Ιανουάριος 2013
η ανταπεργία (lockout) ως τρόπος καταστολής της απεργίας
Στις τέσσερις το πρωί, Παρασκευή, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στο αμαξοστάσιο στα Σεπόλια, εκκένωσαν το χώρο και απέκλεισαν την πρόσβαση σε αυτόν. Ποιός είναι ο απώτερος σκοπός αυτής της κίνησης;
Μέχρι στιγμής, το Κράτος επιχείρησε να καταστείλει την απεργία των εργαζομένων στο μετρό με την κήρυξη της απεργίας ως παράνομης και με την επιστράτευση των εργαζομένων , την υπαγωγή τους σε καθεστώς στρατιωτικού νόμου-και την επίταξη των συρμών και των αντίστοιχων δημόσιων υπηρεσιών. Τι θα κάνει όμως το Κράτος εάν αυτοί οι δύο τρόποι αποδειχτούν αναποτελεσματικοί;
Θα καταφύγει στην ανταπεργία (λοκάουτ). Ανταπεργία είναι το κλείδωμα των
συντομότατη ιστορία των τρόπων σκέψης
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Θα ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο που να παρουσιάζει και να αναλύει τους τρόπους σκέψης που έχουν εμφανιστεί και υπάρξει πάνω στη Γη. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάτι παρόμοιο· κι αν υπάρχει, θα ήθελα πολύ να το διαβάσω.
Εάν μπορούσα να γράψω ένα τέτοιο βιβλίο, θα είχα από την αρχή πλήρη έπίγνωση των δυσχερειών και των περιορισμών. Δεν νομίζω ότι απαιτείται μια πλήρης, που είναι αδύνατη εξ ορισμού, πρόσβαση στην παγκόσμια γραμματεία και όχι μόνο λογοτεχνία. Θα το έγραφα βασιζόμενος σε αυτά που γνωρίζω τώρα, μέχρι στιγμής, μη λησμονώντας ποτέ ότι το τέλειο είναι εχθρός του καλού.
Θα βασιζόμουνα λοιπόν σε αυτά που γνωρίζω τώρα και στη σκέψη. Θα ξεκινούσα με τη διαπίστωση ότι πολλοί τροφοσυλλεκτικοί λαοί δεν έχουν κάποια λέξη που να σημαίνει ότι και το έχω το δικό μας (have, haben, κλπ) αλλά στη θέση της μεταχειρίζονται μια λέξη που σημαίνει ζω: δεν έχω τόξο, ζω με το τόξο· δεν έχω παιδιά, ζω με τα παιδιά. Μια ινδιάνα δεν θα έπαιρνε ποτέ ένα παιδί να πάει κάτω από ένα δέντρο: θα πήγαινε μαζί με το παιδί.
φύση: άνθρωπε, νά, στο μουνί μου κι αν εξαφανιστείς
φίλες και φίλοι, καλημέρα
Γιατί ο εγκέφαλος βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του σώματος των ζώων, στο κεφάλι, και όχι κάπου αλλού, στη πλάτη ή στη κοιλιά, ας πούμε;
Γιατί βρίσκεται κοντά στο στόμα και στα μάτια;
Εγώ θα πολεμάω, όχι εσείς: η πολιτική επιστράτευση ως απαγόρευση διεξαγωγής του κοινωνικού πόλέμου
ο Κύριος θέλει να παίζει γκολφ μόνος του
επίταξη: διοικητική πράξη συνταγματικά κατοχυρωμένη με την οποία το Κράτος αφενός παίρνει προσωρινά ορισμένα ιδιωτικά αγαθά και τα χρησιμοποιεί με σκοπό την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών και αφετέρου επιβάλλει την αναγκαστική τέλεση δημοσίων υπηρεσιών.
πολιτική επιστράτευση: αναγκαστική επιστροφή στην εργασία ύστερα από απόφαση της κυβέρνησης και υπαγωγή των εργαζομένων σε καθεστώς στρατιωτικού νόμου.
για να μην επαναστατούν ή για να μην επαναστατήσουν.
Από τη στιγμή όμως που ό πόλεμος θέλει τουλάχιστον δύο, πως είναι δυνατόν να πολεμάει μόνο ο Κύριος, όταν έχει καταφέρει και επέβαλε στους Υποτελείς να μην πολεμούν;
Η αντίφαση αίρεται μόνο εάν θεωρήσουμε ότι ο πολεμιστής Κύριος είναι βέβαιος ότι οι (υπάκουοι και επιστρατευμένοι) Υποτελείς θα επαναστατήσουν και περιμένει και φροντίζει να είναι ετοιμοπόλεμος, μπαίνοντας στο πεδίο της μάχης με τη βεβαιότητα και τη πίστη ότι είναι αδίστακτος και δεν έχει κανένα πρόβλημα γι΄ αυτό.
Οπότε, το ερώτημα εάν θα επιτεθούν τα ΜΑΤ στα Σεπόλια πρέπει να απαντηθεί και, σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, να συζητηθεί ο τρόπος άμυνας και στη συνέχεια επίθεσης.
απεργία στο μετρό: αρχίζει η αντἰστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Σαμαρά
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
‘Κι έτσι συνεχίζουμε, βάρκες ενάντια στο ρεύμα, που ακατάπαυστα μας ρίχνει πίσω στο παρελθόν.-‘
Αυτή είναι η τελευταία πρόταση του αρρωστουργηματικού Υπέροχου Γκάτσμπι του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ· αυτή η πρόταση, θα μας καθοδηγήσει σήμερα σε μια απόπειρα προσέγγισης του κοινωνικού και πολιτικού παρόντος.
Υπάρχουν τρεις τρόποι να κολυμπήσουμε στο ποτάμι. Να κολυμπήσουμε επιχειρώντας να φτάσουμε στις πηγές του ποταμού, ενάντια στο ρεύμα, που λέμε, να κολυμπήσουμε προσπαθώντας να περάσουμε στην απέναντι όχθη, και να κολυμπήσουμε χωρίς να χρειαστεί να κολυμπήσουμε, αρκεί να αφεθούμε στο ρεύμα και, ξεκινώντας από Πετράδες, λόγου χάριν, να φτάσουμε στη θάλασσα, στο Θρακικό Πέλαγος, πάνω από εκατό χιλιόμετρα, κι όχι μόνο δεν θα κουραστούμε καθόλου μα καθόλου, αλλά θα απολαύσουμε και θα θαυμάσουμε την ομορφιά της φύσης, τις αμμουδιές των νησίδων και τις ιτιές στις ὀχθες.
Πιθανόν να σχηματίσετε την εντύπωση ότι θα έξυμνήσω και θα προτείνω να προτιμήσουμε τον πρώτο τρόπο, να κολυμπήσουμε ενάντια στο ρεύμα. Όχι, φίλες και φίλοι, δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου, όχι. Θα προτείνω να προτιμήσουμε να αφεθούμε στο ρεύμα, να μην κουραστούμε, να μην ταλαιπωρηθούμε αλλά να χαρούμε και να απολαύσουμε. Και το προτείνω όχι γιατί το προτείνει ο Φιτζέραλντ, όχι γιατί έχω κολυμπήσει σε ποτάμι και ξέρω ότι είναι αδύνατο να κολυμπήσεις προς τις πηγές αλλά διότι ο ποταμός , για μένα τουλάχιστον, είναι ο εμμενής κομμουνισμός και η εν εξελίξει παγκόσμια πνευματική και κοινωνική επανάσταση.
καραμπόλα: η επιστροφή του μπιλιάρδου στο δρόμο
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα, bonjour!
Το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στον Λεωνίδα (τον Αθηναίο) – τι λες για τέλη Φλεβάρη;
Όταν ήμασταν πιτσιρικάδες παίζαμε βόλους (βώλους). Τα κορίτσια δεν έπαιζαν, τουλάχιστον στο χωριό μου. Φαίνεται πως οι βόλοι είναι αγορίστικο παιχνίδι – θα δούμε γιατί είναι αγορίστικο. Υπήρχαν δυο παραλλαγές του παιχνιδιού. Στη μία, κάθε παίχτης έρριχνε ἐναν μικρό βόλο, μια γιάλινη ή σιδερένια (από ρουλεμάν) μπίλια [< γαλλικό bille (la)] από κάποια απόσταση (3-4 μέτρα, πάνω κάτω) σε μια μικρή λακουβίτσα. Άρχιζε να παίζει πρώτος όποιος έβαζε τη μπίλια μέσα στην οπή ή όποιος πλησίαζε πιο κοντά. Αυτός που άρχιζε πρώτος ήταν ο κύριος της τρύπας, της περιοχής: προσπαθούσε να χτυπήσει τις άλλες μπίλιες με τη δική του· εάν χτυπούσε μια μπίλια, ο κάτοχός της έβγαινε από το παιχνίδι· εάν αποτύγχανε, συνέχιζε αυτός που ήταν πιο κοντά στη τρύπα. Νικητής, χωροδεσπότης δηλαδή, αναδεικνύονταν αυτός που είχε χτυπήσει όλες τις άλλες, τους είχε δηλαδή διώξει όλους. Στη δεύτερη παραλλαγή, εάν πετύχαινες τη μπίλια του αντιπάλου, δεν τον έδιωχνες απλά από το παιχνίδι, τού έπαιρνες και τη μπίλια του! Μπορούσες μάλιστα, εάν έπαιζες πρώτος, με μια βολή να χτυπήσεις και να πάρεις δυο και τρεις και τέσσερις μπίλιες, λόγω συνωστισμού!
Δεν δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε ότι οι βόλοι είναι ένα πολεμικό παιχνίδι, μια (από τις πολλές) αναπαράσταση του πολέμου: να γιατί δεν έπαιζαν τα κορίτσια, να γιατί δεν υπήρχε παιχνίδι που να μην καταλήξει σε τσακωμό και βρισίδια και μπουνίδια. Βόλους όμως παίζουν και οι ενήλικες με πολύ μεγαλύτερες μπίλιες. Παιζόταν στη μεσαιωνική Γαλλία, παίζεται ακόμα και σήμερα σε χωριά της Γαλλίας, κάποτε όμως έγινε επιτραπέζιο και ονομάστηκε billard (< bille), > billiards, αγγλιστί· μπιλιάρδο, ελληνιστί. Το γαλλικό μπιλιάρδο παίζεται με τρείς μπίλιες, εκ των οποίων η μία είναι κόκκινη (ή μαύρη;) και λέγεται carambole. Δεν είμαι βέβαιος για την προέλευση της λέξης· εάν η ερμηνεία μου δεν ανήκει στη σφαίρα της παρετυμολογίας, τότε αυτό το cara- μου θυμίζει το τουρκικό kara που σημαίνει μαύρο: carambole, μαύρη σφαίρα, μπίλια; (Παρετυμολογία είναι να ισχυρίζεσαι ότι η λέξη παπάρι προέρχεται από κάποιον παπά που τον λέγανε Άρη και ήταν μεγάλο αρχίδι).
Καραμπόλα (γαλλιστί carambolage) είναι ένα πετυχημένο χτύπημα στο (γαλλικό) μπιλιάρδο: με τη μπίλια σου χτυπάς τις άλλες δύο, τη μία μετά την άλλη. (Το σερί μου ως κοπανατζής και μπορδελοτσαρκάκιας και βυζογλείφτης μαθητής της Ε’ Γυμνασίου (Β’ Λυκείου, 1974-5) ήταν 14, μα τη Παναγία, έπαιζα καλό μπιλιάρδο -με τον Τζό [ο καλύτερος στη μπάλα], τον Σπύρο [ο καλύτερος στο μπιλιάρδο], και τον Αντώνη [ο πρώτος που γάμησε από τη παρέα], στην υπόγα του Μπινιάρη, στα Βριλήσσια). Καραμπόλα όμως λέμε και τις αλλεπάλληλες, αλυσιδωτές συγκρούσεις αυτοκινήτων στο δρόμο. Γιατί αυτό το φαινόμενο το ονομάσαμε καραμπόλα; Ποιος την αποκάλεσε με αυτό το όνομα, πότε;
μπαράκια, ταξιά, κομμωτήρια
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στη φίλη Β. (που έβαλε το χεράκι της στη τελική μορφή του τίτλου)
Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου (1946-1949), στο χωριό μου, έξω στα χωράφια, δυο χίτες μάλωναν ποιός είναι πιο καλός στο σημάδι. Εκείνη τη ώρα, έτυχε να περνάει κάποιος, στα εκατό μέτρα. Ο ένας από τους χίτες για να αποδείξει ότι όντως ήταν πολύ καλός, σήκωσε το όπλο, σημάδεψε και πυροβόλησε. Ήταν όντως πολύ καλός σκοπευτής.
Λίγο πριν πεθάνει, εκεί που ήταν κατάκοιτος σηκώθηκε ὀρθιος κι άρχισε να χτυπάει το κεφάλι του στο τοίχο. ‘Θα χτυπάς μια μέρα το κεφάλι σου στο τοίχο’, ακούμε να (μας) λένε, υποδεικνύοντας και το λάθος της επιλογής μας και το τρόπο της εξομολόγησής μας. Ίσως τελικά η κόλαση, που σημαίνει τιμωρία, να είναι η συνέπεια της άρνησής μας να εξομολογηθούμε. Κι αφού τιμωρηθούμε, θα πάμε όλοι στον Παράδεισο, όπως πίστευαν και κάποιοι χριστιανοί. Κατ’ αυτούς, ο Νέρων και ο Χίτλερ, και άλλοι πολλοί, είναι ήδη στον Παράδεισο.
Εκτός κι αν, όταν έρθει η ώρα του θανάτου, δεν υπάρχει λόγος να εξομολογηθούμε. Και θυμάμαι έναν στοχασμό του Σαμφόρ: Και τι θα κάνεις εάν έρθει ο ιερέας να εξομολογηθείς; ρώτησε κάποιος τον Μ. Και ο Μ. απάντησε:
Θα προσποιηθώ ότι δεν πεθαίνω!
ο Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (η Παγκόσμια Κοινωνική Επανάσταση) μπορεί ν΄ αρχίσει ανά πάσα στιγμή
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σπεύδω να συμπληρώσω και να εξηγηθώ: ανά πάσα στιγμή του 21ου αιώνα.
Λαμβάνοντας υπόψη μας ότι το ψύχος που επιπίπτει σε ολοένα και ευρύτερες περιοχές στη Βόρεια Ευρώπη, περιλαμβανομένης και της Ρωσίας, γίνεται ολοένα και πιο δριμύ και διαρκεί ολοένα και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα ο αριθμός των νεκρών να αυξάνει κάθε χρόνο, μας επιτρέπεται όχι μόνο να εικἀσουμε ότι η τάση αυτή θα συνεχιστεί και θα παροξυνθεί αλλά και να διατυπώσουμε την άποψη ότι θα υπάρξει ένας χειμώνας με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.
-ω -εις -ει -ουμε [-ομεν] -ετε -ουν [-ουσι]
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στον Γιάννη(Παρίσι).
Ζε νε βε πα τραβαγιέ!
Αθανάσιε,
παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον οι προσωπικές καταλήξεις των ρημάτων της ενεργητικής φωνής, της αρχαίας και της νέας ελληνικής, και ασχολείσαι με τη μελέτη τους;
Ναι, παρουσιάζουν τεράστιο ενδιαφέρον, τόσο τεράστιο που τα πορίσματα της μελέτης θα μας εντυπωσιάσουν, σας το υπόσχομαι, μα την Παναγία, και θα μας βοηθήσουν να επανεξετάσουμε αρχικά κάποια ζητήματα σχετικά με μορφολογία των ρημάτων και κατόπιν να βρούμε την άκρη του νήματος, την αρχή της διαδικασίας της γένεσης των κλιτικών γλωσσών.