Διανεμητική/εισαγωγή

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Γνωρίζουμε ότι ο χώρος ανήκει στον Κύριο, τον επίγειο και τον επουράνιο, τον Θεό. Στον επίγειο Κύριο ανήκει η Γη, ο ουρανός γύρω από αυτήν, η θάλασσα και τα βάθη της, η Σελήνη· στον Θεό, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά αυτό που θα ήθελε να είναι ο Κύριος αλλά δεν μπορεί, ανήκει ό,τι δεν ανήκει στον Κύριο. Ο χρόνος όμως, σε ποιον ανήκει; Εφόσον κάθε τι πρέπει να έχει έναν ιδιοκτήτη – τα αδέσποτα σκυλιά και τα ελεύθερα ζώα είναι ένα αίσχος για τον Κύριο, σε κάποιον πρέπει να ανήκει και ο χρόνος. Τι εννοούμε όταν λέμε “δεν έχω χρόνο”, “εάν βρω χρόνο”, κλπ; Εάν ρωτούσαμε έναν ελληνόφωνο γαιοκτήμονα δουλοκτήτη της αρχαϊκής εποχής (700-500 π.Χ.), θα μας έλεγε ότι ο χρόνος ανήκει στον Δία, δηλαδή θα ήθελε να ανήκει σε αυτόν. Δεν ανήκει όμως σε αυτόν διότι είναι θνητός. Ο χρόνος ανήκει μόνο στον αθάνατο Θεό. Εάν ο Κύριος γίνει αθάνατος, όλος ο χρόνος θα περιέλθει στην κατοχή του. Από τη στιγμή όμως που είναι θνητός, κατέχει μόνο ένα μέρος του χρόνου, όσα χρόνια θα ζήσει. Κάθε κατοχή όμως είναι αποτέλεσμα μιας μοιρασιάς, μιας διανομής. Τα αδέλφια Ζεύς, Ποσειδών και Άδης μοιράστηκαν με κλήρο τον πατρικό χώρο και η μεν γη και ο ουρανός έπεσε στον πρώτο, η θάλασσα στον δεύτερο και ο κάτω κόσμος, που δεν φαίνεται αλλά και όπου δεν μπορείς να δεις (Α-Fιδ-ης), στον τρίτο. Εκ των πραγμάτων, ο χρόνος ανήκει στον ισχυρότερο, τον Δία. Ή: είναι ισχυρός επειδή κατέχει το χρόνο. Ο χρόνος λοιπόν που κατέχουμε δεν είναι κάτι που το αρπάξαμε αλλά κάτι που μας έχει δοθεί, μας έχει διανεμηθεί. Ο Ζευς τον άρπαξε, τον κατέχει και τον μοιράζει κατά βούληση. Σε σένα θα δώσω ένα χρόνο, σε σένα 64 χρόνια και κάτι ψιλά: κάτι μήνες, μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα. Η διάρκεια της ζωής μας είναι ένα μερίδιο χρόνου που μας έχει παραχωρήσει ο Θεός. Σύμφωνα με μια γνωστή αντίληψη, όποιον αγαπάει και τον θέλει κοντά του, του δίνει λίγα χρόνια. Έτσι, εάν το παρελθόν είναι λεία που έχει χαθεί και το παρόν η υπό κατοχή λεία, η πιο σημαντική λεία είναι ο απεριόριστος και αχανής μελλοντικός χρόνος. Μιας και ο Κύριος έχει στραμμένο το βλέμμα του μονίμως και διαρκώς στην πιο πολύτιμη λεία, το μέλλον είναι η πιο πολύτιμη από όλες. Δεν έχουμε μελετήσει τη σχέση του Κυρίου με το μέλλον και μας διαφεύγουν πολλά. Περιμένουμε να το κάνουν οι μαρξιστές – μιας και έχουν εντοπίσει προς τα που στρέφεται το βλέμμα του κεφαλαίου – του Κυρίου (καπιταλιστή) του χρήματος εννοώ. . .

Continue reading →

συλλογή Es

Es 644

.1 ko-pe-re-wo , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 7

.2 a-re-ku-tu-ru-wo-no , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 9 V 3

.3 se-no , do-so-mo , we-te-i we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 2

.4 o-po-ro-me-no , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 1[

.5 a₃-ki-ra-wo , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ[

.6 we-da-ne-wo , do-e-ro , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ Ι V 2

.7 wo[-ro-ti-ja-o ]do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 3 V 2

.8 ka-ra-i] , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ V 3

.9 a-]ne-o , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 2 V 3

.10 ru-ko-u-ro do-so-]mo , we-te-i[-we-]te-i [ ΣΙΤΑΡΙ ]V[

.11 o-ka ] , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 2 V 1

.12 pi-ro-ta-wo , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 2 V[

.13 ku-da-ma-ro , do-so-mo , we-te-i-we-te-i ΣΙΤΑΡΙ Τ 2[

cut at bottom;

.1 traces of erasure;

.7 wo[-ro-ti-ja-o: cf. Es 650.7, but Es 728, where wo-ro-ti-ja.

.8 perhaps ka[-ra-i, cf. Es 650.8;

.9 a-]ne-o: cf. Es 650.9

.10 [ru-ko-u-ro]: cf. Es 650 v.1 where ru-ko-wo-ro, and Es 729;

.11 [o-ka]: cf. Es 650 v.2; V 1: perhaps 2 with second stroke accidentally erased, or 1 corrected

from 2.

.1 ΚοπρῆFος δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 7

.2 ἈλεκτρυFόνος δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 9 V 3

.3 Se-no δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 2

.4 hΟπλομενός δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 1[

.5 Α₃-ki-wa-ro δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ[

.6 We-da-νῆFος δοhέλος δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 1 V 2

.7 Fροθίαο δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 3 V 2

.8 Κa-ra-i δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ V 3

.9 Ἀνεhών δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 2 V 3

.10 Λυκοῦρος δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ ]V[

.11 hΌχας δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 2 V 1

.12 ΦιλόθαFος δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 2 V[

.13 Κu-da-ma-ro δοσμός Fέτεhι Fέτεhι ΣΙΤΑΡΙ Τ 2[

ΚοπρῆFος· γεν. του ανδρ. ον. Κοπρεύς (Kοπρῆος, Ο 639). Από τη λ. κόπρος που ημαίνει και “κοπριά” (Χ 414 Ω 164, 640· ι 329 ρ 297, 306) και “σταύλος” (Σ 575· κ 411). Στην Ες 646.1 απαντά στην ονομ. (ko-pe-re-u). Σημαίνει είτε “αυτός που καθαρίζει τη κοπριά από το στάβλο” είτε “σταβλίτης, άνθρωπος του στάβλου”.

δοσμός· ονομ. εν. (ὁ) : δο-σμός (δί-δο-μεν, δίδωμι). Δεν απαντά στην αλφ. ελλ. αλλά πρβλ. δεσμός, θε-σμός, δα-σμός (< δα-τ-σμός). Σημαίνει “εισφορά, καταβλητέος φόρος”.

Fέτεhι· <Fέτεσι, ἒτει· δοτ. εν. του ον. Fέτος, ἒτος. Η έκφραση ἒτει ἒτει ισοδυναμεί με το επιθ. ετήσιος.

ΣΙΤΑΡΙ· ιδεόγραμμα του σιταριού.

Τ 7· ποσότητα (67,2 λ.) που αναφέρεται στο προηγούμενο ιδεόγραμμα.

ἈλεκτρυFόνος· γεν. του ανδρ. ον. ἈλεκτρυFών, Ἀλεκτρυών (Ρ 602) < ἀλέκτωρ, ο πετεινός.

ΣΙΤΑΡΙ Τ 9 V 3· 91,2 λ. σιτάρι.

Continue reading →

1. η αγορά στα κρατικά αρχεία της μυκηναϊκής Πύλου

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Στη σημερινή διάλεξη θα μελετήσουμε τις αρχαιότερες μαρτυρίες της λέξης αγορά. Τις διαβάζουμε στα κρατικά αρχεία της μυκηναϊκής Πύλου, τα οποία έχουμε αρχίσει να μελετάμε σε δύο κύκλους διαλέξεων, τα κρατικά αρχεία της μυκηναϊκής Πύλου και το πρώτο δυτικό κράτος. Τα κείμενα στα οποία διαβάζουμε τη λέξη αγορά ανήκουν στη συλλογή Cn. Η συλλογή αυτή, όπως και οι Cc και Cr, είναι ποικίλου περιεχομένου καταγραφές ζώων εκτροφής. Η Cn 3, για παράδειγμα ορίζει τα πρόσωπα που οφείλουν να στείλουν (ως φόρο σε είδος) από μια αγελάδα σε κάποιο σημαίνον πρόσωπο, ενώ η Cn 608 τους οικισμούς και τον αριθμό (δύο) των γουρουνιών που οφείλουν να παχύνουν, για τα ανάκτορα προφανώς. Το έγγραφο απευθύνεται στους επικεφαλής αυτών των οικισμών αλλά δεν είναι σαφές ποιος θα παχύνει αυτά τα ζώα: οι τοπικοί αξιωματούχοι ή οι κάτοικοι; Η λέξη αγορά ανήκει σε μια μεγάλη ομάδα αρχείων που εμφανίζουν την ίδια δομή, αν και πολλές φορές κάποια στοιχεία αποσιωπώνται. Ας δούμε πρώτα την πλήρη δομή της καταγραφής. Στην αρχή, δηλώνεται ένας τόπος. Είναι μια βασική πληροφορία και δεν αποσιωπάται ποτέ. Η δεύτερη πληροφορία είναι ένα ανδρικό όνομα σε δοτική, του οποίου πολύ συχνά προηγείται η πρόθεση παρό (pa-ro), ή σε ονομαστική. Η τρίτη πληροφορία είναι μια έκφραση που αποτελείται από ένα ανδρικό όνομα σε γενική πτώση το οποίο, σε πέντε περιπτώσεις ακολουθείται από την λέξη αγορά (a-ko-ra) σε ονομαστική. Αυτό σημαίνει ότι, όπως και με την πρόθεση παρό, η λέξη αγορά αποσιωπείται ως ευκόλως εννοούμενη. Ακολουθεί ένα λογόγραμμα (ιδεόγραμμα) κριού, τράγου, κατσίκας ή προβατίνας κι ένας αριθμός που αναφέρεται στο λογόγραμμα. Παραθέτω τις πέντε καταγραφές στις οποίες απαντά η υπό εξέταση λέξη. Η μία απαντά στην μοναδική καταγραφή της πινακίδας Cn 453:

ka-pe-se-wa-o , wo-wo , pa-ro[ ]ne . a-ko-so-ta-o , a-ko-ra ΚΑΤΣΙΚΑ 46

Continue reading →

οι πρώτες μέρες της αγοράς, του εμπορεύματος και του χρήματος/εισαγωγική διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Το γνωστικό αντικείμενο του προκείμενου κύκλου διαλέξεων θα είναι η καταγωγή της αγοράς, του εμπορεύματος και του χρήματος στην αρχαϊκή Ελλάδα (700-500 π.Χ.). Είναι ένα θέμα το οποίο δεν έχει ερευνηθεί, όχι δεόντως, δεν έχει ερευνηθεί καθόλου! Αξίζει να αναρωτηθούμε σχετικά με τους λόγους αυτής της έλλειψης ενδιαφέροντος. Θα έχετε παρατηρήσει ότι κάθε φορά που εντοπίζουμε ότι ένα ζήτημα δεν έχει ερευνηθεί, διατυπώνουμε αμέσως το ερώτημα: γιατί δεν το παρατηρήσαμε αυτό; Γιατί δεν στρέψαμε το βλέμμα μας εκεί; Γιατί αδιαφορήσαμε και δεν το μελετήσαμε; Γιατί ο μαρξισμός αδιαφόρησε για τον ποιμενικό τρόπο παραγωγής; Γιατί δεν εντόπισε και δεν μελέτησε τις ομοιότητες μεταξύ του κεφαλαίου, του καπιταλιστή και του ήρωα-ποιμένα; Γνωρίζετε κάποιον μαρξιστή που να έχει γράψει κάποιο βιβλίο για το αυτοκίνητο ή για το ποδόσφαιρο; Εγώ δεν γνωρίζω και πολύ θα ήθελα να μάθω ποιος είναι αυτός. Γνωρίζετε κάποια πραγματεία για την ανθρωπογένεση, για την προέλευση του γέλιου, για την επίγνωση του θανάτου; Γνωρίζετε ποιος μαρξιστής έχει ασχοληθεί με τον κομμουνισμό του παρελθόντος ή με αυτόν του παρόντος; Κομμουνισμός του παρόντος; Τι φρούτο είναι κι αυτό, θα μας ρωτήσουν μειδιώντας.

Continue reading →

Κυριολογία/ποιος είστε, Κύριε;

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας,

Στο ερώτημα “πως φτάσαμε εδώ” δυο απαντήσεις μπορούν να δοθούν. Μία από την πλευρά του Κυρίου και μία από την πλευρά του Υποτελούς Παραγωγού. Κάθε απάντηση οφείλει να περιγράφει αξιολογικά το “εδώ” και το “πως φτάσαμε” εδώ. Εμείς δώσαμε τη δική μας απάντηση. Να διευκρινίσουμε ότι η απάντησή μας δεν είναι η απάντηση των υποτελών Παραγωγών αλλά ενός υποτελούς Παραγωγού, ενός οικοδόμου καλουπατζή. Θα μου επιτρέψετε να την επαναλάβω απλά και σύντομα. Το εδώ είναι η Κόλαση, είναι τα πρόθυρα της Αποκάλυψης. Η Κόλαση είναι η συσσώρευση εδώ και πολλές χιλιετίες παγκόσμιων πια κοινωνικών προβλημάτων τα οποία όχι μόνο δεν επιλύονται αλλά και αποτρέπεται, από τον Κύριο, η επίλυσή τους. Η Αποκάλυψη είναι η γενίκευση και η εντατικοποίηση της εξόντωσης των υποτελών Παραγωγών, της αρπαγής και καταστροφής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου – και όλα δείχνουν ότι έχουμε διαβεί τις πύλες της. Η Αποκάλυψη δεν θα έρθει, έχει έρθει εδώ και πολλά χρόνια. Το εδώ είναι όμως και ο Παράδεισος μιας και μπορούμε να επιλύσουμε γρήγορα και αποτελεσματικά όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Η συνύπαρξη της Κόλασης και του Παραδείσου και η εξάρτηση της πρώτης από τον δεύτερο, δηλαδή του Κυρίου από τον υποτελή Παραγωγό, μας επιτρέπει να υποστηρίξουμε ότι η σημερινή κατάσταση είναι συνέπεια του ελλείμματος κομμουνισμού που προκαλεί η Κυριαρχία, η συνειδητή και προγραμματισμένη δράση του Κυρίου: δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει κοινωνία χωρίς συμβίωση και συνεργασία, χωρίς κοινοχρησία και κοινοκτησία. Τα κοινωνικά προβλήματα εμφανίζονται όταν συρρικνώνονται οι προϋποθέσεις αυτές – με την αρπαγή και καταστροφή του κοινωνικού πλούτου. Οι πρακτικές αυτές, η Κυριαρχία, εμφανίστηκαν πολύ πρόσφατα στην ανθρώπινη ιστορία, μιας και μόλις πρόσφατα υπήρξε υλικός κοινωνικός πλούτος – εννοώ την δημιουργία του αποθέματος από τις νεολιθικές αγροτικές κοινότητες. Από το 190.000 π.Χ. μέχρι το 8.000, ο μόνος κοινωνικός πλούτος ήταν η ταχύτατα και ελεύθερα διαδιδόμενη γνώση. Το ζήτημα των συνθηκών εμφάνισης της Κυριαρχίας, της αρπαγής και της καταστροφής του κοινωνικού πλούτου, είναι πολύπλευρο, θα το μελετάμε συνεχώς και, προς το παρόν, θα αρκεστούμε στις απόψεις που εκτίθενται στο αδρομερές σκιαγράφημα δυο ιστοριών του ανθρώπινου γένους.

Continue reading →

το πρώτο δυτικό Κράτος/εισαγωγική διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Ο δυτικός πολιτισμός είναι ένας πολιτισμός των απογόνων, κατ’ αρχήν, των ινδοευρωπαίων ποιμένων: των αρχαίων Ελλήνων, των Ρωμαίων, των αρχαίων γερμανικών φυλών και των απογόνων τους. Αργότερα έβαλαν το χεράκι τους τόσο οι Εβραίοι ποιμένες, όσο και οι Άραβες. Το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του πολιτισμού είναι η αρπαγή και η καταστροφή από τους Κυρίους του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι υποτελείς τους. Οι διάφοροι, ιστορικά διαμορφωμένοι τρόποι αρπαγής και καταστροφής (και όχι μόνο παραγωγής, όπως θα δούμε στον κύκλο διαλέξεων που φέρει τον τίτλο Ιλιάς und Das Kapital) προκάλεσαν μορφές Κυριαρχίας και κοινωνικούς σχηματισμούς με διακριτά χαρακτηριστικά (δουλοκτησία, φεουδαρχία, καπιταλισμός). Αναπόφευκτα, κάθε μορφή Κυριαρχίας εμφανίζει κι ένα τύπο κράτους, ένα μηχανισμό αρπαγής και καταστροφής του κοινωνικού πλούτου. Σε αυτούς τους τρόπους αρπαγής και καταστροφής, αντιστοιχεί το ρωμαϊκό δουλοκτητικό κράτος, η διασπορά της φεουδαρχικής κυριαρχίας, το απολυταρχικό κράτος της εποχής της διάλυσης του φεουδαρχισμού στη δυτική Ευρώπη (και της εμφάνισης του στην ανατολική) και το αστικό / καπιταλιστικό Κράτος. Τα κράτη αυτά έχουν πολλά κοινά στοιχεία αλλά και πολλές διαφορές, έκφραση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε τρόπου αρπαγής και καταστροφής. Θα μπορούσαμε λοιπόν να θέσουμε το παρακάτω ερώτημα: με ποιο από τα κράτη του παρελθόντος το σημερινό καπιταλιστικό εμφανίζει τις μεγαλύτερες ομοιότητες; Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει πρώτα να διατυπώσουμε ένα άλλο: ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του σύγχρονου καπιταλιστικού κράτους;

Continue reading →

η λατρεία του ύψους/εισαγωγική διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Καλώς ήρθατε στην Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών! Ανωτάτη; Καθόλου! Πλάκα κάνω, θα το έχετε ψυλλιαστεί. Ξέρετε γιατί κάνω πλάκα; Για να διασκεδάσω το άγχος και τους φόβους που μου δημιουργεί το επίθετο και οι βαθμοί σύγκρισης (του ουσιαστικού, του επιθέτου και του επιρρήματος). Έχω διαβάσει ποιήματα που δεν περιείχαν ούτε ένα επίθετο, ούτε ένα βαθμό σύγκρισης και ήταν αριστουργήματα! Διαβάστε την Ιλιάδα, το κείμενο του δυτικού Κυρίου! Ξεχειλίζει από επίθετα και βαθμούς σύγκρισης! Αριστούργημα είναι κι αυτό, αλλά για τον Κύριο. Εγώ το θεωρώ το πρώτο πορνογραφικό κείμενο, έξοχο αλλά πορνογραφικό. Πρόκειται για πολεμική πορνογραφία. Το επίθετο παραπέμπει στην επίθεση του Κυρίου. Πολύ σύντομα, με τα πρώτα μαθήματα της Γραμματικοποίησης της Ιστορίας (Α΄ Μορφολογία) θα διαπιστώσετε ότι το επίθετο και οι βαθμοί σύγκρισης είναι δημιουργήματα της γλώσσας του Κυρίου, της Κυριαρχίας. Θα γνωρίζετε ότι η συντριπτική πλειονότητα των γλωσσών που μιλήθηκαν πάνω σε αυτό το πλανήτη, τον οποίο ο δυτικός Κύριος καταστρέφει καθημερινά και ανεπανόρθωτα, δεν ήταν κλιτικές γλώσσες, δεν υπήρχαν μέρη του λόγου, δεν υπήρχαν επίθετα! Μήπως σας διαφεύγει το γεγονός ότι το επίθετο στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες εμφανίστηκε προτελευταίο, με τελευταίο αυτό το έκτρωμα που λέγεται άρθρο; Δεν σας διαφεύγει και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό. Το επίθετο συνδέεται άμεσα με την δυτική αξιοκρατία κι αυτή με το φασισμό, την αναβίωση του εξοντωτικού ποιμενικού πνεύματος σε καπιταλιστικές συνθήκες. Το επίθετο και οι βαθμοί σύγκρισης είναι μέσα συρρίκνωσης του εμμενούς κομμουνισμού, και τα προσεχή χρόνια θα μας δοθούν πολλές ευκαιρίες να το εξετάσουμε και να το κατανοήσουμε. Το γεγονός ότι δεν μπορούμε να πάψουμε να χρησιμοποιούμε το επίθετο και τους βαθμούς σύγκρισης, δεν σημαίνει κιόλας ότι δεν μπορούμε ή δεν πρέπει να το μελετήσουμε και να το κατανοήσουμε.

Continue reading →

ορθός λόγος :από την Ιλιάδα στον Αριστοτέλη/εισαγωγική διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Στον προκείμενο κύκλο διαλέξεων θα αποπειραθούμε να δείξουμε ότι η σημερινή δεινή κατάσταση της φύσης και της ανθρώπινης κοινωνίας είναι η απώτατη συνέπεια της επιθυμίας που υποφώσκει στην έκφραση ὀρθός λόγος κατά την πρώτη φάση της σταδιοδρομίας της, από τα μέσα της αρχαϊκής εποχής (700-500 π.Χ.) μέχρι και τον Αριστοτέλη, για μια περίοδο δηλαδή τριών αιώνων. Θα σας προτείνω να αποσυνδεθούμε από το παρόν και από ό,τι εννοούμε με τον όρο ορθός λόγος ή Λόγος (logos) και να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας και την προσοχή μας στη σημασία τής αρχαιοελληνικής έκφρασης. Όταν θα ολοκληρωθεί αυτή η έρευνα, θα δούμε τότε τα νήματα που συνδέουν την αρχαία έκφραση και τον σύγχρονο όρο, με όποιες μορφές κι αν παρουσιάζεται (ορθός λόγος, ορθολογισμός). Θα μπορούσαμε να δώσουμε τον τίτλο γενεαλογία ή αρχαιολογία ή οι πρώτες μέρες του ορθού λόγου, προτίμησα όμως τον παραπάνω τίτλο για να προσδιορίσω προκαταβολικά και ευθέως τα χρονικά όρια της πρώτης φάσης της υπό εξέταση έκφρασης. Continue reading →

Προβληματουργική/πρώτη διάλεξη

φίλες και φίλοι, γεια σας και χαρά σας

Το πρώτο, λογικά και χρονικά, ερώτημα που διατυπώνουμε στην Σχολή είναι: πως φτάσαμε εδώ; Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αν και κομβικής σημασίας, το ερώτημα είναι ολοφάνερα ασαφές και γενικόλογο και πιθανότατα να αναδειχτεί σε πηγή σύγχυσης παρά πνευματικής διαύγειας. Είναι κομβικής σημασίας διότι καταγράφει την ανησυχία και την αγωνία μας για το μέλλον. Ένα μέλλον στο οποίο ο Κύριος έχει διεισδύσει (penetration σημαίνει διείσδυση αλλά και διορατικότητα) έχοντας για βάση (fort, kremlin, burg, κάστρο, οχυρό, φρούριο, πόλις, κλπ) το παρόν, και το έχει αποικίσει, το έχει κατακτήσει. Η βεβαιότητα ότι οι υποτελείς Παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου μπορούν να απελευθερώσουν το μέλλον ερείδεται στην πάγκοινη συνειδητοποίηση ότι ο Κύριος είναι εξαρτώμενος από τον Παραγωγό του κοινωνικού πλούτου, ότι είναι εγγενώς ενδεής και αυτός είναι ο λόγος που ή έσχατη ισχύς του, το έσχατο καταφύγιό του είναι τα όπλα, τα μέσα παραγωγής εξόντωσης, αρπαγής και καταστροφής. Εάν κάποτε το Κράτος απομείνει με δυο υπουργεία, το ένα θα είναι το υπουργείο Αρπαγής (Οικονομίας, Οικονομικών, Ανάπτυξης, κλπ) και το άλλο της Καταστολής (Εσωτερικών, Δημόσιας Τάξης, Εθνικής Άμυνας). Αυτός είναι και ο λόγος που οι γαιοκτήμονες δουλοκτήτες της Αρχαίας Ελλάδας υποστήριζαν ότι το γαρ παρόν βαρύ τους υπηκόοις (Θουκυδίδης). Κατά συνέπεια, η απελευθέρωση του μέλλοντος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η απελευθέρωση του παρόντος, το οποίο διαρκεί τόσο όσο και το μέλλον: πολύ.

Continue reading →