Τα πρώτα γινωμένα βερίκοκα έπεσαν στο κεφάλι μου, στα μακριά κατάξανθα, σιταρένια μαλλιά μου, στολισμένα με κροταφιαίους βοστρύχους, τον Ιούνιο του 1986, στο Μούλκι Κορινθίας. Μαζεύαμε βερίκοκα, κοιμόμασταν στο προαύλιο της εκκλησίας, φρικιά από όλη την Ελλάδα, άνεργοι εργάτες, πρεζάκια, φοιτητές για χαρτζιλίκι, άλλοι που είχαν εγκαταλείψει τις σπουδές τους. Εγώ είχα εγκαταλείψει σπίτι, γυναίκα, παιδί, Πανεπιστήμιο, δουλειά – δίδασκα σε Φροντιστήριο – πατέρα, μάνα, αδερφό, φίλους – τα πάντα και τους πάντες. Τόσο δυστυχισμένος ήμουν.