Νοέμβριος 2010
Monday, February 28, 2011 Pan-European General Strike
Is Internet a means of expression, reproduction and reinforcement of individualism and narcissism or a means of coordinating collective action?
Everyone will participate to solve the problem of fatigue, poverty, unemployment, insecurity. We, the producers of the huge and collectively produced social wealth, want (need) to work less, so there is work for everybody. It is also necessary to work less, to get less tired; So we have time to deal with others and the public affairs.
We want (need) a guaranteed minimum wage for all.
On Monday, February 28, 2011, across Europe, we will not go to work, will not go to school, will stop doing what we are doing!
We can rest, play, cook, walk, read and thus strike!
We will make a first attempt for a 3-days work per week (20-hours) and salary for everybody.
ACROSS EUROPE, IN ALL THE WORLD
we translate into any language we can, spread the message – suggestion in any way.
πολύ ενδιαφέρουσα εποχή, τι λέτε;
εποχή πνευματικής επανάστασης
εποχή αλλαγής αντιλήψεων, ιδεών, αξιών, συμπεριφορών, πρακτικών, απόψεων, ιδεολογιών, πίστεων
εποχή μετάβασης
από τη δυτική Κυριαρχία, από τον δυτικό πολιτισμό, από την κοινωνία, το κράτος, την πολιτική και τη δημοκρατία της καταναγκαστικής εργασίας, από το εμπόρευμα και το χρήμα
στο σύμπαν της συμβίωσης, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της δημιουργικής σύγκρουσης, της κοινοχρησίας, της κοινοκτησίας, της άσκησης της ελευθερίας και της ισότητας
αντιμέτωποι με το φάσμα της έντασης της αρπαγής, της καταστροφής, της εξόντωσης, της καταστολής, της καταπίεσης, της απαγωγής, της ταλαιπωρίας, της παθητικής θέασης, του εκφοβισμού, της αποβλάκωσης, της απειλής, των εκβιασμών, της χρήσης αδίστακτης βίας, του κτητικού ατομικισμού, του ανταγωνισμού, της αλληλοβοράς
εικοσάωρο και μισθός για όλους
Παρθενώνας: η αρχιτεκτονική μορφή της επιθυμίας της αφθαρσίας (της νεότητας) και της σωματικής αθανασίας
πρώτη διάλεξη που δεν έγινε: εισαγωγή στην Ιλιάδα
φίλες και φίλοι, καλησπέρα σας.
Οι Τουαρέγκ της Σαχάρας λένε ότι ο φιλοξενούμενος είναι πρίγκηπας, φυλακισμένος και ποιητής. Είναι πρίγκηπας γιατί δεν θα του λείψει τίποτα. Είναι φυλακισμένος γιατί οφείλει να δεχτεί και να εφαρμόσει τους κανόνες του χώρου και των ανθρώπων που ζουν εκεί. Τέλος, είναι ποιητής γιατί όταν θα φύγει, θα υμνήσει τη φιλοξενία.
τρεις διαλέξεις που δεν έγιναν
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Οι εισηγήσεις (διαλέξεις) που είχαν προγραμματιστεί να γίνουν στη Θεσσαλονίκη δεν έγιναν. Αυτή του Σαββάτου, σχετικά με την Ιλιάδα και τη γένεση του θεού, δεν έγινε για λόγους υγείας. Την Κυριακή το πρωί πήγα για την πρωινή εισήγηση, στις έντεκα παρά δέκα, με θέμα μια παρουσίαση της άποψής μου ότι το αυτοκίνητο δεν είναι όχημα αλλά βλήμα, αλλά δεν ήρθε σχεδόν κανείς. Και φυσικά αποφάσισα να ακυρώσω και την απογευματινή, που είχε ως θέμα την εξέταση του ερωτήματος ‘εάν υπήρξε, υπάρχει, θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική’.
Έμεινα τρεις βραδιές στη Θεσσαλονίκη, είδα και έμαθα πολλά, συνάντησα φίλους και γνώρισα φίλους των φίλων μου. Και βέβαια, μεταξύ των άλλων, συζητήσαμε πολλά θέματα, μέσα σε κλίμα ευρύτητας και ελευθερίας πνεύματος, πίνοντας καλό κρασί και απολαμβάνοντας ελληνικό χαμομήλι. Μεταξύ άλλων συζητήθηκε και ένα ζήτημα απο αφορά την ηθική της πρακτικής, κατά πόσο δηλαδή αλλοτριωμένη πρακτική είναι η πρακτική της από καθέδρας διδασκαλία.
Αυτό επεδίωξα να κάνω, δεν θα το ξανακάνω. Ματαιοδοξία, πολύ κουραστική, δεν μου πάει. Μου πάει το γράψιμο και η συζήτηση μέσα σε μια παρέα, όχι πάνω από δέκα πρόσωπα, όχι οι εισηγήσεις και οι διαλέξεις.
Πριν γίνουν οι εισηγήσεις είχα αποφασίσει να τις αναρτήσω μετά την πραγματοποίησή τους και στη Κακιά Σχολή, για να μπορεί να έχει πρόσβαση στην άποψη μου όποιος ή όποια ενδιαφέρεται.
Θα ξεκινήσω με την πρώτη εισήγηση και εντός των ημερών θα παρουσιάσω και τις άλλες δύο.
η φίμωση του Ιού της Ελευθεροτυπίας και η νεκροζώντανη Αριστερά
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Από το νεκροκρέβατό της, εδώ και πολλές δεκαετίες μισοπαράλυτη, η νεκροζώντανη ιστορική Αριστερά, μανεκέν για σάβανο, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κοιτάζει το ταβάνι και να κουνάει τα δάχτυλα του δεξιού χεριού της. Με αυτά τα δάχτυλα γράφει και υπογράφει. Γράφει και υπογράφει για να επικροτεί και να διαμαρτύρεται. Το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης συγκέντρωσε, εδώ και πέντε μήνες, 1108 υπογραφές. Με αυτόν τον ρυθμό, που θα επιβραδυνθεί ασφαλώς, του χρόνου τέτοια εποχή θα καταφέρει να φτάσει τις δυο χιλιάδες. . .
Η νεκροζώντανη Αριστερά αδιαφορεί, εάν δεν χαίρεται, για τη φίμωση του Ιού. Κάποιοι λίγοι συγκεντρώνουν υπογραφές για να διαμαρτυρηθούν. Θα ήθελα να τους ρωτήσω: με πόσες υπογραφές θα μπορέσετε να ακυρώσετε την απόφαση της διεύθυνσης;
Εάν μαζέψετε 100.000 υπογραφές, θα υποχωρήσει η εκδότρια; Όχι, βέβαια! Εάν μαζέψετε 10.000.000, θα καμφθεί η ατσαλένια και αγέρωχη βούλησή της; Όχι, βέβαια! Πόσες πρέπει να συγκεντρώσετε για να καταφέρετε να επιστρέψει ο Ιός;
Όλος ο πλανήτης να υπογράψει, θα κλάσετε μια μάντρα κλειτορίδες.
Γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να καταφέρουν τίποτα; ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ. Τότε γιατί υπογράφουν;
Μα γιατί φοβούνται! Φοβούνται να συγκρουστούν με την Ελευθεροτυπία! Αυτοί που θέλουν να τα βάλουν με τον καπιταλισμό και το κεφάλαιο! Η γνωστή στάση: και αγωνίζομαι και τα έχω καλά με τον καπιταλιστή. Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στους αγώνες! Η γνωστή υποκρισία, η γνωστή διπλοπροσωπία, η γνωστή εξαπάτηση.
Ο κόσμος της εργασίας τους έχει πάρει χαμπάρι και τους γυρίζει τη πλάτη. Από δω και πέρα, δεν θα υπάρξει χώρος, δεν θα υπάρξει πρακτική, δεν θα υπάρχει αντίληψη που να μην γίνει πεδίο σύγκρουσης της αριστεράς του παρελθόντος και της αδιαμόρφωτης ακόμα αριστεράς του μέλλοντος, της Αριστεράς της άσκησης της ελευθερίας και της ισότητας σε κλίμα ευρύτητας και ελευθερίας πνεύματος, της Αριστεράς της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Η σύγκρουση θα είναι σφοδρότατη και δημιουργική – το χάσμα είναι αγεφύρωτο.
Δεν θα υπογράψω ποτέ!
Από την 14η Νοεμβρίου σταμάτησα να αγοράζω την Ελευθεροτυπία υποστηρίζοντας ότι μόνο η στάση αγοράς της εφημερίδας, η καταναλωτική αποχή, μπορεί να εξαναγκάσει την εκδότρια να ακυρώσει την απόφασή της. Δεν είμαι μόνος! Εάν δεν τα καταφέρουμε, ίσως να επιταχύνουμε το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας.
Έτσι κι αλλιώς, η Ελευθεροτυπία, όπως και όλες οι άλλες αστικές εφημερίδες, είναι νεκροζώντανη, με το ένα πόδι στον τάφο.
Τη Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου θα αγοράσω την Απογευματινή – την επανεκδίδουν οι εργαζόμενοι, που έχουν να πληρωθούν τρεις μήνες, εάν δεν κάνω λάθος – και θα κρίνω εάν θα συνεχίσω να την αγοράζω ή όχι.
Αθανάσιος Δρατζίδης