φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Λέμε: ο καλός, η καλή, το καλό, και: ο, η διεθνής, το διεθνές. Γιατί στη πρώτη περίπτωση διακρίνουμε μορφολογικά το αρσενικό από το θηλυκό γένος ενώ στη δεύτερη η μόνη διάκριση που υπάρχει είναι αυτή μεταξύ εμψύχου και άψυχου; Πιθανόν, αυτή τη διαφορά να μην την έχετε επισημάνει. Από τη στιγμή όμως που την επισημαίνουμε, εγείρονται μπροστά μας πολλά ερωτήματα τα οποία διψάνε για μια απάντηση. Κι εμείς διψάμε, εμείς και εσείς, εδώ στην Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και σκοπεύουμε να ανοίξουμε βαθιά πηγάδια στο πεδίο της Γραμματικής γνωρίζοντας ότι θα βρούμε καθαρό και δροσερό νερό. Να μερικά από αυτά τα ερωτήματα: ποια από τις δυο καταστάσεις είναι αρχαιότερη; Η διάκριση ή η μη διάκριση του θηλυκού και αρσενικού γένους; Υπάρχει τρόπος να το ερευνήσουμε και να διατυπώσουμε μια απάντηση; Εάν, λέμε εάν, η μόνη διάκριση που υπήρχε, αναφέρομαι πάντα στην (αρχαία και νέα) ελληνική γλώσσα,  ήταν αυτή μεταξύ έμψυχου και άψυχου, πως περάσαμε στην διάκριση του έμψυχου σε αρσενικό και θηλυκό γένος; Τι μπορούμε να μάθουμε για τους  ομιλητές της πρώτης και της δεύτερης κατάστασης; Ποιες είναι οι αξίες των ομιλητών της γλώσσας που διακρίνει μόνο τα έμψυχα όντα από τα άψυχα και ποιες αυτής που διακρίνει τα πρώτα σε αρσενικά και θηλυκά; Αυτή η μορφολογική εξέλιξη κατέγραψε κάποια κοινωνική αλλαγή ή μήπως αυτή οφείλεται σε άλλους λόγους; Είναι δυνατόν μια κοινωνική αλλαγή να καταγραφεί στη μορφολογική αλλαγή; Επιτρέπεται να αντιμετωπίσουμε την μορφολογία ως ιστορική πηγή; Την σύνταξη, την φωνητική, τη σημασιολογία; Είναι δυνατόν η Ιστορία να καταγράφεται στη Γραμματική; Μπορούμε να μιλάμε για Γραμματικοποίηση της Ιστορίας;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Στον κύκλο διαλέξεων που φέρει τον τίτλο αδρομερές σκιαγράφημα δύο ιστοριών του ανθρώπινου γένους θα υποστηρίξουμε την άποψη ότι ενώ το ανθρώπινο γένος είναι ένα, οι ιστορίες του είναι δύο, τις οποίες και θα αφηγηθούμε. Στο “αδρομερές σκιαγράφημα” που θα ακολουθήσει η υποστήριξη της άποψης περί των δύο ιστοριών και η αφήγηση  δεν διακρίνονται. Η ίδια η αφήγηση συνιστά την υποστήριξη της άποψης. Σήμερα, και το εννοώ κυριολεκτικά μιας και το παρόν διαρκεί όσο και το μέλλον, δηλαδή πολύ, οι δυο ιστορίες έχουν συμπυκνωθεί, κωδικοποιηθεί και καταγραφεί στην δεινή κατάσταση που βρίσκεται τόσο η ανθρώπινη κοινωνία όσο και η φύση. Η καταστροφή της  φύσης και της κοινωνίας, σε βαθμό εξαφάνισης, θα ήταν μια ακόμα, η έσχατη φυσικά, ένδειξη της ύπαρξης δύο ιστοριών. Επειδή οι ιστορίες αυτές είναι ίσης έκτασης, εάν η μία αποδειχτεί σύντομη, σύντομη αναπόφευκτα θα είναι και η άλλη. Εάν η μία ιστορία συμπυκνωθεί, από κάποιους εξωγήινους επισκέπτες φυσικά,  στην πρόταση “το ανθρώπινο γένος δεν υπάρχει” η άλλη ιστορία θα συμπυκνωθεί στη πρόταση “το ανθρώπινο γένος υπήρξε”. Επειδή όμως το ανθρώπινο γένος υπάρχει ακόμα, οι δύο ιστορίες έχουν κωδικοποιηθεί στις δύο δυνατότητες που αντιμετωπίζουμε σήμερα: να διαβούμε τα πρόθυρα της Αποκάλυψης (την Κόλαση, όπως θα δούμε, τη ζούμε εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια – εννοώ την συνειδητή αποτροπή της επίλυσης των συσσωρευμένων επί χιλιάδες χρόνια και παγκόσμιων πια κοινωνικών προβλημάτων) ή να διαβούμε τις πύλες του Παραδείσου, δηλαδή να επιλύσουμε τα συνεχώς πολλαπλασιαζόμενα και επιδεινούμενα κοινωνικά προβλήματα διαθέτοντας όλο το τεράστιο κοινωνικό πλούτο που παράγουμε, τις απέραντες γνώσεις που έχουμε αποκτήσει και τον πλούσιο χρόνο που μπορούμε να έχουμε εργαζόμενοι λίγες μέρες το χρόνο. Κατά συνέπεια, η μια ιστορία είναι η ιστορία της Κόλασης, δηλαδή του κολασμού, της τιμωρίας που επιβάλλεται εξ αιτίας της μη έγκαιρης επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων, και η άλλη είναι η ιστορία του Παραδείσου, της δυνατότητας επίλυσης των προβλημάτων.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Επιτηρητική είναι η εφαρμοσμένη τέχνη, η πρακτική επιστήμη της επιτήρησης του υποτελούς Παραγωγού του κοινωνικού πλούτου από τον Κύριο, τον άρπαγα και καταστροφέα αυτού του πλούτου. Σκέφτηκα να συμπληρώσω και τον όρο Παρακολουθητική, μιας και σημασιολογικά οι παραπάνω όροι δεν ταυτίζονται. Εάν η επιτήρηση είναι ανοιχτή, απροκάλυπτη, δηλωμένη παρακολούθηση όλων των υποτελών ως ολότητα, η παρακολούθηση είναι κρυφή, καλυμμένη επιτήρηση όλων των υποτελών ως ατομική ύπαρξη.  Θα αφιερώσουμε τις πρώτες διαλέξεις στην επισήμανση και την μελέτη τόσο της εννοιολογικής διαφοράς όσο και της προέλευσης και λειτουργίας των δύο αυτών πρακτικών του Κυρίου. Και θα επιχειρήσουμε ασφαλώς να δώσουμε μια απάντηση στα κομβικής σημασίας ερωτήματα: γιατί ο Κύριος, ο ένοπλος ζητιάνος, ποθεί διακαώς να επιτηρεί και να παρακολουθεί τον υποτελή Παραγωγό; Τι ακριβώς θέλει να μάθει; Τα καταφέρνει και , αν ναι, ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της επιτυχίας;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Γνωρίζουμε ότι ο χώρος ανήκει στον Κύριο, τον επίγειο και τον επουράνιο, τον Θεό. Στον επίγειο Κύριο ανήκει η Γη, ο ουρανός γύρω από αυτήν, η θάλασσα και τα βάθη της, η Σελήνη· στον Θεό, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό που θα ήθελε να είναι ο Κύριος αλλά δεν μπορεί, ανήκει ό,τι δεν ανήκει στον Κύριο. Ο χρόνος όμως, σε ποιον ανήκει; Εφόσον κάθε τι πρέπει να έχει έναν ιδιοκτήτη – τα αδέσποτα σκυλιά και  τα ελεύθερα ζώα είναι ένα αίσχος για τον Κύριο, σε κάποιον πρέπει να ανήκει και ο χρόνος. Τι εννοούμε όταν λέμε “δεν έχω χρόνο”, “εάν βρω χρόνο”, κλπ; Εάν ρωτούσαμε έναν ελληνόφωνο γαιοκτήμονα δουλοκτήτη της αρχαϊκής εποχής (700-500 π.Χ.), θα μας έλεγε ότι ο χρόνος ανήκει στον Δία, δηλαδή θα ήθελε να ανήκει σε αυτόν. Δεν ανήκει όμως σε αυτόν διότι είναι θνητός. Ο χρόνος ανήκει μόνο στον αθάνατο Θεό. Εάν ο Κύριος γίνει αθάνατος, όλος ο χρόνος θα περιέλθει στην κατοχή του. Από τη στιγμή όμως που είναι θνητός, κατέχει μόνο ένα μέρος του χρόνου, όσα χρόνια θα ζήσει. Κάθε κατοχή όμως είναι αποτέλεσμα μιας μοιρασιάς, μιας διανομής. Τα αδέλφια Ζεύς, Ποσειδών και Άδης μοιράστηκαν με κλήρο τον πατρικό χώρο και η μεν γη και ο ουρανός έπεσε στον πρώτο, η θάλασσα στον δεύτερο και ο κάτω κόσμος, που δεν φαίνεται αλλά και όπου δεν μπορείς να δεις (Α-Fιδ-ης), στον τρίτο. Εκ των πραγμάτων, ο χρόνος ανήκει στον ισχυρότερο, τον Δία. Ή: είναι ισχυρός επειδή κατέχει το χρόνο. Ο χρόνος λοιπόν που κατέχουμε δεν είναι κάτι που το αρπάξαμε αλλά κάτι που μας έχει δοθεί, μας έχει διανεμηθεί. Ο Ζευς τον άρπαξε, τον κατέχει και τον μοιράζει κατά βούληση. Σε σένα θα δώσω ένα χρόνο, σε σένα 64 χρόνια και κάτι ψιλά: κάτι μήνες, μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα. Η διάρκεια της ζωής μας είναι ένα μερίδιο χρόνου που μας έχει παραχωρήσει ο Θεός. Σύμφωνα με μια γνωστή αντίληψη, όποιον αγαπάει και τον θέλει κοντά του, του δίνει λίγα χρόνια. Έτσι, εάν το παρελθόν είναι λεία που έχει χαθεί και το παρόν η υπό κατοχή λεία, η πιο σημαντική λεία είναι ο απεριόριστος και αχανής μελλοντικός χρόνος. Μιας και ο Κύριος έχει στραμμένο το βλέμμα του μονίμως και διαρκώς στην πιο πολύτιμη λεία, το μέλλον είναι η πιο πολύτιμη από όλες. Δεν έχουμε μελετήσει τη σχέση του Κυρίου με το μέλλον και μας διαφεύγουν πολλά. Περιμένουμε να το κάνουν οι μαρξιστές – μιας και έχουν εντοπίσει προς τα που στρέφεται το βλέμμα του κεφαλαίου – του Κυρίου (καπιταλιστή) του χρήματος εννοώ. . .

Continue reading →