φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΘΑ ασχοληθούμε σήμερα με την Ονομαστική των ονομάτων της αρχαίας ελληνικής γλώσσας: θα διαβάσετε κάποια πράγματα και θα απορήσετε, θα αναρωτηθείτε, μα τι λέει ο άνθρωπος; Θα διατυπώσω κάποια ερωτήματα, στα οποία θα πρέπει να απαντήσετε – εάν δεν γνωρίζετε τις απαντήσεις, δεν πειράζει. Εάν όμως τις γνωρίζετε θα παρουσιαστεί μια ευκαιρία πρώτης τάξης να τις ξανασκεφτείτε. Αρχίζω λοιπόν και ερωτώ: Τι εννοείτε όταν λέτε “αρχαία ελληνική γλώσσα”; Υπήρχε αρχαία ελληνική γλώσσα; Θα εξοργιστείτε ασφαλώς και με το δίκιο σας. Θα ρωτήσω και πάλι: υπήρχαν ομιλητές που μιλούσαν την αρχαία ελληνική γλώσσα; Μα και βέβαια υπήρχαν – οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν την αρχαία ελληνική γλώσσα. Η διαπίστωση αυτή είναι ταυτόσημη με την αντίστοιχη, οι Νεοέλληνες μιλούν τη Νεοελληνική γλώσσα; Όχι, κατά κανένα τρόπο! Οι αρχαίοι Έλληνες δεν μιλούσαν κάποια αρχαία ελληνική γλώσσα, μιλούσαν κάποια διάλεκτο – και ήταν πολλές, δεκάδες. Κατά συνέπεια, όταν λέμε αρχαία ελληνική γλώσσα εννοούμε το σύνολο των διαλέκτων που μιλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Θα μπορούσε όμως να εννοούμε και κάτι άλλο. Θα μπορούσαμε να ταυτίσουμε την αρχαία ελληνική γλώσσα με την αττική διάλεκτο, αυτή που διδασκόμαστε στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο. Κι αυτό κάνουμε, αυτό έχουμε μάθει να κάνουμε. Τι μας ωθεί να κάνουμε αυτή την ταύτιση; Η γλωσσική αλλαγή: από την αττική διάλεκτο προήλθε η Κοινή της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής, από την οποία στη συνέχεια προήλθε η Νέα Ελληνική.