φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ξημερώνει Σάββατο, είναι τρεις και μισή, δεν νυστάζω, αύριο δεν δουλεύω, μπορώ να κάνω αυτό που μ’ αρέσει – αφού εξέτισα για πέντε μέρες την κοινωνική μου θητεία ως ταχυδρόμος, δηλαδή ως χαμάλης του Κράτους και των επιχειρήσεων (μοιράζω λογαριασμούς, κρατικά έγγραφα προς τους υπηκόους, διαφημιστικά και ελαχιστότατα γράμματα) – μπορώ να κάνω αυτό μου αρέσει, να γράφω. Το αυριανό πρωινό είναι αφιερωμένο στη χριστίνα κ. και θα εκθέσω ό,τι γνωρίζω για τη λέξη *αμφίβοτος, όπως της έχω υποσχεθεί.
Αυτά που θα διαβάσετε, θα ήθελα να ήταν εκτενέστερα εκτεθειμένα, αλλά το μεροκάματο δεν μου το επιτρέπει. Δεν μπορώ πια να γράφω το πρωί. Δε λυπάμαι. Δυο μέρες, καλά είναι. Θα ήθελα λοιπόν να πω κάτι σχετικά με τις διαδηλώσεις και την Κερατέα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι οι απόψεις μου ενοχλούν κάποιους και κάποιες αλλά η ενόχληση μόνο δεν μου φτάνει. Θεωρώ ότι οι διαδηλώσεις δεν είναι μέσο πάλης (είναι μέσο έκφρασης, καμιά απολύτως αντίρρηση), δεν είναι ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Έχω ακούσει από πολλούς οικοδόμους (δασκάλους μου και μαθητές μου) να λένε ότι ‘άμα παρακαλάς, το χάνεις το παιχνίδι’. Η διαδήλωση είναι λιτανεία, είναι ικεσία, και η πολιτική του αιτήματος και της διεκδίκησης είναι μια μίμηση της πολιτικής του Κυρίου: η ικεσία ισχυροποιεί τον Κύριο – και αποδυναμώνει τον υποτελή Παραγωγό.



