Μάρτιος 2013
η ραδιοφωνική συζήτηση στον 98FM
http://www.filesend.net/download.php?f=69935c7170525f9c8b06cc1be4ac7a38
ευγενέστατοι αλκοολικοί δάσκαλοι
Εάν επρόκειτο να βρεθώ ενώπιον του διλήμματος να σβήσω, με γομολάστιχα, την κοινωνία ή τον εαυτό μου, θα επέλεγα να σβήσω την κοινωνία, όσο κι αν καμιά γομολάστιχα δεν είναι τόσο αποτελεσματική για να σβήσει και τα αόρατα ορατά ίχνη που αφήνει το μολύβι πάνω στο χαρτί. Με άλλα λόγια, μεταξύ ξυδιών και πρέζας θα προτιμούσα τη πρώτη γομολάστιχα, τα ξύδια. Όσο για το σβήσιμο, αυτό είναι τόσο καθημερινό, τόσο πυκνοληπτικό, που καταντάει αυτονόητο. Η αποφυγή της πραγματικότητας, του βαρέος παρόντος, είναι το ηδονικό χαμαλίκι της ανθρώπινης ύπαρξης, που γίνεται ολοένα και λιγότερο ηδονικό, ολοένα και περισσότερο χαμαλίκι, όταν κατανοοούμε ότι δεν θα ήταν απρέπεια να αντικαταστήσουμε τη λέξη πραγματικότητα με την ταυτόσημή της, ετυμολογικά μιλώντας, αρπακτικότητα. Όταν η πραγματικότητα εκλαμβάνεται από τον Κύριο ώς λεία (μελλοντική), δεν μπορείς να μη νιώθεις θύμα. Και να φύγεις: με τον ύπνο, τα χάπια, τη πρέζα, την τηλεόραση, την εργασία, το διάβασμα, το γράψιμο, την ποίηση, το γαμήσι, τη θεραπεία αγοράς, την κατάθλιψη, τη μεγαλομανία και άλλα πολλά.
Τη συγγένεια του αλκοόλ με τη πρέζα την επιβεβαιώνουν οι πρεζάκηδες που το ρίχνουν στο ποτό όταν κόβουν την πρέζα. Την επιβεβαιώνουν ακόμα και τα πρεζάκια των σαλονιών που μετά από εισπνοές καιόμενης πρέζας κλείνουν τη βραδιά τους με κάνα δυο τρία τέσσερα ποτήρια καλό κρασί. Οι πιο χαΐστες το πίνουν με ένα τρίφυλλο στο χέρι. Η μόνη τους διαφωνία είναι το πόσες φορές το χρόνο. Συντάσσομαι με αυτούς και αυτές που υποστηρίζουν το εξής πρόγραμμα: Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Πάσχα, πρέζα· των Φώτων, την 25η Μαρτίου, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Δεκαπενταύγουστο) και την 28η Οκτωβρίου, κόκα· μια φορά τη βδομάδα, φούντα· δυο φορές τη βδομάδα, κάνα δυο σφηνάκια τσίπουρο, μια φορά τη βδομάδα κάνα δυο μπουκάλια καλό κρασί. Και κάθε μέρα, δυο τσιγαράκια απλής νικοτίνης τη μέρα.
Σε ένα μήνα από σήμερα θα αφήσω την Αλεξανδρούπολη, θα αφήσω πίσω μου πέντε χρόνια, θα φύγω με ένα δόντι λιγότερο, θα αφήσω τους ευγενέστατους αλκοολικούς δασκάλους μου που κάθομαι κοντά τους και ακούω και μαθαίνω και μαθαίνω, στα στέκια στους, σε ουζερί που τους σερβίρουν με την προϋπόθεση ότι θα είναι καλά παιδιά. Και είναι. Και είναι όλοι γκροτέσκ: κλόουν παραμορφωμένοι, από τη φύση, τη ζωή και την κοινωνία, άβαφτοι, κι όμως με έντονο το κόκκινο στη μύτη και στα μέτωπο. Δεν θα το γνωρίζετε, μάλλον δεν θα το έχετε αντιληφτεί: ήταν οι πρωτεργάτες ανυπάκουοι καπνιστές που έγραψαν στ΄ αρχίδια τους τον αντικαπνιστικό νόμο. Δεν καπνίζουν όλοι, όσο όμως καπνίζουν, καπνίζουν, δεν παίζουν.
Η ανυπακοή τους δεν είναι άσχετη ασφαλώς με το σβήσιμο της κοινωνίας με τη γομολάστιχα της πρωινής ουισκοπρέζας. Και δεν είναι άσχετη βέβαια με τον σαρκασμό και τον αυτοσαρκασμό. Προχτές, καθώς άνοιγε τη πόρτα να φύγει, λικνίστηκε με χάρη δεκάχρονης κατσιβέλας και τραγούδησε:
πέσαμε, πέσαμε πούτσο
είναι δυνατό το απόλυτο έλεγχος της ανυπακοής;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Δεν υπάρχει κανένα λάθος στον τίτλο του σημερινού σημειώματος – πρόκειται για λογοπαίγνιο και υπαινιγμό. Εφόσον ο έλεγχος προήλθε από τό έλεγχος, που σήμαινε ‘ρεζίλι’, όπως διαβάζουμε στην Ιλιάδα, τότε μας επιτρέπεται να διαβάσουμε τη φράση ως εξής:
είναι δυνατό το απόλυτο ρεζίλι της ανυπακοής;
είναι δυνατός ο απόλυτος έλεγχος της ανυπακοής;
Το πρώτο ερώτημα διατυπώνεται από τη σκοπιά του Κυρίου μιας και η ανυπακοή γι’ αυτόν είναι το απόλυτο ρεζίλι. Θα μπορούσαμε όμως να το διατυπώσουμε και εμείς ως φίλτατα διακείμενοι προς την αποδιοργάνωση, την σπουδαιογελοιότητα και το τρολάρισμα. Συγχωριανός μου ναυτικός, που επιβίωσε μετά από ναυάγιο και τριήμερο μούλιασμα στην Ερυθρά θάλασσα, όπου τον μάζεψαν Αιγύπτιοι ψαράδες, μου έλεγε ότι είναι κοσμογυρισμένος και κοσμοξεφτιλισμένος. Εάν για τον Κύριο η ανυπακοή είναι τό έλεγχος, το όνειδος, η καταισχύνη, η ντροπή, ο ψόγος, τότε, ναι, είμαστε ξεφτιλισμένοι. Νομίζω όμως πως δεν αρκεί: όχι ξεφτιλισμένοι, κοσμοξεφτιλισμένοι να γίνουμε, κοσμοξεφτιλισμένοι! Οπότε, το ερώτημα διατυπώνεται και ως εξής: είναι δυνατό ένα παγκόσμιο ρεζιλίκι του Κυρίου, είναι δυνατή μια παγκόσμια ανυπακοή;
Και το δεύτερο ερώτημα διατυπώνεται και από τον Κύριο και από τους Υποτελείς: είναι δυνατός ο απόλυτος έλεγχος της παγκόσμιας ανυπακοής;
‘όποιος Τούς μιλήσει, πεθαίνει’: η Αποκάλυψη του Κυρίου
μόρτες και μόρτισσες, μποντζόρνο
Επιχειρηματολογώ εδώ και πολλά χρόνια υπέρ της διακοπής κάθε είδους σχέσεων με τον Κύριο, εκτός από μία: τον κοινωνικό πόλεμο. Νομίζω πως είναι σαφής η συσχέτιση της διακοπής με την διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου. Όταν ο κοινωνικός πόλεμος ατονεί, ο Υποτελής και ο Κύριος συνομιλούν· όταν ο κοινωνικός πόλεμος οξύνεται και κλιμακώνεται, παύουν να συνομιλούν. Κατά τη διάρκεια της μετάβασης από την ατονία στην όξυνση, ο Κύριος επιδιώκει να συνομιλήσει με τον Υποτελή (θέλει να κάνει διάλογο) και ο Υποτελής συνομιλεί και κάνει διάλογο. Και πεθαίνει. Μερικές φορές είναι ο Υποτελής που θέλει να συνομιλήσει με τον Κύριο και διατυπώνει αιτήματα και διαμαρτυρίες και επιδιώκει διάλογο και περιμένει την ανταπόκρισή Του για συμβιβασμό και εξεύρεση λύσης. Και πεθαίνει.
Ο μόνος λόγος να συνεχίσουμε τις σχέσεις με τον Κύριο είναι η εκπλήρωση της ευχής ενός προσώπου από τις Υπέροχες κυράδες του Ουίνδσορ:
ας βρέξει ο ουρανός πατάτες!
το ένστικτο της επανάστασης και η σκέψη της επανάστασης
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στον Θράσο (θράσος)
Διάβασα προχτές ότι ο ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από 100.000 δισεκατομμύρια κύτταρα, τα οποία συνεργάζονται! Το κύτταρο είναι αποτέλεσμα συνεργασίας, οπότε ‘γνωρίζει’ να συνεργάζεται με τα άλλα και να σχηματίζει ιστούς, οι οποίοι συνεργαζόμενοι σχηματίζουν όργανα, αυτά συνεργαζόμενα σχηματίζουν τον οργανισμό και οι οργανισμοί συνεργαζόμενοι σχηματίζουν την κοινωνία. Το αποτέλεσμα αυτό συνάδει με έναν γενικά αποδεκτό κατά κάποιο τρόπο ορισμό της κοινωνίας ως ένα πλέγμα σχέσεων και αλληλεπιδράσεων του ανθρώπου με τον άνθρωπο και του ανθρώπου με τη φύση. Θα λέγαμε λοιπόν ότι η ζωή και η κοινωνία είναι μια κλιμάκωση της συνεργασίας κι αν παραλείπουμε το επίθετο συνεργασιακός (κι όχι συνεργατικός) πριν από τις έννοιες σχέσεις και αλληλεπιδράσεις το κάνουμε διότι αυτές δεν είναι μόνο συνεργασιακές – κατά κύριο λόγο όμως είναι συνεργασιακές.
Διάβασα ακόμα ότι ο άνθρακας (C) είναι πολύ σημαντικός για τη ζωή διότι κάθε άτομο άνθρακα έχει τη δυνατότητα ταυτόχρονης δημιουργίας τεσσάρων χωριστών σταθερών δεσμών με άλλα άτομα, μεταξύ των οποίων κι άλλα άτομα άνθρακα. Το αποτέλεσμα αυτων των πολλαπλών σταθερών δεσμών είναι μακριές αλυσίδες μορίων, οι οποίες έχουν την τάση να μεγαλώνουν δεσμεύοντας κι άλλα άτομα άνθρακα κι άλλων ατόμων (ιδίως οξυγόνου, υδρογόνο, πυρίτιο, νάτριο, φώσφορος) κι έτσι έχουμε μια πρώτη εκδήλωση της ανάπτυξης, δηλαδή, της κλιμάκωσης της συνεργασίας και κατόπιν της αναπαραγωγής και της κίνησης. Το πως έγινε η μετάβαση από την ανάπτυξη, την κλιμάκωση της συνεργασίας, των μορίων στην αναπαραγωγή και στην κίνηση, τη ζωή δηλαδή, δεν το γνωρίζουμε και ίσως να μην το μάθουμε ποτέ. Είμαστε όμως βέβαιοι ότι πρόκειται για κάποια ιδιάζουσα μετάλλαξη της συνεργασίας, μιας συνεργασίας ανώτερου επιπέδου.
μου τηλεφώνησε ο Θεός· μαύρος ο Πάπας, μαύρα και τ’ αρχίδια Του
Θ. Θανασάκη, τι κάνεις, αγοράκι μου; Πάλι διαβάζεις; Πρόσεχε ρε συ μη σου φύγει καμιά οξεία!
Αθ. Παππούλη! Χρόνια και ζαμάνια! Τι έκπληξη είναι αυτή; Πως και με θυμήθηκες;
Θ. Δεν είμαι καλά, Θανασάκη, δεν είμαι καλά.
Αθ. Τ’ι έχεις, Θεούλη μου;
Θ. Τι να ‘χω, βρε Θανασάκη, τι νά ‘χω! Εκείνο το Άγιο Πνεύμα μου έχει πρήξει τ΄αρχίδια. Άχρηστο, αγορίνα μου, άχρηστο, για τα μπάζα είναι.
Αθ. Ε, όχι κι άχρηστο! Είναι σα να λες ότι εσύ είσαι άχρηστος. Τί σου έκανε πάλι;
Θ. Το έστειλα να καθαρίσει τη κατάσταση με τον Πάπα και γυρνάει και μου λέει ότι οι καρδινάλιοι είναι μαλάκες, ότι είναι έτσι και γιουβέτσι, και σούξου και μούξου, το μαλακισμένο!
Αθ. Δεν έχει δίκιο; Όλα κι όλα, Θεούλη μου, το Άγιο Πνεύμα ξέρει πολύ καλά και τι θέλει και τι κάνει. Οι άλλοι είναι μαλάκες!
Θ. Γιατί είναι μαλάκες, αγορίνα;
Αθ. Είναι κολλημένοι, γι΄αυτό! Φαντάζομαι πως θέλουν να γίνει το δικό σου!
Θ. Ναι, θέλω να γίνει το δικό μου. Θέλω να θέλουν να εκλέξουν ένα τύπο με πολλά κονέ, με επιχειρηματίες, με πολιτικούς, με στρατιωτικούς, με φιλοσόφους, έναν πουτανιάρη. . . Κάποιον που να μου μοιάζει, κάποιον άξιο αντιπρόσωπό μου επί της Γης.
Αθ. Θεέ μου! Αυτό είναι ψιλοπροβληματάκι!
Θ. Τι λες, ρε μαλακισμένο; Τα ίδια μου λέει και το Άγιο Πνεύμα.
Αθ. Μαλάκας είσαι και φαίνεσαι, βλήμα έ βλήμα! Πολύ καλά κάνει! Θυμάσαι που σου έλεγα πριν από χρόνια ότι μια μέρα θα δούμε μαύρο πρόεδρο στην Αμερική; Το θυμάσαι;
Θ. Το θυμάμαι, πως δεν το θυμάμαι. Πως το πρόβλεψες, ρε θηρίο;
η απειλή του πολέμου και πως θα την χρησιμοποιήσει ο Κύριος εν όψει του κινδύνου διάλυσης της Νομισματικής Ένωσης
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Η δεκαετία 2013-2023 θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δεκαετία· ως ενδιαφέρουσα, θα γεννήσει και θα καθορίσει όλες τις εξελίξεις του 21ου αιώνα. Εκόντες άκοντες, θέλοντας και μη, πρώτα η Ζωή, θα τη ζήσουμε, θα λάβουμε μέρος στις κοσμοϊστορικές και κοσμογονικές εξελίξεις αφού κατά τη διάρκειά της θα εμφανιστεί ένα πρώτο μεγάλο ρήγμα της καπιταλιστικής Κυριαρχίας, του δυτικού πολιτισμού. Ο Κύριος, ο ένοπλος ζητιάνος, ο καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος ανησυχεί και προετοιμάζεται. Από τη μεριά μας, εμείς χαιρόμαστε και προετοιμαζόμαστε – και ανησυχούμε ασφαλώς, δεν είμαστε ούτε αφελείς ούτε πολλές αυταπάτες έχουμε. Κι αυτές που έχουμε σύντομα θα αναγκαστούμε να τις αποβάλουμε όπως αποβάλλουμε τα σκατά μας – αποβολή που μας χαρίζει μια κάποια ηδονή και υγεία.
Στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα ο Κύριος, φίλες και φίλοι, θα φέρει στο προσκήνιο την απειλή του πολέμου για να μας εκφοβίσει. Πότε μας εκφοβίζει ο Κύριος; Όταν φοβάται και ανησυχεί. Πότε φοβάται και ανησυχεί; Όταν αντιμετωπίζει το σοβαρό ενδεχόμενο της ήττας. Ποιάς ήττας, από ποιόν; Γιατί θέλει να μας εκφοβίσει; Πριν απαντήσουμε, ας ακούσουμε τα λόγια του. Θα μας πει: εάν καταρρεύσει η νομισματική ενότητα και το εβρό, θα γίνει πόλεμος· άρα, για να μην γίνει πόλεμος, δεν πρέπει να καταρρεύσει το εβρό. Εβρό=ειρήνη! Όχι εβρό=όχι ειρήνη=πόλεμος αυτή είναι η συλλογιστική του Κυρίου.
η επερχόμενη διάσπαση του ΚΚΕ και η ανασύνθεση της ιστορικής Αριστεράς
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Με αφορμή τις εγκυρότατες πληροφορίες που αναφέρουν ότι επίκειται η εμφάνιση ενός μορφώματος της Αριστεράς που θα συγκροτηθεί από το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής (ΜΑΑ), ένα τμήμα του ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα σχολιάσουμε σήμερα τις εξελίξεις στην (ευρωπαϊκή) ιστορική Αριστερά και θα επιχειρήσουμε να δούμε το μέλλον υπό το φως των κινήσεων των τεκτονικών πολιτικών πλακών, κινήσεις που καθορίζονται από την εκλύουσα ενέργεια του εσωτερικού ήλιου που έχει εγκλωβιστεί στο εσωτερικό της Γης, τον οποίο, σε κοινωνικά συμφραζόμενα , αποκαλούμε κοινωνικό πόλεμο.
χαμηλό μπουρλέσκ: νέκταρ, αμβροσία, τονοτίλ
μόρτες και μόρτισσες, μπονζούρ
Πολύ συχνά, η σάτιρα χρησιμοποίησε το έπος, όχι μόνο για να φέρει στο προσκήνιο, δεν μπορεί να κρατηθεί και να μη δείξει τις ανοησίες και τα ελαττώματα των ανθρώπων, Κυρίων και Υποτελών, αλλά και για να το υπονομεύσει, για να εκφράσει την περιφρόνησή της στο ηρωικό, το υψηλό, το μεγαλοπρεπές ύφος μέσω διαστρεβλώσεων. Αυτό είναι το μπουρλέσκ (bourlesque), ένα είδος σάτιρας. Το μπουρλέσκ εμφανίζεται με δύο μορφές, το χαμηλό και το υψηλό, πριν τις δούμε όμως ας πούμε μερικά πράγματα για το υψηλό και το χαμηλό ύφος.