Εκτός από τον πόλεμο, την επίγνωση του θανάτου και το γέλιο, που εξετάσαμε στα προηγούμενα σημειώματα, υπάρχει άλλο ένα χαρακτηριστικό που μας διαφοροποιεί από όλα τα άλλα ζώα: ο τρόπος του ζευγαρώματος. Ενώ η ερωτοτροπία παρουσιάζει, κατά κάποιο τρόπο, κοινά χαρακτηριστικά, είναι βέβαιο ότι κανένα ζώο δεν επιδίδεται στα προκαταρτκτικά που επιδίδονται οι άνθρωποι. Είναι πολύ γνωστό τι κάνουμε: χαϊδεύουμε το σώμα και μάλιστα είτε σε καίρια για τη ζωή μας σημεία (λαιμός, κοιλιά) είτε σε μέρη όπου υπάρχουν μεγάλες ποσότητες σάρκας (μηροί, κώλος), γλείφουμε τη σάρκα, προσπαθούμε να ρουφήξουμε αίμα, γεμίζοντας το κορμί του άλλου πιπιλιές, μπήγουμε τα νύχια μας στο σώμα του άλλου, δαγκώνουμε (μέχρι αιματοχυσίας. . .) και αν δεν αρκούν αυτά αυξάνουμε τη δοσολογία σε βαθμό σαδομαζοχιστικό. Κανένα ζώο δεν επιδίδεται σε αυτά τα προκαταρκτικά. Και βέβαια δεν επιδίδεται στον στοματικό έρωτα, στο βαθμό τουλάχιστον που το κάνουν οι άνθρωποι.
Με το στόμα γλείφουμε, ρουφάμε και δαγκώνουμε τη σάρκα του άλλου. Γιατί το κάνουμε εμείς και δεν το κάνουν τα ζώα; Πότε, γιατί αρχίσαμε να το κάνουμε; Τι κάνουμε όταν ρουφάμε αίμα, όταν ξεσκίζουμε με τα νύχια μας τις σάρκες του άλλου, όταν γλείφουμε τη σάρκα, όταν γεμίζουμε το στόμα μας με τη σάρκα του άλλου (αυτιά, μύτη,δάχτυλα, στήθος, πέος, αρχίδια, κλειτορίδα); Τι κάνουμε; Τον τρώμε, συμβολικά. Και το κάνουμε πολύ συχνά. Η διαπίστωση αυτή μας επιτρέπει να κάνουμε κάποιες σκέψεις σχετικά με την απώλεια του οίστρου. Μόνο ο άνθρωπος θέλει να ζευγαρώνει τόσο συχνά, κανένα άλλο ζώο! Πως το ανθρώπινο θηλυκό έχασε τον οίστρο, το μοναδικό ετήσιο ζευγάρωμα;
Εκτός από τον πόλεμο και την επίγνωση του θανάτου, φίλες και φίλοι, υπάρχει ένα ακόμα χαρακτηριστικό που μας διαφοροποιεί από τα ζώα: πρόκειται για το γέλιο. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που γελάει (και κλαίει – με το κλάμα θα καταπιαστούμε προσεχώς). Πως προέκυψε αυτή η συμπεριφορά; Πότε, κάτω από ποιες συνθήκες; Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να διατυπώσουμε την υπόθεση ότι θα πρέπει να υπάρχει κάποια σχέση, γενετική, ανάμεσα σε όλα αυτά τα ιδιαίτερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Εάν είναι έτσι, θα πρέπει να αναζητήσουμε τη σχέση του γέλιου με τον πόλεμο και την επίγνωση του θανάτου.
Όταν γελάμε, ανοίγουμε το στόμα μας και δείχνουμε τα δόντια μας. Αυτό κάνει και το ζώο όταν αγριεύει και θέλει να εκφοβίσει τον αντίπαλο. Κι εμείς, όταν θέλουμε να εκφοβίσουμε τον άλλον, στο παιχνίδι ή σε αστεϊσμό, κάνουμε μια γκριμάτσα, ένα μορφασμό ζωικού εκφοβισμού δείχνοντας τα δόντια μας. Ο άνθρωπος δεν διαθέτει μορφασμό εκφοβισμού – προφανώς ως ζώο κάποτε διέθετε. Τι απέγινε αυτός ο μορφασμός; Το ζώο εκφοβίζει με το άνοιγμα του στόματός του και τη δείξη των δοντιών του – ο άνθρωπος δεν το κάνει. Ο άνθρωπος γελάει ανοίγοντας το στόμα του και δείχνοντας τα δόντια του – το ζώο δεν το κάνει. Συμπέρασμα: το γέλιο είναι μετεξέλιξη του ζωικού μορφασμού του εκφοβισμού – εκφοβισμός που εμπεριέχει και μεγάλες δόσεις φόβου. Πότε συνέβη αυτή η μετεξέλιξη και ποιο λόγο;
Είχα γνωρίσει κάποτε δυο άνδρες που πίστευαν ότι δεν θα πεθάνουν. (Γυναίκες δεν έχω γνωρίσει. . .) Το επιχείρημά τους: δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτό που συνέβη σε όλους τους άλλους θα συμβεί και σε μένα. Ο ένας, Γερμανός, κάηκε μέσα στη Πόρσε του. Ο άλλος, Έλληνας, ιδιοκτήτης ξενοδοχείου, δεν ξέρω τι απέγινε, αλλά, εάν ζει, θα είναι πολύ γέρος. Εάν δεν ζει, θα βλέπει τα ραδίκια ανάποδα. Όλοι οι άλλοι και όλες οι άλλες γνωρίζουμε και είμαστε βέβαιοι ότι θα πεθάνουμε. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που γνωρίζει ότι θα πεθάνει. ‘Οταν είναι παιδί δεν το γνωρίζει και μας επιτρέπεται να ισχυριστούμε ότι τα παιδιά είναι πιο κοντά στα ζώα παρά στον άνθρωπο. Άνθρωπος γίνεται όταν θα μάθει και θα συνειδητοποιήσει ότι θα πεθάνει. Αργούμε να αποκτήσουμε αυτή τη γνώση, την επίγνωση θα έλεγα, και δεν την αποκτούμε αιφνίδια και ακαριαία αλλά αργά και σταδιακά. Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια οδυνηρή εμπειρία (ωρίμανση). Το ότι τα παιδιά μοιάζουν με τα ζώα σε αυτό το σημείο φαίνεται από το γεγονός της υποκατάστασης των παιδιών από τα ζώα – τα οποία παραμένουν πάντα παιδιά μιας και δεν αποκτούν ποτέ την επίγνωση ότι θα πεθάνουν. (Η διαίσθηση ότι θα πεθάνουν λίγο πριν συμβεί δεν είναι επίγνωση θανάτου). Είχα γνωρίσει ένα ζευγάρι, που ζούσε σε ένα σπίτι με 30 δωμάτια και 9 μπάνια που έπασχε από κατάθλιψη και ο ψυχίατρος τους συνέστησε να πάρουν κάποια σκυλιά ή γάτες για συντροφιά. Εγείρεται λοιπόν ένα πολύ σημαντικό ερώτημα: πως αποκτήσαμε την επίγνωση του θανάτου, πως μάθαμε ότι θα πεθάνουμε; Προφανώς δεν ήμασταν άνθρωποι όταν δεν γνωρίζαμε ότι θα πεθάνουμε. Υπάρχει συνείδηση χωρίς την επίγνωση του θανάτου;
Αναπτύχθηκε η σκέψη μας τόσο, λόγω της εργασίας όπως διατείνονται πολλοί ανθρωπολόγοι (και οι μαρξιστές), που καταφέραμε να αντιληφθούμε, να συνειδητοποιήσουμε ότι μια μέρα θα πεθάνουμε; Όλες οι γνώσεις προέρχονται από τη σκέψη ή από άλλες γνώσεις; Ας υποθέσουμε, προς ώρας, ότι είναι έτσι, κι ας στρέψουμε τη προσοχή μας σε μια άλλη ριζική διαφορά που έχουμε με τα ζώα: τον πόλεμο. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που πολεμάει – κανένα ζώο δεν πολεμάει, δεν οργανώνεται συλλογικά για να απομακρύνει, αντιμετωπίσει, τραυματίσει ή θανατώσει με όπλα κάποιους άλλους από το είδος του που είναι κι αυτοί οργανωμένοι συλλογικά και οπλισμένοι. Προφανώς δεν ήμασταν άνθρωποι όταν δεν πολεμούσαμε. Η διεκδίκηση ανάμεσα σε μέλη του ίδιου είδους, για χώρο, τροφή ή σεξουαλικό ταίρι, δεν είναι πόλεμος – νομίζω πως αυτό είναι σαφές. Και γεννάται το μείζον ερώτημα: πως καταλήξαμε στο σημείο να αρχίσουμε να πολεμάμε; Γιατί να θέλουμε να σκοτώσουμε συλλογικά κάποιους άλλους; Γιατί αυτή η πρακτική διαιωνίστηκε; Γιατί ο άνθρωπος είναι ( ή μπορεί να γίνει) το πιο βίαιο, το πιο βάναυσο, το πιο σκληρό ζώο;
Ας υποθέσουμε ότι ένας έφηβος, κοντός και αδύνατος, συναντιέται στο πεζόδρόμιο της Σόλωνος, στο οποίο δε χωράνε δυο γάτες, με έναν ψηλό σωματώδη άνδρα, ένστολο ή μη. Δεν χωράνε και οι δυο. Ποιος θα παραμερίσει; Ας δούμε ένα άλλο παράδειγμα και ας θέσουμε το σχετικό ερώτημα: γιατί σηκωνόμαστε από το κάθισμά μας όταν μας πλησιάσει ένας ισχυρότερος από εμάς; Ας πάμε στο πρώτο ερώτημα, κι ας το διατυπώσουμε με άλλον τρόπο: γιατί ο ισχυρότερος άνδρας δεν θα παραμερίσει για να περάσει ο έφηβος; Το γνωρίζετε, είμαι βέβαιος: ο παραμερισμός θα εκληφθεί ως εκδήλωση υποταγής. Στο δεύτερο παράδειγμα, η υποταγή εκδηλώνεται, επιδεικνύεται με το να σηκωθούμε όρθιοι. Γιατί δεν πρέπει να καθόμαστε, εάν δεν μας το επιτρέψει ο Κύριος; (Θα το εξετάσουμε σε ένα προσεχές σημείωμα).
Διατάζοντας και απαγορεύοντας ο Κύριος επιβάλλει την κυριαρχική σχέση. Είναι πιο ισχυρός, διότι είναι κάτοχος των μέσων αρπαγής, καταστροφής και εξόντωσης, είναι κάτοχος των όπλων και του χρήματος (εμπορεύματος). Ο Κύριος μεταχειρίζεται πολλούς τρόπους να επιβάλει τη θέλησή του – ένας από αυτούς είναι ο εκφοβισμός και η απειλή. Ένας από τους πολλούς τρόπους εκφοβισμού και απειλής είναι η επίδειξη της ισχύος του: οι παρελάσεις των όπλων και του στρατού είναι ένας από αυτούς. Ο Κύριος οφείλει να κάμψει τη θέληση του υποτελούς, οφείλει να τον τιθασεύσει. Όλα αυτά τα μελετάμε στην Κυριαρχική και την Εκφοβιστική. Ο Κύριος όμως δεν μένει σε αυτά. Κάνει και κάτι άλλο. Επιχειρεί να πείσει ότι η υποταγή μας συμφέρει, ότι η υποταγή σώζει ζωές, επιχειρεί να μας κάνει δουλοπρεπείς, να συμπεριφερόμαστε δουλοπρεπώς. Ο Κύριος ποθεί διακαώς και κάτι άλλο: ποθεί να μας βλέπει να εκδηλώνουμε την υποταγή μας, να την επιδεικνύουμε.
Η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών έχει στρέψει την προσοχή της, μεταξύ των άλλων, προς τον εντοπισμό και τη μελέτη των τρόπων επίδειξης της υποταγής του Υποτελούς Παραγωγού. Οι τρόποι αυτοί είναι πάρα πολλοί, δεν έχουν εντοπιστεί και βέβαια δεν έχουν μελετηθεί. Θα τους εντοπίσουμε σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ύπαρξης: στην παραγωγή, στη μετακίνηση, στον έρωτα, στις σχέσεις άνδρα-γυναίκα, γονέων-παιδιών, δασκάλου-μαθητή, στην πολιτική, στον αθλητισμό, παντού όπου υπάρχει ανταγωνισμός, ο σκοπός του οποίου είναι η παραγωγή της νίκης και της ήττας, δηλαδή η εγκαθίδρυση της κυριαρχικής σχέσης (διαταγή-υπακοή). Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι είναι οι Κύριοι και ποιοι οι Υποτελείς στο πεδίο της Πολιτικής, της επέμβασης στην Ιστορία, δηλαδή στο πεδίο της λήψης των αποφάσεων που σχετίζονται με την διευρυμένη αναπαραγωγή της Κυριαρχίας. Και σε αυτό το πεδίο, ο Κύριος δεν επιθυμεί μόνο να επιδεικνύει την ισχύ του αλλά επιθυμεί και οι υποτελείς να επιδεικνύουν την υποταγή τους. (Η επίδειξη της υποταγής είναι κάτι που διδάσκεται – το καθήκον αυτό έχουν αναλάβει να το φέρουν σε πέρας οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι δημοσιογράφοι, οι καλλιτέχνες, οι αθλητές, οι παπάδες, οι γκόμενοι, οι γκόμενες . . .Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση επίδειξη της υποταγής βλέπω καθημερινά γύρω μου – κι όχι μόνο στην τηλεόραση). Πως επιδεικνύουμε, συνειδητά ή ασύνειδα, την υποταγή μας στον Κύριο στο πεδίο της Πολιτικής;Πως την επιδεικνύουμε σε όλα τα άλλα πεδία; Γιατί δεν έχουμε ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα;
Έχετε σκεφτεί μήπως οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις είναι τρόποι επίδειξης της υποταγής;
Για να απαντήσουμε σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε τις μεταφορές ταξική πάληκαι μέσα πάλης. Το ότι πρόκειται για μεταφορά δεν υπάρχει καμιά απολύτως αμφιβολία: ο Κύριος και ο Υποτελής Παραγωγός, οι καπιταλιστές και οι εργάτες, η άρχουσα τάξη και η αρχόμενη, δεν παλεύουν όπως οι παλαιστές, έτσι δεν είναι;
Τι είναι όμως μια μεταφορά; Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Όταν λέμε κοιμάται σαν πουλάκι!, συγκρίνουμε το μωρό με το πουλάκι αλλά δεν το εκλαμβάνουμε ως πουλάκι (παρομοίωση). Όταν όμως πούμε κοιμάται, το πουλάκι μου!, τότε έχουμε μεταφορά, όχι παρομοίωση. Το παιδί δεν είναι πουλάκι αλλά το εκλαμβάνουμε ως πουλάκι: η μεταφορά παραβιάζει την φυσική τάξη των πραγμάτων, παρουσιάζοντας ως γεγονός κάτι το οποίο στην πραγματικότητα δεν υφίσταται. Η έκφραση μέσα πάλης είναι λοιπόν μια μεταφορά και οφείλουμε να εστιάσουμε την προσοχή μας σε αυτήν. Τι χαρακτηρίζει ως γεγονός κάτι το οποίο δεν υπάρχει; Την πάλη μεταξύ του Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος) και του υποτελούς Παραγωγού (του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου): ο Κύριος και ο υποτελής Παραγωγός δεν παλεύουν σώμα με σώμα. Και αναρωτιόμαστε; Γιατί η μεταξύ τους σύγκρουση, ανταγωνισμός περιγράφεται με όρους πάλης;
Εάν μιλήσουμε κυριολεκτικά, τι θα έπρεπε να πούμε; Τι κάνουν ο Κύριος και ο υποτελής Παραγωγός; Κάποιοι θεωρούν ότι αυτοί οι δυο πολεμούν, ότι η ειρήνη είνσι μια κατάσταση διάχυτου, άλλοτε αφανούς (μοριακού) κι άλλοτε εμφανούς κοινωνικού, εμφύλιου πολέμου χωρίς όπλα που κλιμακώνεται και οξύνεται και μετεξελίσσεται σε πόλεμο με χρήση όπλων. Κάποιοι διαφωνούν: ισχυρίζονται ότι δεν πρόκειται για πόλεμο, αφού δεν γίνεται χρήση όπλων και διακριτικών στολών. Ας υποθέσουμε ότι δεν είναι πόλεμος – ούτε πάλη: τι είναι; Είναι ανταγωνισμός; Ο ανταγωνισμός δεν είναι είδος πολέμου, δεν είναι ένας τρόπος διεξαγωγής του πολέμου; Εάν στον πόλεμο σκοτώνουμε για να αρπάξουμε με τα όπλα, όταν αρπάζουμε με το χρήμα και το εμπόρευμα, αυτό δεν είναι διεξαγωγή του πολέμου με άλλα μέσα; Η έκφραση οικονομικός πόλεμος είναι μεταφορά;
Τάσσομαι με αυτούς και αυτές που υποστηρίζουν ότι η ταξική πάλη είναι ταξικός πόλεμος, κοινωνικός πόλεμος. Ποιος είναι ο σκοπός των εμπλεκομένων μερών; Δεν είναι η επιβολή της θέλησης του ενός πάνω στον άλλον; Αυτόν τον ορισμό δεν μας δίνει για τον πόλεμο ο Κλάουζεβιτς; Ο ρόλος του εκφοβισμού δεν είναι ο ίδιος; Εάν δεν εκφοβίσεις τον αντίπαλο δεν θα μπορέσεις να τον νικήσεις. Η βία επικρατεί, υπάρχουν θύματα, θάνατοι και τραυματισμοί, υπάρχει κλάμα και οδυρμός, υπάρχει απόγνωση και απελπισία, υπάρχουν απειλές, υπάρχουν καταστροφές, υπάρχει πόνος, ταλαιπωρία, θρήνος, αιχμαλωσία, απαγωγή, εγκλεισμός. Γιατί λοιπόν χρησιμοποιούμε τις μεταφορές ταξική πάλη και μέσα πάλης;
εάν, φίλες και φίλοι, κλείσουμε σε ένα περιορισμένο χώρο δέκα (10) κότες για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα αγχωθούν και θα αρχίσουν να τσιμπάνε η μια την άλλη. Προφανώς, το τσίμπημα της άλλης κότας είναι αγχολυτικό. Και θα θέλουν βέβαια να τσιμπάνε χωρίς να τσιμπιούνται: να μεταβιβάζουν το άγχος τους παρά να υφίστανται αυτό των άλλων. Κάθε κότα θα δημιουργήσει με κάθε άλλη μια σχέση: μόνο σε τσιμπάω, και τσιμπάω και τσιμπιέμαι, μόνο τσιμπιέμαι. Έτσι, λοιπόν, ο μεταξύ τους ανταγωνισμός θα εγκαθιδρύσει μια ιεραρχία: στην κορυφή της θα είναι η κότα που μόνο τσιμπάει, η κ1, ενώ στο πάτο της αυτή που μόνο τσιμπιέται, η κ10. Μεταξύ αυτών θα υπαρξουν οι άλλες κότες: λ.χ., η κ2 θα τσιμπιέται από την κ1 και θα τσιμπάει όλες τις άλλες, η κ3 κλπ. Θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε Κυρία κότα την κ1, την κ2 Υποτελή Κυρία Κότα, κλπ. και την κ10, Υποτελή Κότα. Συνήθως, η κ10 πεθαίνει και τη θέση της τη παίρνει η κ9, η οποία ήταν Υποτελής Κυρία Κότα και υποβιβάστηκε σε Υποτελή Κότα. Το πόσες κότες θα μείνουν, θα εξαρτηθεί από τον υπάρχοντα χώρο.
Ο Μαρξ και ο Λένιν μας είπαν ότι το κεφάλαιο δεν είναι χρήματα ή εργαλειομηχανές ή οτιδήποτε άλλο αλλά είναι μια κοινωνική σχέση που βασίζεται στη διαταγή: ο Κύριος καπιταλιστής της παραγωγής και του χρήματος διατάζει τον παραγωγό του κοινωνικού πλούτου. Οι Κύριοι καπιταλιστές όμως δεν έχουν την ίδια ισχύ, δεν θα φτάσουμε ποτέ σε έναν καπιταλισμό που οι Κύριοι, τα Κεφάλαια, θα έχουν την ίδια ισχύ. [Άρα, η θεωρία της παγκοσμιοποίησης είναι πατάτα – περιφρονούμε την πατάτα και την χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε περιφρόνηση επειδή αλλοιώνεται (σαπίζει, φυτρώνει) γρήγορα]. Δεν θα έχουν ποτέ την ίδια ισχύ διότι ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Και επειδή ανταγωνίζονται και έχουν μια δοσμένη ισχύ, θα δημιουργηθεί μεταξύ τους μια ιεραρχία: θα υπάρχει ένας Κύριος που μόνο θα διατάζει, θα τον πούμε Κ1, ένας που μόνο θα διατάζεται, ο Κ10, και άλλοι που θα διατάζουν και θα διατάζονται. Ο Κ2 θα διατάζεται από τον Κι και θα διατάζει όλους τους άλλους. Επειδή ο Κ2 θα διατάζεται από τον Κ1 θα τον ονομάσουμε Υποτελή Κύριο 2, ΥΚ3, κλπ. Εννοείται ότι κάθε υποτελής Κύριος θέλει να ανέβει στην ιεραρχία, την οποία θα ονομάσουμε ιμπεριαλιστική αλυσίδα: να διατάζεται από λιγότερους και να διατάζει περισσότερους. Και επειδή το περιεχόμενο της διαταγής είναι η αρπαγή και καταστροφή του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, διατάζω περισσότερους σημαίνει αρπάζω περισσότερα, άρα γίνομαι πιο ισχυρός. Και, βέβαια, εάν ανακατέψουμε δόσεις Αριστοτέλη, αναρχισμού, ψυχανάλυσης και του απαραίτητου μεταδομισμού, θα βγει μια σάλτσα που θα λέγεται ‘η διαταγή είναι εκτόνωση άγχους’. Όταν διατάζουμε, εκτονώνουμε, διοχετεύουμε το άγχος μας. Η διαταγή είναι καυλωτική. Ο φόνος, η απόλυτη διαταγή, είναι άκρως καυλωτικός, ακαριαία αγχολυτικός και εφιαλτικά αγχογόνος;
Χτες, Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ έκαναν τετράωρη στάση εργασίας και, στην Αθήνα, συγκεντρώθηκαν έξω από το Υπουργείο Μεταφορών για να διαμαρτυρηθούν. Τους είδα στην τηλεόραση να πετάνε ντομάτες και αυγά. Και άκουσα ότι η συνάντησή τους με κάποιον κρατικό ρουφιάνο του Κυρίου δεν είχε αποτελέσματα και άκουσα ακόμα ότι απείλησαν πως θα κλιμακώσουν τον αγώνα τους. Καταλαβαίνετε πολύ καλά τι εννοούν! Θα κάνουν απεργία. Μονοήμερες επαναλαμβανόμενες ή διαρκείας; Ό,τι και να κάνουν, ο Κύριος δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Ο Κύριος είναι ανυποχώρητος διότι έχει ήδη νικήσει (και) στο πεδίο των σιδηροδρόμων και το μόνο που απομένει είναι να αντιμετωπίσει την αντίσταση των εργαζομένων.
Θα την αντιμετωπίσει με άνεση, με το ειρωνικό και σαρκαστικό χαμόγελο στα χείλη: απεργείστε, απεργείστε! Που θα πάει, θα σταματήσετε. Και τότε θα επιστρέψετε με σκυμμένο το κεφάλι και θα ζαρώσετε. Εάν σας διατάξω να γονατίσετε να μου κάνετε μια πίπα, θα γονατίσετε. Καλύτερα η πίπα παρά η ανεργία, έτσι δεν είναι;
Δεν με απασχολεί τόσο πολύ η βεβαιότητα ότι οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ θα ηττηθούν κατά κράτος και ότι ο Κύριος θα γιορτάσει άλλη μια νίκη. Η βεβαιότητα αυτή είναι δεδομένη για μένα εδώ και χρόνια. Κάτι άλλο με απασχολεί: Γνωρίζουν οι εργαζόμενοι ότι θα ηττηθούν ή έχουν την εντύπωση ότι θα αποκρούσουν την επίθεση του Κυρίου; Εάν γνωρίζουν ότι θα ηττηθούν, γιατί αγωνίζονται; Εάν γνωρίζουν ότι θα νικήσουν, πόσο βέβαιοι είναι; Θα μου πουν, δεν μπορείς να είσαι 1.000% βέβαιος ότι θα νικήσεις, μπορεί και να ηττηθείς. Ναι, αλλά γιατί ο Κύριος είναι 1.000% βέβαιος ότι θα νικήσει;
Θα μου πει κάποιος: αυτό το λες εσύ. Εμείς λέμε ότι θα νικήσουμε, πιστεύουμε ότι θα νικήσουμε. Πολύ ωραία, τα ξαναλέμε μετά την υπερψήφιση του νομοσχεδίου (δηλαδή της επίθεσης του Κυρίου στα τρένα – στους εργαζόμενους και τους επιβάτες).
Μόνο ένα ερώτημα. Μιας και δεν έχετε αποκλείσει το ενδεχόμενο της ήττας, έχετε σκεφτεί τι θά κάνετε σε αυτή την περίπτωση;
Να η δική μου πρόταση: να καταργήσετε τα εισιτήρια, να διευρύνετε τον κομμουνισμό του τρένου. Μπορείτε να το κάνετε; Εάν το κάνετε τώρα, θα νικήσετε. Είμαι βέβαιος 1.000%. Το γιατί και το πως, μπορείτε να το διαβάσετε στο άρθρο ΟΣΕ:απεργἰα ή δωρεάν μετακίνηση, στην κατηγορία Πανταχού Απουσία.
Είμαι 52 χρονών και δεν είχα ποτέ μου αυτοκίνητο – κι ούτε πρόκειται να αποκτήσω. Μόνο που το βλέπω μου έρχεται να ξεράσω. Διανύω τις κοντινές αποστάσεις με τα πόδια και το ποδήλατο. Τις μεγαλύτερες, με λεωφορείο και μηχανάκι. Τις μεγάλες, με τρένο. Αντί να οδηγώ, να εργάζομαι δηλαδή – ο οδηγός εργάζεται, χαζεύω, διαβάζω, τρώω, πίνω καφέ, συζητώ, γνωρίζω κόσμο, κοιμάμαι – και τρελίτσες, διάφορες, μπορείς να κάνεις, μέσα σ’ ένα κλειδωμένο δίκλινο κουπέ. . . Μπαίνεις στη Θεσσαλονίκη, κοιμάσαι, ξυπνάς πρωί στην Αθήνα ή στην Αλεξανδρούπολη. Εκτάκτως, χρησιμοποιώ ταξί – τα λατρεύω.
Μεγάλωσα μέσα στα τρένα, όπως και τα παιδιά μου, και τα βιώνω ως μια κομμουνιστική κατάσταση, ως μια κομμουνιστικότητα, ως μια έκφανση του εμμενούς κομμουνισμού, του υπαρκτού κομμουνισμού. Στο τρένο υπάρχουν όλα σχεδόν τα στοιχεία του κομμουνισμού: η συμβίωση, η συνεργασία, η αλληλοβοήθεια, η δημιουργική σύγκρουση, η κοινοχρησία και η κοινοκτησία. Το τρένο είναι μια κοινότητα εν κινήσει – όπως και το πλοίο. Έτσι, όσον αφορά τις χερσαίες μετακινήσεις, το τρένο είναι το μέλλον μας: δεν αρπάζει πολλή γη για να υπάρξει, δεν απαιτούνται πολλές πρώτες ύλες, ενέργεια και εργασία για την υποδομή, ενώ η μετακίνηση πολλών επιβατών απαιτεί πολύ λίγη ενέργεια και εργασία – σε σύγκριση με το έγκλημα που λέγεται αυτοκίνητο.
Στο προηγούμενο σημείωμα διατύπωσα την άποψη ότι η οίηση, η αλαζονία των μελών της κυβέρνησης οφείλεται στην πεποίθηση ότι έχουν ήδη νικήσει και το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουν. Εάν δεν πολεμήσουν, σημαίνει ότι έχουν νικήσει χωρίς να πολεμήσουν. Θρίαμβος! Είναι βέβαιοι όμως ότι θα πολεμήσουν και ότι η διεξαγωγή του πολέμου θα είναι ένας ευχάριστος περίπατος, μια ενδιαφέρουσα εμπειρία που αξίζει να τη ζήσει κανείς μιας και το βράδια θα κλείνουν σε πολυτελή εστιατόρια με αστακούς και σαμπάνιες, με σχόλια, κοτσομπολιά, χαμόγελα. . . και με πίπα στο κοντινό πολυτελές ξενοδοχείο – απο ουκρανέζα ή ρωσίδα πόρνη πολυτελείας (ξανθιά, δίμετρη).
Υποστηρίξαμε ότι θεωρούν πως έχουν ήδη νικήσει και το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουν διότι έχουν επιβάλλει στους υποτελείς Παραγωγούς τον τρόπο με τον οποίο θα πολεμήσουν. Θα πολεμήσετε όπως θα σας πούμε εμείς να πολεμήσετε, λένε οι Κύριοι. Θα πολεμήσετε με τέτοιο τρόπο ώστε για μας ο πόλεμος να είναι μια στρατιωτική άσκηση, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην διακυβευτεί σε καμιά περίπτωση η νίκη, με τέτοιο τρόπο ώστε να εξοβελιστεί όχι απλά το ενδεχόμενο της ήττας αλλά και το ενδεχόμενο του κινδύνου.
Πως καταφέρνουν οι Κύριοι να επιβάλλουν στους υποτελείς παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου τον τρόπο με τον οποίο οφείλουν να πολεμήσουν και να ηττηθούν; Με τους υπηρέτες τους, τα τσιράκια τους, τους λακέδες τους, τους ρουφιάνους τους: τους ηγέτες της ιστορικής, νεκροζώντανης Αριστεράς. Και οι ηγέτες αυτοί τα καταφέρνουν πολύ καλά – και ασφαλώς πληρώνονται και καλά.
Στο σημείο αυτό οφείλουμε να διατυπώσουμε δυο ερωτήματα που σχετίζονται άμεσα: ποιος είναι ο ρόλος των ηγετών της Αριστεράς; Μπορούμε να πολεμήσουμε με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που μας επιβάλλει ο Κύριος;
Εκτός από τον πόλεμο και την επίγνωση του θανάτου, φίλες και φίλοι, υπάρχει ένα ακόμα χαρακτηριστικό που μας διαφοροποιεί από τα ζώα: πρόκειται για το γέλιο. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που γελάει (και κλαίει – με το κλάμα θα καταπιαστούμε προσεχώς). Πως προέκυψε αυτή η συμπεριφορά; Πότε, κάτω από ποιες συνθήκες; Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να διατυπώσουμε την υπόθεση ότι θα πρέπει να υπάρχει κάποια σχέση, γενετική, ανάμεσα σε όλα αυτά τα ιδιαίτερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Εάν είναι έτσι, θα πρέπει να αναζητήσουμε τη σχέση του γέλιου με τον πόλεμο και την επίγνωση του θανάτου.
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.
