Οι εισηγήσεις (διαλέξεις) που είχαν προγραμματιστεί να γίνουν στη Θεσσαλονίκη δεν έγιναν. Αυτή του Σαββάτου, σχετικά με την Ιλιάδα και τη γένεση του θεού, δεν έγινε για λόγους υγείας. Την Κυριακή το πρωί πήγα για την πρωινή εισήγηση, στις έντεκα παρά δέκα, με θέμα μια παρουσίαση της άποψής μου ότι το αυτοκίνητο δεν είναι όχημα αλλά βλήμα, αλλά δεν ήρθε σχεδόν κανείς. Και φυσικά αποφάσισα να ακυρώσω και την απογευματινή, που είχε ως θέμα την εξέταση του ερωτήματος ‘εάν υπήρξε, υπάρχει, θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική’.
Έμεινα τρεις βραδιές στη Θεσσαλονίκη, είδα και έμαθα πολλά, συνάντησα φίλους και γνώρισα φίλους των φίλων μου. Και βέβαια, μεταξύ των άλλων, συζητήσαμε πολλά θέματα, μέσα σε κλίμα ευρύτητας και ελευθερίας πνεύματος, πίνοντας καλό κρασί και απολαμβάνοντας ελληνικό χαμομήλι. Μεταξύ άλλων συζητήθηκε και ένα ζήτημα απο αφορά την ηθική της πρακτικής, κατά πόσο δηλαδή αλλοτριωμένη πρακτική είναι η πρακτική της από καθέδρας διδασκαλία.
Αυτό επεδίωξα να κάνω, δεν θα το ξανακάνω. Ματαιοδοξία, πολύ κουραστική, δεν μου πάει. Μου πάει το γράψιμο και η συζήτηση μέσα σε μια παρέα, όχι πάνω από δέκα πρόσωπα, όχι οι εισηγήσεις και οι διαλέξεις.
Πριν γίνουν οι εισηγήσεις είχα αποφασίσει να τις αναρτήσω μετά την πραγματοποίησή τους και στη Κακιά Σχολή, για να μπορεί να έχει πρόσβαση στην άποψη μου όποιος ή όποια ενδιαφέρεται.
Θα ξεκινήσω με την πρώτη εισήγηση και εντός των ημερών θα παρουσιάσω και τις άλλες δύο.
Από το νεκροκρέβατό της, εδώ και πολλές δεκαετίες μισοπαράλυτη, η νεκροζώντανη ιστορική Αριστερά, μανεκέν για σάβανο, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κοιτάζει το ταβάνι και να κουνάει τα δάχτυλα του δεξιού χεριού της. Με αυτά τα δάχτυλα γράφει και υπογράφει. Γράφει και υπογράφει για να επικροτεί και να διαμαρτύρεται. Το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης συγκέντρωσε, εδώ και πέντε μήνες, 1108 υπογραφές. Με αυτόν τον ρυθμό, που θα επιβραδυνθεί ασφαλώς, του χρόνου τέτοια εποχή θα καταφέρει να φτάσει τις δυο χιλιάδες. . .
Η νεκροζώντανη Αριστερά αδιαφορεί, εάν δεν χαίρεται, για τη φίμωση του Ιού. Κάποιοι λίγοι συγκεντρώνουν υπογραφές για να διαμαρτυρηθούν. Θα ήθελα να τους ρωτήσω: με πόσες υπογραφές θα μπορέσετε να ακυρώσετε την απόφαση της διεύθυνσης;
Εάν μαζέψετε 100.000 υπογραφές, θα υποχωρήσει η εκδότρια; Όχι, βέβαια! Εάν μαζέψετε 10.000.000, θα καμφθεί η ατσαλένια και αγέρωχη βούλησή της; Όχι, βέβαια! Πόσες πρέπει να συγκεντρώσετε για να καταφέρετε να επιστρέψει ο Ιός;
Όλος ο πλανήτης να υπογράψει, θα κλάσετε μια μάντρα κλειτορίδες.
Γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να καταφέρουν τίποτα; ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ. Τότε γιατί υπογράφουν;
Μα γιατί φοβούνται! Φοβούνται να συγκρουστούν με την Ελευθεροτυπία! Αυτοί που θέλουν να τα βάλουν με τον καπιταλισμό και το κεφάλαιο! Η γνωστή στάση: και αγωνίζομαι και τα έχω καλά με τον καπιταλιστή. Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στους αγώνες! Η γνωστή υποκρισία, η γνωστή διπλοπροσωπία, η γνωστή εξαπάτηση.
Ο κόσμος της εργασίας τους έχει πάρει χαμπάρι και τους γυρίζει τη πλάτη. Από δω και πέρα, δεν θα υπάρξει χώρος, δεν θα υπάρξει πρακτική, δεν θα υπάρχει αντίληψη που να μην γίνει πεδίο σύγκρουσης της αριστεράς του παρελθόντος και της αδιαμόρφωτης ακόμα αριστεράς του μέλλοντος, της Αριστεράς της άσκησης της ελευθερίας και της ισότητας σε κλίμα ευρύτητας και ελευθερίας πνεύματος, της Αριστεράς της συνεργασίας και της αλληλεγγύης. Η σύγκρουση θα είναι σφοδρότατη και δημιουργική – το χάσμα είναι αγεφύρωτο.
Δεν θα υπογράψω ποτέ!
Από την 14η Νοεμβρίου σταμάτησα να αγοράζω την Ελευθεροτυπία υποστηρίζοντας ότι μόνο η στάση αγοράς της εφημερίδας, η καταναλωτική αποχή, μπορεί να εξαναγκάσει την εκδότρια να ακυρώσει την απόφασή της. Δεν είμαι μόνος! Εάν δεν τα καταφέρουμε, ίσως να επιταχύνουμε το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας.
Έτσι κι αλλιώς, η Ελευθεροτυπία, όπως και όλες οι άλλες αστικές εφημερίδες, είναι νεκροζώντανη, με το ένα πόδι στον τάφο.
Τη Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου θα αγοράσω την Απογευματινή – την επανεκδίδουν οι εργαζόμενοι, που έχουν να πληρωθούν τρεις μήνες, εάν δεν κάνω λάθος – και θα κρίνω εάν θα συνεχίσω να την αγοράζω ή όχι.
Ναι, μπορούμε, μπορούμε να διαβάζουμε και πάλι τον ‘Ιό’ στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Και μπορούμε να το πετύχουμε πολύ απλά και πολύ εύκολα: με τη στάση αγοράς της Ελευθεροτυπίας όλες τις μέρες, με την καταναλωτική αποχή, γνωστή και ως μποϊκοτάζ. Οι υπογραφές, οι διαμαρτυρίες και τα συλλαλητήρια δεν είναι αποτελεσματικοί τρόποι. Η διεύθυνση της Ελευθεροτυπίας θα αναθεωρήσει, θα ακυρώσει την απόφασή της μόνο εάν δει τις πωλήσεις της εφημερίδας να κατρακυλούν, και μαζί με αυτές και τα τόσο απαραίτητα τη σήμερον ημέρα έσοδα. . .
Μπορούμε να βοηθήσουμε τον Ιό να επιστρέψει, όλοι και όλες μαζί.
Κάνω έκκληση στα μπλογκς της Αριστεράς, με την ευρύτατη σημασία της λέξης, στους επισκέπτες τους, στα έντυπα, στα στέκια και τις οργανώσεις να μην αφήσουμε να περάσει η φίμωση του Ιού, να μην αφήσουμε να περάσει η συρρίκνωση και η περιστολή της ελεύθερης έκφρασης, και μάλιστα όταν αυτή είναι αποτέλεσμα της συμβίωσης, της συνεργασίας και της δημιουργικής σύγκρουσης μέσα σε ένα κλίμα ευρύτητας και ελευθερίας πνεύματος.
Το Σάββατο, 20 Νοεμβρίου, και την Κυριακή, 21, θα γίνουν στη Θεσσαλονίκη τρεις συναντήσεις ελευθεριακής μάθησης. Η πρώτη θα γίνει στο Μικρόπολις, Κοινωνικός Χώρος για την Ελευθερία (Βενιζέλου κ’ Βασ. Ηρακλείου 18), στις 19 μ.μ. Το θέμα της συνάντησης θα είναι: Εισαγωγή στην Ιλιάδα: πως τα σημαντικότερα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα της δυτικής Κυριαρχίας έχουν καταγραφεί στην Ιλιάδα ως οι επιθυμίες του ήρωα να γίνει πιο ισχυρός από τη φύση. Εισηγητής, Αθανάσιος Δρατζίδης.
Οι άλλες δυο συναντήσεις θα γίνουν την Κυριακή, 21 Νοεμβρίου. Η μία στις 11, το πρωί, στο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας (Βασ. Γεωργίου και Μπιζανίου γωνία). Το θέμα της θα είναι: Θεολογία του Αυτοκινήτου. Ποια είναι η φύση του αυτοκινήτου πέρα από τη διαφήμισή του; Εισηγητής, Αθανάσιος Δρατζίδης.
Η άλλη θα γίνει στο Kosmopolit κοινωνικό κέντρο/στέκι μεταναστών (Ερμού 23), στις 19 μ.μ. με θέμα: υπήρξε, υπάρχει, θα υπάρξει κοινωνία που να μην είναι κομμουνιστική; Εισηγητής, Αθανάσιος Δρατζίδης
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
