φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ο Ι ενδείξεις της αναζωπύρωσης του κοινωνικού πολέμου στα χρόνια που έρχονται, τα οποία αρχίζουν από αύριο, σαφής έκφραση των αδιεξόδων του δυτικού καπιταλισμού, και του δυτικού πολιτισμού, και της επιδείνωσης των πολλών και οξυμένων παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων, μας παρωθεί να σκεφτούμε κάποια πράγματα σχετικά με τα κομβικά ζητήματα που αφορούν την διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου τόσο από τους Κυρίους μας όσο και από εμάς. Γνωρίζετε ότι α π ε χ θ ά ν ο μ α ι μ ε τ ά β δ ε λ υ γ μ ί α ς μια στάση ζωής, που, δυστυχώς, χαρακτηρίζει την ιστορική και νεκροζώντανη Αριστερά, που δέχεται, ρητά ή άρρητα, ότι κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα συζητάμε. Ο τίτλος του σημερινού κειμένου καταγράφει με σαφήνεια ένα από αυτά τα πράγματα. Ο οποίος όμως εγείρει ένα κρίσιμο και θεμελιώδες σύνθετο ερώτημα: Εάν εμάς δεν μας φοβούνται, αυτό σημαίνει ότι έπαψαν να φοβούνται; Και αν φοβούνται, τι φοβούνται;