φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω, το γράφω δηλαδή για να το διαβάσουν όχι μόνο οι φυλακισμένοι που κατηγορούνται για ένοπλη βία αλλά για να το διαβάσουν αυτοί κι αυτές που θα συλληφθούν και θα φυλακιστούν, αυτοί κι αυτές που θα πεθάνουν κατά τη διάρκεια συμπλοκής με τις κατασταλτικές δυνάμεις του Κράτους. Και μιας και τους το αφιερώνω ανοιχτά και δημόσια, θα το διαβάσετε κι εσείς, φίλες και φίλοι.
Ίσως να δίνω την εντύπωση ότι είμαι κατηγορηματικά βέβαιος ότι κάποιοι θα συλληφθούν και θα φυλακιστούν και θα πεθάνουν· εάν απλά σας δίνω την εντύπωση, σας ζητώ συγγνώμη· άλλη είναι η πρόθεσή μου: είμαι τόσο βέβαιος ότι θα συλληφθούν, θα φυλακιστούν και θα πεθάνουν όσο είμαι βέβαιος ότι σε δυο ώρες θα ανατείλει ο ήλιος. Δεν είναι λίγοι οι Υποτελείς που πιστεύουν πως οι της ένοπλης βίας είναι δυνατόν να αποφύγουν τη σύλληψη, τη φύλάκιση και τον θάνατο· δεν είναι λίγοι, παρ’ όλα αυτά είναι λίγοι. Οι περισσότεροι, είμαι ένας από αυτούς, θεωρούν ότι είναι ζήτημα χρόνου αφενός και ζήτημα διαχείρισης το πότε θα συλληφθούν, θα φυλακιστούν και, εάν κριθεί αναγκαίο, θα φονευθούν, θα εκτελεστούν δηλαδή.
Κι ενώ ο Χριστόφορος Ξηρός είναι βέβαιος ότι σχετικά σύντομα θα συλληφθεί και θα φυλακιστεί, και, εάν αμυνθεί με τη χρήση όπλων και κριθεί χρήσιμο κι αναγκαίο από τον Κύριο ημών, θα εκτελεστεί, ο πιτσιρικάς που πετάει μολοτώφ, μετά βάζει γκαζάκια και μετά σκέφτεται να κάνει ληστεία για να επιβιώσει και να χρηματοδοτήσει τον επαναστατικό αγώνα, δεν είναι βέβαιος ότι θα συλληφθεί, ότι θα φάει το ξύλο της αρκούδας, ότι θα