φίλες και φίλοι,

με το σημερινό σημείωμα θα δείξω ότι διαθέτουμε σήμερα τέσσερις τρόπους απόκρουσης της ανελέητης επίθεσης του Κυρίου, τέσσερις τρόπους άρσης των μέτρων κατά του κόσμου της εργασίας: τη μονοήμερη γενική απεργία, τις  διαδηλώσεις-λιτανείες που συνήθως, αλλά όχι πάντα,  συνοδεύουν την γενική  απεργία, τη γενική απεργία διαρκείας και τη στάση πληρωμών εκ μέρους των εργαζομένων. Από αυτούς τους τέσσερις τρόπους, οι δυο πρώτοι είναι, και θα είναι, αναποτελεσματικοί, ο τρίτος είναι σήμερα παντελώς ανέφικτος και μόνο ο τέταρτος μπορεί να αποβεί αποτελεσματικός.Σήμερα, ο αυθόρμητος, διάχυτος λαϊκός πόλεμος με όπλο τη στάση πληρωμών είναι μια κοινωνική πραγματικότητα. Γιατί δεν το βλέπουμε;

Η στάση πληρωμών είναι ένα ακαταμάχητο μέσον διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου διότι αποτελεί εφαρμογή των δυο βασικών αξιωμάτων της διεξαγωγής του πολέμου (νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα πολεμάμε και μετά νικάμε). Το γνωρίζει αυτό η Αριστερά; Τι εννοεί όταν λέει δεν θα πληρώσουμε εμείς τη κρίση; Εννοεί ότι θα την πληρώσουν οι Κύριοι; Πως θα τους αναγκάσουμε; Μα με το να μη πληρώσουμε εμείς! Είναι πολύ απλό. Τι θα κάνει η Αριστερά; Θα εγκαταλείψει τις διαδηλώσεις-ικεσίες, θα φέρει στο πολιτικό προσκήνιο αυτό το πανίσχυρο λαϊκό όπλο, θα συντονίσει ένα γενικευμένο λαϊκό κίνημα στάσης πληρωμών, θα συντονίσει τη διεξαγωγή ενός λαϊκού πολέμου με βασικο όπλο αρχικά τη στάση πληρωμών; Μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο; Θεωρώ πως όχι. Από τη μια, είναι κολλημένη στη λατρεία του δρόμου και στις διαδηλώσεις-ικεσίες και από την άλλη είναι τόσο ενταγμένη στο σύστημα, τόσο υπάκουη, τόσο φοβισμένη, τόσο ηττοπαθής και ψοφοδεής, που δεν πρόκειται να αρθεί στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων.

Ας μη περιμένουμε τέτοια πράγματα από νεκροζώντανους.

Ίσως κάποιο τμήμα της Αριστεράς το τολμήσει. Εάν το τολμήσει, η εμφάνιση μιας νέας Αριστεράς που θα μας ενώσει, διαλύοντας δημιουργικά όλη την σημερινή Αριστερά, δεν θα αργήσει. Κι αν είναι μια Αριστερά που δεν θα ανεχτεί κανένα απολύτως προνόμιο για κανέναν και για καμιά, που θα είναι πρόπλασμα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας, τότε μια Αριστερά του 30% δεν θα αργήσει να συγκροτηθεί και θα μπορέσει να αντιμετωπίσει και να επιλύσει τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σε όφελος των υποτελών Παραγωγών, υλοποιώντας αφενός τη δραστική μείωση του χρόνου εργασίας για να μην κουράζομαστε, να εργαζόμαστε όλοι και να έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τα κοινά, κι αφετέρου την εξασφάλιση ενός εγγυημένου εισοδήματος για όλους και όλες, ώστε να ζούμε ξένοιαστα και να στραφούμε προς τη δημιουργία και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων μας.

Continue reading →

Όταν ακούμε έναν πρωθυπουργό (ο Κ. Καραμανλής, ο νεώτερος, το είπε) να ζητάει από τους Υπ-ηκόους, αυτούς που είναι από κάτω (υπό) και ακούν, να τρέξουν ακόμα πιο γρήγορα , δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως δεν εννοεί να τρέξουμε με τα πόδια ή με το αυτοκίνητο. Κάτι άλλο θα εννοεί. Τι όμως; Και γιατί, πολύ συχνά, οι πολιτικοί ζητάνε από το λαό να τρέξει πιο γρήγορα; Τη φράση “ο κόσμος τρέχει, εμείς;” την έχουμε ακούσει και διαβάσει πολλές φορές. Μια πρώτη ανάγνωση θα υποδείκνυε ότι η παραπάνω πρωθυπουργική φράση είναι ένας φόρος τιμής στη λατρεία του τρεξίματος, της ταχύτητας, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του δυτικού πολιτισμού. Το ρήμα όμως “ζήτησα”, μας προτρέπει να επιχειρήσουμε και άλλες αναγνώσεις. Γιατί όταν ζητάμε, ή παρακαλάμε, δηλαδή ικετεύουμε, επαιτούμε ή απαιτούμε, δηλαδή διατάζουμε. Είναι βέβαιο ότι ο πρωθυπουργός δεν πέφτει γονατιστός στα πόδια μας να μας παρακαλέσει· δεν είναι ζήτουλας, ζητιάνος, ψωμοζήτης· άρα, ζήτησα σημαίνει διέταξα. Διέταξα να τρέξουμε ακόμα πιο γρήγορα. Αφού εξασφάλισε την απαιτούμενη αφοσίωση των Υπηκόων, με την πειθώ και όχι με την απροκάλυπτη βία, είναι σε θέση να τους κινητοποιήσει: τρέξτε πιο γρήγορα! Αυτά είναι τα βασικά καθήκοντα ενός ηγέτη: να αποσπάσει την αφοσίωσή τους χωρίς να καταφύγει στη βία, όπως κάνει μια ποδοσφαιρική ομάδα ή ένας δημοφιλής τραγουδιστής, και να καταφέρει να τους κινητοποιήσει: να πάνε στη δουλειά τους, στο γήπεδο ή στη συναυλία. Πολλές φορές η κινητοποίηση του Υπηκόου δεν επιτυγχάνεται: οι απεργοί, για παράδειγμα, και οι λιποτάκτες αρνούνται να κινητοποιηθούν. Τι εννοούμε όταν λέμε στάση εργασίας; Εννοούμε ότι κάποιοι εργαζόμενοι σταματάνε την εργασία. Είναι τυχαίο που η στάση, το σταμάτημα βρίσκεται στο πυρήνα της έννοιας επανάσταση; Η επανάσταση είναι στάση, σταμάτημα, άρνηση κινητοποίησης.

Continue reading →