φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σήμερα θα σχολιάσουμε την πρακτική του καπνίσματος της πίπας από τους αρχηγούς ινδιάνικων φυλών που αποσκοπούσε στη σύναψη ειρήνης· με αφορμή αυτόν τον σχολιασμό θα εκθέσω τις απόψεις μου σχετικά με την ηθική της συζήτησης. Ενδέχεται κάποιοι και κάποιες να ενοχληθούν με τον όρο ηθική αλλά δεν μπορώ να συμμεριστώ την ενόχλησή τους μιας και δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία, κοινωνικός, ομαδικός, προσωπικός δεσμός χωρίς ηθική, χωρίς κανόνες, χωρίς όρια στην ελευθερία μας και την επιθυμία μας.
Θα ήθελα όμως πρώτα να ευχαριστήσω τον Γρηγόρη για τον εντοπισμό του βιβλίου του Γιούστους Λίψιους, ποιος ξέρει, ίσως να χρησιμο-ποιηθεί από φιλομαθείς νέους και νέες, και όχι μόνο. Ναι, Ciorgos Libertarian Enrage, τα έγραψε ο Μαρξ αυτά που παραθέτεις για τα όπλα της κριτικής, για την κριτική των όπλων και την υλική βία· ο Μαρξ διατύπωσε πολλές απόψεις για πολλά ζητήματα αλλά πολύ συχνά οι απόψεις αυτές αντιφάσκουν μεταξύ τους. Αυτό που με εντυπωσιάζει στον Μαρξ είναι ακριβώς η πλήρης αδιαφορία του γι αυτές τις αντιφάσεις· η στάση αυτή δεν είναι μια ένδειξη της ελευθερίας, της γονιμότητας της σκέψης του; Με ενδιαφέρει να κατανοήσω γιατί διατύπωσε αντιφατικές απόψεις πάνω σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, λόγου χάριν, πάνω στο ζήτημα της χρήσης της ένοπλης βίας για την κατάληψη του Κράτους ή την επίτευξη ριζικών κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών. Και αναρωτιέμαι, τί θα έγραφε για αυτό το ζήτημα τώρα που ο Κύριος καπιταλιστής έχει στα χέρια του ατομικά και πυρηνικά όπλα! Και σε τελευταία ανάλυση, δεν μας ενδιαφέρει τι είπε και τι έγραψε ο Μαρξ όσο ο τρόπος σκέψης του. Διαβάζω τον Εμφύλιο Πόλεμο στη Γαλλία και έχω πρόσβαση όχι μόνο σε ιστορικές λεπτομέρειες της εποχής του αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο σκέψης, και με αυτόν τον τρόπο σκέψης προσπαθώ να διατυπώσω μια απάντηση στο ερώτημα εάν μπορούμε, εάν μας επιτρέπεται να καταφύγουμε στην ένοπλη βία. Και απαντώ κατηγορηματικά ΟΧΙ! Ούτε μπορούμε ούτε μας επιτρέπεται. Τι λέει ο Κάρολος στο κείμενο που προανέφερα και πως κατέληξε σε αυτά που λέει; Λαμβάνοντας υπόψη του την ανείπωτη και φρικώδη βία της κρατικής καταστολής των επαναστάσεων τον Ιούνιο του 1848 και την άνοιξη του 1871 (Παρισινή Κομμούνα) ισχυρίζεται, και του βγάζω το καπέλο, ότι κάθε φορά που το προλεταριάτο θα τολμήσει να οπλιστεί, ο Κύριος θα κάνει το κάθε τι για να το αφοπλίσει, να το τρομοκρατήσει και να το εξοντώσει με τον πιο ανηλεή τρόπο. Διαψεύστηκε ποτέ από τότε μέχρι σήμερα; Δεν διαψεύστηκε και ούτε πρόκειται να διαψευστεί. Επιπλέον, τότε μπορούσε να οπλιστεί· σήμερα δεν μπορεί! Όποιο όπλο και να πιάσει στα χέρια του, ο Κύριος θα έχει ένα ισχυρότερο. Άσε που τώρα μας εξοντώνει, ήπια και πολιτισμένα, και χωρίς να έχουμε πάρει τα όπλα!
Θα συνεχίσω με την πίπα της ειρήνης αφού πιω ένα καφεδάκι και καπινίσω ένα τσιγαράκι, αφού διαβεβαιώσω τον Γιώργο ότι καπνίζω μόνο δύο τσιγάρα τη μέρα, μα την Παναγία. Εκτάκτως, σπανίως, με παρέα, μπορεί να γίνουν περισσότερα, ας πούμε πέντε ή οχτώ.