φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Δεν είχα ποτέ αυτοκίνητο, το σιχαίνομαι, και δεν προτίθεμαι να αποκτήσω. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτούς που έχουν – οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν. Αντιλαμβάνομαι ότι το χρειάζονται. Η κατοχή και συντήρηση ενός αυτοκινήτου απαιτεί τουλάχιστον 3.000-3.500 εβρά το χρόνο, το οποίο σημαίνει τέσσερις μήνες δουλείά για μένα – ΟΧΙ, Κύριε, προτιμώ να έχω ελεύθερο χρόνο να διαβάζω, να γράφω, να φροντίζω τα παιδιά και τα λαχανικά μου. Αντ΄αυτού, χρησιμοποιούμε το ταξί – η μετακίνηση μιας τετραμελούς οικογένειας με τρεις τέσσερις τσάντες δεν είναι εύκολη πολλές φορές με το λεωφορείο – μας  κοστίζει δε 500 εβρά το χρόνο και απαλλασσόμαστε από πολλές σκοτούρες: οδήγηση, παρκάρισμα, συντήρηση και άλλα πολλά.

Τους ταξιτζήδες τους συμπαθώ και νιώθω την ανάγκη να τους συμπαρασταθώ με τον τρόπο που μπορώ. Έμπαινα στα νιάτα μου σε ταξί, τους έδειχνα τα δυο τελευταία κατοστάρικα και τους έλεγα, μόλις το ταξίμετρο γράψει ‘200’, κατεβαίνω. Όλοι μα όλοι, με πήγαιναν στο σπίτι μου – πως να το ξεχάσω!  Μόνο ένας, ένας, επαναλαμβάνω, με άφησε στη Πάντειο, βαριά άρρωστο, και πήγα στο σπίτι μου στη Καλλιθέα με τα πόδια. Μόνο εγώ ξέρω πως έφτασα, κανένας άλλος. Δεν πειράζει, τσογλάνια θα βρεις παντού.

Ένα βράδυ, μπήκα σε ταξί και βλέπω έκπληκτος μποστά μου αρκετά χρήματα, την είσπραξη. Ρωτάω τον ταξιτζή, ‘τι είναι αυτά;’ ‘Είναι για τον κλέφτη’, μου απάντησε. ‘Σε έχουν κλέψει ποτέ’, τον ξαναρώτησα. ‘Ποτέ’, απάντησε. ‘Εφτασα στα Πατήσια, έβαλα ένα πεντακοσάρικο και πήρα μόνος μου δυο κατοστάρικα ρέστα. Ο ταξιτζής ήταν ναυπηγός, του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Το καλοκαίρι, λόγω διακοπών και Σαμοθράκης, από το σπίτι μας περνούν πολλοί φίλοι και φίλες και  φίλοι των φίλων, τρώμε, πίνουμε, συζητάμε, γελάμε, τσακωνόμαστε, ζούμε μαζί, έστω για λίγες μέρες, κι  αυτός είναι ο λόγος  που δεν γράφω – αυτά όμως που προανήγγειλα ότι θα γράψω, θα τα γράψω και  θα ολοκληρώσω αυτά που άρχισα – όπως το κείμενο για την κατάργηση του χρήματος, που την αντιλαμβάνομαι ως ταύτιση μέσου και σκοπού, ως ένα τρόπο αφοπλισμού του καπιταλιστή Κυρίου πολεμιστή, μιας και το χρήμα στα χέρια του είναι και όπλο αρπαγής και καταστροφής.

Σήμερα, θα γράψω δυο άρθρα για τα ταξί. Αντικείμενο του πρώτου είναι το ταξί ως ιδιόκτητο κοινόχρηστο αυτοκίνητο και του δευτέρου, η μερική κατάργηση του χρήματος ως μέσον διεξαγωγής του πολέμου που υιοθέτησαν μεγαλοφυώς οι ταξιτζήδες και θα υιοθετήσουν και άλλοι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου  εντός των προσεχών ημερών, εβδομάδων, μηνών, ετών και δεκαετιών.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Κατά την έκτη ανάγνωση του κειμένου ‘η κατάργηση του χρήματος ως αφοπλισμός του Κυρίου πολεμιστή‘ εντόπισα μια αβλεψία: του κρεοπώλης. Αναρωτιέμαι: γιατί τις πέντε προηγούμενες δεν έβλεπα το λάθος; Αβλεψία σημαίνει ‘δεν βλέπω αυτό που βλέπω’, έτσι δεν είναι; Η αβλεψία λέγεται και παρόραμα, παρά την όραση που διαθέτω δεν βλέπω. Ποιο είναι το πρόβλημα; Η όραση; Δεν νομίζω, μια χαρά βλέπουμε. Κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει. Τι όμως;

Θέτω το ζήτημα της αβλεψίας μόνο και μόνο για να μεταπηδήσω στο ζήτημα της πολιτικής αβλεψίας της Αριστεράς. Η ιστορική Αριστερά δεν βλέπει όταν βλέπει. Τι δεν βλέπει όταν βλέπει, τι βλέπει όταν δεν βλέπει; Μιας και συσχετίσαμε την Αριστερά με την αβλεψία, θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε και Αριστερά της αβλεψίας. Δεν είναι μόνο νεκροζώντανη, δεν είναι μόνο ικετευτική, είναι και αβλεψιακή, ας μου επιτραπεί το επίθετο. Ενώ βλέπει, είναι τυφλή. Διατείνομαι  ότι η  εν εξελίξει διαδικασία της αποχώρησης της Αριστεράς από το πολιτικό προσκήνιο, από τη δυνατότητα επέμβασης στην Ιστορία (της μακράς διάρκειας), καθορίζεται και από την πολιτική αβλεψία  της.

Η επισήμανση ότι δεν βλέπουμε όταν βλέπουμε χρήζει κάποιας εξήγησης. Θα αναφερθώ στο παράδειγμα που παρέθεσα. Το άρθρο του στην αβλεψία του κρεοπώλης παίζει έναν καθοριστικό ρόλο. Από τη στιγμή που γνωρίζω ότι η γενική είναι ‘του κρεοπώλη’, η ανάγνωση του άρθρου του με προκαταλαμβάνει και αστραπιαία θεωρώ ότι δεν μπορεί να μην έγραψα το σωστό (κρεοπώλη). Δεν θα αναζητήσω γιατί έγραψα ‘κρεοπώλης’ αντί του σωστού ‘κρεοπώλη’. Το ζήτημα είναι ότι το λάθος έγινε αλλά εγώ πέντε φορές δεν το είδα διότι υπέθεσα ότι δεν μπορεί να μην είναι σωστό. Ο κρεοπώλης, του κρεοπώλη. Αυτή λοιπόν η υπόθεση, η νοητική διεργασία, είναι η αιτία της συγκρεκριμένης αβλεψίας.

Διατείνομαι ότι, σε τελική ανάλυση,  σε κάθε αβλεψία  δραστηριοποείται ο ίδιος μηχανισμός, η ίδια διαδικασία. Θεωρούμε κάτι ως σωστό ενώ δεν είναι. Κι από τη στιγμή που το θεωρούμε σωστό, δεν βλέπουμε το λάθος ενώ το βλέπουμε. Κι αναρωτιέμαι: μήπως η Αριστερά θεωρεί κάτι σωστό ενώ είναι λάθος αλλά δεν το βλέπει; Και ποιο είναι αυτό; Ποιος μηχανισμός, ποια διαδικασία δραστηριοποιείται; Και ποιος κρίνει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος;

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο Παπανδρέου δήλωσε ότι είμαστε σε πόλεμο, ο Πάγκαλος ότι τα τανκς θα φυλάξουν τις τράπεζες, ο Βενιζέλος ότι η αντιπολίτευση οφείλει να ακολουθεί την κυβέρνηση με στρατιωτική πειθαρχία, ενώ ο στρατός ασκείται για να αντιμετωπίζει διαδηλώσεις και εξεγέρσεις. Θα πρέπει να το θεωρήσουμε βέβαιο: ο Κύριος προετοιμάζεται να διαχειριστεί πολιτικά μια χρεοκοπία με στρατιωτικό τρόπο, με την προσφυγή στήν ένοπλη βία. Το δίλημμα δημοκρατία ή φασισμός είναι ανυπόστατο: και δημοκρατία και φασισμός, ό,τι προκριθεί  δηλαδή πιο αποτελεσματικό και αποδοτικό σε κάθε συγκυρία.

Θα επαναλάβω άλλη μια φορά τα δικά μας ισχυρότερα όπλα. Σε πολιτικό επίπεδο, η γενική απεργία διαρκείας. Σε κοινωνικό, η συμβιωτική ομάδα. Σε οικονομικό, η κατάργηση του χρήματος. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την κατάργηση του χρήματος και θα υποστηρίξουμε ότι η κατάργηση του χρήματος είναι ένα όπλο επειδή το χρήμα είναι ένα όπλο στα χέρια του χρήματος, ένα μέσο αρπαγής και καταστροφής του κοινωνικού πλούτου και των υποτελών Παραγωγών. Κατά συνέπεια, αυτό το όπλο δεν είναι όπλο, είναι μια πράξη αφοπλισμού του Κυρίου καπιταλιστή. Από την άλλη όμως  είναι και όπλο, είναι ένα μέσο διαχείρισης της χρεοκοπίας και της κρίσης με γνώμονα την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών, είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης.

Πριν εκθέσω τα επιχειρήματά μου και τις θέσεις μου, θα ήθελα να κάνω μια σύντομη παρέκβαση που έχει άμεση σχέση με το σημερινό μας θέμα. Την εποχή που ζούσα και πηγαινοερχόμουνα στην Ιταλία (1990-93), γνώρισα μια γερμανίδα, την Κριστίνα, η οποία ήταν από τα ιδρυτικά μέλη, μαθητών του Χάμπερμας,  της οικοκοινότητας Utopiaggia αλλά αποχώρησε και ζούσε με τη δεκάχρονη κόρη της. Ο πατέρας της ήταν γιατρός στον μεσοπόλεμο, την εποχή της μεγάλης κρίσης, αλλά και λίγο μετά τον πόλεμο,  σε μια μικρή γερμανική κωμόπολη. Κάθε μέρα ο πατέρας της επισκέπτονταν όσο περισσότερα νοικοκυριά μπορούσε, γνώριζε ποιοι ήταν ασθενείς, τους οποίους και επισκέπτονταν πιο συχνά, είχε μια γενική εικόνα της υγείας των κατοίκων, δεν είχε ιατρείο και δεν πληρωνόταν. Και πως ζούσατε, ρώτησα τη Κριστίνα. ‘Είχαμε τα βασικά που χρειαζόμασταν χωρίς να πληρώνουμε’. Η οικογένεια του κρεοπώλη είχε δωρεάν ιατρική περίθαλψη, η οικογένεια του γιατρού είχε δωρεάν κρέας, τόσο όσο αναλογούσε και στους άλλους. Η κατάργηση του χρήματος και η σύμπηξη κοινοτήτων αλληλοβοήθειας στη μεγάλη οικονομική κρίση ήταν μια διαδεδομένη κατάσταση τόσο στη Γερμανία όσο και στη Σοβιετική Ένωση, η ιστορία τους δεν έχει γραφεί ακόμα,  και θα πρέπει να δούμε τον ναζισμό και τον σταλινισμό ως τρόπους αντιμετώπισης αυτής της επανάστασης, ως μορφές αντεπανάστασης.

Θα συνεχίσω αύριο το πρωί – πάω στη δουλείά.

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Το βασικό μέλημα, η πυρηνική επιθυμία  του Κυρίου (καπιταλιστή) είναι η αναπαραγωγή και ενίσχυση της (καπιταλιστικής) Κυριαρχίας. Το έσχατο μέσο της αναπαραγωγής αυτής είναι η προσφυγή στην άσκηση φυσικής βίας, η οποία εμφανίζεται με δυο μορφές επειδή δυο είναι οι επιδιωκόμενοι σκοποί του Κυρίου: η υποταγή και η εξόντωση των υποτελών Παραγωγών.

Είναι σαφές ότι ο Κύριος και να θέλει δεν μπορεί να εξοντώσει όλους τους υποτελείς Παραγωγούς. Εάν το έκανε, δεν θα ήταν Κύριος, θα κατέλυε ο ίδιος τη σχέση της Κυριαρχίας. Αυτό που ήθελε και συνεχίζει να θέλει ήταν η εξασφάλιση της υπακοής των υποτελών. Όταν είσαι υπάκουος, όταν εκτελείς τις διαταγές του Κυρίου, είσαι υποταγμένος. Γνωρίζουμε πως εξασφάλιζε και εξασφαλίζει ο Κύριος την υποταγή/υπακοής με δυο τρόπους: την άσκηση βίας και την επιλεκτική παραδειγματική εξόντωση. Η άσκηση βίας εμφανίζεται ιστορικά με τρεις μορφές. Η πρώτη είναι η πρωταρχική βία της εγκαθίδρυσης της σχέσης. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: πως μπορεί ένας προστάτης(νταβατζής) να αναγκάσει μια γυναίκα να γίνει πόρνη; Τη κλείνει σε ένα δωμάτιο, τη δέρνει, τη βιάζει ομαδικά και κατ΄εξακολούθηση, την αφήνει να κοιμάται κοντά στα σκατά της και μια μέρα η γυναίκα λέει το Ο.Κ. Αυτή είναι η βία εγκαθίδρυσης της σχέσης.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η λέξη αφεντικό είναι ουσιαστικοποιημένο ουδέτερο του επιθέτου αφεντικός, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από τη λέξη αφέντης, κι αυτή από την αρχαιοελληνική λέξη αυθέντης – η αρχαιότερη μαρτυρία της οποίας ανάγεται στον πέμπτο π. Χ. αιώνα ( Ηρόδοτος, Α 117). Στον Οιδίποδα Τύραννο (107)  όμως του Σοφοκλέους διαβάζουμε και τη λέξη αυτοέντης, που παραπέμπει στην πρωταρχική μορφή της λέξης ‘αυθέντης’. Και στις δυο περιπτώσεις, η σημασία της λέξης είναι κάτι παραπάνω από σαφής: δηλώνει αυτόν που φονεύει με τα ίδια του τα χέρια, τον αυτόχειρα φονιά. Την αντωνυμία αυτός την αναγνωρίζετε και την κατανοείτε. Ποιο είναι όμως το δεύτερο συνθετικό (-εντης); Με αυτό το δεύτερο συνθετικό θα ασχοληθούμε σήμερα – και όχι μόνο. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως πρέπει να έχει σχέση με τη πράξη του φόνου.

Continue reading →