ClASS Ng Texts of the class Ng are characterized by the presence of the ideographic SA. The quantities reported are high, such that they might be totals of the items reported in the Na texts. They are of the same hand (hand 1), and were found in the middle of the Archives Room 8, among the Na tablets.
Ng 319
.1 de-we-ro-a3-ko-ra-i-ja ΛΙΝΑΡΙ 1239
.2 to-sa-de , o-u-di-do-to ΛΙΝΑΡΙ 457
319.2 -de over erasure; -di-do-to over erasure.
CLASS Na Texts of the class Na are characterized gy the presence of the ideographic SA, and by related formulae, and belong to the group of long, narrow tablets. The majority were probably written by a single hand (hand 1), and the proportion of tablets cut at one (or both) ends is high. The tablets in another hand are Na 337, 561, 1027.
Na 66
.Α e-re-u-te-]ra ΛΙΝΑΡΙ 16
.Β e-re-u-]te-ra ΛΙΝΑΡΙ 6
1. Το καλοκαίρι του 696 προ Χριστού*, την αυγή της αρχαϊκής εποχής (700-500), πιθανόν για πρώτη φορά Αθηναίοι αριστοκράτες ξεκινούν από την Αθήνα για να πάνε στην Ολυμπία, την δέσποιν’ αλαθείας, και μετά από ένα εξαήμερο, υπολογίζω, περπάτημα φτάνουν εκεί για να λάβουν μέρος στους αθλητικούς αγώνες που η φήμη τους δεν έπαυσε να εξαπλώνεται από τότε που διεξάχθηκαν για πρώτη φορά*, το 776. Η αποστολή αυτή ήταν η δεύτερη εκτός Πελοποννήσου: είχαν προηγηθεί οι Μεγαρείς, το 704. Λίγα χρόνια μετά, οι Αθηναίοι θα συναντούσαν στην Ολυμπία αθλητές από την μικρασιατική Σμύρνη (688) και τον Κρότωνα, της κάτω Ιταλίας (672). Μέσα σε ένα αιώνα, καθ’ όλη τη διάρκεια της Υστερογεωμετρικής Εποχής (ΥΓ 800-700), η διεξαγωγή των αθλητικών αγώνων στο ιερό του Διός στη δυτική Πελοπόννησο είχε αναδειχτεί ως το κορυφαίο αθλητικό και κοινωνικό γεγονός του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Ο Πίνδαρος, το 476,
φίλες κε φίλοι, καλημέρα σας
Είμαι πολύ χαρούμενος! Μία από τις τρεις επιθυμίες μου σε λίγες μέρες θα εκπληρωθεί. Πριν κλείσω τα ματάκια μου, θα ήθελα να δω να κατεδαφίζεται το ΟΑΚΑ, να καταργείται η υποχρεωτική εκπαίδευση και να ζήσω μια κυβέρνηση της Ιστορικής Αριστεράς. Εκεί που ήταν κάποτε το ΟΑΚΑ, αυτό το τεράστιο ανθρωπομαντρί, ήταν κάποτε ένας ελαιώνας – θυμάμαι μια Πρωτομαγιά τον πατέρα μου να παίζει γκάιντα και ο κόσμος, εργάτες και εργάτριες, μετανάστες από τον Έβρο, να χορεύει ζωναράδικο, ήταν κάποτε ένας ελαιώνας που έβοσκαν κατσικούλες, που παίζαμε μπάλα, που πίναμε τα πρώτα μας γάρα, που γλείφαμε για πρώτη φορά βυζάκια και χύναμε πάνω μας από τη πολλή την κάβλα -πόσο θα ήθελα να δω την Καλογρέζα ένα τεράστιο πάρκο, ένα χώρο ελευθερίας! Πριν κλείσω τα ματάκια μου να δω τα παιδιά να πηγαίνουν όποτε θέλουν στο σχολείο, να κάνουν όσα και όποια μαθήματα θέλουν, χωρίς εξετάσεις και βαθμούς, να μην υπάρχουν επαγγελματίες δάσκαλοι και δασκάλες. Αλλά δεν θα δω ούτε το ΟΑΚΑ να
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Εάν το μέλλον θα είναι γεμάτο ‘Eκλάμψεις’ ή θα είναι ‘Μια εποχή στην Κόλαση’, θα οφείλεται στο ότι το παρόν είναι ήδη γεμάτο με ‘Εκλάμψεις’, είναι ήδη μια ‘Εποχή στη Κόλαση᾿, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που μόνο μια εποχή κρίσης μπορεί να μας το εξασφαλίσει. Λατρεύω τις κρίσεις, μου επιτρέπουν να επιλέξω, να σκεφτώ, να ονειροπολήσω, και τελικά με παροτρύνουν, αρχικά, να επιλέξω και κατόπιν με πιέζουν να αποφασίσω. Διότι κρίση σημαίνει απόφαση. Μιας και αργούμε να αποφασίσουμε, όσο πιο πολύ διαρκεί η κρίση, τόσο το καλύτερο.
φίλες κε φίλοι, καλημέρα
Εδώ και πολλά χρόνια προσπαθώ αφενός να κατανοήσω τις δυνατότητες της εποχής μας και αφετέρου να εντοπίσω τις επιθυμίες των Υποτελών, Παραγωγών και μη. Με ενδιαφέρει όμως και κάτι άλλο κι αυτό το ενδιαφέρον γίνεται επίκαιρο λόγω της σχέσης που έχει με τον φασισμό/ναζισμό: ποια είναι η στάση των Υποτελών όχι μόνο απέναντι στις δυνατότητες της εποχής αλλά και απέναντι στις ίδιες τους τις επιθυμίες;
φίλες κε φίλοι, καλή σας μέρα
το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στην Ηλέκτρα
Ποιος, ποια έχει επίγνωση των δυνατοτήτων τις εποχής μας;
Πριν απαντήσω, ας παραθέσω άλλη μια φορά τις δυνατότητες της εποχής μας: Ο πλούτος που παράγουμε σήμερα παγκοσμίως φτάνει και περισσεύει για να ζήσουμε όλοι και όλες καλύπτοντας τις βασικές ανάγκες της τροφής, στέγης, ένδυσης, μετακίνησης, ενέργειας, εκπαίδευσης – τον πλούτο αυτόν μπορούμε να τον παραγάγουμε εργαζόμενοι δυο μήνες τον χρόνο.
Ποιος λοιπόν έχει πλήρη και συνειδητή επίγνωση των δυνατότητων της εποχής μας;
Ο Κύριος, φίλες και φίλοι, ο Κύριος – και τα τσιράκια του (σύμβουλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, συγγραφείς, καλλιτέχνες, κ.α.). Το ότι έχει, έχουν πλήρη επίγνωση΄των δυνατοτήτων τον/τους επιτρέπουν να διεξαγάγουν τον κοινωνικό πόλεμο αποτελεσματικά. Ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν:
να μην αποκτήσουν οι υποτελείς συνείδηση των δυνατοτήτων της εποχής μας
να καταστρέψουν τις δυνατότητες της εποχής μας
να μισήσουν οι υποτελείς τις δυνατότητες της εποχής μας
Ποιος άλλος έχει επίγνωση των δυνατοτήτων της εποχής μας; Ένα ςπολύ μικρός αριθμός γυναικών και ανδρών που βρίσκονται πέραν της ιστορικής Αριστεράς.
φίλες κε φίλοι, καλημέρα σας
‘Μόλις πήρε την εξουσία, η ναζιστική κυβέρνηση πρόσφερε στο γερμανικό προλεταριάτο sports και transports’, αθλητισμό και μεταφορές, δηλαδή, αθλητισμό και αυτοκίνητο, παρατηρεί ο Πολ Βιριλιό στο πιο σημαντικό του βιβλίο (αμετάφραστο στα ελληνικά – γιατί;), Ταχύτητα και Πολιτική (Vitesse et Politique, εκδ. Galilée, 1977, σελ. 33). Volkswagen – αυτοκίνητa για το λαό! Wir leben Autos, που λέει σήμερα και η διαφήμιση – ζούμε τα αυτοκίνητα! Εν τω μεταξύ, κάνα δυο δεκαετίες πριν, στο αμερικάνικο προλεταριάτο είχε αρχίσει να προσφέρει αυτοκίνητο η αυτοκινητοβιομηχανία Ford, η οποία εν ριπή οφθαλμού σταμάτησε την παραγωγή κινητήρων και το έρριξε στην παραγωγή πυροβόλων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μιας και οι κινητήρες και τα πυροβόλα παράγονται με τις ίδιες εργαλειομηχανές – τό ίδιο έκανε και η Σιτροέν στη Γαλλία κι άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες σε όλες τις άλλες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. (Έχουμε δείξει ότι ο κινητήρας τελειοποιήθηκε από οπλουργούς και σε χώρες με πολεμική βιομηχανία). Μεταξύ αυτών των δύο προσφορών, ο ιταλικός φουτουρισμός (Μαρινέτι) είχε υμνήσει τη μηχανή ως μέσο Καθυπόταξης της φύσης, κατά συνέπεια, και των Υποτελών. Δεν μας επιτρέπεται να μην αναρωτηθούμε: στο ελληνικό προλεταριάτο ποιος πρόσφερε sports and transports;
Θα έλεγα ότι sports πρόσφερε η δικτατορία των συνταγματαρχών και transports (αυτοκίνητο) η κυβέρνηση του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Από οικονομικής έποψης, εάν δούμε τον φασισμό/ναζισμό ως μια στιγμή της καπιταλιστικής επέκτασης, τότε ο φασισμός/ναζισμός δεν έκανε τίποτα άλλο από το να προωθήσει αποφασιστικά την προϋπάρχουσα καπιταλιστική τάση της εμπορευματοποίησης του αθλητισμού και του αυτοκινήτου, της μαζικής (προλεταριακής) ενασχόλησης με τον αθλητισμό και χρήσης του αυτοκινήτου. Εάν σήμερα κυριαρχεί ο αθλητισμός και το αυτοκίνητο, το οφείλουμε εν πολλοίς στον φασισμό/ναζισμό/δικτατορία. Ας ρίξουμε μια ματιά τριγύρω μας κι ας αναρωτηθούμε: τι άλλο οφείλουμε εν πολλοίς στον φασισμό/ναζισμό; Μήπως τα μαζικά μέσα ενημέρωσης; Μήπως τις διακοπές και τον τουρισμό; Μήπως τη λατρεία της φύσης και τον γυμνισμό; Μήπως την υποχρεωτική εκπαίδευση; Μήπως τα χημικά στα τρόφιμα; Μήπως τα χημικά στα καλλυντικά; Τη λατρεία της νεότητας; Το πρότυπο του γυναικείου και ανδρικού κορμιού; Μήπως το μιλιτέρ μοντελάκι στον ρουχισμό;
φίλες κε φίλοι, καλή σας μέρα
το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στη Γεωργία
Μες στα μισά του δρόμου της ζωής μας, /σε δρόμο βρέθηκα σκοτεινιασμένο / γιατί είχα το σωστό δρόμο χαμένο. / Αχ! και τι δύσκολο να το ιστορήσω / το θρασεμένο κι άγριο εκείνο δάσος, /που φόβο η θύμησή του ξαναφέρνει! / Πικρότερος λιγάκι μόνο ο Χάρος. / Μα για να πω και το καλό που βρήκα, . . . (μτφρ. Γιωργής Κότσιρας).
Αυτοί, φίλες και φίλοι, είναι οι πρώτοι στίχοι της Θείας Κωμωδίας του Ντάντε (Δάντης, Dante), οι πρώτοι στίχοι της Κόλασης. Στα μισά του δρόμου είναι η ηλικία των 35 ετών, πάνω κάτω, για άνδρες και γυναίκες. Το σκοτεινιασμένο δάσος είναι η αμαρτωλή ζωή, χριστιανικά μιλώντας. Ο σωστός δρόμος είναι ο ενάρετος δρόμος, χριστιανικά μιλώντας. Μιας όμως και δεν είμαστε χριστιανοί, εγώ τουλάχιστον, το σκοτεινιασμένο δάσος και ο σωστός δρόμος είναι κάτι άλλο – θα δούμε σήμερα τι είναι. Κατά τα άλλα, τα πράγματα έχουν όπως μας τα λέει ο ποιητής. Η δεκαετία 25-35 (1984-1994) ήταν η δυσκολότερη, η οδυνηρότερη περίοδος της ζωής μου – πικρότερος λιγάκι μόνο ο Χάρος. Τον πλησίασα όταν μόνος στην Αθήνα, κοντά στα μισά του δρόμου, Ιούλιος, άφραγκος, σε μια κρίση πανικού μια έντονη επιθυμία θανάτου με οδήγησε στο μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου. Ο θάνατος με έσπρωχνε να πηδήσω , η ζωή με τραβούσε να ζήσω. Ο θάνατος με έσπρωξε στα κάγκελα, η σκέψη ότι θα στενοχωρηθούν οι γονείς μου, ο αδερφός μου, η κόρη μου με τραβούσε με αόρατα νήματα. Τη σύγκρουση τερμάτισε το χτύπημα του τηλεφώνου. Ο φίλος συγκάτοικός μου έλειπε πολλές μέρες και σκέφτηκα πως κάποιος, κάποια τον ζητούσε κι έπρεπε να του αφήσω ένα μήνυμα. Και πήγα και το σήκωσα. Ήταν για μένα. Κάποιος φίλος μίλησε σε ένα ιδιοκτήτη εστιατορίου στη Σίφνο και του έδωσε το τηλέφωνό μου. Θέλεις να έρθεις για δουλειά; Την άλλη μέρα ήμουνα στη Σίφνο. Για να έχω παρέα, τηλεφώνησα στο Βερολίνο, στην άνεργη και θλιμένη Ντόρι που δεν θα πήγαινε διακοπές, να πάρει το γιο της και να έρθουν. Όλα πληρωμένα – σε τρεις μέρες ήρθαν. Ένα πρωινό επέστρεψα στο σπίτι χαράματα – με περίμενε ο πεντάχρονος Alexander καθισμένος πάνω σε μια ξηρολιθιά, με περίμενε να δούμε μαζί την ανατολή του ήλιου. Όταν ο ήλιος σηκώθηκε, με ρώτησε: Θανάση, δεν μοιάζει με κεράσι; Στο Βερολίνο, αγόραζα κεράσια και αυτά που είναι διπλά τα βάζαμε στα αυτιά μας για σκουλαρίκια και μετά τα τρώγαμε.
Ο Ντάντε μας λέει με τη Θεία Κωμωδία του ότι η καλύτερη ψυχοθεραπεία είναι η ίδια η ενηλικίωση. Είναι όμως το ίδιο να ενηλικιώνεσαι σε μια τροφοσυλλλεκτική ομάδα των Βουσμάνων στην Καλαχάρι και το ίδιο στον δυτικό πολιτισμό; Όχι, βέβαια, κατά κανένα τρόπο! Θα έλεγα ότι στις περισσότερες κοινωνίες του παρελθόντος όλοι και όλες ενηλικιώνονταν – δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και στον δυτικό πολιτισμό. Πολλοί και πολλές (οι περισσότεροι;) μεγαλώνουν αλλά δεν ενηλικιώνονται. Γιατί; Σε αυτό το ερώτημα θα απαντήσω τη Δευτέρα το πρωί, σήμερα θα ασχοληθώ με κάτι άλλο. Όπως δεν έχουν όλες οι ψυχοθεραπείες αίσιο τέλος, δεν έχουν αίσιο τέλος κι όλες οι ενηλικιώσεις. Και εάν η ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία, διαδικασία πρέπει να είναι και η ενηλικίωση. Και επειδή η καλύτερη ψυχοθεραπεία είναι η ενηλικίωση, τότε οι φάσεις αυτών των διαδικασιών θα πρέπει να είναι κοινές. Ποιες είναι; Είναι η Κόλαση, το Καθαρτήριο και ο Παράδεισος. Μιας όμως και δεν είμαστε χριστιανοί, ας αποκωδικοποιήσουμε, ας μεταγράψουμε αυτές τις έννοιες: Σταμάτημα, Αποδόμηση, Αναδόμηση. Σταμάτημα, Χάλασμα, Ξαναφτιάξιμο.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Εικάζω ότι οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες αυτών των εωθινών σημειωμάτων συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που είναι βέβαιοι ότι σε περίπτωση εξέγερσης/επανάστασης ο Κύριος θα καταφύγει σε τρεις τρόπους για να καθυποτάξει τους εξεγερμένους/επαναστατημένους υποτελείς και να ενισχύσει την Κυριαρχία Του. Ο πρώτος είναι μια κυβέρνηση των υπολειμμάτων της ιστορικής Αριστεράς, ο δεύτερος η οικονομική βία και ο τρίτος η στρατιωτική βία, το στρατιωτικό πραξικόπημα. Οι διαπιστώσεις αυτές εγείρουν κάποια ερωτήματα. Τα ερωτήματα αυτά πρέπει να τα διατυπώσουμε ευκρινώς – και να διατυπώσουμε ασφαλώς και κάποιες απαντήσεις.
Να τα ερωτήματα: τι σημαίνει αυτό το ‘σε περίπτωση εξέγερσης/επανάστασης’; Είμαστε βέβαιοι, και γιατί, ότι θα συμβεί εξέγερση/επανάσταση; Γιατί διακρίνουμε την εξέγερση και την επανάσταση; Πως θα αντιμετωπίσουμε την οικονομική βία (‘χρεοκοπία’); Πως τη στρατιωτική βία; Πως θα αντιμετωπίσει την οικονομική/στρατιωτική βία του Κράτους η ιστορική Αριστερά της επαναστατικής βίας; Υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος πέραν αυτού της ιστορικής Αριστεράς;
