Στην ‘Πολιτεία’ του ο Πλάτων υποστηρίζει την άποψη πως το τσομπανόσκυλο διαθέτει μια συμπεριφορά η οποία μαρτυρεί μια φύση όλως διόλου φιλοσοφική (‘φύσει φιλόσοφον’ και ‘ως αληθώς φιλόσοφον‘, 376c και b αντίστοιχα).
Ας υποθέσουμε ότι σταματάμε να καταναλώνουμε γάλα με την απαίτηση να μειωθεί η τιμή του, η συσκευασία του (μπουκάλι αντί χαρτί και πλαστικό), ο τρόπος διάθεσής του (χύμα αντί συσκευασμένο). Μπορούμε να φανταστούμε τι θα συμβεί; Θα μας κάνουν μηνύσεις γιατί δεν πίνουμε γάλα; Θα μας τρέχουν στα αστυνομικά τμήματα; Θα μας βασανίσουν; Θα μας στήσουν στο εκτελεστικό απόσπασμα; Τίποτα από όλα αυτά δεν θα κάνουν. Να τι θα κάνουν: θα τσακιστούν να μειώσουν την τιμή και να αλλάξουν και τη συσκευασία και τον τρόπο διάθεσής του. Τόσο μεγάλη είναι η ισχύς της καταναλωτικής στάσης και με αυτό το ζήτημα θα καταπιαστούμε σήμερα. Κι αν δεν τον κάνουν;
Τον Ιανουάριο, στις 25, που μας πέρασε, διατύπωσα τη πρόταση για μια (μονοήμερη) πανευρωπαϊκή γενική απεργία-αποχή την Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010. Τι πιστεύτε; Είχα την αυταπάτη ότι η πρόταση θα γινόταν δεκτή και ότι η πανευρωπαϊκή απεργία θα γινόταν; Όχι, φίλες και φίλοι, δεν είχα αυτήν την αυταπάτη. Είμαι όμως βέβαιος ότι αυτή η πανευρωπαϊκή γενική απεργία μια μέρα θα γίνει – δεν γνωρίζω εάν θα γίνει με τον τρόπο που προτείνω – μου είναι παντελώς αδιάφορο – ή εάν θα γίνει το 2014 ή το 2018 ή το . . . Φέτος, εκ των πραγμάτων η ημερομηνία αλλάζει, και πρέπει να αλλάζει διότι ενδέχεται μια χρονιά η 1 Μαρτίου να πέσει Σάββατο ή Κυριακή – ας είμαστε ευέλικτοι. . . Προτείνω την 28η Φεβρουαρίου, ημέρα Δευτέρα, 2011.
Η πρόταση αυτή διατυπώθηκε λαμβάνοντας υπόψη τρεις παράγοντες. Ο πρώτος: εμείς, οι ίδιοι οι παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου θα επιλύσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ! Ο δεύτερος: η σημερινή τεχνολογία (διαδίκτυο, φέιςμπουκ, κινητά, κλπ) μας επιτρέπει να έρθουμε σε επαφή, να συντονίσουμε και να κλιμακώσουμε τη δράση μας. Ο τρίτος: είμαστε πιο ισχυροί στο πεδίο του χρόνου παρά στο πεδίου του χώρου. Μπορούμε να ελέγξουμε τον χρόνο, όχι όμως το χώρο – λόγω οπλικής, στρατιωτικής υπεροχής του αντιπάλου. Τον χώρο μπορούμε να τον ελέγξουμε μόνο εάν ελέγξουμε τον χρόνο. Ο έλεγχος του χρόνου δεν καταστέλλεται – δεν πάμε στη δουλειά, κανένας, καμιά, τι θα μας κάνουν;
Η πανευρωπαϊκή γενική απεργία της 28ης Φεβρουαρίου 2011 δεν θα γίνει (αν και κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει. . .) – θα την αναβάλλουμε το 2012, το 2013, κλπ. Μια μέρα θα γίνει, είμαι απόλυτα βέβαιος!
Θα ήθελα μια βοήθεια. Θα ήθελα το κείμενο της πρότασης, το οποίο δεν είναι μεγάλο, να μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες της Ευρώπης: όποιος φίλος, φίλη προσφέρεται να το μεταφράσει στη γλώσσα που γνωρίζει καλά ας μου το στείλει με email (info@badarts.gr) – θα του/της είμαι ευγνώμων!
Το Διαδίκτυο είναι χώρος έκφρασης, αναπαραγωγής και ενίσχυσης του ατομικισμού και του ναρκισσισμού ή μέσον συντονισμού της συλλογικής δράσης;
Όλοι και όλες μαζί θα λύσουμε το πρόβλημα της κούρασης, της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας. Εμείς οι Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου επιθυμούμε, έχουμε ανάγκη να εργαζόμαστε λιγότερο, για να μην κουραζόμαστε, για να έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τους άλλους και τα Κοινά, για να δουλεύουμε όλοι και όλες!
Επιθυμούμε, έχουμε ανάγκη έναν εγγυημένο ελάχιστο μισθό για όλους και όλες.
Τη Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011, σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν θα πάμε στη δουλειά, δεν θα πάμε στο σχολείο, θα σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε!
Θα ξεκουραστούμε , θα παίξουμε, θα μαγειρέψουμε, θα περπατήσουμε, θα διαβάσουμε, θα απεργήσουμε!
Θα κάνουμε μια πρώτη απόπειρα για
τριήμερο (εικοσάωρο) και μισθός για όλους και όλες
Με μεγάλη χαρά μαθαίνω ότι ολοένα και περισσότεροι οδηγοί αρνούνται να καταβάλουν τον φόρο υποτέλειας των διοδίων – ναι, πρόκειται περί φόρου υποτέλειας στη μετακίνηση, ένας τρόπος αρπαγής του κοινωνικού πλούτου που εμφανίστηκε στις ποιμενικές κοινωνίες και διαιωνίστηκε και στις δουλοκτητικές, φεουδαρχικές και καπιταλιστικές κοινωνίες. Εάν η τάση αυτή συνεχιστεί, εάν η πρακτική αυτή κλιμακωθεί και συντοντιστεί, σύντομα αυτός ο φόρος υποτέλειας θα καταργηθεί. Ναι, είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι μπορούμε να τον καταργήσουμε. Και είμαι βέβαιος διότι ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται η μάχη αυτή του κοινωνικού πολέμου συνιστά μια εφαρμογή των βασικών αξιωμάτων της διεξαγωγής του πολέμου – νικάμε χωρίς να πολεμάμε και πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε.
Είμαι βέβαιος ακόμα ότι από αυτήν την εμπειρία, από αυτή τη μάχη, μάθαμε πολλά και θα μάθουμε ακόμα περισσότερα. Η απόπειρα κατάργησης του φόρου υποτέλειας των διοδίων είναι ένα συμβάν που θα καθορίσει πολλές εξελίξεις του μέλλοντος – θα μας βοηθήσει να αναθεωρήσουμε πολλές αντιλήψεις, ιδέες, αξίες, συμπεριφορές, γνώσεις, βεβαιότητες και αυτονόητα. Θα μας αναγκάσει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης, θα γονιμοποιήσει τη σκέψη μας, θα γεννήσει νέα ερωτήματα – στα οποία οφείλουμε να διατυπώσουμε κάποιες απαντήσεις.
Κατά τον 19ο και το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, οι επαναστάτες μπορούσαν να κρυφτούν από τον Κύριο και το Κράτος. Συμμετείχαν στη διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου επιδιδόμενοι στην χρήση όπλων, στη συνωμοσία και την παρανομία. Τους το επέτρεπε η (σχετική) οπλική ισορροπία μεταξύ του Κυρίου και του υποτελούς Παραγωγού (ντουφέκια και οι δυό). Και λέω ‘σχετική’ διότι δεν υπήρξε εξέγερση που να μην καταστάλθηκε, παρόλο που πολλές φορές, με όπλο την απεργία, το οδόφραγμα στο χρόνο, κατάφεραν να ακυρώσουν τις αποφάσεις του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος και να επιβάλλουν την εκπλήρωση των αναγκών τους – με προεξάρχουσα τη μείωση του χρόνου της μισθωτής εργασίας. Τους το επέτρεπε και κάτι άλλο: η ανύπαρκτη τεχνοεπιστήμη της επιτήρησης, της παρακολούθησης. Τομή στην τεχνοεπιστήμη της επιτήρησης και της παρακολούθησης ήταν η φωτογραφία και ο κινηματογράφος. Ακολούθησε το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, το τηλέφωνο, όλες αυτές οι λύσεις άρσης της απόστασης και ταυτόχρονα της διατήρησής της μέσω της ταχύτητας. Σήμερα, η τεχνοεπιστήμη της επιτήρησης, της παρακολούθησης και της απομόνωσης έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα αποτελεσματικότητας. Το αυτοκίνητο, το κινητό και ο υπολογιστής με το Διαδίκτυο είναι μέσα επιβολής της απομονωσης, ενώ οι διαστημικοί δορυφόροι επιτηρούν και παρακολουθούν ολόκληρο τον πλανήτη.
Ο Θεός είναι πανταχού παρών γιατί ο Κύριος ήταν αυτός που θα ήθελε να ήταν πανταχού παρών.
Εννιά και μισή, τα παιδιά αποσύρθηκαν για ύπνο, θα μπορέσω να γράψω κάνα δυο ωρίτσες. Θα υποστηρίξω ότι ο Κύριος και τα τσιράκια του, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, θα επιχειρήσουν να επιβάλουν δίδακτρα στα πανεπιστήμια κατά την τριετία 2014-2016, εάν βέβαια μέχρι τότε δεν αλλάξουν δραστικά τα κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα, εάν δηλαδή ο συσχετισμός ισχύος μεταξύ του Κυρίου και των υποτελών Παραγωγών του κοινωνικού πλούτου παραμείνει ως έχει, δηλαδή υπέρ των πρώτων. Και θα το κάνουμε έχοντας υπόψη μας ότι η Κυριαρχία είναι ένα σύνολο δομών τόσο συνεκτικό που η αταξία σε κάποιο τμήμα της απειλεί την τάξη στο σύνολό της. Θα πρέπει ακόμα να λάβουμε υπόψη μας ότι η (καπιταλιστική) εκπαίδευση, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο, είναι ένα από αυτά τα τμήματα που βρίσκονται οριακά κοντά στην αταξία, κοντά στην κατάρρευση. Είναι ένα ηφαίστειο που θα εκραγεί – θα το επισπεύσει η διαρκής μεγέθυνση του αριθμού των ανέργων. Θα γνωρίζετε ότι κάθε κοινωνικό πρόβλημα που δεν επιλύεται, γεννάει άλλα κοινωνικά προβλήματα τα οποία γεννούν ή επιδεινώνουν άλλα, κοκ. Και κάτι ακόμα, κάτι που διακατέχεται από την ίδια λογική της κλιμάκωσης: κάθε σκέψη που γεννάει άλλες σκέψεις είναι μια γόνιμη σκέψη, άρα επικίνδυνη για την Κυριαρχία.
Θα θέσουμε πρώτα απ’ όλα το εξής θεμελιώδες ερώτημα: θα ήθελε ο Κύριος να πληρώνουν δίδακτρα οι φοιτητές στα πανεπιστήμια; Είμαστε βέβαιοι για την απάντηση που θα δώσουμε; Εάν είμαστε βέβαιοι, τότε η απάντηση αυτή θα είναι μια γόνιμη σκέψη που θα γεννήσει άλλες. Έχω την εντύπωση ότι ο Κύριος θα ήθελε πολύ να πληρώνουν δίδακτρα οι φοιτητές. Θα αυξηθούν τα κέρδη του. Και όχι μόνο οι φοιτητές. Θα ήθελε να πληρώνουν δίδακτρα μέχρι και τα παιδιά στο νηπιαγωγείο. Το δωρεάν, δηλαδή οι επενδύσεις του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών, είναι ένα βδέλυγμα, ένα μίασμα για τον Κύριο: πρόκειται για τον κομμουνισμό του παρόντος.
Αγαπητέ Πέτρο, γεια σου και χαρά σου όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις.
Σας ευχαριστώ πολύ που αποσύρατε το όνομά μου από τον κατάλογο αυτών που υποστηρίζουν το εγχείρημα που ονομάσατε ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ. Δεν ήταν μια αιφνιδιαστική κίνηση – μεταξύ μας, μέσα στα πλαίσια της κοινότητας της Αριστεράς, πρέπει να υπάρχει δημιουργική σύγκρουση, κατά κανένα τρόπο όμως αιφνιδιασμοί και πισώπλατα χτυπήματα – μειώνουν την ισχύ μας. Εξέφρασα με την υπογραφή μου την υποστήριξή μου προς το εγχείρημα ξεκαθαρίζοντας ότι εάν διαψευστούν οι προσδοκίες μου θα την αποσύρω. Το έκανα αυτό στις 19 Ιουλίου στο άρθρο ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ. Και υπέγραψα παρόλο που υποστήριξα την άποψη, στις 18 Ιουλίου, στο άρθρο ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ, ότι το εγχείρημα είναι καταδικασμένο να αποτύχει παταγωδώς. Ότι είναι ένα σύμπτωμα της οριστικής αποχώρησης της ιστορικής Αριστεράς, την οποία αποκαλώ νεκροζώντανη, από την πολιτική σκηνή. Σας έστειλα ένα email που διευκρίνιζα με απλότητα και συντομία το λόγο που ζητώ την απόσυρση της υπογραφής, την αποσύρατε, το εκτιμώ όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε, χωρίς να δημοσιεύσετε όμως το σύντομο κείμενο της αίτησης. Είναι υβριστικό; Δεν είναι καθόλου υβριστικό, Πέτρο. Ξέρεις τι είναι; Είναι ενοχλητικό, πολύ ενοχλητικό. Εάν δεν είναι υβριστικό, τότε αυτό που κάνετε λέγεται λογοκρισία. Εάν δεν είναι λογοκρισία, είναι ναρκισσισμός. Δε θέλετε να τσαλακώσετε την εικόνα σας. Απόσυρση υπογραφής! Διαφωνία! Μου ανακοίνωσες την απόσυρση της υπογραφής γράφοντας: Δεν είμαι βέβαιος ότι σας κατανοώ, αλλά σας σέβομαι. Σου γράφω αυτήν την ανοιχτή επιστολή για να με κατανοήσεις.
Η ιστορική Αριστερά πεθαίνει, διανύει τα τελευταία χρόνια της ύπαρξής της. Εκ των πραγμάτων, αυτά τα τελευταία χρόνια, μαύρα και εφιαλτικά, θα τα περάσει μέσα στην αγωνία και την οργή. Θα μπορέσω να επιβιώσω; Γιατί αυτοί οι ηλίθιοι δεν μας ψηφίζουν; Θεωρώ βέβαιο ότι η ανησυχία και η οργή θα την σπρώξουν να κάνει πολλά λάθη, λάθη που θα επιταχύνουν την αποχώρησή της από την πολιτική σκηνή. Εάν ο συσχετισμός ισχύος μεταξύ της ιστορικής Αριστεράς και της νέας Αριστεράς ανατραπεί υπέρ της δεύτερης, οι Κύριοι της πρώτης θα οργιστούν και θα δυσκολευτούν να τιθασεύσουν την οργή τους – και θα επιταχύνουν την αποχώρησή τους. Η λογική επεξεργασία , αντιμετώπιση και μετεξέλιξη της οργής συνιστούν εκδηλώσεις ωριμότητας, ίδιον της επανάστασης , και όχι ανωριμότητας, ίδιον της εξέγερσης.
Η διαπίστωση αυτή είναι η απάντηση στο εξής κομβικής σημασίας ερώτημα: η οργή αυξάνει ή μειώνει την ισχύ; Ο Κύριος έχει δώσει μια απάντηση εδώ και χιλιάδες χρόνια, μια απάντηση την οποία υιοθετεί ακόμα. Η απάντηση αυτή έχει διατυπωθεί με έξοχο και συγκλονιστικό τρόπο στην Ιλιάδα, στην Ιλιάδα του πιο κομψού αφηγηματικού ύφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Η θεωρία της διεξαγωγής του (κοινωνικού) πολέμου λέει ότι για να νικήσεις κάποιον (άτομο, ομάδα, τάξη) πρέπει πρώτα να τον φοβίσεις και να τον αποπροσανατολίσεις. Το γεγονός ότι οι υποτελείς Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου ηττήθηκαν, τουλάχιστον προς το παρόν, μας αναγκάζει να υποθέσουμε ότι ο Κύριος μπόρεσε και να τους φοβίσει και να τους αποπροσανατολίσει. Ο εκφοβισμός και ο αποπροσανατολισμός είναι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος – της απόπειρας να μειωθεί η ισχύς του αντιπάλου, επομένως να μεταβληθεί ο συσχετισμός ισχύος μεταξύ των αντιμαχόμενων μερών ή να μονιμοποιηθεί η μόνιμη υπεροχή του ενός, του Κυρίου καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος. Η διαπίστωση αυτή, το ότι δηλαδή ο Κύριος κατάφερε με αξιοθαύμαστη ταχύτητα και ευκολία να φοβίσει και να αποπροσανατολίσει τους υποτελείς Παραγωγούς είναι ένα μείζον ζήτημα το οποίο πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαλόγου, δημόσιας και ανοιχτής συζήτησης. Είναι ένα από τα δυο ζητήματα με τα οποία πρέπει να ξεκινήσουμε τον διάλογο για την επανίδρυση της Αριστεράς – το άλλο είναι το γιατί ο κόσμος της εργασίας γυρίζει τη πλάτη στην ιστορική Αριστερά.
Αυτά τα δύο ζητήματα η ιστορική Αριστερά δεν τα συζητάει και δεν πρόκειται να τα συζητήσει. Με τη στάση της αυτή επιταχύνει την αποχώρησή της από το πολιτικό προσκήνιο. Εμείς όμως δεν θα πάψουμε να καταπιανόμαστε με αυτά τα ζητήματα γιατί το κάνουμε εδώ και δεκαετίες – δεν θα σταματήσουμε τώρα που η νεκροζώντανη Αριστερά είναι πια νεκρή και πρέπει να απομακρύνουμε το πτώμα της. Έχουμε ήδη διατυπώσει κάποιες απαντήσεις. Ο κόσμος της εργασίας γυρίζει την πλάτη στην ιστορική Αριστερά όχι γιατί δεν μπορεί ή δεν θέλει να ενωθεί αλλά επειδή η Αριστερά είναι μια Αριστερά των προνομίων, της πολιτικής εκμετάλλευσης, της ανελευθερίας πνεύματος και υποστηρίζουμε ότι η ενότητά της είναι παντελώς ανέφικτη και πως εάν ενωθεί θα γεννηθεί ένα τέρας, ένα τέρας που θα ενώσει όλα τα ελαττώματα, τις αναπάρκειες και τις αδυναμίες της ιστορικής Αριστεράς με συνέπεια να επισπεύσει περαιτέρω την αποσύνθεσή της.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
φίλες και φίλοι, κσλή σας μέρα.
