και οι άλλες θα αναζητήσουν έναν νέο πολιτισμό που θα συμβιώνει και θα συνεργάζεται με τη φύση.  Αυτό θα είναι το επίδικο αντικείμενο της σκέψης και της πρακτικής κατά τις προσεχείς δεκαετίες.

Continue reading →

ποιος προκαλει τους σεισμούς; ένας άνδρας που μιλάει αρχαία ελληνικά, είναι αθάνατος και πανίσχυρος, ο Ποσειδών

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Τη λέξη κινητήρας την γνωρίζετε. Προέρχεται από την αρχαία ελληνική κινητήρ, ο. Σήμερα, ο κινητήρας είναι μια μηχανή ( προέρχεται από τη λέξη μάχη)  που παράγει ταχύτητα, είναι ένας παραγωγός ταχύτητας, δηλαδη επίθεσης. Εάν είναι έτσι, τότε το τόξο που παράγει ταχύτητα είναι μια μηχανή, ένας κινητήρας. Οι αρχαίοι Έλληνες όμως δεν αποκαλούσαν το τόξο μηχανή ούτε κινητήρα. Όταν μεταχειρίζονταν τη λέξη κινητήρας εννοούσαν κάποιον θεό.

Continue reading →

32 σεντς, τόσα χρειαζόμαστε

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Σήμερα θα σας εξομολογηθώ κάτι που δεν το γνωρίζει ούτε η Χρηστίνα Αμαρυλλίς ούτε ο Θόδωρας. Το είπα στην Τασούλα, αλλά δε με πίστεψε. Τι κατάρα να μη σε πιστεύει η γυναίκα σου! Εν τάξει, τέλος πάντων, φυσικά. Μια από τις δουλειές που έκανα όταν ζούσα στην Ευρώπη, ήταν και δημοσιογράφος, ελεύθερος συνεργάτης, στη Suddeutsche Zeitung, ναι, ναι. Με το ψευδώνυμο Hans Strassehund (Χανς Κοπρόσκυλος, Κοπρίτης, Αδέσποτος, θα μεταφράζαμε το επώμυνο, που λέει και η Αποστολία).  Δημοσίευα συνεντεύξεις απλών ανθρώπων αλλά και γνωστών συγγραφέων, καλλιτεχνών, διανοητών, πολιτικών και άλλων ηρώων. Ζούσα στο Βερολίνο, μετά από μια σύντομη διαμονή ολίγων μηνών σε ένα κοινόβιο καλλιτεχνών, στις υπώρειες των Άλπεων, καμιά πενηνταριά χιλιόμετρα δυτικά του Μονάχου, κατά τη διάρκεια της οποίας επισκέφτηκα τη Ζυρίχη και φιλοξενήθηκα στο σπίτι όπου είχε μείνει ο Λένιν, κοιμήθηκα μάλιστα στο ίδιο κρεβάτι. Δεν θα το πιστέψετε, δεν πειράζει, σας καταλαβαίνω.  Δεν γνώριζα γερμανικά, με βοηθούσε η Ελπίδα και η Dorοthee, η Δωροθέα, η Ντόρι, την έλεγα Ντορέλα, Ντόρι έλα, της έλεγα, και πηγαίναμε στο κρεβάτι – η Ελπίδα προτιμούσε πάρκο, κοντά σε λίμνη, λίγο πριν χαράξει, γούστα είναι αυτά, τι να κάνουμε; Η Ελπίδα μετέφραζε και η Ντόρι έλεγχε τις μεταφράσεις.

Continue reading →