χωριανοί, χωριανές, ακούστε με, ακούστε με! Όλοι στις τηλεοράσεις σας την Κυριακή! Θα μονομαχήσουν δυο ποιμένες του λαού, ο τσομπάν-ήρωας Σγουρός με τον τσομπάν-ήρωα Κικίλιαααα!
η Αριστερά της αποχής (του μέλλοντος) και η Αριστερά της συμμετοχής (του παρελθόντος)
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Οι περιφερειακές εκλογές της περασμένης Κυριακής μας παρακινούν να διατυπώσουμε την άποψη ότι σήμερα υπάρχουν δυο Αριστερές στην ελληνική κοινωνία: η Αριστερά της συμμετοχής και η Αριστερά της αποχής. Είδαμε στο προηγούμενο σημείωμα ότι από τους 3.807.892 που δεν προσήλθαν να ψηφίσουν (39%), πάνω από τους μισούς, γύρω στα 2 με 2,5 εκ. ανήκουν στην Αριστερά (25%, το ένα τέταρτο των εγγεγραμένων). Υπέρ της Αριστεράς της συμμετοχής ψήφισαν γύρω στο 10% των εγγεγραμμένων, 950.000 περίπου. Η κατάσταση αυτή μας αναγκάζει να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα:
Είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της συμμετοχής και να εμφανιστεί ως ενωμένη πολιτική δύναμη; Κατά τον ίδιο τρόπο, είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της αποχής;
Είναι δυνατόν να ενωθεί η Αριστερά της συμμετοχής με την Αριστερά της αποχής; Είναι δυνατόν να υπάρξει ένα κόμμα της Αριστεράς που θα ξεπεράσει τις δυο σημερινές εκδοχές της;
Ποιο είναι το μέλλον της πρώτης και ποιο της δεύτερης;
Εάν οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα είναι αρνητικές, τότε ποιες είναι, ποιες θα είναι οι σχέσεις μεταξύ αυτών των δύο Αριστερών;
οι πραγματικές διαστάσεις της αποχής
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Χάρηκα κι εγώ, όπως κι εσείς, με το μεγάλο ποσοστό της αποχής. Προς αποφυγήν όμως δημιουργίας παρανοήσεων και αυταπατών θα ήθελα να εκθέσω κάποιες σκέψεις που αφορούν δυο πτυχές της αποχής ως φαινομένου και ως πολιτικής στάσης. Η πρώτη αφορά το μέγεθος του φαινομένου και η άλλη το μέλλον της και τις συνέπειές της.
Με ενσωμάτωση του 99,48% των στοιχείων, 3.807.892 δεν προσήλθαν στις κάλπες στις περιφερειακές εκλογές του Νοεμβρίου. Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: πόσοι και πόσες από αυτούς δεν προσήλθαν επειδή δεν ήθελαν και πόσοι, πόσες επειδή δεν μπορούσαν;
Continue reading
εικοσάωρο και μισθός για όλους και όλες
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
Είμαι ένας από αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν επειδή δεν υπάρχει ένα κόμμα (της Αριστεράς) που να τους εκφράζει. Είμαστε πολλοί και πολλές. Πάνω από τους μισούς από αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν, θα έλεγα το 25% των εκλογέων. Θα προσέθετα και ένα 5% των λευκών και των ακύρων. Το 30% του εκλογικού σώματος επιθυμεί ένα άλλο κόμμα της Αριστεράς, ένα κόμμα που θα ασκεί την ισότητα και την ελευθερία.
Στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, που θα γίνουν μέχρι Μάρτη-Απρίλη, θα πάω να ψηφίσω το κόμμα που ο τίτλος του θα είναι και το κεντρικό σύνθημα της εποχής μας, που θα είναι η συμπύκνωση ενός κομμουνιστικού προγράμματος, που θα είναι η καταγραφή της πυρηνικής επιθυμίας των υποτελών Παραγωγών, που θα είναι η προϋπόθεση για την επίλυση των πολλών και οξυμένων κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.
Θα ψηφίσω το κόμμα που θα λέγεται εικοσάωρο και μισθός για όλους
Εάν δεν υπάρχει κόμμα με αυτόν τον τίτλο, θα γράψω πάνω σε ένα χαρτί εικοσάωρο και μισθός για όλους και θα το ρίξω στη κάλπη: άκυρο με πολιτικό μήνυμα.
Είμαι της γνώμης ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στην εμφάνιση μιας αριστεράς της ισότητας και της ελευθερίας. Μιας αριστεράς που θα είναι μια ομοσπονδία ελεύθερων και αυτόνομων ομάδων, μιας αριστεράς που το βασικό της μέλημα θα είναι αφενός η εξάλειψη κάθε είδους προνομίων και προβολών αξιώσεων Κυριαρχίας, δηλαδή διαταγής και πολιτικής εκμετάλλευσης και αφετέρου ο παραμερισμός των επαγγελματιών της πολιτικής με την καθιέρωση της εναλλαγής των βουλευτών και της μιας και μοναδικής συμμετοχής στη Βουλή.
Θα ήθελα πολύ να υπάρχει αυτό το κόμμα.
Μήπως κάποιος άλλος, κάποια άλλη έχει την ίδια επιθυμία;
Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη
Παραγωγός δεσμώτης
Το βάθος της ημικυκλικής σκηνής αποτελείται από μεγάλες αφίσες, η μια κοντά στην άλλη. Η κεντρική δείχνει μια αγέλη προβάτων. Δεξιά κι αριστερά, αγελάδες στη γραμμή που τρώνε σκυμμένες στο παχνί, μια τεράστια αίθουσα με εργαζόμενους μπροστά στους υπολογιστές τους, μποτιλιάρισμα σε αυτοκινητόδρομο, ελληνική σημαία, τηλεόραση με σκηνή από πρωινάδικο, δελτίο Κίνο, ,ένα κομπιούτερ, μια τυφλή Θέμιδα με μαντήλι στα μάτια, μια μπάλα ποδοσφαίρου.
Πάνω σε κάθε αφίσα, όρθιοι, με τα πόδια και τα χέρια ανοιχτά, αλυσοδεμένοι εργάτες και εργάτριες.
Στο δεξιό μέρος της σκηνής, τραπέζι με κομπιούτερ επάνω. Μπροστά του, μια αναπαυτική καρέκλα. Εμφανίζονται στη σκηνή αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής που στη πλάτη τους είναι γραμμένο σε άλλους ΚΡΑΤΟΣ Α. Ε. και σε άλλους ΒΙΑ Α.Ε. Από πίσω τους, με χειροπέδες στα χέρια και στα πόδια, ένας εργαζόμενος. Πίσω από αυτόν, ακολουθεί ένας άνδρας με εργατική φόρμα και τσάντα εργαλείων στο χέρι.
Οι αστυνομικοί φοράνε κουκούλες, σαν κι αυτές που φορούν οι άνδρες των Αντιτρομοκρατικών Υπηρεσιών, των Ειδικών Δυνάμεων, όλοι οι άλλοι ηθοποιοί μάσκες εργασίας, όπως οι μπογιατζήδες, οι μαρμαράδες, οι αγρότες, οι γιατροί, οι ηλεκτροσυγκολλητές, οι φαναρτζήδες, ανάλογα με την περίπτωση.
ΚΡΑΤΟΣ Α.Ε.
Φτάσαμε, επιτέλους! Αν το μποτιλιάρισμα είναι φυλακή,
σίγουρα το αυτοκίνητο είναι στενό κελί.
Δούλες είστε, και δούλοι, μα τις αλυσίδες τις χοντρές
να δείτε δεν μπορείτε.
Έξυπνο, μα δεν αρκεί.
Τώρα μπορώ. Τα πάντα βλέπω και δεν αστοχώ.
Τώρα μπορώ να κάνω
αυτό που ήθελα από καιρό.
Στο παρελθόν θα επιστρέψω
και με μένα και σεις μαζί.
Η δύναμη η τωρινή
την αδυναμία τη παλιά θα σβήσει.
μια γραμμή για τον καθένα, σύμφωνα με τις ανάγκες του
“Ζορζ, υπερβάλλεις, όπως πάντα”, είπε ο Σίγκμουντ μοιράζοντας το μικρό σωρό της άσπρης σκόνης σε τρία μέρη. Έκανε το κάθε μέρος μια άσπρη λεπτή γραμμή, τύλιξε με αργές κινήσεις, νωχελικές θα έλεγα, ένα κατοστάρικο και το ‘κανε καλαμάκι, έσκυψε και σνιφάρισε τη πρώτη. Η σκόνη, διασχίζοντας τα πολύτιμο καλαμάκι των εκατό εβρών και το αριστερό ρουθούνι του, εξαφανίστηκε από τα μάτια τους. Εισέπνευσε δυνατά κι έδωσε το καλαμάκι στον Καρλ. “Εάν το παιδί είναι προάνθρωπος περισσότερο από ένα ενήλικο, όπως νομίζεις, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ότι δεν ήμασταν άνθρωποι για όσο χρονικό διάστημα δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε το χρόνο σε παρόν, παρελθόν και μέλλον”, είπε, παρακολουθώντας τον Καρλ που έσκυψε να σνιφάρει. Ο Ζορζ πήρε το καλαμάκι στα χέρια του και χωρίς να βιάζεται είπε. “Όχι, Σίγκουντ, δεν ήμασταν άνθρωποι”. “Μιλούσαμε, σκεφτόμασταν και δεν ήμασταν άνθρωποι;” ρώτησε ο Καρλ. “Όχι, Καρλ, δεν ήμασταν άνθρωποι. Ή μάλλον, ήμασταν περισσότερο προάνθρωποι παρά άνθρωποι”. “Θες να πεις ότι το παιδί είναι περισσότερο προάνθρωπος παρά άνθρωπος;” “Σίγκμουντ”, είπε ο Ζορζ,” εσύ αυτό το γνωρίζεις καλύτερα από μένα.”
