φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΤΟ 1300 μ. Χ. και το 1945 τέμνουν τον ιστορικό χρόνο του δυτικού πολιτισμού και τον διακρίνουν σε τρεις εποχές. Εμείς ζούμε την τρίτη εποχή,την εποχή των αδιεξόδων και των διλημμάτων. Ποια είναι αυτά τα αδιέξοδα και τα διλήμματα; Θα τα δούμε, παρακάτω. Με ποιο κριτήριο όμως επιλέγουμε αυτές τις δύο χρονολογίες; Θα το επισημάνουμε, εαν απαντήσουμε στο κρίσιμο και θεμελιώδες ερώτημα: Τι το ξεχωριστό, τι το ιδιαίτερο έγινε το 1300 και το 1945;
Η πρώτη εποχή του δυτικού πολιτισμού άρχισε με τη γένεσή του, κατά την αρχαϊκή εποχή της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας (750-500 π. Χ.), κατά συνέπεια, η κοινωνία αυτή ήταν η πρώτη δυτική κοινωνία, και έληξε το 1300 μ. Χ., πάνω κάτω – η χρονολογία αυτή είναι συμβατική. Διήρκεσε 2.000 χρόνια. Εκείνα τα χρόνια, εμφανίστηκαν στη δυτική Ευρώπη τα πρώτα πυροβόλα όπλα και τα πρώτα μηχανικά ρολόγια, εμφανίστηκαν δηλαδή οι πρώτες μηχανές, οι πρώτοι κινητήρες, που λειτουργούσαν χωρίς ανθρώπινη ή ζωική ενέργεια. Οι επινοήσεις αυτές ήταν εκπλήρωση επιθυμιών που είχαν διατυπωθεί κατά την πρώτη εποχή του δυτικού πολιτισμού, την εποχή της διατύπωσης της επιθυμιών αύξησης της ισχύος έναντι της φύσης και των αντιπάλων – εξωτερικών και εσωτερικών. Από το 1300 μ. Χ. και μέχρι το 1945 εκπληρωθηκαν όλες οι επιθυμίες, που είχαν διατυπωθεί κυρίως στην Ιλιάδα, αλλά και μετά το 1300 μ. Χ. – εκτός από μία. Φωτογραφία, τηλέγραφος, αυτοκίνητο, αεροπλάνο, υποβρύχιο, τηλέφωνο, τηλεόραση και άλλα πολλά. Η εποχή αυτή είναι η εποχή της γένεσης του θεού, όχι του Θεού – προς Θεού! Διήρκεσε 650 χρόνια. Η εκπλήρωση των επιθυμιών συνεχίστηκε και μετά το 1945 και θα συνεχιστεί, η χρονολογία όμως αυτή σηματοδοτεί την έναρξη μιας ιδιαίτερης εποχής – της εποχής των αδιεξόδων και των διλημμάτων. Τι έγινε το 1945 – στις 6 και 9 Αυγούστου;
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ πολύ καλά τι έγινε – χρησιμοποιήθηκαν δύο ατομικές βόμβες, δύο μεγάλες πόλεις καταστράφηκαν με ένα βλήμα η κάθε μια και εξοντώθηκε ακαριαία η πλειονότητα του πληθυσμού τους. Λίγα χρόνια αργότερα, κατασκευάστηκαν ακόμα πιο καταστροφικά και εξοντωτικά βλήματα- οι θερμοπυρηνικές βόμβες. Η κατασκευή των πυρηνικών όπλων ήταν η κατάληξη μιας διαδικασίας κατασκευής ολοένα και καταστρεπτικότερων ολοένα και φονικότερων όπλων, που εκκίνησε το 1300 μ. Χ. Τη στιγμή αυτή εγείρονται δύο κρίσιμα και θεμελιώδη ερωτήματα: Η διαδικασία αυτή θα συνεχιστεί; Θα μπορέσουμε να κατασκευάσουμε ακόμα πιο κατατρεπτικά και φονικά όπλα; Το δεύτερο: θα τα χρησιμοποιήσουμε ή όχι;
ΤΟ πρώτο ερώτημα καταγράφει το αδιέξοδο. Σε αυτόν τον τομέα, τέλος η πρόοδος, πάπαλα. Θα ήταν πρόοδος η εκκίνηση μιας διαδικασίας καταστροφής τους; Τι λέτε; Θα ήταν πρόοδος η αλλαγή του προσήμου της προόδου – από θετικό να γίνει αρνητικό; Το δεύτερο ερώτημα καταγράφει το δίλημμα: να τα χρησιμοποιήσουμε ή όχι; Εάν τα χρησιμοποιήσουμε, όλα, σε ένα παγκόσμιο πόλεμο με χρήση πυρηνικών όπλων, πιθανότατα να μην μείνει άνθρωπος ζωντανός πάνω στη Γη ούτε για δείγμα. Εάν δεν τα χρησιμοποιήσουμε, γιατί συνεχίζουμε να τα κατασκευάζουμε; Θα τα κάνουμε περιδέραια και θα τα κρεμάσουμε στο λαιμό μας;
ΚΑΘΕ εκπλήρωση επιθυμίας, διατυπωμένη πριν ή μετά το 1300, πριν ή μετά το 1945, μας οδηγεί σε αδιέξοδο και σε δίλημμα. Όλες μαζί, σε αδιέξοδα και διλήμματα. Κι αυτό διότι οι ακούσιες συνέπειές τους καταστρέφουν τη ζωή και την κοινωνία. Ωραίο το αυτοκίνητο αλλά οι συνέπειες της χρήσης του ολέθριες! Ωραίο το τηλέφωνο αλλά οι συνέπειες του ολέθριες! Πολύ ωραία τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά καταστρέφουν την κοινωνία! Πολύ ωραία η τεχνητή νοημοσύνη αλλά μόνο νοημοσύνη δεν είναι – κι αυτή που είναι θα έχει ολέθριες ακούσιες συνέπειες. Οι επιθυμίες μας είναι εκούσιες και συνειδητές, η εκπλήρωσή τους εκούσια και συνειδητή, οι συνέπειές τους όμως ακούσιες, μη αναμενόμενες και καταστροφικές! Πώς γίνεται αυτό; Πώς να κατανοήσουμε αυτή την αντίφαση; Μήπως κάτι δεν πάει καλά με τις επιθυμίες μας; Οφείλω μια απάντηση. Θα την καταβάλω.
ΤΟ 1945, συμβατική χρονολογία και αυτή, άρχισε η τρίτη εποχή του δυτικού πολιτισμού, η εποχή των αδιεξόδων και των διλημμάτων, που προκαλούνται από την εκπλήρωση των επιθυμιών. Άρχισε η εποχή της παρακμής και της αποδιοργάνωσης, της αποσύνθεσης (όχι με την βιολογική σημασία του όρου), της απο-σύνθεσης. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο θα διαρκέσει και ποια θα είναι η έκβασή της. Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, και δεν μας επιτρέπεται να το αποκλείσουμε, είναι η εξαφάνιση του ανθρώπου του σοφού. Μετά από έναν αιώνα, μετά από δύο – ποιος ξέρει; Υπάρχει όμως μια επιθυμία που δεν έχει ακόμα εκπληρωθεί – και δεν πρόκειται ποτέ να ολοκληρωθεί. Εκφράζονται κάποιες σκέψεις, φαντασιώσεις είναι, ότι το υψηλότατο επίπεδο της επιστήμης και της τεχνικής θα επιτρέψει την εκπλήρωσή της – πρόκειται για την επιθυμία της σωματικής αθανασίας. Εάν εκπληρωθεί αυτή η επιθυμία, ο δυτικός Κύριος θα γίνει Θεός, δεν θα είναι πια θεός – ισχυρός που πεθαίνει, και άρα ηττάται, αφού ο θάνατος εκλαμβάνεται ως ήττα, ως πανωλεθρία, ως ολική απώλεια. Δεν θα εκπληρωθεί όμως και ο δυτικός Κύριος θα συνεχίσει να πεθαίνει – και όσο θα πεθαίνει, ο Θεός, η φαντασιακή και φαντασιωσική εκπλήρωση της επιθυμίας του για σωματική αθανασία, θα είναι ζωντανός. Το αδιέξοδο αυτό θα συμπέσει χρονικά με τα αδιέξοδα, με τις ακούσιες ολέθριες συνέπειες, των άλλων επιθυμιών που έχουν ήδη εκπληρωθεί.
ΥΠΑΡΧΕΙ άραγε το ενδεχόμενο να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος ο σοφός των δυτικών κοινωνιών τα αδιέξοδα και τα διλήμματα που προκαλεί η εκπλήρωση των επιθυμιών; Ασφαλώς και υπάρχει κι ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού το έχει συνειδητοποιήσει: γίνεται μεν μεγαλύτερο αλλά δεν είναι η πλειονότητα. Η πλειονότητα του πληθυσμού, οι επιστήμονες, οι πολιτικοί,οι ειδικοί της τεχνολογίας προχωρούν ακάθεκτοι: η επιστήμη και η τεχνική, και τα δυο μαζί (τεχνολογία) θα αντιμετωπίσει όλα τα αδιέξοδα και θα άρει όλα τα αδιέξοδα και τις ακούσιες συνέπειες που προκαλεί η εκπλήρωση των επιθυμιών. Είναι δέσμιοι μιας πολιτισμικής παράδοσης την οποία δεν θέλουν και δεν μπορούν να εξοβελίσουν. Και όσο θα προχωρούν ακάθεκτοι, έμπλεοι ελπίδων, προσδοκιών και φιλοδοξιών, τόσο πιο πολύ θα πολλαπλασιάζονται και θα επιδεινώνονται τα αδιέξοδα και τα διλήμματα, τόσο πιο πολύ θα επιταχύνεται και θα κλιμακώνεται η διαδικασία της αυτοκαταστροφής. Και τόσο πιο πολύ θα οξύνεται η σύγκρουση μεταξύ των αντιπάλων κοινωνικών στρατοπέδων. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν με τις επιθυμίες μας; Γιατί προκαλούν πάντα και όλες ακούσιες ολέθριες συνέπειες;
ΟΙ επιθυμίες του δυτικού πολιτισμού, του δυτικού Κυρίου, τις οποίες υιοθέτησαν και συνεχίζουν να υιοθετούν οι υποτελείς (μίμηση του Κυρίου), είναι επιθυμίες αύξησης της ισχύος έναντι της φύσης και έναντι των αντιπάλων – των εξωτερικών (πολέμιοι) και των εσωτερικών (εχθροί). Η αύξηση της ισχύος δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με την κατάργηση της εξάρτησης από τη φύση και από την κοινωνία. Μπορεί όμως ο άνθρωπος ο σοφός να καταργήσει την εξάρτηση από τη φύση και την κοινωνία; Είναι αδύνατον. Όλες οι ολέθριες συνέπειες, τα αδιέξοδα και τα διλήμματα που έχουν προκληθεί, και θα προκληθούν, είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας κατάργησης της εξάρτησης από τη φύση και από την κοινωνία. Εάν δεν εξοβελιστεί αυτή η πολιτισμική παράδοση, ποιμενικής-πολεμικής προέλευσης, το μέλλον του ανθρώπου του σοφού θα είναι ζοφερό.