1. Πότε θα μού τη δώσει καμιά μέρα και θα γράψω μια σύντομη Συμβολή στην Κατανόηση της Ιστορίας της Δυτικής Επιστήμης ούτε κι εγώ ξέρω. Θα είναι χειμώνας. Το ότι θα μεταφραστεί σε 68, μπορεί και 69, γλώσσες το σημειώνω μόνο και μόνο για να ταΐσω το αχόρταγο Τέρας της Μεγαλομανίας. Εκθέτω την κεντρική ιδέα του πονήματος. Το δε σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στους/στις ζωγράφους γιατί θα παραθέσω μια καινοφανή θεωρία για την επινόηση της προοπτικής.
2. Το πυρηνικό περιεχόμενο της Επιστήμης του δυτικού Κυρίου είναι η επιθυμία της διαρκούς αύξησης της Ισχύος έναντι της Φύσης, άρα και των Υποτελών. Οι πρώτοι που εξέφρασαν αυτή την επιθυμία ήταν οι πλούσιοι και ισχυροί γαιοκτήμονες δουλοκτήτες της αρχαϊκής εποχής στην Ελλάδα (750-450 π. Χ.), επιθυμία που έχει καταγραφεί συγκλονιστικά στην Ιλιάδα, το Κείμενο του Κυρίου ημών.
3. Η επιθυμία αυτή πηγάζει από αδυναμία, από έλλειψη – από την αναπόφευκτη Ήττα με άλλα λόγια. Ήττα στο πεδίο της μάχης και της ζωής: ο Θάνατος. Πολύ εύλογα θα συμπεράνουμε ότι η διαρκής αύξηση της Ισχύος θα έχει ένα όριο, το οποίο θα είναι ένας σκοπός – ο εξοβελισμός της Ήττας, του Θανάτου. Άρα, το τέλος αυτής της διαδικασίας θα είναι η επίτευξη της Σωματικής Αθανασίας.