Παύλε, ο μπαμπάς τα ΄χει παίξει! Μιλάει στην καρδιά του!
Αποστολία Δρατζίδη
Κάθε εκφώνημα συντίθεται σαν να προσδοκά τη συνάντηση μιας απάντησης.
Μιχαήλ Μπαχτίν
Δεν χαϊδεύω το βυζί μου, Τασούλα! Την καρδιά μου χαϊδεύω.
Αθανάσιος Τριανταφυλλιά Δρατζίδης
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σ΄ αγαπάω, καρδούλα μου, λέω συχνά στην καρδιά μου και τη χαϊδεύω τρυφερά. Κι εγώ σ΄ αγαπάω, μου λέει αλλά την ακούω μόνο εγώ, κανένας άλλος, καμία άλλη. Τα λέμε συχνά. Σε κούρασα σήμερα, καρδούλα μου! Με κούρασες, τι μ΄έκανες; μου απαντάει. Όταν μιλάω μαζί της είναι σαν να μιλάω με τον Θεό. Εφόσον μιλάμε στον Θεό, όταν προσευχόμαστε, όταν παρακαλάμε δηλαδή, ο Θεός μας ακούει, και μας μιλάει, φυσικά, αφού κάθε εκφώνημα συντίθεται σαν να προσδοκά τη συνάντηση μιας απάντησης. Κάθε προσευχόμενος ακούει τον Θεό μόνο που δεν το ξέρει. Αλλά τον ακούει. Δεν θέλει να το ξέρει, δεν θέλει να ακούει τη σιωπή του Θεού – γιατί και με τη σιωπή οι άνθρωποι επικοινωνούν. Εάν μου τη πέσει κάποιος, εγώ θα σιωπήσω, εάν έχω τη φωλιά μου λερωμένη. Η απάντηση λοιπόν που προσδοκά το εκφώνημα καμιά φορά, να μην πω πολύ συχνά, είναι η σιωπή. Πολύ συχνά οι άνθρωποι επικοινωνούν σιωπηλοί, παντελώς σιωπηλοί – και μετά βγαίνουν τα μαχαίρια.
ΓΙΑΤΙ βγαίνουν τα μαχαίρια σε αυτή την περίπτωση;