φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα – υγεία και χαρά!

Χαίρομαι που αρχίζω να γράφω και πάλι, χαίρομαι που θα τα ξαναπούμε. Είμαι γερός και χαρούμενος· είμαι γερός γιατί είμαι χαρούμενος, είμαι χαρούμενος γιατί είμαι γερός. Δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στην υγεία αλλά όχι στη χαρά. Ρωτάμε, ‘είσαι καλά;’  αλλά δε ρωτάμε ‘είσαι χαρούμενος;’  εκφράζοντας έτσι τη προτεραιότητα της υγείας έναντι της χαράς. Είναι δυνατόν όμως να υπάρχει υγεία χωρίς χαρά;  Όχι, δεν είναι! Η πρόκριση της υγείας έναντι της χαράς είναι ίδιο χαρακτηριστικό της Υποτέλειας, της δουλοφροσύνης, της δουλοπρέπειας. Οι Υποτελείς οφείλουν να είναι υγιείς, για να δουλεύουν για τον Κύριο,  όπως τα μοσχάρια στον σταύλο αλλά είναι δυνατόν να είναι χαρούμενοι ως Υποτελείς; Δε νομίζω, μόνο χαζοχαρούμενοι μπορεί να είναι: η γενικευμένη κατήφεια δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο αποικισμός της ψυχής μας από την Υποτέλεια. Ο Κύριος χαίρεται όταν υποφέρουμε και υποφέρει όταν χαιρόμαστε. Χαίρεται όταν μας διατάζει διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι υποφέρουμε όταν ακούμε τις διαταγές του. Μας διατάζει μάλιστα να είμαστε ευτυχισμένοι!  Κι εμείς προσπαθούμε και αγωνιούμε αλλά το μόνο που κάνουμε είναι μια τρύπα στο νερό. Κατά συνέπεια, όποιος είναι χαρούμενος είναι ύποπτος ανυπακοής : ή δεν είναι Υποτελής ή θέλει με πάθος να μην είναι Υποτελής. Τἰ μας απομένει; Μόνο η χαρά της επανάστασης: της αλλαγής του τρόπου σκέψης και της γενίκευσης της συμβίωσης, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης – πηγή της χαράς δεν μπορεί να είναι η ομαδική μαλακία της εξέγερσης! Πλησιάζει ο καιρός που θα αντιληφθούμε ότι μόνο η επανάσταση μπορεί να μας χαρίσει υγεία και χαρά –  μόνο η επανάσταση είναι το αντικαρκινικό, το αντικαταθλιπτικό, το αντιγηραντικό, το αντιαγχωτικό, το ευφορικό, το καυλωτικό φάρμακο.

     Στις ευρωεκλογές, στις 25  Μαΐου,  δεν θα πάω να ψηφίσω – στις βουλευτικές, όποτε γίνουν,  θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ: όσο πιο πολλές ψήφους πάρει τόσο πιο γρήγορα θα διασπαστεί και θα διαλυθεί – η διάλυση της ιστορικής Αριστεράς είναι ένας από τους τρεις σκοπούς της ζωής που μου απομένει – 0ι άλλοι δύο: η κατάργηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και το γκρέμισμα του ΟΑΚΑ. Μάλλον, μάλλον είμαι βέβαιος, εάν δεν ψοφήσω αύριο και ζήσω μερικά χρόνια ακόμα,  μόνο τον πρώτο θα δω να εκπληρώνεται. Για τη μέρα εκείνη, τη μέρα των ευρωεκλογών,  έχουμε αποφασίσει με φίλους και φίλες βόλτα στο βουνό. Θα περπατήσουμε, θα ψήσουμε, θα φάμε, θα πιούμε, θα τα πούμε. Θα είμαστε κάποιοι, κάποιες  από τα εκατοντάδες εκατομμύρια των ψηφοφόρων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Η αποχή θα ξεπεράσει το 70%, μπορεί και το 75%!, με το μικρότερο ποσοστό να εμφανίζεται στην Ελλάδα – πάνω από το 55 – 60%. Μιας και θεωρώ αυτή τη συμπεριφορά άκρως επαναστατική, άρα τη συμμετοχή της ιστορικής Αριστεράς άκρως αντεπαναστατική, θα ήθελα σήμερα να εξηγήσω γιατί κατά τη γνώμη μου η αποχή είναι μια επαναστατική πράξη (και η συμμετοχή μια αντεπαναστατική πράξη), να διατυπώσω κάποιες σκέψεις για την επαναστατικότητα και να φέρω στο προσκήνιο την έννοια της κοινωνικής αδιαφορίας, έννοια που εκφράζει μια στάση ζωής που παρατηρείται κατά τη διάρκεια της συρρἰκνωσης  και της αποσύνθεσης ενός τρόπου παραγωγής. Η κοινωνική αδιαφορία υπήρξε κατά την περίοδο της αποσύνθεσης και του δουλοκτητικού και του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής –  υπάρχει και θα γενικευτεί και κατά τη διάρκεια της αποσύνθεσης και συρρίκνωσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Εννοείται ότι ένα από τα αντικείμενα μελετών και ερευνών της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών θα είναι και το φαινόμενο της κοινωνικής αδιαφορίας – η οποία παραπέμπει στη φυγή κι όχι στην πάλη.

   Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν εάν και η ιστορική Αριστερά προέκρινε την αποχή και τασσόταν αναφανδόν και κατηγορηματικά υπέρ αυτής – δεν θα παραλείψω να αναρωτηθώ όχι μόνο γιατί δεν το κάνει αλλά και γιατί είναι τόσο καθυστερημένη πνευματικά, πολιτισμικά και πολιτικά έναντι της πλειονότητας των ψηφοφόρων που δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Μπορούμε να φανταστούμε τι θα γινόταν εάν απέσχε και η ιστορική Αριστερά: το ποσοστό θα άγγιζε το 85-90%! Ναι, θα μου πείτε, αλλά το

Continue reading →

https://www.badarts.gr/2011/02/%ce%bc%ce%b9%cf%83%ce%b8%cf%8c%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%8c%ce%bb%ce%b5%cf%82/comment-page-1/#comment-2355

  

Continue reading →

    φίλες και φίλοι, καλημέρα

    Η επιλεκτική καταναλωτική αποχή είναι ένα ισχυρότατο όπλο (ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου)  στα χέρια των Υποτελών Παραγωγών: εάν είναι καθολική, μπορεί να σταματήσει την παραγωγή ενός εμπορεύματος. ΄Η κατανάλωση’, γράφει ο Κάρολος στα Grundrisse (Στοχαστής, μετ. Διονύσης Διβάρης, Τόμος Α, σελ. 59), ‘παράγει την παραγωγή διπλά 1) γιατί μόνο στην κατανάλωση το προϊόν γίνεται πραγματικό προϊόν. . . 2) Γιατί η κατανάλωση δημιουργεί την ανάγκη για νέα παραγωγή . . .’

   Η επιλεκτική καταναλωτική αποχή είναι ένα όπλο που όσο περισσότεροι και περισσότερες το χρησιμοποιούν, τόσο πιο ισχυρό και αποτελεσματικό και αποδοτικό είναι και γίνεται. Είναι ένα όπλο που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν όλοι και όλες, παιδιά, έφηβοι, έγκυες, ασθενείς, γέροι, νέοι. Είναι ένα όπλο αόρατο: δεν φαίνεται, δεν αποθηκεύεται, δεν χρειάζεται συντήρηση, δεν χρειάζεται να το αγοράσεις, ούτε σφαίρες χρειάζεσαι. Ως άυλο και άορατο όπλο, την επιλεκτική καταναλωτική απουσία δεν μπορεί ο Κύριος να την αρπάξει από τα χέρια μας και να μας επιβάλει την κατανάλωση. Δεν μπορεί να σου βάλει το πιστόλι στον κρόταφο και να σε προστάξει ‘αγόρασε το Πρώτο Θέμα’ .

    Εδώ στην Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών αναζητούμε να βρούμε όπλα, τρόπους διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου,  που α) ο Κύριος δεν μπορεί να καταστείλει, δεν διαθέτει ένα ισχυρότερο όπλο, β) μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν όλες και όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας και γ) η ισχύη τους και η αποτελεσματικότητά τους εξαρτάται από τον αριθμό των χρηστών -πολεμιστών. Στον αντίποδα αυτής της προβληματικής βρίσκεται η βόμβα μολότοφ: ο Κύριος μπορεί να την καταστείλει γιατί διαθέτει ισχυρότερα όπλα· δεν μπορούν  να την χρησιμοποιήσουν όλοι και όλες· με βάση τα δύο προηγούμενα, η ισχύη της και η αποτελεσματικότητά της είναι αμελητέα – παντελώς αμελητέα. Χρησιμοποιώντας τη μολότοφ (ή το καλάζνικοφ, κτλ.) δεν κάνεις τίποτα άλλο από τα μιμείσαι τον Κύριο: μιμείσαι και αντιγράφεις τον τρόπο με τον οποίο πολεμά ο Κύριος: όσο γίνεται με λιγότερους, όσο γίνεται με πιο καταστρεπτικά και εξοντωτικά όπλα.

    Όταν πολεμάς όπως πολεμάει ο Κύριος, γίνεσαι Κύριος, είσαι Κύριος.

Continue reading →

   φίλες και φίλοι, καλημέρες

   Πέρασαν τρισήμισι χρόνια, από τον Μάιο του 2010,  από τότε που άρχισε η σφοδρή, αδίστακτη και ανηλεής και ανοικτίρμων   επίθεση του Κυρίου ημών καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος εναντίον των Υποτελών Παραγωγών και των αυταπασχολούμενων, των μικροαστικών και μεσοαστικών στρωμάτων. Η επίθεση ήταν μια ριπή αλλεπάλληλών νικών. Τον σκοπό της επίθεσης τον έχουμε αναλύσει πολλές φορές αλλά μιας και συχνάζουν στη Κακιά Σχολή νέες φίλες και νέοι φίλοι θα τον εκθέσω άλλη μια φορά επιγραμματικά. Μέσω της λιτότητας, της περικοπής μισθών, συντάξεων και επιδομάτων, μέσω της φορολογίας , μέσω των απολύσεων κρατικών υπαλλήλων και μέσω των αποκρατικοποιήσεων επιχειρείται ο περιορισμός των κρατικών δαπανών για την αντιμετώπιση του κρατικού χρέους, η συρρίκνωση του Κράτους και κυρίως η καταστροφή των αδύναμων κεφαλαίων, των επιχειρήσεων των αυταπασχολουμένων, των πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων παραγωγικών, μεταποιητικών και εμπορικών επιχειρήσεων. Γιατί να καταστραφούν τα αδύναμα κεφάλαια; Μα για να ενισχυθεί η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων: ό,τι θα καταναλώνουμε, θα το παράγουν οι ελληνικές και ξένες μεγάλες εξαγωγικές παραγωγικές μονάδες και επιχειρήσεις.

   Η συνταγή αυτή είναι πάρα πολύ σωστή, από τη σκοπιά του Κυρίου ασφαλώς,  αφού είναι αποδοτική και αποτελεσματική – η κερδοφορία ενισχύεται. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: η ανεργία. Όταν θα ολοκληρωθεί η διαδικασία της εκκαθάρισης των αδύναμων κεφαλαίων, μέχρι το 2021-2, η πραγματική ανεργία θα αγγίζει  το 40%. Κάποιοι θεωρούν ότι θα υπάρξει ανάκαμψη και ανάπτυξη και θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Θα δημιουργηθούν 1.5 εκ. θέσεις εργασίας για να περιοριστεί η ανεργία στο 10%; 1,5 εκ. θέσεις εργασίας είναι 1500 εργοστάσια των 1.000 εργατών· ή 3.000 εργοστάσια των 500 εργατών· ή 6.000 εργοστάσια  των 250 εργατών. Σε ποιόν άλλον τομέα της παραγωγής θα μπορούσε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας; Στη γεωργία, όπου συγκεντρώνεται η γη σε λίγα χέρια; Ή στον τουρισμό;

   Τώρα, τρισήμισι χρόνια μετά την έναρξη της ομοβροντίας, οφείλουμε να διατυπώσουμε το ερώτημα: γνώριζε ο Κύριος ότι θα νικήσει, ότι οι σφοδρές και αλλεπάλληλες επιθέσεις Του δεν θα αποκρουστούν; Θα ήταν ολέθριο σφάλμα να μην διατυπώσουμε και το παρακάτω ερώτημα: γνώριζαν οι Υποτελείς Παραγωγοί, οι αυταπασχολούμενοι, οι μικροαστοί και οι μεσοαστοί ότι ο Κύριος θα νικήσει, ότι δεν θα μπορέσουν να αποκρούσουν τις ανηλεείς επιθέσεις του Κυρίου;

Continue reading →