1. Τώρα, μετά από έξι αιώνες του καπιταλισμού σε ολόκληρο τον πλανήτη, τώρα μπορούμε να διακρίνουμε δύο τάσεις άνισης ισχύος γι΄αυτό το χρονικό διάστημα.
2. Η ισχυρή τάση ήταν η τάση της επέκτασης του καπιταλισμού. Ήταν τόσο ισχυρή που ακόμα και τα προβλήματα και οι δυσχέρειες που προκαλούνταν σε τελική ανάλυση ενίσχυαν την τάση παρά την αποδυνάμωναν (οικονομικές κρίσεις, εργατικές διεκδικήσεις, κτλ). Το αποτέλεσμα της τάσης: για πρώτη φορά ένας τρόπος παραγωγής, αρπαγής, καταστροφής και εξόντωσης γίνεται παγκόσμια αυτοκρατορία.
3. Η λιγότερο ισχυρή τάση ήταν η τάση αντίδρασης στην επέκταση του καπιταλισμού από τους Υποτελείς Παραγωγούς, η οποία εμφανίζεται διχασμένη, άρα περαιτέρω αποδυναμωμένη: από τη μια η τάση κατάργησης του καπιταλισμού με τη χρήση των όπλων, η επαναστατική τάση (φόνοι καπιταλιστών ή Υπηρετών τους, ανατινάξεις κτηρίων, ένοπλες εξεγέρσεις κτλ.) και από την άλλη η τάση αντιμετώπισης των αρνητικών συνεπειών του καπιταλισμού, η τάση της μεταρρύθμισης, μέσω του Κοινοβουλίου ή χωρίς αυτό.