Ξημερώνει, σε καμιά ώρα θα πάνε τα παιδιά στο σχολείο, προλαβαίνω να γράψω κάτι ακόμα. Θα ήθελα να στρέψω τη προσοχή μου σε ένα σχόλιο του Βοκάκιου πάνω στο τρόπο εξάλειψης και αποτροπής επανεμφάνισης των προνομίων της εξουσίας και συγκεκριμένα της εξουσίας του συντονιστή μιας ομάδας, και να δείξω πόσο καθυστερημένη στο ζήτημα αυτό είναι η ιστορική Αριστερά σε σύγκριση με τους αστούς του ύστερου Μεσαίωνα.
Διαβάζουμε το εν λόγω σχόλιο στο Δεκαήμερο του Βοκάκιου. Λίγα λόγια για να κατατοπιστούμε. Το 1348, μας λέει ο Βοκάκιος (1313-1375) στη αρχή της πρώτης μέρας του Δεκαήμερου, χίμηξε πάνω στη Φλωρεντία άγρια η θανατερή επιδημία, η πανούκλα. Εφτά νέες και τρεις νέοι αποφασίζουν να φύγουν από τη Φλωρεντία για να προστατευθούν και πάνε να ζήσουν σε μια έπαυλη για δέκα μέρες. Φτάνουν λοιπόν εκεί και κάποια στιγμή μία από τις γυναίκες λέει: ‘Θα ζήσουμε ξέγνοιαστα. Αυτή, άλλωστε, είναι και η μόνη αιτία που φύγαμε μακριά από τη θλίψη της Φλωρεντίας. . . Και όσο στοχάζομαι πάνω στο μέσον που χρειάζεται για να κρατήσει η χαρά μας, βρίσκω πως είναι ανάγκη να διαλέξουμε ανάμεσά μας έναν υπεύθυνο, που να τον υπακούμε και να τον τιμάμε σαν αρχηγό, κι αυτός να ΄χει για μοναδική του σκέψη πως να περνάμε ευχάριστα τον καιρό μας. Από την άλλη, όποιος θα χαίρεται τη γλύκα της αρχηγίας, οφείλει να σηκώνει και το βάρος για τις φροντίδες. Ας μην έχουμε δυο μέτρα και δυο σταθμά, και κανένας να μη νιώσει την πίκρα πως παραμερίζεται. Κατά τη γνώμη μου, καθένας από μας πρέπει να αναλάβει για μια μέρα τις σκοτούρες και τη τιμή. Τον πρώτο αρχηγό θα τον εκλέξουμε με ψηφοφορία. Για τους επόμενους, ο κάθε άρχοντας μιας μέρας θα είναι ελεύθερος να διαλέξει το διάδοχό του, σαν θα σιμώνει η ώρα του εσπερινού’.
Θα ήθελα σήμερα να κάνω μια ανακεφαλαίωση και να εκθέσω συνοπτικά και απλά τους τρεις λόγους που ο κόσμος της εργασίας έχει γυρίσει την πλάτη στην Αριστερά. Θεωρώ ότι εάν δεν δώσουμε μια σωστή απάντηση σε αυτό το ερώτημα, η ιστορική Αριστερά, εάν δεν αποχωρήσει οριστικά και αμετάκλητα από το πολιτικό προσκήνιο, θα φυτοζωεί παρακολουθώντας τις εξελίξεις, χωρίς καν να μπορεί να διατηρεί τα ποοστά που έχει εδώ και τριανταπέντε χρόνια! (10-12%). Η ιστορική Αριστερά θεωρεί ότι η διάσπαση της Αριστεράς είναι ο λόγος που οι υποτελείς Παραγωγοί της γυρίζουν τη πλάτη και ότι, εάν ενωθεί, τώρα με τη κρίση, θα μεγαλουργήσει. Αυταπάτες! Η Αριστερά δεν μπορεί να ενωθεί, κι αν ενωθεί, ο κόσμος της εργασίας δεν θα την ακολουθήσει. Ξέρετε τι θα γίνει, εάν ενωθεί; Θα προστεθούν και θα μεγεθυνθούν όλα της τα ελαττώματα! Αυτά για τα οποία ο κόσμος της εργασίας της γυρίζει τη πλάτη.
Πως όμως θα κρίνουμε εάν η απάντηση είναι σωστή; Υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να ρωτήσουμε τους ίδιους τους υποτελείς Παραγωγούς να μας πουν γιατί γυρίζουν τη πλάτη τους στην Αριστερά. Εγώ, ο Αθανάσιος Δρατζίδης, 52 χρονών, οικοδόμος, καλουπατζής, εδώ και πολλές δεκαετίες τους ρωτάω καθημερινά και αυτά που εκθέτω παρακάτω είναι η σύνθεση των απόψεων τους.
Γιατί δεν τους ρωτάτε και εσείς, να δούμε τι θα μας πουν; Γιατί στις σελίδες των εφημερίδων σας παρελαύνουν κυρίως, για να μη πω μόνο, καθηγητές Πανεπιστημίων; Να σας πω εγώ τη γνώμη μου; Το κόσμο της εργασίας τον φοβάστε γιατί είστε μικροαστοί. Η Αριστερά είναι μικροαστική, ακόμα κι αυτή που διατείνεται ότι είναι εργατική. . .
η στρατιωτική θητεία είναι ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα το οποίο πρέπει να επιλυθεί το συντομότερο δυνατόν. Στο σημερινό μας σημείωμα θα στρέψουμε τη προσοχή μας σε ορισμένες όψεις αυτού του κοινωνικού προβλήματος, ιδιαίτερα όμως στο τρόπο επίλυσής του, δηλαδή στο τρόπο κατάργησης της στρατιωτικής θητείας.
Σε ποια κατηγορία κοινωνικών προβλημάτων υπάγεται η στρατιωτική θητεία; Σε αυτά που μπορούν να επιλυθούν άμεσα, με το πέρασμα στη πράξη, με την άμεση δράση των ίδιων των ενδιαφερομένων ή σε αυτά που η επίλυσή τους θα είναι το αποτέλεσμα της εκπλήρωσης ενός αιτήματος, της υποχώρησης δηλαδή του Κυρίου, ή του ελέγχου του κράτους από το κόμμα; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Εδώ και πολλές δεκαετίες, πολλοί νέοι, δεκάδες χιλιάδες, απέφυγαν να υπηρετήσουν επιλέγοντας την ατομική λύση του τρελόχαρτου, μια πρακτική που υπάρχει και στις μέρες μας και θα υπάρχει όσο θα υπάρχει η στρατιωτική θητεία. Το πρόβλημα με την επιλογή του τρελόχαρτου είναι ακριβώς ο ατομισμός της. Πολλοί από αυτούς που υπηρετούν θα ήθελαν να αποφύγουν τη θητεία αλλά σκέφτονται τους γονείς τους, το απολυτήριο, κλπ. Τους καταλαβαίνω και τους συμπαρίσταμαι… Το θέμα είναι να καταργήσουμε τη θητεία χωρίς αυτές τις αρνητικές επιπτώσεις. Μπορούμε να το κάνουμε;
Μπορούμε. Μπορούμε να τα κάνουμε όλοι μαζί – μέσω της συλλογικής άρνησης στράτευσης. Κανένας να μην πάει να παρουσιαστεί. Για να γίνει όμως αυτό, χρειαζόμαστε την συμπαράσταση της Αριστεράς. Μόνο η Αριστερά μπορεί να αναλάβει και να φέρει σε πέρας την επίλυση αυτού του δυσβάστακτου κοινωνικού προβλήματος. Το θέμα είναι εάν η ιστορική Αριστερά έχει τη διάθεση να αναλάβει τον συντονισμό αυτής της επιθετικής κίνησης. Είμαι της γνώμης ότι δεν έχει αυτή τη διάθεση. Και δεν την έχει διότι διάκειται εχθρικά προς το πέρασμα στη πράξη, θεωρεί ότι παραγκωνίζεται. Και για να μην παραγκωνίζεται αυτή, υποφέρουμε εμείς. Και μετά αναρωτιέται γιατί οι νέοι της γυρίζουν τη πλάτη και τη γράφουν στ’ αρχίδιά τους.Μήπως οι υποτελείς Παραγωγοί είναι αιχμάλωτοι της Αριστεράς;
με το σημερινό σημείωμα θα δείξω ότι διαθέτουμε σήμερα τέσσερις τρόπους απόκρουσης της ανελέητης επίθεσης του Κυρίου, τέσσερις τρόπους άρσης των μέτρων κατά του κόσμου της εργασίας: τη μονοήμερη γενική απεργία, τις διαδηλώσεις-λιτανείες που συνήθως, αλλά όχι πάντα, συνοδεύουν την γενική απεργία, τη γενική απεργία διαρκείας και τη στάση πληρωμών εκ μέρους των εργαζομένων. Από αυτούς τους τέσσερις τρόπους, οι δυο πρώτοι είναι, και θα είναι, αναποτελεσματικοί, ο τρίτος είναι σήμερα παντελώς ανέφικτος και μόνο ο τέταρτος μπορεί να αποβεί αποτελεσματικός.Σήμερα, ο αυθόρμητος, διάχυτος λαϊκός πόλεμος με όπλο τη στάση πληρωμών είναι μια κοινωνική πραγματικότητα. Γιατί δεν το βλέπουμε;
Η στάση πληρωμών είναι ένα ακαταμάχητο μέσον διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου διότι αποτελεί εφαρμογή των δυο βασικών αξιωμάτων της διεξαγωγής του πολέμου (νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα πολεμάμε και μετά νικάμε). Το γνωρίζει αυτό η Αριστερά; Τι εννοεί όταν λέει δεν θα πληρώσουμε εμείς τη κρίση; Εννοεί ότι θα την πληρώσουν οι Κύριοι; Πως θα τους αναγκάσουμε; Μα με το να μη πληρώσουμε εμείς! Είναι πολύ απλό. Τι θα κάνει η Αριστερά; Θα εγκαταλείψει τις διαδηλώσεις-ικεσίες, θα φέρει στο πολιτικό προσκήνιο αυτό το πανίσχυρο λαϊκό όπλο, θα συντονίσει ένα γενικευμένο λαϊκό κίνημα στάσης πληρωμών, θα συντονίσει τη διεξαγωγή ενός λαϊκού πολέμου με βασικο όπλο αρχικά τη στάση πληρωμών; Μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο; Θεωρώ πως όχι. Από τη μια, είναι κολλημένη στη λατρεία του δρόμου και στις διαδηλώσεις-ικεσίες και από την άλλη είναι τόσο ενταγμένη στο σύστημα, τόσο υπάκουη, τόσο φοβισμένη, τόσο ηττοπαθής και ψοφοδεής, που δεν πρόκειται να αρθεί στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων.
Ας μη περιμένουμε τέτοια πράγματα από νεκροζώντανους.
Ίσως κάποιο τμήμα της Αριστεράς το τολμήσει. Εάν το τολμήσει, η εμφάνιση μιας νέας Αριστεράς που θα μας ενώσει, διαλύοντας δημιουργικά όλη την σημερινή Αριστερά, δεν θα αργήσει. Κι αν είναι μια Αριστερά που δεν θα ανεχτεί κανένα απολύτως προνόμιο για κανέναν και για καμιά, που θα είναι πρόπλασμα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας, τότε μια Αριστερά του 30% δεν θα αργήσει να συγκροτηθεί και θα μπορέσει να αντιμετωπίσει και να επιλύσει τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σε όφελος των υποτελών Παραγωγών, υλοποιώντας αφενός τη δραστική μείωση του χρόνου εργασίας για να μην κουράζομαστε, να εργαζόμαστε όλοι και να έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τα κοινά, κι αφετέρου την εξασφάλιση ενός εγγυημένου εισοδήματος για όλους και όλες, ώστε να ζούμε ξένοιαστα και να στραφούμε προς τη δημιουργία και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων μας.
Του χρόνου, τέτοια εποχή, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπάρχει, θα διαλυθεί. Αντ’ αυτού, θα υπάρχει το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής (μετέχουν η ΚΟΕ, η ΔΕΑ, η ΚΕΔΑ και η Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα, με ηγέτη τον Αλέκο Αλαβάνο). Δεν είναι προφητεία, είναι πρόβλεψη. Τι σημαίνει πρόβλεψη; Πρόβλεψη σημαίνει αποκάλυψη των σχεδίων και των μελλοντικών κινήσεων κάποιου ή κάποιων. Εάν η πολιτική είναι, κατά τον Μισέλ Φουκό, συνέχεια του πολέμου, τότε δεν μπορεί παρά να βασίζεται στην ταχύτητα και την απάτη. Τι σημαίνει απάτη; Σημαίνει άλλα να σκέφτεται, άλλα να λες, άλλα να εννοείς κι άλλα να κάνεις. Μπορεί να υπάρξει πολιτική που να μην ερείδεται πάνω στην ταχύτητα και την απάτη; Ασφαλώς και μπορεί να υπάρξει. Η ταχύτητα είναι περιττή, διότι οι κοινωνικές αλλαγές γίνονται πολύ αργά (η κοινωνία δεν αλλάζει κατά τη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου -μέσα σε 70, 80 ή περισσότερα χρόνια), ενώ η απάτη είναι άχρηστη εάν υπάρχει ταύτιση μέσων και σκοπών, εάν οι σκοποί εκλαμβάνονται ως σημεία εκκίνησης. Η ιστορική, νεκροζώντανη Αριστερά δεν ενδιαφέρεται γι΄ αυτή την πολιτική. Μιμείται τον Κύριο και εννοεί την πολιτική όπως την ασκεί αυτός. Και τον μιμείται διότι τα στελέχη των Αριστεράς είναι Κύριοι που εκμεταλλεύονται πολιτικά τον κόσμο της εργασίας και εξασφαλίζουν πλούτο, ισχύ και φήμη.Το δράμα της Αριστεράς είναι ότι κάποιοι και κάποιες, λίγοι ασφαλώς, έχουν αγνές προθέσεις.
Γιατί συγκροτήθηκε το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής; Ποιος είναι ο σκοπός του; Ποια είναι η εκτίμηση των στελεχών που τον συγκρότησαν; Αυτό που πρέπει να επισημάνουμε κατ΄αρχήν είναι το γεγονός ότι το Μέτωπο συγκροτήθηκε από τα επάνω, από τους επάνω. Ποιοι είναι αυτοί οι επάνω; Υπάρχουν και οι κάτω; Ναι, η Αριστερά είναι ένας κόσμος που αποτελείται από τους επάνω και τους κάτω. Λένε οι πάνω: να πάμε κάτω, να ακούσουμε τους από κάτω. Οι πάνω είναι τα στελέχη της Αριστεράς, οι Κύριοι. Είναι στελέχη που πληρώνονται από το κόμμα, είναι βουλευτές ή ευρωβουλευτές, είναι μέλη δημοτικών συμβουλίων, είναι δημοσιογράφοι των εφημερίδων της Αριστεράς, , είναι επαγγελματίες συνδικαλιστές, με λίγα λόγια είναι επαγγελματίες της πολιτικής. Αυτοί είναι οι Κύριοι της Αριστεράς. Οι από κάτω είναι τα απλά μέλη και οι ψηφοφόροι. Αυτοί φέρουν σε πέρας το χαμαλίκι: κολλάνε αφίσες, τρέχουν σε συγκεντρώσεις, μοιράζουν ψηφοδέλτια, ψηφίζουν, πουλάνε εφημερίδες και άλλα πολλά. Το γεγονός ότι το Μέτωπο συγκροτήθηκε από κάποιους Κυρίους της Αριστεράς σημαίνει ότι υπήρξε μια εκτίμηση της κατάστασης και ότι τέθηκαν κάποιοι στόχοι. Ποια είναι η εκτίμηση; Ποιοι είναι οι στόχοι;
Σήμερα στην Αριστερά υπάρχουν δυο εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις ως προς το μέλλον της: η μία υποστηρίζει ότι η υπάρχουσα Αριστερά είναι ικανή να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στον επικείμενο κοινωνικό πόλεμο, η άλλη ότι είναι τελείως ανεπαρκής και πρέπει πολλά πράγματα να αλλάξουν. Ποια από τις δυο αυτές απόψεις θα επικρατήσει; Μα η πρώτη φυσικά, του Κουβέλη, του Τσίπρα, του Παπαδημούλη, του Λαφαζάνη. Η Αριστερά αυτή δεν μπορεί να αλλάξει, δεν μπορεί να αυτοδιαλυθεί, να αυτοαναδιοργανωθεί, να καταργήσει από μόνη της τα προνόμια και τις φιλοδοξίες των στελεχών της . Η Αριστερά του μέλλοντος δεν θα προέλθει από αυτήν. Όποιος, όποια το αντιλαμβάνεται, σηκώνεται και φεύγει. Κι αυτοί που έφυγαν, από το 1974 μέχρι σήμερα, είναι δεκάδες χιλιάδες. Σήμερα, υπάρχει μια ορατή Αριστερά και μια αθέατη. Εκλογικά, τα ποσοστά της πρώτης κυμαίνονται μεταξύ του 10-15%, παραμένουν σταθερά εδώ και τριανταπέντε χρόνια. Τα ποσοστά της δεύτερης, της αθέατης Αριστεράς, κυμαίνονται μεταξύ του 12-25% . Από αυτήν την αθέατη Αριστερά θα προκύψει η Αριστερά του μέλλοντος, η Αριστερά που δεν θα λέει άλλα κι άλλα θα κάνει, η Αριστερά που θα εκλάβει τους σκοπούς της ως σημείο εκκίνησης, που θα επιχειρήσει να επιλύσει εδώ και τώρα τα κοινωνικά προβλήματα που προκαλούνται από την αρπαγή του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, που η οργάνωσή της θα είναι πρόπλασμα της εξισωτικής κοινωνίας που επιδιώκουμε.
Στο ΒΗΜΑ της περασμένης Κυριακής (9/2/10, σελ. 5) διάβασα τα αποτελέσματα μιας δημοσκόπησης. Όσες και όποιες επιφυλάξεις κι αν έχω με τις δημοσκοπήσεις, δεν αρνούμαι ότι πολλές φορές όντως καταγράφουν όψεις της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Αποσπασματικά και διαστρεβλωμένα, ναι, αλλά την καταγράφουν. Να οι απαντήσεις σε μερικές από τις ερωτήσεις της δημοσκόπησης: Μπορούν οι κινητοποιήσεις να ανατρέψουν το Πρόγραμμα Σταθερότητας; 64% απαντούν όχι/μάλλον όχι. Όχι απαντώ κι εγώ, δεν είναι απλό όχι, είναι κατηγορηματικό ΟΧΙ. Πως ανατρέπεται; Μόνο με γενική απεργία διαρκείας. Δεν γίνεται, το πρόγραμμα περνάει. Γίνεται, το πρόγραμμα δεν περνάει. Πρέπει να σταματήσουν οι διαδηλώσεις; 54% απαντούν όχι/μάλλον όχι. Τα κόμματα πρέπει να λειτουργήσουν σε κλίμα συναίνεσης ή να ανταπαρατεθούν δυναμικά στα μέτρα; Υπέρ της δεύτερης επιλογής τάσσεται το 22%. Δέχεστε τα μέτρα προκειμένου αποφύγουμε τη χρεοκοπία; Όχι απαντά το 44%. Αρνείστε τα μέτρα; Ναι, τα αρνούμαστε απαντά το 35%. Υπάρχει λοιπόν ένας σκληρός πυρήνας της Αριστεράς, μεταξύ του 22 και του 35%, που είναι διατειθεμένος να αντιπαρατεθεί δυναμικά στα μέτρα. Υπάρχει άλλη μια ερώτηση: αν δεν σας καλύπτει η κυβέρνηση, από που προβλέπετε ότι θα προέλθει μια λύση; Δεν γνωρίζω δεν απαντώ, απαντά το 66%. Αυτό σημαίνει ότι στις επόμενες εκλογές το ποσοστό της αποχής θα αυξηθεί κατακόρυφα. Ενδέχεται να πάνε να ψηφίσουν μόνο οι μισοί! Το 10% απαντά: από την Αριστερά.Όσο πήρε η Αριστερά στις εκλογές του 1974! Βέβαια, στις προσεχείς εκλογές ενδέχεται να πάει στο 15% αλλά είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι από τον σκληρό πυρήνα των αριστερών μόνο το 10% της έχει εμπιστοσύνη. Το υπόλοιπο 12-25% της έχουν γυρίσει ανεπιστρεπτί τη πλάτη. Αυτό το 12-25% είναι η αθέατη κοινωνική Αριστερά. Η οποία και δεν θα πάει να ψηφίσει, θα προτιμήσει να πάει για ουζάκι. Κι εγώ για ουζάκι θα πάω. Και πολλοί γνωστοί και φίλοι που το 2007 τσιμπήσαμε και κάναμε τη μαλακία και ψηφίσαμε ΣΥΡΙΖΑ. Η πεποίθησή μου είναι ότι μόνο από αυτή την κοινωνική Αριστερά θα προκύψει η Αριστερά του μέλλοντος. Το θέμα είναι να βρεθεί ένας τρόπος να συναντηθούμε. Είμαι βέβαιος ότι μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια θα συναντηθούμε.Είναι βέβαιο ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν θα τη δει με καθόλου καλό μάτι η νεκροζώντανη Αριστερά. Διότι γνωρίζει πολύ καλά πως η εξέλιξη αυτή θα επιταχύνει την αποχώρησή της από το πολιτικό προσκήνιο.
Ο κόσμος της εργασίας, οι υποτελείς Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, έχει γυρίσει τη πλάτη του στην ιστορική Αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, κλπ). Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, τα ποσοστά της παραμένουν σταθερά, γύρω στο 10-12%. Σε ένα προηγούμενο άρθρο έδειξα ότι θα μπορούσαμε σήμερα να είχαμε μια Αριστερά γύρω στο 25-30%, το λιγότερο. Τρεις φορές (1975-8ο, 1986-87, 2007-8) οι εργαζόμενοι στράφηκαν προς την Αριστερά, τρεις φορές έφαγαν πόρτα. Η Ιστορική Αριστερά δεν θέλει μια ισχυρή Αριστερά, το μόνο της μέλημα είναι η αναπαραγωγή των κομμάτων της, η διαιώνιση της ισχύος των στελεχών της. Μετά από αυτές τις εμπειρίες, ο κόσμος της εργασίας δεν πρόκειται να στραφεί γι άλλη μια φορά προς την Αριστερά διότι έχει πειστεί ότι είναι μέρος του συστήματος, είναι μέρος του προβλήματος. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: γνωρίζει η Αριστερά για ποιον λόγο ο κόσμος της εργασίας της γυρίζει την πλάτη; Οι εργαζόμενοι το γνωρίζουν, η Αριστερά; Απάντηση πρώτη: δεν το γνωρίζει. Γιατί δεν το γνωρίζει; Δεν το γνωρίζει διότι δεν θέλει, δεν τη συμφέρει να το γνωρίζει. Απάντηση δεύτερη: το γνωρίζει. Μιας και το γνωρίζει, θα αλλάξει, θα καταργήσει την πολιτική εκμετάλλευση των εργαζομένων, θα καταργήσει τα προνόμια των στελεχών της; Όχι, κατηγορηματικά όχι!
‘Ολοι και όλες μιλάνε για την αναγκαιότητα ύπαρξης μιας νέας Αριστεράς. Από που, πως θα προέλθει αυτή η Αριστερά; Από τη μετεξέλιξη της υπάρχουσας ή θα είναι το αποτέλεσμα μιας άλλης διαδικασίας; Ποια θα είναι αυτή η διαδικασία; Ας δούμε την πρώτη περίπτωση.
Για να υπάρξει μετεξέλιξη, συνειδητή, θα πρέπει να γνωρίζουμε τι θέλουμε να αλλάξουμε. Θα πρέπει να αλλάξουμε αυτό που φέρνει αναγούλα στους εργαζόμενους. Ποιο είναι αυτό; Η υποκρισία και η απάτη, Η ιστορική Αριστερά, τα στελέχη της δηλαδή, από τα κατώτερα μέχρι τα ανώτερα, άλλα σκέφτεται, άλλα λέει, άλλα εννοεί, αλλά κάνει. Γιατί το κάνει αυτό; Μα είναι απλό: χρησιμοποιούν την κοινωνική δικαιοσύνη, τον μαρξισμό, την ιστορία ως μέσα για να εξασφαλίζουν πλούτο και φήμη. Σκοτώνονται μεταξύ τους για να βγουν βουλευτές. Όσοι βγουν, κάνουν το κάθε τι για να ξαναβγουν. Αυτός ο φαιδρός Κουβέλης πόσα χρόνια είναι βουλευτής; Πάνω από είκοσι; Στον ΣΥΝ, θέλουν να βάλλουν ένα όριο: όχι πάνω από δυο τετραετίες. Να φάνε κι άλλοι, μην είστε μοναχοφάηδες, πάρτε τη σύνταξη και στο καλό. Αυτά βλέπει ο εργάτης που λιώνει στο εργοστάσιο, αυτά βλέπει η εργάτρια και υποστηρίζουν ότι όλοι ίδιοι είναι. Αυτό είναι το υλικό υπόβαθρο της υποκρισίας και της απάτης. Η Αριστερά άλλα λέει κι άλλα κάνει, δεν ταυτίζει το σκοπό με τα μέσα, δεν υπάρχει με άλλα λόγια μια ηθική της πρακτικής. Εάν αλλάξει αυτό, η ιστορική Αριστερά θα μετεξελιχθεί σε μια νέα Αριστερά, στην Αριστερά που δεν θα αναβάλλει την υλοποίηση των σκοπών της, δηλαδή την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων στο απώτερο και απώτατο μέλλον αλλά θα τους εκλάβει ως σημείο εκκίνησης, θα επιχειρήσει να επιλύσει εδώ και τώρα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι. Μπορεί να αυτοκαταργηθεί η Αριστερά; Είναι δυνατόν η οργάνωσή της να είναι πρόπλασμα της κοινωνίας που οραματίζεται; ΟΧΙ, κατηγορηματικά ΟΧΙ.
Η Αριστερά του μέλλοντος θα προκύψει από αυτούς κι από αυτές που την έχουν εγκαταλείψει αηδιασμένοι κι από αυτούς κι αυτές που ταυτίζουν το μέσο με το σκοπό, που ο σκοπός τους είναι σημείο εκκίνησης (αναρχοκομμουνιστικές ομάδες και στέκια, έντυπα, δίκτυα, κλπ). Η Αριστερά του μέλλοντος θα είναι αναρχοκομμουνιστική. Κάποιες τάσεις του αναρχισμού ήταν πάντα ευαίσθητες στο ζήτημα της ηθικής της πρακτικής. Τη θέση αυτή η (κομμουνιστική) Αριστερά θα πρέπει να την υιοθετήσει. Το ζήτημα είναι πως θα συναντηθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Η γνώμη μου είναι ότι η συνάντηση αυτή δεν θα αργήσει.
Φίλες και φίλοι, στο κείμενο που θα διαβάσετε θα υποστηρίξω την πρόβλεψη ότι τα επόμενα δέκα χρόνια θα ζήσουμε τη διάλυση του Πασόκ και της Ιστορικής Αριστεράς, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιων άλλων μεγαλομανιακών απολιθωμάτων (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, κλπ) . Η Αριστερά περιμένει ότι ο κόσμος της εργασίας θα εγκαταλείψει το Πασόκ και θα στραφεί προς αυτήν. Τι αυταπάτη! Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει η Αριστερά! Από το 1974 μέχρι σήμερα, τρεις φορές ο κόσμος της εργασίας στράφηκε προς την Αριστερά, αλλά η Αριστερά τον απέπεμψε κακήν κακώς. Η ιστορική Αριστερά δεν θέλει μια ισχυρή Αριστερά, το μόνο που επιδιώκει είναι η αναπαραγωγή των προνομίων των στελεχών των κομμάτων της. Το ΠΑΣΟΚ είναι δημιούργημα της Αριστεράς. Η τύχη της Αριστεράς είναι άρρηκτα δεμένη με τη τύχη του Πασόκ: η διάλυση του Πασόκ θα επιταχύνει τη διάλυση της Αριστεράς. Τι θα κάνει ο κόσμος της εργασίας; Αποχή. Αποχή, έως ότου εμφανιστεί η Αριστερά του μέλλοντος, που σίγουρα θα εμφανιστεί μιας και είναι υπό διαμόρφωση. Πιστεύω πως θα σκάσει μύτη σε λίγα χρόνια. Μία από τις πρωτοβουλίες που θα πάρει θα είναι η συνειδητή και αποφασιστική ανάληψη πρωτοβουλιών που θα κινηθούν προς την κατεύθυνση της διάλυσης του ΠΑΣΟΚ και της Ιστορικής ψοφοδεούς και ηττοπαθούς Αριστεράς.
Υπάρχει κάποιος τρόπος να πείσει τους εργαζόμενους η σημερινή Αριστερά να στραφούν προς αυτήν;Υπάρχει ένας και μόνο ένας: να καταργήσει τα προνόμια των στελεχών της, να καταργήσει τους επαγγελματίες πολιτικούς της. Πως; Είναι απλό: κανένας και καμιά δεν θα εκλέγεται πάνω από μια φορά βουλευτής και μόνο για λίγους μήνες, ώστε όλοι και όλες οι υποψήφιοι μιας εκλογικής περιφέρειας που κερδίζει μία ή περισσότερες έδρες να γίνονται βουλευτές. Εάν ο Σύριζα καθιερώσει αυτό το μέτρο, στις προσεχείς εκλογές θα πάρει πάνω από 20-25% κι αν δεν γίνει αυτό εγώ θα κάτσω στη πλατεία Συντάγματος να περάσετε να με φτύσετε. Μπορεί το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει αυτή την καλής θέλησης κίνηση; ΟΧΙ, κατηγορηματικά ΟΧΙ. Γι αυτό και οι μέρες τους είναι μετρημένες. Χεστήκαμε για τον ορθότητα της πολιτικής γραμμής. Το μόνο που θέλουμε είναι ταύτιση λόγων και έργων. Αυτή είναι η πρώτη, λογικά και χρονικά, ορθή πολιτική γραμμή. Όλες οι άλλες έπονται.
Οι τρόποι με τους οποίους αντιδρούν οι δημόσιοι υπαλληλοι και η ιστορική Αριστερά στα μέτρα που παίρνει ο Κύριος (καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος), μας ωθούν να υποστηρίξουμε την άποψη ότι τα μέτρα θα περάσουν. Ποιοι είναι αυτοί οι τρόποι; Μονοήμερη απεργία, αποσπασματικές απεργίες (σήμερα οι δάσκαλοι, αύριο οι εφοριακοί, κλπ), ολιγόωρες στάσεις, διαμαρτυρίες έξω από υπουργεία, ανάρτηση πανό, συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις: η τέλεια συνταγή για την εξασφάλιση της ήττας. Και το σημαντικότερο: οι εργαζόμενοι στον ιδωτικό τομέα δεν συμπαρίστανται στους δημόσιους υπάλληλους. Βέβαια, τα μέτρα θα επεκταθούν και σε αυτούς, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το αντιμετωπίσουν, εάν το αντιμετωπίσουν, όταν θα έρθει η ώρα.
Το δράμα θα αρχίσει να παίζεται από σήμερα, Πέμπτη, 4 Μαρτίου, στις έξι το απόγευμα, στις πλατείες πολλών ελληνικών πόλεων. Μετά τη δουλειά τους, μη χάσουμε και το πολύτιμο μερόκαματο, μερικές εκατοντάδες (στις μικρές πόλεις) και μερικές χιλιάδες (στις μεγάλες) κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι θα συγκεντρωθούν για να διαμαρτυρηθούν για τα μέτρα που ανακοίνωσε ότι θα πάρει η κυβέρνηση, τα τσιράκια των Κυρίων (των καπιταλιστών της παραγωγής και του χρήματος). Με αυτόν τον τρόπο γνωρίζουν να πολεμούν, περί πολέμου πρόκειται – η ταξική πάλη είναι ταξικός πόλεμος – με αυτόν θα πολεμήσουν.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!
Κανένας! (ή, σχεδόν κανένας)