Με το δοκίμιο ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ προτείνω μια μέθοδο πρόγνωσης των κομβικών ιστορικών εξελίξεων που θα εκτυλιχθούν κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα και θα παραταθούν και κατά τον 22ο. Η μέθοδος βασίζεται σε ένα αξίωμα – το εκθέτω στο πρώτο κεφάλαιο. Το αξίωμα παράγεται από το κομβικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα όλες οι κοινωνίες του πλανήτη, που είναι καπιταλιστικές, και θα αντιμετωπίσουν με πολύ μεγαλύτερη δριμύτητα στο μέλλον, καθ’ όλη τη διάρκεια του 21ου αιώνα.
Για να αναπαραχθεί μια κοινωνία, για να συνεχίσει να υπάρχει, πρέπει να υπάρχουν δύο προϋποθέσεις: να γεννιούνται παιδιά και να υπάρχει τροφή. Εάν από σήμερα, λόγου χάριν, οι γυναίκες πάψουν να γεννούν, μετά από 70-80 χρόνια ο άνθρωπος ο σοφός δεν θα υπάρχει πάνω στη Γη. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί – στο εγγύς τουλάχιστον μέλλον. Όσο κι αν θα μειωθεί η γονιμότητα των ανδρών και των γυναικών, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα αυξάνεται, αν και έχει παρατηρηθεί μια μείωση του ρυθμού αύξησης. Το 2050, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα είμαστε πάνω από 10 δις. και το 70% τουλάχιστον θα ζει στις πόλεις, δεν θα παράγει τροφή. Η τροφή, φυτική και ζωική, θα παράγεται από ένα ολοένα και μικρότερο αριθμό παραγωγών, ενώ την παραγωγή θα ελέγχουν λίγες και μεγάλες καπιταλιστικές πολυεθνικές επιχειρήσεις. Μέχρι την έλευση του βιομηχανικού καπιταλισμού (1770), η τροφή παραγόταν από τους ίδιους τους καταναλωτές, ενώ ο πλούτος και η ισχύς των γαιοκτημόνων, της άρχουσας τάξης των δουλοκτητικών και των φεουδαρχικών κοινωνιών, εξαρτώνταν από την εργασία των πολυπληθών δούλων και δουλοπαροίκων. Μετά από δύο αιώνες, η εξάρτηση έχει αντιστραφεί: η συντριπτική πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού δεν παράγει τροφή, ζει στις πόλεις και είναι εξαρτημένη από ένα ολοένα και περισσότερο συρρικνούμενο αριθμό μικρών ή μεσαίων αγροτικών επιχειρήσεων και αγροτικού πληθυσμού, κυρίως όμως από τις λίγες καπιταλιστικές πολυεθνικές επιχειρήσεις. Η αντιτροφή αυτή δεν αφορά μόνο την τροφή – αφορά και τα φάρμακα, τα ρούχα, την κατοικία, την συγκοινωνία και τις μεταφορές και όλες τις άλλες κοινωνικές υπηρεσίες – ύδρευση, αποχέτευση, ενέργεια, επικοινωνία. Κάποτε οι αφέντες μας ήταν εξαρτημένοι από εμάς, τώρα είμαστε εμείς από αυτούς. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία: η αντιστροφή της εξάρτησης είναι μια αντεπανάσταση – άρα επανάσταση, αφού κάθε αντεπανάσταση είναι μια επανάσταση. Κατά συνέπεια, ως επανάσταση, είναι μια μη αναστρέψιμη αλλαγή, που θα εδραιωθεί και θα παραταθεί κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Η αντεπανάσταση αυτή μπορεί να καταργηθεί μόνο με την κατάργηση τηςαντιστροφής της εξάρτησης, μόνο δηλαδή με την παραγωγή της τροφής και του άλλου υλικού κοινωνικού πλούτου από τον ίδιο τον πληθυσμό ή από ένα μεγάλο μέρους του πληθυσμού. Αυτή η δυνατότητα δεν είναι και πολύ ορατή στο εγγύς μέλλον των προσεχών δεκαετιών. Η εδραίωση και η παράταση της αντιστροφής της εξάρτησης είνα μία από τις προγνώσεις για τον 21ο αιώνα. Ας δούμε και μία άλλη.