Ιούνιος 2010
ποδόσφαιρο και Αριστερά
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Στο σημερινό μας σημείωμα θα καταπιαστούμε με τις θέσεις της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς για το ποδόσφαιρο. Θα τις παρουσιάσουμε, θα τις εξετάσουμε και μετά θα αναγκαστούμε να διατυπώσουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με το μέλλον της Αριστεράς.
Να ποιες είναι οι θέσεις της Αριστεράς, και, όπως θα δούμε κι ενός τμήματος των αντιεξουσιαστών/αναρχικών:
α) το ποδόσφαιρο είναι ένα λαϊκό παιχνίδι
β) το ποδόσφαιρο δεν είναι βίαιο παιχνίδι, η βία που παρατηρείται μεταξύ οπαδών προέρχεται από έξω και εκφράζεται στο γήπεδο.
γ) είναι καλύτερα να βλέπεις ποδόσφαιρο παρά να παίζεις
δ) είναι καλύτερα να βλέπεις ποδόσφαιρο ως οπαδός – το να είσαι οπαδός είναι κάτι το εξαίσιο!
ε) το ποδόσφαιρο καταστρέφεται από τους καπιταλιστές, η εκδίωξή τους από τους οπαδούς θα το σώσει!Αυτό που θα κάνουμε στο εργοστάσιο, θα το κάνουμε και στο ποδόσφαιρο. Στο σοσιαλισμό θα έχουμε ένα σοσιαλιστικό ποδόσφαιρο, με ομάδες, θεατές, πρωταθλήματα, βαθμολογία! Στον κομμουνισμό;
Continue reading
το κοπάδι των λογικών προβάτων και ο παγκόσμιος ποδοσφαιρικός πόλεμος
φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας!
Οι πλατείες όλων των μεγαλουπόλεων του πλανητικού χωριού είναι γεμάτες κάθε βράδυ, μα πιο πολύ των χωρών που η εθνική ποδοσφαιρική τους ομάδα παίζει στο μουντιάλ. Τι κάνει ο κόσμος εκεί; Πίνει, συζητάει, φλερτάρει, τρώει, παίζει, μαθαίνει, τραγουδάει; Όχι, όχι, τίποτα από όλα αυτά! Ταλαιπωρείται, ξεροσταλιάζει όρθιο (και του αρέσει) μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη τηλέορασης και παρακουθεί την ομάδα τους να παίζει μπάλα. Βλέπω στη τηλεόραση ένα ζευγάρι, από πλατεία του Αμβούργου: ο άνδρας φωνάζει ενθουσιασμένος μπροστά στη τηλεόραση: Ντόιτσλαντ ίμπερ άλλες και η γυναίκα του να επαναλαμβάνει με πάθος: ίμπερ άλλες! Ανατριχιάζω. Εάν κάποτε ο Χίτλερ σχημάτισε το γερμανικό κοπάδι, εάν το βασικό καθήκον κάθε ήρωα, καλιτέχνη, αθλητή και ηγέτη είναι να διαλύει τις διάσπαρτες κοινωνικές ομάδες και να τις μετασχηματίζει σε κοπάδι λογικών προβάτων, μια εργασία που πληρώνεται αδρότατα, τότε ο σημερινός διαμορφωτής του κοπαδιού είναι ο ποδοσφαιρικός αγώνας, το ποδοσφαιρικό θέαμα, είναι η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα. Ο ποδοσφαιριστής σήμερα είναι ένας ανθρωποβοσκός.
Ο ποδοσφαιριστής είναι ήρωας και δούλος ταυτόχρονα. Είναι ήρωας διότι σχηματίζει κοπάδι. Είναι δούλος γιατί είναι υπηρέτης, τσιράκι, τον αγοράζουνε και τον πουλάνε, είναι μια πόρνη πολυτελείας. Ο Μέσι και ο Ρονάλντο είναι ήρωες, δούλοι, πόρνες πολυτελείας. Τι αξιολύπητοι φουκαράδες! Το ρόλο του Χίτλερ αρχίζουν να τον παίζουν οι ποδοσφαιριστές ήρωες. Εάν είναι έτσι, το αίμα που έχει χυθεί μέχρι σήμερα μεταξύ των οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που θα χυθεί στο μέλλον. Ο Κύριος θα παροτρύνει με κάθε τρόπο τα κοπάδια των οπαδών να αλληλοσφαχτούν κι αυτά θα αλληλοσφαχτούν.
Continue reading
θέλει ο Κύριος να τον μισούμε; σκέψεις για το ταξικό μίσος και την ιστορική Αριστερά
Ναι, θέλει! Ο Κύριος θέλει να τον μισεί ο υποτελής!
Γιατί, φίλες και φίλοι; Στο σημερινό μας σημείωμα θα ασχοληθούμε με τη λέξη μίσος και τη σχέση που έχει με την ισχύ του Κυρίου. Τι λέει ο ίδιος ο Κύριος σχετικά με αυτό το ζήτημα;Σε ποιο κείμενο του Κυρίου να καταφύγουμε με την ελπίδα ότι θα εντοπίσουμε την άποψή του;
Θα στραφούμε σε ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα του Κυρίου. Σπουδαίο κείμενο είναι το κείμενο που μας βοηθάει να γνωρίσουμε τον Κύριο. Μας βοηθάει η Ιλιάδα, μας βοηθάνε οι Ψαλμοί, μας βοηθάει ο Θουκυδίδης. Στο έργο αυτού του αριστοκράτη, δουλοκτήτη ιστορικού, στο δεύτερο βιβλίο, βρίσκουμε κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Πριν παραθέσω αυτά που λέει ο Περικλής σχετικά με το μίσος θα ήθελα να στρέψω τη προσοχή μου στη διευκρίνηση της σχέσης του μίσους με τον ανταγωνισμό. Ο ανταγωνισμός και το μίσος είναι οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος:δεν νοείται η μία χωρίς την άλλη. Ο ανταγωνισμός είναι ένα μέσο εξασφάλισης της διάκρισης, της νίκης, της υπεροχής, της ισχύος, του πλούτου, της φήμης, της χαράς που προκαλούν όλα αυτά, αλλά και της ήττας, της υστέρησης και της θλίψης που συνεπάγονται. Ο μη διακριθείς φθονεί και μισεί τον διακριθέντα, επομένως το μίσος είναι μια έκφραση της αναγνώρισης της μεγάλης ισχύος, της σταθερής υπεροχής. Όποιος μισεί τον ισχυρό, τον Κύριο αναγνωρίζει την ισχύ του, την ανωτερότητά του.
Να τι βάζει στο στόμα του Περικλή ο Θουκυδίδης (Β΄64): Το δε μισείσθαι και λυπηρούς είναι εν τω παρόντι πάσι μεν υπήρξε δή όσοι έτεροι ετέρων ηξίωσαν άρχειν, οστις δε επί μεγίστοις το επίφθονον λαμβάνει ορθώς βουλεύεται. Μίσος μεν γάρ ουκ επί πολύ αντέχει, η δε παραυτίκα τε λαμπρότης και ες το έπειτα δόξα αείμνηστος καταλείπεται. Ο έστι μεθερμηνευόμενον:όσοι πρόβαλαν την αξίωση να άρχουν πάνω σε άλλους δεν απέφυγαν να μισηθούν και να προκαλέσουν λύπη. Πως μπορούμε να καταλάβουμε εάν κάποιος παίρνει σωστές αποφάσεις – που αυξάνουν την ισχύ του; Από το εάν τον φθονούν οι άλλοι. Όσο πιο πολλοί τον φθονούν, τόσο πιο σωστές αποφάσεις παίρνει. Το μίσος δεν αντέχει για πολύ, η λαμπρότητα όμως (διάβαζε:η ισχύς) του παρόντος γίνεται δόξα την οποία όλοι θα θυμούνται στο μέλλον.
Πρέπει να μισεί ο υποτελής Παραγωγός του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου τον Κύριο (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος); Εάν τον μισεί και τον φθονεί, αναγνωρίζει την υπεροχή του, την ισχύ του, και αποτελεί ένδειξη ότι ορθώς βουλεύεται ο Κύριος, ότι παίρνει τις αποφάσεις εκείνες που αυξάνουν την ισχύ του. Το κρίσιμο ερώτημα είναι:ποιον θεωρεί πιο ισχυρόν ο υποτελής Παραγωγός; Τον Κύριο ή τον εαυτό του; Εάν είναι ο Κύριος, προς τι η ταξική πάλη; Εάν είναι ο υποτελής Παραγωγός, προς τι το μίσος, η αναγνώριση της ισχύος του Κυρίου;
τι αγαπά ο Κύριος;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Έχω διατυπώσει την άποψη ότι τόσο η μορφολογία και η σημασία μιας λέξης όσο και ο τρόπος σύνταξης του λόγου μιας συγκεκριμένης ιστορικής εποχής καταγράφουν κοινωνικές σχέσεις, άρα κωδικοποιούν την Ιστορία. Γιατί η λέξη ουρανός, για παράδειγμα, να είναι αρσενικού γένους και η γη θηλυκού; Μήπως επειδή ο ουρανός είναι επάνω (άνδρας) και η γη κάτω (γυναίκα); Το επάνω και το κάτω δεν παραπέμπουν στη θέση των σωμάτων κατά την ερωτική συνεύρεση αλλά εκφράζουν μέτρα αξιολόγησης: όποιος είναι επάνω, ψηλά είναι Κύριος (Θεός), όποιος είναι κάτω, είναι υποτελής. Το γεγονός ότι λέμε ο,η διεθνής, το διεθνές, αποτελεί μια ένδειξη περί της μη διάκρισης μεταξύ αρσενικού και θηλυκού. Πρόκειται για ένα γλωσσικό απολίθωμα που μας λέει ότι κάποτε υπήρχε μόνο η διάκριση μεταξύ εμψύχου και αψύχου και έμμεσα δηλώνει ότι οι σχέσεις μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας ήταν ισότιμες. Άλλο ένα παράδειγμα: το ρήμα ειμί ήταν ενεργητικής φωνής αλλά έγινε μέσης, είμαι. Πότε έγινε αυτό και γιατί; Η αλλαγή έγινε με την ολοκληρωτική γενίκευση του δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής, κατά τον οποίο οι πλειονότητα των ανθρώπων, οι υποτελείς Παραγωγοί, ζούσαν εκτελώντας διαταγές, παθητικά. Στο σημερινό μας σημείωμα θα καταπιαστούμε με τη λέξη αγαπάω. Τι μπορούμε να μάθουμε από αυτήν; Έχει κάποια σχέση με τον Κύριο και την επιθυμία της αύξησης της ισχύος του;
πανευρωπαϊκή γενική απεργία διαρκείας
εκ κοινού πλείστη τε χάρις δαπάνη τ' ολιγίστη, Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 723
Μόνο ένας τρόπος υπάρχει
να διαλύσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, να καταργήσουμε το Ευρό, να ακυρώσουμε τα μέτρα λιτότητας, να αυξήσουμε τη φορολογία του κεφαλαίου, να καταργήσουμε τις φοροαπαλλαγές του, να καθιερώσουμε την τριαντάωρη εβδομαδιαία εργασία και να εξασφαλίσουμε ένα εγγυημένο εισόδημα για όλους και όλες:
εκ κοινού πλείστη τε χάρις δαπάνη τ' ολιγίστη, Ησίοδος, Έργα και Ημέραι, 723
η πανευρωπαϊκή γενική απεργία διαρκείας με την ταυτόχρονη γενικευμένη στάση πληρωμών δόσεων, λογαριασμών, εισιτηρίων, διοδίων, προστίμων,
που δεν θα συνοδεύεται από συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια – ας μείνουν χωρίς αντικείμενο απασχόλησης οι δυνάμεις καταστολής,
αλλά από την άμεση κάλυψη του ελλείμματος της ζωής με την ατομική και ομαδική δημιουργία, με τον έρωτα, το χορό και το τραγούδι,
και από την άμεση διεύρυνση της συμβίωσης, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της δημιουργικής σύγκρουσης, της ελευθερίας και της ισότητας μέσω της κοινοχρησίας και της κοινοκτησίας,
χωρίς να λησμονάμε ότι η πανευρωπαϊκή κοινωνική επανάσταση θα σηματοδοτήσει την έναρξη της παγκόσμιας!
όλα είναι κοινά! οmnia sunt communia!
θα τη γαμήσουμε τη Νότια Κορέα το Σάββατο ή θα μας γαμήσει αυτή;
φίλες και φίλοι,
γνωρίζουμε πολύ καλά τι θα συμβεί αλλά δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα συμβεί. Ενδέχεται λοιπόν,
να τη γαμήσουμε,
να μας γαμήσει,
να τη γαμήσουμε και να μας γαμήσει,
ούτε να τη γαμήσουμε, ούτε να μας γαμήσει.
Η τελευταία περίπτωση λέγεται λευκή ισοπαλία, δηλαδή κάθε ομάδα πάλεψε να γαμήσει την άλλη αλλά δεν τα κατάφερε: 0-0.
Η περίπτωση και να τη γαμήσουμε και να μας γαμήσει ενδέχεται να έχει της εξής κατάληξη: α) να τη γαμήσουμε όσες φορές μας γαμήσει κι αυτή: 1-1, 2-2, κλπ. β) να τη γαμήσουμε περιοσσότερες φορές από ό,τι αυτή: 2-1, 3-1, 5-3, κλπ. γ) να μας γαμήσει περισσότερες φορές από ό,τι εμείς (1-2, 2-4, 3-5, κλπ).
Υπάρχει το ενδεχόμενο να τη γαμήσουμε χωρίς να μας γαμήσει (1-0, 2-0, 6-0, κλπ) ή να μας γαμήσει χωρις να τη γαμήσουμε (0-1, 0-2, 0-6, κλπ).
Ποιο από όλα αυτά τα πιθανά αποτελέσματα προτιμάμε;Να τη γαμήσουμε χωρίς να μας γαμήσει ή να τη γαμήσουμε περισσότερες φορές από ότι αυτή; Αν πρόκειται να τη γαμήσουμε πολλές φορές, προτιμάμε το πρώτο (5-0, 7-0, κλπ). Εάν όμως πρόκειται να τη γαμήσουμε μια ή δυο φορές, θα προτιμήσουμε να τη γαμήσουμε πολλές φορές, κι ας μας γαμήσει κι αυτή κάνα δυο φορές (5-1, 7-3, κλπ), έτσι δεν είναι; Ποιος δεν προτιμάει το 6-2 από το 1-0;Γιατί;
Προτιμάμε τη λευκή ισοπαλία (0-0) ή την ισοπαλία με γκολ (1-1, 2-2, 3-3, κλπ); Είναι βέβαιο ότι προτιμάμε την ισοπαλία με γκολ. Γιατί;
Γιατί προτιμάμε να γαμήσουμε περισσότερες φορές κι ας γαμηθούμε κάνα δυο από το να γαμήσουμε μια δυο φορές χωρίς να γαμηθούμε;
Εάν νικήσουμε τη Νότια Κορέα με 1-0 θα πούμε ένα και να τσούζει;
Κι αν χάσουμε με 1-0;
goooool!
Γιατί κάθε φορά που καρφώνεται η μπάλα στα δίκτυα, σύσσωμοι οι θεατές των κερκίδων, οι τηλεθεατές του σαλονιού και του καφενείου, οι σχολιαστές της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου κραυγάζουν θριαμβευτικά γκοοοοοολ και όχι τέρμαααα; Γιατί την αγγλική λέξη goal άλλοτε την μεταφράζουμε κι άλλοτε όχι; Λέμε, για παράδειγμα, ότι σε αυτόν τον αγώνα σημειώθηκαν τόσα τέρματα, ότι το τέρμα το σημείωσε ο δείνα ποδοσφαιριστής αλλά δεν θα πούμε ποτέ ότι κάποιος έβαλε τέρμα ή μπήκε τέρμα. Ακούμε πολύ συχνά ότι κάποιος έβαλε μια φοβερή γκολάρα ή ότι ήταν ένα πολύ ωραίο γκολάκι, δεν πρόκειται όμως ποτέ από τα χείλη των ποδοσφαιρόφιλων να ακουστούν οι εκφράσεις έβαλε μια τερματάρα ή ήταν πολύ ωραίο τερματάκι. Ποτέ!
έπαιξε ποδόσφαιρο ο Μαρξ;
Τι να έκανε άραγε το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου του 1863 ο Μαρξ, όταν εκπρόσωποι έντεκα ποδοσφαιρικών συλλόγων του Λονδίνου συναντήθηκαν στη ταβέρνα των Ελευθεροτεκτόνων και ίδρυσαν την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου; Ζούσε στο Λονδίνο, από τον Αύγουστο του 1849, όπου και πέθανε το 1883. Τριάντα τέσσερα χρόνια! Τι σύμπτωση! Είναι ακριβώς η εποχή κατά την οποία διαμορφώθηκε το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Είμαι βέβαιος ότι κάτι θα είχε ακούσει γι αυτό το παιχνίδι ο Μαρξ. Δεν γνωρίζω εάν αναφέρει κάτι γι αυτό και πολύ θα ήθελα να το μάθω. Εάν το αναφέρει κάπου, θα είναι στην αλληλογραφία του αλλά έχω διαβάσει μόνο ένα πολύ μικρό μέρος από αυτήν. Δεν αποκλείεται, περνώντας από κάποια γειτονιά, να είχε παρακολουθήσει και κάποιον αγώνα· να έπαιξε ο ίδιος, μάλλον πρέπει να το αποκλείσουμε.
