Κύκλοι Διαλέξεων
There are 1.090 posts filed in Κύκλοι Διαλέξεων (this is page 56 of 109).
από την απεργία διαρκείας στα ‘Ελληνικά Ταχυδρομεία’ (ΕΛΤΑ) στη γενική απεργία διαρκείας
Αγροτική Τράπεζα Ελλάδας (ΑΤΕ): απεργία χωρίς νόημα
φίλες κε φίλοι, καλή σας μέρα
Απεργία χωρίς νόημα είναι μια απεργία που είναι καταδικασμένη να ηττηθεί. Με αυτή την διαπίστωση θα ασχοληθούμε σήμερα· και θα διατυπώσουμε κάποια ενοχλητικά ερωτήματα. Γιατί είναι καταδικασμένη να ηττηθεί; Το γνωρίζουν οι απεργοί; Εάν δεν το γνωρίζουν, γιατί δεν το γνωρίζουν; Εάν το γνωρίζουν, γιατί απεργούν; Εάν το συνειδητοποιήσουν, τι θα κάνουν; Θα σταματήσουν ή θα συνεχίσουν; Είναι η απεργία το ισχυρότερο, το έσχατο μέσο ‘πάλης’, ‘αγώνα’; Εάν δεν είναι, ποιο είναι το ισχυρότερο; Εάν είναι, οι τραπεζοϋπάλληλοι της ΑΤΕ είναι καταδικασμένοι να ηττηθούν; Πόσο καιρό θα διαρκέσει η απεργία στην ΑΤΕ;
‘Ολα αυτά τα ερωτήματα διατυπώνονται δίκην εισαγωγής στο εξής πιο σημαντικό και πιο ενοχλητικό: γιατί δεν απεργούν και οι τραπεζοϋπάλληλοι της Τράπεζας Πειραιώς, η οποία άρπαξε, με την αμέριστη συνδρομή του Κράτους, την Αγροτική;
Και: γιατί δεν απεργούν όλοι οι τραπεζοϋπάλληλοι;
Ας αρχίσουμε από την εξής κομβική διαπίστωση: όλοι οι υπάλληλοι της Αγροτικής θα απολυθούν. Πριν δούμε το γιατί, ας αναρωτηθούμε: Σε αυτήν την περίπτωση, μπορεί μια απεργία να άρει τις απολύσεις;
Όχι, φίλες και φίλοι, δεν μπορεί. Και όχι μόνο δεν μπορεί αλλά βοηθάει στην πραγματοποίηση της απόφασης: όσο πιο πολύ διαρκεί η απεργία, τόσο καλύτερα για τους τραπεζίτες, καπιταλιστές του χρήματος, της Τράπεζας Πειραιώς. Αυτό ακριβώς επιδιώκουν: να διαρκέσει η απεργία μήνες και χρόνια. Ούτε παράνομη θα χαρακτηριστεί ούτε καταχρηστική – κανένας δικαστικός και κατασταλτικός και ιδεολογικός μηχανισμός δεν πρόκειται να κινητοποιηθεί και να αναλάβει δράση.
εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής: διαμαρτυρία ή πόλεμος εκδίωξης;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σήμερα θα ασχοληθούμε με τη χρησιμοποίηση πλαστικών σφαιρών από τις κατασταλτικές δυνάμεις του Κράτους κατά την διάλυση της διαμαρτυρίας των κατοίκων πριν από λίγες μέρες στις Σκουριές Χαλκιδικής. Θα ασχοληθούμε δηλαδή με την απόφαση να προστεθεί η χρήση πλαστικών σφαιρών στα ήδη υπάρχοντα μέσα διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου από τον Κύριο- τα χημικά αέρια και την άσκηση βίας δια ροπάλων (αποφεύγω μετά γνώσεως λόγου το επίθετο φυσικός – τι θα πει φυσική βία;). Θα αποπειραθούμε δηλαδή να εντάξουμε αυτό το καινοφανές μέσο διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου από τον Κύριο στη γενικότερη λογική Του και να εντοπίσουμε τις τακτικές και στρατηγικές Του. Έχω την εντύπωση ότι τα συμπεράσματα που θα συνάγουμε θα μας φανούν πολύ χρήσιμα κατά την διεξαγωγή του πολέμου για την εκδίωξη των κατακτητών, αρπάγων και καταστροφέων, των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και κρατικών μηχανισμών από τη Χαλκιδική και την αποτροπή, το σταμάτημα μάλλον, της καταστροφής. Εάν δεν γνωρίζουμε πως πολεμά ο Κύριος, η μία ήττα θα διαδέχεται την άλλη.
Εάν η εισβολή και η κατάκτηση είναι δυο ορατές πτυχές μιας αρπακτικής, άρα και καταστροφικής επιχείρησης, ενός επιθετικού πολέμου, η απόκρουση της εισβολής και η άρση της κατάκτησης είναι δυο ορατές φάσεις του αμυντικού, στην περίπτωση της εισβολής, και απελευθερωτικού, στην περίπτωση της κατάκτησης, πολέμου. Η απόκρουση της εισβολής είναι ένας πόλεμος απομάκρυνσης, ενώ η άρση της κατάκτησης είναι ένας πόλεμος εκδίωξης.
2008-2012: απολογισμός της ήττας· από την μεγαλειώδη νίκη του Δεκέμβρη στη μεγαλειώδη νίκη των χαλυβουργών
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Μετά το ολιγόμηνο διάλειμμα των εκλογών, αναμένουμε μια νέα κλιμάκωση και όξυνση του κοινωνικού πολέμου. Η διαπίστωση αυτή δεν είναι υπόθεση, δεν είναι εικασία, είναι βεβαιότητα. Μήπως υπάρχει καμιά άλλη βεβαιότητα εδώ τριγύρω; Όχι μία, πολλές. Να άλλη μία: ο παροξυσμός, η ένταση του κοινωνικού πολέμου θα διαρκέσει πολλά χρόνια, πολλές δεκαετίες, όλος ο 21ος αιώνας θα είναι ένας παρατεταμένος οξύς και δριμύς κοινωνικός πόλεμος. Θα δούμε στη συνέχεια σε ποιες προϋποθέσεις ερείδεται αυτή η διαπίστωση. Τι είναι η βεβαιότητα; Η βεβαιότητα, φίλες και φίλοι, είναι ένα εργαλείο, ένα όπλο, πολύ χρήσιμο – εάν δεν το διαθέτεις, είσαι καταδικασμένος να ηττάσαι. (Εάν δεν διαθέτεις βεβαιότητες, θα διαθέτεις αυταπάτες). Όσον αφορά τη διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου, όλες οι επιμέρους, οι συγκυριακές βεβαιότητες παράγονται από κάποιες βεβαιότητες -αξιώματα. Να δύο από αυτές:
Είμαστε πιο ισχυροί από τον Κύριο – δυνάμει βέβαια, οντολογικά θα έλεγα. Διότι εάν δεν είμαστε, γιατί να πολεμήσουμε; Ας μείνουμε μια ζωή Υποτελείς του Κυρίου. Είμαστε όμως πιο ισχυροί από τον Κύριο διότι η ύπαρξή του εξαρτάται από την ύπαρξή μας.
Εφὀσον εἰμαστε πιο ισχυροί από τον Κύριο, μπορούμε να νικάμε χωρίς να πολεμάμε αλλά και πρώτα να νικάμε και μετά να πολεμάμε.
Από αυτές τις μεγαβεβαιότητες παράγονται όλες οι άλλες. Εἰδαμε δύο από αυτές: ο κοινωνικός πόλεμος θα οξυνθεί και θα εκτυλιχθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του αιώνα μας – αναμἐνουμε όξυνση και κλιμάκωση του κοινωνικού πολέμου εντός των προσεχών μηνών. Ας δούμε άλλη μία: ο κοινωνικός πόλεμος της περιόδου 2008-2012 έληξε με νίκη του Κυρίου, δηλαδή με ήττα των Υποτελών Παραγωγὠν και των συν αυτοίς. Από αυτή τη βεβαιότητα συνἀγεται άλλη μία:
εάν πολεμήσουμε όπως πολεμήσαμε,θα ηττηθούμε και πάλι.
Η βεβαιὀτητα αυτή εγείρει τρία κομβικά ερωτήματα.
Πως πολεμήσαμε και ηττηθήκαμε;
Πως πρέπει να πολεμἠσουμε για να νικήσουμε;
Μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου και να νικήσουμε;
μεταφυσική της ταχύτητας: το κατοστάρι ανδρών και ο χρόνος μηδέν
φίλες και φίλοι, καλημέρα σας
Έχω την εντύπωση ότι το αγώνισμα του δρόμου (δρόμος σημαίνει ‘τρέξιμο’ ) των 100 μέτρων ανδρών είναι το πιο δημοφιλές αγώνισμα των Ολυμπιακών Αγώνων of modern era, όπως τους χαρακτήρισε η ουρανοκατέβατη βασίλισσα Ελισάβετ – την πτώση αυτήν από τον ουρανό θα τη σχολιάσουμε αύριο. Γιατί άραγε; Γιατί να μην είναι το άλμα σε μήκος, ο ακοντισμός ή η κολύμβηση; Η διαπίστωση αυτή ισχύει και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας. Επί 13 Ολυμπιάδες, ο δρόμος (ή στάδιον) ήταν το μοναδικό αγώνισμα· μοναδικό αγώνισμα ήταν και στις 28 Ολυμπιάδες που έγιναν πριν την πρώτη επίσημη, το 776 π. Χ. Το σημερινό σημείωμα θα είναι μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα.
Το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα ανδρών είναι 9 δευτερόλεπτα και 58 εκατοστά του δευτερολέπτου και το κατέχει ο Γιουσέιν Μπολτ (Usain Bolt). Ήταν 9.72, το έκανε 9.69 και μετά 9.58: 11 εκατοστά του δευτερολέπτου πιο γρήγορα από το προηγούμενο. Ξέρετε τι είναι 11 εκατοστά του δευτερολέπτου; Είναι η αποθέωση της δυτικής μαλακίας, με συγχωρείτε, της δυτικής προόδου ήθελα να πω. Θα αφήσω στην άκρη προς το παρόν το ζήτημα (του τέλους) της αθλητικής προόδου, θα ασχοληθούμε μια από τις προσεχείς ημέρες, θα αφήσω στην άκρη και το ζήτημα της αδυναμίας αντίληψης του χρόνου των 11 ή του ενός εκατοστού του δευτερολέπτου. Οι χρόνοι αυτοί είναι ξένοι προς τη βιολογική-κοινωνική φύση του ανθρώπου, δεν μπορούμε να τον μετρήσουμε με την εμπειρία αλλά μόνο με μια μηχανή, πρόγονος της οποίας είναι το μεσαιωνικό ρολόι, από το οποίο προέρχονται σχεδόν όλες οι μηχανές – και από τα πυροβόλα όπλα οι άλλες, όπως ο κινητήρας.
Θα ήθελα να θέσω το εξής ερώτημα: θα χαρούμε, θα χαρεί η ανθρωπότητα όλη εάν το 9.58 γίνει 9.57; Α βέβαια, θα χαρούμε χαρά μεγάλη! Γιατί; Γιατί έτρεξε πιο γρήγορα; Όχι! Θα χαρούμε διότι το 9.57 είναι πιο κοντά στο 0 (μηδέν) από ό,τι το 9.58. Ο σκοπός μας είναι η επίτευξη του χρόνου μηδέν. Δεν είναι ένας συνειδητός σκοπός, όχι, κατά κανένα τρόπο, είναι λανθάνων, υπαινισσόμενος, υπόρρητος. Τι είναι όμως ο χρόνος μηδέν; Είναι, φίλες και φίλοι, η (αθλητική) συνόψιση της δυτικής μεταφυσικής, του corpus επιθυμιών του δυτικού Κυρίου.
άθλιος αθλητής
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Διαβάζουμε στον Παυσανία (Ελλάδος περιήγησις, VI 9.6-7) ότι στην Ολυμπιάδα του 496 (π. Χ.) κάποιος Κλεομήδης από την Αστυπάλαια σκότωσε στη πυγμαχία τον Ίκκο από την Επίδαυρο. Οι ελλανοδίκες του αφαίρεσαν τη νίκη και ο Κλεόβουλος πήρε ανάποδες (έκφρων εγένετο, έχασε τα μυαλά του) από τη λύπη του και γύρισε στην Αστυπάλαια. Για να ισοφαριστεί το κακό που του έκαναν, έκανε το εξής κακό: μπήκε σε ένα σχολείο (διδασκαλείον) , σε ένα χώρο που ήταν μαζεμένα περίπου εξήντα παιδιά, και γκρέμισε τη κεντρική ξύλινη κολόνα που στήριζε την οροφή. Ο Παυσανίας δεν μας λέει εάν υπήρξαν θύματα, μας λέει όμως ότι οι γονείς των παιδιών τον πήραν με τις πέτρες (καταλιθούμενος) και θα του φορούσαν πέτρινο χιτώνα εάν δεν προλάβαινε να βρει καταφύγιο σε ναό της Αθηνάς.
Τι ήταν η νίκη, ο φόνος του Ίκκου από τον Κλεομήδη, κατά τη διεξαγωγή του αγωνίσματος της πυγμαχίας; Ήταν άθλος ή αθλιότητα; Οι ελλανοδίκες έκριναν ότι ήταν αθλιότητα, ο Κλεομήδης όμως θεώρησε ότι ήταν άθλος, όπως κάθε νίκη άλλωστε. Η διαφορετική εκτίμηση οφείλεται στο γεγονός ότι το αγώνισμα της πυγμαχίας (και του παγκρατίου) ήταν μια πραγματική μάχη και στη μάχη η νίκη (υπεροχή, φόνος) και η ήττα (υποταγή, θάνατος) είναι δύο αναπότρεπτα αποτελέσματα. Ο Παυσανίας γράφει ότι έν τη μάχη, κατά διάρκεια της μάχης σκότωσε ο Κλεομήδης τον Ίκκο. Ποιος έχει δίκιο;
Θα αφήσουμε το ερώτημα αναπάντητο, προς το παρόν. Θα θέσουμε όμως ένα άλλο. Η λέξη αθλητής προέρχεται από τη λέξη άθλος. Οι αρχαίοι΄Έλληνες λάτρευαν και τους άθλους (κατορθώματα) και τους αθλητές, έτσι δεν είναι; Έτσι είναι. Γιατί όμως από τη λέξη άθλος προέρχεται το επίθετο άθλιος και από αυτό η αθλιότητα και η εξαθλίωση; Με την απάντηση αυτού του ερωτήματος θα καταπιαστούμε σήμερα, φίλες και φίλοι, αφού πρώτα πιω ένα καφεδάκι και καπινίσω ένα τσιγαράκι νικοτίνης.
χωρίς ρολόι: κοινοχρησία, εργασία, ευτυχία
φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας
Κάθε κοινωνική επανάσταση, αν θέλει να λέγεται κοινωνική επανάσταση, (ή η αντεπανάσταση) εγείρει το ζήτημα του κοινωνικού, κοινόχρηστου, κομμουνιστικού χρόνου (όχι χώρου, κατ΄αρχήν!) και προτείνει, βιώνει ένα νέο περιεχόμενο στην έννοια της ευτυχίας. Το ότι η ευτυχία συναρτάται με το χρόνο είναι σαφές νομίζω και δεν χρήζει περαιτέρω ανάλυσης (ή αφήγησης).
ασθένεια, αλλαγή τρόπου ζωής και αυτοΐαση
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Προσδοκώ την κατανόηση του Μιχάλη που του υποσχέθηκα ότι θα γράψω για τη Γραμμική Α΄ή Β΄και δεν το κάνω σήμερα αλλά ένα άλλο πρωινό· πρέπει να ανατρἐξω σε πολλά βιβλία, περιοδικά, αρχεία και αυτές τις μέρες θα ήθελα να τα αποφύγω όλα αυτά.
Αντ’ αυτού θα ασχοληθώ με το ζήτημα της αυτοΐασης. Η λέξη αυτοΐαση δεν υπάρχει στα λεξικά, καταλαβαίνουμε όμως περί τίνος πρόκειται. Οι επιφυλάξεις μου για τον όρο είναι πολλές και αφορούν κυρίως το πρώτο συνθετικό:αυτο-. Το αυτο- μου θυμίζει το ‘κάν΄το μόνος σου’, do it yourself. Αλλά, φίλες και φίλοι, τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε μόνοι μας – τη μαλακία, αυτοϊκανοποίηση ασφαλώς, ένα συναίσθημα ικανοποίησης, ευχαρίστησης με άλλα λόγια, για δικές μας πράξεις και επιτυχίες, δεν μπορούμε να την κάνουμε μόνοι μας. Εάν την κάνουμε μόνοι μας, δεν θα μας σηκωθεί! Πρέπει να έχουμε κάποιο θηλυκό στο μυαλό μας, να φαντασιώσουμε κάτι, να βλέπουμε κάτι, να ακούμε κάτι για να Τον παίξουμε. Το αυτο- απομονώνει το Υποκείμενο από το πλέγμα των σχέσεων που συγκροτούν την κοινωνία αλλά απομόνωση δεν μπορεί να υπάρξει. Πρόκειται για ένα σύμπτωμα της κυριαρχίας του κτητικού ατομικισμού και του τσομπαναραίικου ηρωισμού.
ο καρκίνος ως πολιτισμική επιδημία και η κοινωνική επανάσταση
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Σήμερα θα εκθέσω τις απόψεις μου για τον καρκίνο, αφού ξεκαθαρίσω με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι, το γνωρίζετε, δεν είμαι γιατρός, δεν είμαι ογκολόγος, δεν είμαι ειδικός. Δεν μου αρέσουν οι παρεξηγήσεις, είναι πολύ κουραστικές και κάνω το κάθε τι για να τις αποφύγω. Το ότι δεν είμαι ογκολόγος, ειδικός, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να εκθέσω τις σκέψεις μου και ας με κρίνει όποιος και όποια θέλει. Κι επειδή δεν μου αρέσει να μασάω τα λόγια μου, προαναγγέλλω το συμπέρασμα του σημερινού σημειώματος:
μας εξοντώνουν με τον καρκίνο και τα σκάμε για να μας εξοντώσουν!
Και να ένα από τα διλήμματα της εποχής μας:
ή θα δεχτούμε μεγάλες δόσεις χημειοθεραπείας ή θα δεχτούμε μεγάλες δόσεις αλήθειας,