φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Η απαγωγή του πολιτικού ηγέτη Μαδούρο από τον αμερικάνικο στρατό είναι μια καλή αφορμή να διερευνήσουμε το ζήτημα της σχέσης του δυτικού πολιτισμού με την αρπαγή ανθρώπων – πλήθους και μεμονωμένων προσώπων – και να δούμε την παγκόσμια ιστορία υπό το πρίσμα της αρπαγής (απαγωγής). Και να φέρουμε στο προσκήνιο δύο ζητήματα , τα οποία δεν έχουν προσεχθεί και εξεταστεί όσο το επιβάλλει η σπουδαιότητα τους: αφενός το ζήτημα της καλυμμένης αρπαγής (απαγωγής) ανθρώπων – φυλακή, αναμορφωτήριο, ψυχιατρείο, σχολείο, γηροκομείο, νοσοκομείο, εργοστάσιο – και αφετέρου το ζήτημα της κοινωνικής αιχμαλωσίας – της πολιτισμικής απαγωγής.
ΣΕ κανέναν άλλον πολιτισμό η αρπαγή ανθρώπων, πλήθους και προσώπων, δεν ήταν τόσο διαδεδομένη και αποδεκτή, εν πολλοίς, πρακτική όσο στον δυτικό πολιτισμό: τόσο η γένεση του δυτικού πολιτισμού (750-500 π. Χ. στην αρχαϊκή Ελλάδα) όσο και η υπερχιλιετής ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, βασίστηκαν στην αρπαγή εφήβων, νέων και γυναικών (δούλοι), η αρπαγή γυναικών ήταν μια συνηθισμένη πρακτική για πολλές χιλιετίες (είναι άγνωστος ο αριθμός των γυναικών που απήγαγε ο Ζεύς, μεταξύ των οποίων και την ασιάτισσα Ευρώπη), ενώ η απαγωγή ανθρώπων για ανταλλαγή με λύτρα μαρτυρείται ήδη στην Ιλιάδα και ασκείται συχνά στις μέρες μας. Η απαγωγή πολιτικών ηγετών είναι ένα νεωτερικό, καπιταλιστικό φαινόμενο – θα ασχοληθούμε με αυτό εν καιρώ, αφού περιγράψουμε πρώτα αδρομερώς την γενική εικόνα.
ΜΕΧΡΙ το 5.000 π. Χ. η αρπαγή ανθρώπων ήταν άγνωστη: δεν υπήρχε λόγος, δεν υπήρχε ανάγκη αρπαγής ανθρώπων ούτε στις τροφοσυλλεκτικές -κυνηγητικές κοινωνίες ούτε στις πρώιμες αυτόνομες αγροτικές νεολιθικές κοινότητες (10.000-3.000