καλημέρα σας φίλες και φίλοι

Είμαι γερός, και χαρούμενος, όσο μου επιτρέπεται ασφαλώς. Επανέρχομαι μετά από ένα σύντομο διάλειμμα διαβάσματος και μελέτης – άλλωστε,  διαβάζουμε για να γράφουμε, έτσι δεν είναι; Και μιας και με απασχολεί κατ’ εξοχήν το ζήτημα του εμμενούς κομμουνισμού, σήμερα και τις επόμενες μέρες θα καταπιαστώ με αυτό.

Εάν ο κομμουνισμός είναι διαδικασία (οργάνωσης της ύλης, της φύσης, της ζωής και της ομάδας/κοινωνίας) και σχέση (Πρότασης/Συνεργασίας με υλικό υπόβαθρο την Κοινοχρησία/Κοινοκτησία), τότε δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική: ο κομμουνισμός υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Οι περισσότεροι γελούν με αυτή την άποψη και τη χλευάζουν, άλλοι χαμογελούν, άλλοι παίρνουν δουλειά για το σπίτι και ίσως κάποιοι και κάποιες πιθανόν να θεωρούν ότι κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Θα έχετε αντιληφτεί ότι ούτε το γέλιο ούτε ο χλευασμός ούτε η περιφρόνηση με ενοχλούν: γελάτε, δεν μπορώ όμως να καταλάβω γιατί δεν κλαίτε.

Μια άποψη, μια σκέψη, μια θεωρία είναι επικίνδυνη (για τον Κύριο και την Κυριαρχία) εάν είναι γόνιμη, εάν δηλαδή παράγει νέες σκέψεις, οι οποίες παράγουν άλλες κοκ. Εάν μας επιτρέπει να ξαναδούμε πολλά πράγματα με άλλο μάτι, εάν μας επιτρέπει να ερμηνεύσουμε και να εξηγήσουμε φαινόμενα που μέχρι τώρα μένουν ανεξήγητα και δυσερμήνευτα. Επιστημολογικά, η θεωρία του εμμενούς κομμουνισμού συνιστά μια αλλαγή παραδείγματος και αυτό θα είναι το θέμα του προκείμενου σημειώματος, το οποίο όμως θα γράψω αύριο το πρωί γιατί χτές κραιπάλιασα και άργησα να ξυπνήσω. Τα παιδιά θα πάνε στο σχολείο κι εγώ αμέσως μετά πρέπει να πάω να κόψω ξύλα.

Το πρώτο ζήτημα που θα εξετάσω θα είναι το εξής: μήπως θα πρέπει να ξαναδούμε την παγκόσμια ιστορία μέσα από πρίσμα της θεωρίας του εμμενούς κομμουνισμού, να ξαναδιαβάσουμε δηλαδή την παγκόσμια ιστορία με εργαλείο αυτή τη θεωρία; Σε τι συμπεράσματα άραγε θα καταλήξουμε;

Continue reading →

Το Διαδίκτυο είναι χώρος έκφρασης, αναπαραγωγής και ενίσχυσης του ατομικισμού και του ναρκισσισμού ή μέσον συντονισμού της συλλογικής δράσης;

Όλοι και όλες μαζί θα λύσουμε το πρόβλημα της κούρασης, της φτώχειας, της ανεργίας, της ανασφάλειας. Εμείς οι Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου επιθυμούμε, έχουμε ανάγκη να εργαζόμαστε λιγότερο, για να μην κουραζόμαστε, για να έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τους άλλους και τα Κοινά, για να δουλεύουμε όλοι και όλες!

Επιθυμούμε, έχουμε ανάγκη έναν εγγυημένο ελάχιστο μισθό για όλους και όλες.

Την Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012, σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεν θα πάμε στη δουλειά, δεν θα πάμε στο σχολείο, θα σταματήσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε!

Θα ξεκουραστούμε , θα παίξουμε, θα μαγειρέψουμε, θα περπατήσουμε, θα διαβάσουμε, θα απεργήσουμε!

Θα κάνουμε μια πρώτη απόπειρα για

τριήμερο (εικοσάωρο) και μισθός για όλους και όλες

ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Περπατάμε όρθιοι όχι επειδή το θέλησαν οι απώτατοι πρόγονοί μας αλλά επειδή αναγκάστηκαν. Βάλαμε όρια στην επιθυμία μας και την ελευθερία μας όχι επειδή το θελήσαμε αλλά επειδή αναγκαστήκαμε.  Η προτεραιότητα της Ανάγκης έναντι της Βούλησης νομίζω ότι είναι σαφής.

Σαφής είναι και η διαφορά μεταξύ της Διαταγής και Πρότασης, δηλαδή μεταξύ της Κυριαρχίας και του Κομμουνισμού. Μεταξύ της Ανάγκης/Βούλησης και της Διαταγής/Πρότασης υπάρχει μια αδιόρατη σχέση. Εάν προβλέψουμε μια μελλοντική Ανάγκη, είμαστε σε θέση να διατυπώσουμε και μια Πρόταση. Εάν η πρόβλεψή μας είναι έωλη, αβάσιμη, έωλη θα είναι και η Πρότασή μας. Αυτή είναι η λογική του βολονταρισμού και η πολιτική χωρίς βολονταρισμό είναι αδιανόητη.

Έχω διατυπώσει την άποψη ότι το ‘2014’ (‘κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς’) θα ξεσπάσει ένας ευρωπαϊκός εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος μάλλον θα μετεξελιχτεί σε παγκόσμιο και, εάν ξεσπάσει, θα διαρκέσει αρκετές δεκαετίες. Υποστηρίζω ακόμα ότι ο πόλεμος αυτός θα αρχίσει απο τις χώρες που αποκαλούνε PIGS και κατόπιν θα εξαπλωθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι απόψεις αυτές ερείδονται πάνω σε τρεις εκτιμήσεις για την εν εξελίξει και μελλοντική μετεξέλιξη του καπιταλισμού. Η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας, λόγω της εκτεταμένης και γενικευμένης εφαρμογής της τεχνοεπιστήμης στην παραγωγή, είναι η πρώτη, και η εκκαθάριση προκαπιταλιστικών τρόπων παραγωγής αλλά και αδύναμων και περιφερειακών κεφαλαίων για να ενισχυθεί το μεγάλο Κεφάλαιο και οι ισχυρές καπιταλιστικές, ιμπεριαλιστικές οικονομίες είναι η δεύτερη. Η εξόντωση του πλεονάζοντος και μη δυνάμενου να χρησιμοποιηθεί από το Κεφάλαιο παγκόσμιου πληθυσμού των υποτελών παραγωγών και καταναλωτών μέσω της λιτότητας και της ένδειας, των ασθενειών και των τοπικών πολέμων είναι η τρίτη.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Ο όρος ‘διαμαρτυρία’ εμφανίστηκε πρώτη φορά κατά τον 4ο π. Χ.  αιώνα  ως νομικός όρος (απαντάται στον Δημοσθένη και τον Ισαίο). Πρόκειται για μια απόδειξη που καταθέτουν μάρτυρες κατά την προανάκριση κατά πόσο πρέπει (κατήγορος)  ή δεν πρ’επει (κατηγορούμενος) να γίνει μια δίκη. Κατά τους επόμενους  αιώνες (ελληνιστική εποχή), μετά την παρακμή της πόλης-κράτους (πόλεως), ο όρος απόκτησε τις σημασίες της πιστοποίησης, της υποστήριξης παραβιαζόμενου δικαίου και της διεκδίκησής του, της ρητής άρνησης πράξης ή πρόθεσης που αποδίδεται σε κάποιον . Από αυτές τις σημασίες προήλθε η σημερινή.

Η διαμαρτυρία είναι εκδήλωση, δηλαδή δήλωση που εκφράζεται, είναι η εντόνως διατυπωμένη έκφραση παραπόνου, διαφωνίας, αντίθεσης, άρνησης, αποδοκιμασίας για κάτι που θεωρείται άδικο, παράνομο, κλπ. Μιας και η διαμαρτυρία είναι έκφραση και επικοινωνία, δεν μπορεί να μην είναι και τελετουργία και να μην σχετίζεται με τη θυσία. Πρόκειται για την ανθρωπολογική πτυχή της διαμαρτυρίας, με την οποία θα καταπιαστούμε διεξοδικά κάποιο πρωινό.

Το κομβικό ζήτημα της πολιτικής πτυχής της διαμαρτυρίας αφορά το εάν είναι ή όχι μέσον πάλης, ένας τρόπος διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Με αυτήν όμως την πτυχή θα καταπιαστούμε αύριο το πρωί απαντώτας στις ενστάσεις και σκέψεις που κατέθεσε ο Περαστικός.

Σήμερα θα διατυπώσουμε το ερώτημα εάν διαμαρτύρεται ή όχι ο Κύριος. Εάν δεν διαμαρτύρεται, γιατί δεν διαμαρτύρεται; Εάν διαμαρτύρεται, ποιος είναι ο αποδέκτης της διαμαρτυρίας και ποιο το περιεχόμενό της;

Continue reading →

Το βάθος της ημικυκλικής σκηνής αποτελείται από μεγάλες αφίσες, η μια κοντά στην άλλη. Η κεντρική δείχνει μια αγέλη προβάτων. Δεξιά κι αριστερά, αγελάδες στη γραμμή που τρώνε σκυμμένες στο παχνί, μια τεράστια αίθουσα με εργαζόμενους μπροστά στους υπολογιστές τους, μποτιλιάρισμα σε αυτοκινητόδρομο, ελληνική σημαία, τηλεόραση με σκηνή από πρωινάδικο, δελτίο Κίνο, ,ένα κομπιούτερ, μια τυφλή Θέμιδα με μαντήλι στα μάτια, μια μπάλα ποδοσφαίρου.

Πάνω σε κάθε αφίσα, όρθιοι, με τα πόδια και τα χέρια ανοιχτά, αλυσοδεμένοι εργάτες και εργάτριες.

Στο δεξιό μέρος της σκηνής, τραπέζι με κομπιούτερ επάνω. Μπροστά του, μια αναπαυτική καρέκλα. Εμφανίζονται στη σκηνή αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής που στη πλάτη τους είναι γραμμένο σε άλλους ΚΡΑΤΟΣ Α. Ε. και σε άλλους ΒΙΑ Α.Ε. Από πίσω τους, με χειροπέδες στα χέρια και στα πόδια, ένας εργαζόμενος. Πίσω από αυτόν, ακολουθεί ένας άνδρας με εργατική φόρμα και τσάντα εργαλείων στο χέρι.

Οι αστυνομικοί  φοράνε  κουκούλες, σαν κι αυτές που φορούν οι άνδρες των Αντιτρομοκρατικών Υπηρεσιών, των Ειδικών Δυνάμεων,  όλοι οι άλλοι ηθοποιοί  μάσκες εργασίας, όπως οι μπογιατζήδες, οι μαρμαράδες, οι αγρότες, οι γιατροί, οι ηλεκτροσυγκολλητές, οι φαναρτζήδες, ανάλογα με την περίπτωση.

ΚΡΑΤΟΣ Α.Ε.

Φτάσαμε, επιτέλους! Αν το μποτιλιάρισμα είναι φυλακή,

σίγουρα  το αυτοκίνητο είναι στενό κελί.

Δούλες είστε, και δούλοι, μα τις αλυσίδες τις χοντρές

να  δείτε δεν μπορείτε.

Έξυπνο, μα δεν αρκεί.

Τώρα μπορώ. Τα πάντα βλέπω και δεν αστοχώ.

Τώρα μπορώ να κάνω

αυτό που ήθελα από καιρό.

Στο παρελθόν θα επιστρέψω

και με μένα και σεις μαζί.

Η δύναμη η τωρινή

την αδυναμία τη παλιά θα σβήσει.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

79 αποφάσεις (‘μέτρα’)  του Κυρίου θα εγκρίνει η κυβέρνηση και του Κοινοβούλιο μέχρι στις 29 Φεβρουαρίου, το πολύ αρχές Μαρτίου. 79 αποφάσεις που θα μας υποβιβάσουν, εμάς τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου, τους μισθωτούς της εκτέλεσης, στη κατάσταση του ενδεούς εν μέσω τεράστιου κοινωνικού πλούτου, θα μας υποβιβάσουν στην κατάσταση του εκτρεφομένου ζώου, του υποζυγίου.

Ο Κύριος επελαύνει, γαμάει και δέρνει. Η νίκη του είναι λαμπρή, η ήττα μας είναι οδυνηρή. Και θα έρθουν κι άλλες ήττες, κάθε μέρα και μια ήττα. Οι οποίες θα νομιμοποιηθούν, δηλαδή θα μονιμοποιηθούν, με τις προσεχείς εκλογές – είτε από μια κυβέρνηση μνημονιακή (ΝΔ-ΠαΣοΚ) είτε από μια κυβέρνηση ‘αντιμνημονιακή’ – με κάποια κόμματα των διαγραφέντων και διαγραφεισών, τον Κουβέλη, Συνασπισμό, κλπ.

Το θέμα που με απασχολεί είναι το εξής. Τι θα κάνουμε, θα επιδιώξουμε την ανάκληση, την ακύρωση των αποφάσεων του Κυρίου για να επανέλθουμε στην προηγούμενη κατάσταση ή θα κάνουμε κάτι άλλο; Κι ας υποθέσουμε ότι ακυρώνουμε όλες τις αποφάσεις – με την ανεργία τι θα κάνουμε;

Εγώ προτείνω να κάνουμε αυτό που είπε ο Αινστάιν για τη φύση, ότι προτιμά δηλαδή τη συντομότερη οδό.

Η οδός αυτή είναι

η διαγραφή όλων των χρεών των μισθωτών της εκτέλεσης

το επίδομα ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις και χρονικούς περιορισμούς

εικοσάωρο και  μισθός για όλους και όλες

με την γενικευμένη επίθεση κατά της καπιταλιστικής παραγωγής και κυκλοφορίας εμπορευμάτων (απεργία, μπλοκάρισμα και μποϊκοτάζ παραγωγής), κατά των χώρων του Κράτους (Υπουργεία, Εφορίες, σχολεία, ΔΕΗ, δικαστήρια, εκκλησίες)

με τη γενικευμένη στάση πληρωμών

με επιλεκτική και εστιασμένη καταναλωτική αποχή

με την δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης και συνεργασίας (τρόφιμα, φάρμακα, ρουχισμός, στέγη, κλπ).

 

μαγκαβά μπουτί

στον Θόδωρα Μπασιάκο, καιρός ήταν

 

1. πως ψήνουν οι γύφτοι το ψωμί

 

Μαγκαβά μπουτί, θέλω δουλειά, αυτή η φράση ήταν η πρώτη που έμαθα, είναι αυτή που δεν ξεχνάω και δεν θα ξεχάσω – δε θα ξεχάσω τους γύφτους, μ’ αυτούς που έζησα έξι μήνες, με φρόντισαν, με αγάπησαν, σα γιο τους και σαν αδερφό τους,  σε μέρες οδυνηρές και χρόνια δύσκολα,  γι’ αυτές τις μέρες και τα χρόνια δε θέλω να γράψω, δε θέλω, κλαίω και χαίρομαι, χαίρομαι, η διάκριση ομορφιάς και ωραιότητας κατέστη πλέον σαφής, πολύ σαφής, μιας και ξέχασα την ομορφιά, την πανούργα ομορφιά, το πρότυπο, την τάξη, την καταγωγή, την κληρονομιά, την ιδιοκτησία (και του σώματος ασφαλώς), τη συναίνεση και θυμήθηκα την ωραιότητα. Η ωραιότητα των Γύφτων. Θυμήθηκα την ωραιότητα της παιδικής μου ηλικίας.

Είδα τη μάνα μου, φθινόπωρο του ’64, να φυτεύει κουκιά. Της ζήτησα να φυτέψω κι εγώ. Μου  ‘δωσε σπόρο κι ένα μικρό τσαπί. Τα φύτεψα μακριά από τα δικά της. Ο πρώτος μου λαχανόκηπος, A’  Δημοτικού. Κουκιά, Πετράδες, Έβρος. Την άλλη μέρα, την ώρα που χάραζε, πήγα στο λαχανόκηπό μου να δω αν φύτρωσαν. Τίποτα. Ούτε τη δεύτερη. Κάθε πρωί, με το χάραμα, κάθε πρωί. Και μια μέρα, πριν καν φτάσω, από μακριά, από μακριά, ένας σβώλος χώματος δεν ήταν εκεί που έπρεπε να είναι, είχε σηκωθεί, είχε αλλάξει, όχι, όχι, δεν ήταν γάτα, πλησίασα, πλησίασα, ήξερα που θα κοιτάξω, ένα πράσινο φύλλο μέσα από τη Γη έσπρωχνε το σβώλο τόσο τρυφερά, τόσο σιγανά και ταπεινά, τόσο ωραία, ωραία, ωραία, πουθενά ομορφιά, πουθενά ομορφιά. (Τους παρατηρητικούς άνδρες, τις παρατηρητικές γυναίκες και τα μάτια σας).

Τη δεύτερη ωραιότητα την είδα πρωί, Αύγουστος ήταν, δε θυμάμαι σε ποιο χωριό είχαμε στήσει τα τσαντήρια, ήταν πάντως γήπεδο, κάπου έξω από τη Θήβα, είχαμε πάει για ντομάτες, ξύπνησα το πρωί, σηκώθηκα να πάω να κατουρήσω και βλέπω πάνω στο χορτάρι, πάνω σε μια κουβέρτα, σκεπασμένοι με ένα σεντόνι και μια κουβέρτα, το μάγουλο της Μαρίας και το μάγουλο του Νϊκου ενωμένα, αγαπημένα, με χαμόγελο στα χείλη και με κλειστά μάτια να κοιτάζουν, ναι να κοιτάζουν  τα αστέρια του ουρανού που έσβηναν ένα μετά το άλλο. Καμιά ομορφιά, πουθενά ομορφιά. Η Μαρία είχε ένα πράσινο κι ένα μπλε μάτι. Μόνο ωραιότητα.

Continue reading →