φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο θρίαμβος του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος είναι συντριπτικός – όλοι και όλες γνωρίζουμε το λόγο: δεν διεξάγουμε τον κοινωνικό πόλεμο όλοι και όλες μαζί και με διάρκεια. Προχτές οι φορτηγατζήδες και οι αγρότες, οι γιατροί και οι φαρμακοποιοί, χτες οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, οι οδηγοί στα λεωφορεία και οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ, σήμερα οι δημόσιοι υπάλληλοι, αύριο οι φοιτητές και οι τραπεζικοί υπάλληλοι, για μια μέρα, μερικές ολιγόωρες στάσεις εργασίας, μερικές μέρες μέχρι να ψηφιστεί κάποιο νομοσχέδιο. Και βαδίζουμε από ήττα σε ήττα.

Υπάρχει μόνο ένας τρόπος όχι μόνο να αντικρούσουμε την αμείλικτη και αδίστακτη επίθεση του Κυρίου κατά των υποτελών Παραγωγών αλλά και να επιλύσουμε τα πολλά και έντονα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε: να διεξαγάγουμε όλοι και όλες μαζί τον κοινωνικό πόλεμο:

γενική απεργία διαρκείας:

σταματάμε να δουλεύουμε

σταματάμε να πηγαίνουμε στο σχολείο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο

σταματάμε να πληρώνουμε λογαριασμούς

απέχουμε, περιορίζουμε τη αγορά βασικών αγαθών που καταστρέφουν την υγεία μας (κόκα κόλα, αναψυκτικά, κρέας και άλλα πολλά)

απελευθερώνουμε (‘καταλαμβάνουμε’) κοινόχρηστους χώρους (χώροι παραγωγής, σταθμοί, ενεργειακοί κόμβοι, σχολεία, δημαρχεία, νομαρχίες, υπουργεία, εκκλησίες, δημοτικές βιβλιοθήκες)

μπλοκάρουμε τους δρόμους κυκλοφορίας των εμπορευμάτων

μέχρι να μειώσουμε το χρόνο εργασίας ώστε να εργαζόμαστε όλοι και όλες

μέχρι να  καθιερώσουμε μισθό για όλους και όλες

προτείνουμε ένα κοινό στόχο, ένα κεντρικό σύνθημα: εικοσάωρο και μισθός για όλους

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

καταστρέφουμε τα παιδιά μας, εμείς οι γονείς και οι δάσκαλοι, τους στερούμε το παιχνίδι και την ελευθερία που τα έχουν ανάγκη όσο τον αέρα που αναπνέουν, το φαγητό που τρώνε, τον ύπνο, την αγκαλιά, τη στοργή.

εμείς οι γονείς και οι δάσκαλοι συναινούμε στην καταστροφή τους και στη φυλάκισή τους γιατί το Κράτος, ο Κύριος και τα τσιράκια τους μας έχουν πείσει ότι η στέρηση του παιχνιδιού και της ελευθερίας είναι για το καλό τους, για το καλό μας , για το καλό της κοινωνίας. Εμείς, γονείς και δάσκαλοι, εγκληματούμε κατά των παιδιών μας, δεν τα αφήνουμε να ζήσουνε και να αναπτυχθούνε ελεύθερα.

οφείλουμε να επιστρέψουμε το συντομότερο δυνατό το παιχνίδι και την ελευθερία που τους στερήσαμε. Να μειωθούν οι ώρες του σχολείου, να επιλέγουν οι ίδιοι οι μαθητές τα μαθήματα, να περιοριστεί η διδασκαλία στο σχολείο και να καταργηθούν οι εργασίες στο σπίτι, όλα τα μαθήματα που γίνονται εκτός σχολείου και τα πληρώνουμε (μουσική, γλώσσες, τέχνη, αθλητισμός, κλπ) να γίνουν μαθήματα του σχολείου, να καταργηθούν βαθμοί και εξατάσεις, να καταργηθούν οι εξετάσεις στα Πανεπιστήμια (κι απο κει και πέρα ας αποφασίζουν οι Σχολές).

Πολλοί γονείς και δάσκαλοι, ίσως οι περισσότεροι, θα διαφωνήσετε αλλά δε με νοιάζει. Αλλά να ξέρετε ότι όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, όλα μα όλα, τα παιδιά μας και εμείς, προέρχονται από την υποχρεωτική εκπαίδευση που έχει επιβάλλει το Κράτος. Το οποίο θέλει υπάκουα και χρήσιμα πλάσματα: όταν όμως είσαι υπάκουος και χρήσιμος, η ζωή έχει τελειώσει. Και έχω την εντύπωση ότι τώρα, με την ανεργία και την φτώχεια, πρέπει να είσαι μεγάλος βλάκας να νομίζεις ότι εάν είσαι υπάκουος και χρήσιμος θα προκόψεις. Δε θα προκόψεις, θα σκάψεις το λάκο της ανίας, της ψευδαίσθησης, της θλίψης, της μοναξιάς και της αποτυχίας και θα πέσεις μέσα σε αυτόν.

Μπορούμε να δώσουμε πίσω στα παιδιά το παιχνίδι και την ελευθερία, δηλαδή την ελεύθερη μάθηση; Μπορούμε, ασφαλώς και μπορούμε. Να οργανώσουμε διαφορετικά το σχολείο, να το κάνουμε χώρο παιχνιδιού, έκφρασης και ελεύθερης γνώσης. Κι αν το Κράτος αντισταθεί, να μην πάνε τα παιδιά μας σχολείο.

Μπορούμε να αχρηστεύσουμε έναν από τους πιο κομβικούς και αποτελεσματικούς μηχανισμούς του κράτους, τον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Μπορούμε να τον αχρηστεύσουμε πάρα πολύ εύκολα, χαρούμενα,  χωρίς την παραμικρή βία, όλοι και όλες μαζί, παιδιά, γονείς και διδάσκοντες.

Να κάνουμε το κρατικό υποχρεωτικό σχολείο, ελεύθερο δημόσιο σχολείο

παιχνίδι και ελευθερία στα παιδιά

γενική απεργία διαρκείας

εικοσάωρο και μισθός για όλους

Continue reading →

συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι ζούμε παραμονές παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης

συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι αυτό που προέχει τώρα πια δεν είναι το κέρδος αλλά η αναπαραγωγή, διαιώνιση και ενίσχυση της (καπιταλιστικής) Κυριαρχίας όχι με το χρήμα, αλλά με το όπλα, δεν είναι ο πλουτισμός του Κυρίου, η αναπαραγωγή του κεφαλαίου, αλλά η επιβίωσή του

συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός είναι ένα εργαστήριο κοινωνικού πειραματισμού: αυτό που προέχει δεν είναι το κέρδος (μόνο) αλλά ο έλεγχος, η καθυπόταξη, η επιτήρηση των υποτελών Παραγωγών του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου μέσω της ένδειας, της στέρησης, της ανασφάλειας, του φόβου, του αποπροσανατολισμού, της καταστολής

συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε  ότι τα πράγματα θα χειροτερεύουν τόσο παγκόσμια όσο και τοπικά

συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι οι μεμονωμένες και κατακερμαρτισμένες αντιδράσεις οδηγούν αναπόφευκτα στην ήττα, στην ταπείνωση και το αδιέξοδο: το βλέπουμε και το ζούμε καθημερινά.

συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι μόνο όλοι και όλες μαζί μπορούμε να επιλύσουμε τα παγκόσμια, περιφερειακά, τοπικά και προσωπικά προβλήματα, δεν υπάρχει άλλος τρόπος

συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι  η επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων θα εξαρτηθεί από την έκβαση του παγκόσμιου κοινωνικού πολέμου

συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι εάν δεν λάβουμε υπόψη μας τα δυο βασιικά αξιώματα της διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου, ο  Κύριος θα μας κάνει δούλους και τη κοινωνία ένα απέραντο μαντρί, έναν απέραντο στρατώνα:

νικάμε χωρίς να πολεμάμε – πρώτα νικάμε χωρίς να πολεμάμε

αφού ο παγκόσμιος πλούτος παράγεται από λίγους, πολύ γρήγορα και είναι τεράστιος:

εικοσάωρο και μισθός για όλους

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ναι, ο νεκρός είναι κομμουνιστής, ο νεκρός είναι ένα φυσικό κοινόχρηστο σκουπίδι, απόβλητο – σήμερα θα επιχειρηματολογήσω υπέρ αυτής της άποψης: η διαδικασία του θανάτου είναι μια κομμουνιστική διαδικασία, είναι μια κομμουνιστικότητα. Η απάντηση όμως σε ένα ερώτημα είναι το σημείο συνάντησης άλλων απαντήσεων σε άλλα ερωτήματα τα οποία προηγούνται λογικά και χρονικά. Πως φτάσαμε στο σημείο να αναρωτιόμαστε εάν ο νεκρός είναι κομμουνιστής; Η ενασχόληση με αυτό το ερώτημα θα φέρει στο προσκήνιο κάποια καταχωνιασμένη γνώση; Γιατί να μας νοιάζει το ερώτημα εάν ο νεκρός είναι κομμουνιστής ή όχι; Θα έχει κάποιο αντίκτυπο στη ζωή μας; Θα μας παρακινήσει να σκεφτούμε περαιτέρω και να διευρύνουμε τους ορίζοντες της σκέψης μας και της φαντασίας μας;

Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα με ένα πολύ απλό και σύντομο τρόπο: να απαντήσουμε στο εξής ερώτημα: με ποια ζητήματα θα ασχοληθούν οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι, οι ανοιχτόμυαλοι, οι φιλομαθείς, οι χαριστικοί, οι ζωοποιοί, οι ζωογόνοι κατά τις επόμενες (οι οποίες δεν θα είναι λίγες)  δεκαετίες; Κι όταν λέω ‘ασχοληθούν’ εννοώ ότι θα μελετήσουν, θα σκεφτούν, θα γράψουν, θα συζητήσουν, θα ερευνήσουν με σκοπό την προσβολή αξιών, γνώσεων, πρακτικών, ιδεών, συμπεριφορών που μας φέρνουν ολοένα και πιο κοντά στην Κόλαση και την Αποκάλυψη – μας έχουν φέρει ήδη. Απαντώ: δύο θα είναι τα ζητήματα αυτά: ο κομμουνισμός και ο θάνατος, άρα και  η επιθυμία της σωματικής αθανασίας.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

‘σύντροφοι, ακούω το ποδοβολητό των εχθρών μας και διακρίνω κιόλας μερικούς που έρχονται πολυπληθείς καταπάνω μας. Ας συναθροιστούμε εδώ κι ας προχωρήσουμε με τάξη. Έτσι, θα μπορέσουμε να τους δεχτούμε προς χαμό τους και  προς τιμή μας’ (Ραμπελέ, Γαργαντούας, κεφ. 43)

θα έρθει μια μέρα, δεν θα αργήσει, μέχρι το 2015 το αργότερο, που ο κόσμος της εργασίας και  οι πέριξ αυτού (συνταξιούχοι, παιδιά, νέοι, ασθενείς, άνεργοι, έγκυες, μάνες, ερωτευμένοι, ποιητές  και άλλοι)  θα προφέρει τη φράση  εικοσάωρο και μισθός για όλους και ο τόπος θα σείεται, οι ουρανοί θα αγάλλονται, τα αρώματα θα μας καταπλήσσουν, οι ήχοι θα σχηματίζουν εικόνες, τα χάδια θα επιταχύνουν την παραγωγή νοήματος, οι υπαινιγμοί θα φέρνουν στο προσκήνιο την εγγύτητα και την βραδύτητα, οι χειρονομίες θα αφηγούνται ιστορίες, είμαστε μόνο στην αρχή, νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε,  κανένας διάλογος, άσκηση ισότητας και ελευθερίας, ένας νέος κόσμος δημιουργείται, ένας κόσμος που δεν χαρίζεται και δεν διεκδικείται αλλά επιβεβαιώνεται και ασκείται, σε κάθε μας λέξη, σε κάθε μας κίνηση, σε κάθε μας σκέψη και επιθυμία, ένας κόσμος χωρίς προνόμια παράγει τρόπους διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου που δεν καταστέλλονται, που δεν αφομοιώνονται, ένα σύμπαν δημιουργείται, ένα σύμπαν που θα εξαρθρώνει το εμπόρευμα και το  χρήμα, τον κτητικό ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, τη μισθωτή δουλεία, αυτό το σύμπαν θα είναι το επαναστατικό υποκείμενο, είμαστε μόνο στην αρχή, είμαστε μόνο στην αρχή, ο Κύριος καπιταλιστής πετάγεται στον ύπνο του και ουρλιάζει, stasis is death, stasis is death, βλέπει την επανάσταση, τη διαρκή στάση πληρωμών, αγοράς, εργασίας, υποχρεωτικής εκπαίδευσης, υποχρεωτικής στράτευσης, υπακοής, πειθαρχίας, ανταγωνισμού, βλέπει την επανάσταση να γυρίζει την πλάτη της στην εξέγερση, βλέπει τον κόσμο να σταματά, να σταματά για να ξαποστάσει και να ξεκινήσει τη δημιουργία, σταματά να καταστρέψει και να αποδιαρθρώσει, να αναστατώσει, να εξαρθρώσει, να ανακατατάξει, να προσβάλει ιδέες, αντιλήψεις, γνώσεις, πρακτικές, αξίες, συμπεριφορές,

να φέρει στο προσκήνιο το μέγα ζήτημα

του συνδυασμού της προσωπικής ελευθερίας και της ατομικής ισότητας με τη ζωοποιό ομαδικότητα, την ζωογόνα συλλογικότητα,

να φέρει στο προσκήνιο το μέγα ζήτημα

της πολιτικής ως σημείο εκκίνησης, ως πεδίο άσκησης και επιβεβαίωσης της συμβίωσης, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας, της χαριστικότητας, της δημιουργικής σύγκρουσης, ως έμπρακτη πρόταση και όχι  ως πολιτικάντικη υπόσχεση, ως διάχυτη καθημερινότητα και όχι ως ελιτίστικη πρωτοπορία, ως γείωση και πραγμάτωση και όχι ως ουτοπία, ως παρόν και όχι ως μεσσιανική προσδοκία, ως ελεύθερη  επιλογή και όχι ως τυφλή αναγκαιότητα,

να αναστατώσουμε και να αναστατωθούμε

ήρθε η ώρα να στρέψουμε την προσοχή μας  – και τα πυρά μας – στο εμπόρευμα και το χρήμα – εδώ είναι που είμαστε παντελώς ακαταμάχητοι! Εδώ είναι που θα ζήσουμε την Αποκάλυψη του Κυρίου καπιταλιστή: είναι ένοπλος ζητιάνος!

νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε!

ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ: Εμείς τι ρόλο παίζουμε; ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ: Τι ρόλο παίζουμε;  ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ: Μη βιάζεσαι, με την ησυχία σου ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ: Τι ρόλο παίζουμε; Το ρόλο του ικέτη. ΕΣΤΡΑΓΚΟΝ: Έχουμε ξεπέσει ως εκεί; (Σ. Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό, πρ. Α΄)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Πολύ συχνά, ακούμε ή διαβάζουμε  μια αφήγηση, ένα μυθιστόρημα λόγου χάριν,  κατά την οποία ο πρωτεύων αφηγητής εμφανίζει κάποια πρόσωπα της ιστορίας  ως αφηγητές: αυτούς τους αφηγητές η αφηγηματολογία τους αποκαλεί δευτερεύοντες αφηγητές. Οι αφηγήσεις αυτών των αφηγητών ονομάζονται εγκιβωτισμένες αφηγήσεις (αλλά και μετα-αφηγήσεις, κατοπτρισμένα κείμενα, μυθολογικά παραδείγματα ή παράπλευρες αφηγήσεις).  Το πιο γνωστό αφηγηματικό κείμενο που περιέχει πολλές και ενδιαφέρουσες εγκιβωτισμένες αφηγήσεις είναι ο Δον Κιχότης του Μ.Θερβάντες.

Διαβάζοντας την Ιλιάδα θα παρατηρήσουμε ότι ο αοιδός, ο πρωτεύων αφηγητής της Ιλιάδας, εμφανίζει και αυτός πολλά πρόσωπα της αφήγησής του ως δευτερεύοντες αφηγητές.  Εάν όμως υπάρχει πρωτεύων αφηγητής, ο αοιδός, θα υπάρχουν και πρωτεύοντες ακροατές/αναγνώστες – άρα, οι ακροατές των δευτερευόντων αφηγητών θα είναι οι δευτερεύοντες ακροατές. Εάν ο πρωτεύων αφηγητής είναι ο αοιδός, ο συνθέτης της μνημειώδους Ιλιάδας, οι πρωτεύοντες ακροατές/αναγνώστες είναι το αριστοκρατικό ακροατήριο, είναι οι πλούσιοι και ισχυροί γαιοκτήμονες δουλοκτήτες  της αρχαϊκής εποχής (700-500 π.Χ.). Και, εάν οι δευτερεύοντες αφηγητές δεν μπορεί παρά να είναι ήρωες, ήρωες θα είναι και οι δευτερεύοντες ακροατές. Οι διαπιστώσεις αυτές μας ωθούν να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα και να αποπειραθούμε να διατυπώσουμε μια απάντηση.

Για ποιο λόγο ένας ήρωας της Ιλιάδας αφηγείται μια ιστορία, ένα αξιομνημόνευτο γεγονός, σε έναν άλλο ήρωα; Με άλλα λόγια, ποιος είναι ο σκοπός μιας αφήγησης; Μήπως είναι η τέρψη, η διασκέδαση και ο επηρεασμός, η πειθώ, η τροποποίηση της συμπεριφοράς του ακροατή από τον αφηγητή; Ποιο από τα δυο στοιχεία υπερισχύει;

Και εάν αυτός είναι ο σκοπός της δευτερεύουσας αφήγησης, μήπως αυτός είναι και ο σκοπός της πρωτεύουσας αφήγησης; Και τι υπερισχύει, η τέρψη ή η τροποποίηση της συμπεριφοράς;

Ποιος ήταν ο σκοπός της αφήγησης της Ιλιάδας; Αυτός ο σκοπός ισχύει και σήμερα; Εάν ο αοιδός αφηγούνταν την Ιλιάδα για να αλλάξει τον τρόπο σκέψης των ακροατών/αναγνωστών μήπως θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την Ιλιάδα ως επιχείρημα; Μιας και η λέξη μύθος σημαίνει, όπως θα δούμε, την αφήγηση μιας ιστορίας, μήπως στην χρησιμοποίηση του μύθου ως επιχειρήματος, στην εργαλειακή χρήση του μύθου,  βρίσκονται τα πρώτα σπέρματα ενός τρόπου σκέψης που αποκλήθηκε ορθός λόγος; Εάν δηλαδή ο μύθος χρησιμοποιείται για να αυξήσει την ισχύ του γαιοκτήμονα/ακροατή/αναγνώστη, μήπως ο αρθός λόγος είναι ο (κάθε) λόγος που αυξάνει την ισχύ του;

Continue reading →