Ο σκοπός του δυτικού πολιτισμού είναι να εξοντώσει ή να υποτάξει την άγρια φύση. Σε λίγες δεκαετίες άγρια φύση θα υπάρχει μόνο στους ζωολογικούς κήπους. Τι είναι όμως ένας ζωολογικός κήπος; Είναι ένας χώρος επίδειξης της νίκης του Κυρίου, της ήττας , της αιχμαλωσίας της φύσης. Τι σημαίνει εκπαιδεύω μια φάλαινα; Σημαίνει την κάνω υπάκουη, την εξαναγκάζω να πάψει να είναι άγρια. Η άγρια, η ανυπότακτη φύση, ο θάνατος δηλαδή, είναι πιο ισχυρή από τον Κύριο κι αυτό τον ενοχλεί. Η φύση είναι ελαττωματική, θέλει διόρθωση, πρέπει να διορθωθεί. Εάν είναι ανεπίδεκτη διόρθωσης, πρέπει να υποταχτεί, κι αν δεν υποταχτεί, πρέπει να εξοντωθεί. Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η επιθυμία του Κυρίου να γίνει αθάνατος: εάν η ζωή καταστραφεί, ο θάνατος θα εξαλειφτεί! Ο Κύριος θα έχει νικήσει τον θάνατο! Μόνο που ούτε αυτός θα υπάρχει! Αρχίζει να το καταλαβαίνει: αρχίζει το τέλος του δυτικού πολιτισμού. Την Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου, θα εκθέσω αναλυτικά την άποψή μου σχετικά με την αντίδραση της φάλαινας. Στη θέση της, κι εγώ θα τον έτρωγα! Τον πανύβλακα καριόλη!
Φεβρουάριος 2010
σχετικά με την παιδοποίηση της γυναίκας
Όμορφη γυναίκα θεωρείται η γυναίκα που μοιάζει με παιδί, που περιέρχεται στην κατάσταση του παιδιού: να είναι νέα, ξανθιά, άτριχη, άοσμη, να μιλάει και να φέρεται σα παιδί, να είναι εξαρτημένη. Γιατί; Να γιατί: εάν είναι σαν παιδί είναι πιο εύκολο να υποταχτεί. Η παιδοποίηση της γυναίκας είναι μια πρακτική που από τη μια παράγει και επιδεικνύει την Κυριαρχία του άνδρα ενώ από την άλλη παράγει και επιδεικνύει την υποταγή, την υποδούλωση της γυναίκας. Είναι μια πρακτική απόσπασης της υπακοής και αφοσίωσης της γυναίκας. Το δυτικό πρότυπο της όμορφης γυναίκας δεν είναι τίποτα άλλο από μια καταγραφή αυτής της πρακτικής: η όμορφη γυναίκα είναι μια δούλα.
Ωραία γυναίκα είναι αυτή που δεν είναι όμορφη. Τη Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010, θα εκθέσω διεξοδικά την άποψή μου, παραγόμενη από τη θεωρία της παραγωγής και επίδειξης της Κυριαρχίας.
τι είναι και πως γίνεται μια καραμπόλα
Για να ακινητοποιηθεί, δηλαδή να γίνει ακίνδυνο, δηλαδή να πάψει να είναι βλήμα αλλά και στόχος ταυτόχρονα, ένα αυτοκίνητο που τρέχει με εκατό χιλιόμετρα την ώρα, χρειάζεται εκατό μέτρα, πάνω κάτω. Αυτός ο χώρος ανήκει αποκλειστικά στο αυτοκίνητο, δεν μπορεί να υπάρξει, να κινηθεί, να τρέξει χωρίς αυτόν. Αλίμονο σε όποιον, για οποιονδήποτε λόγο, εισέλθει μέσα σε αυτην την έκταση: θα πεθάνει, θα ακρωτηριαστεί, θα τραυματιστεί σοβαρά ή ελαφρά. Τον χώρο αυτό τον αποκαλώ οδικό Άδη. Για να μην γίνονται οδικές συγκρούσεις θα πρέπει τα αυτοκίνητα που κινούνται με την παραπάνω ταχύτητα να βρίσκονται εκατό μέτρα το ένα από το άλλο: πρόκειται για τη γνωστή απόσταση ασφαλείας. Εάν τρέχουν με εκατόν πενήντα χιλ. , η απόσταση ανεβαίνει στα 150 μέτρα, κλπ. Στην περίπτωση αυτή, μέσα σε ένα χιλιόμετρο θα πρέπει να κινούνται μόνο εφτά αυτοκίνητα ή και λιγότερα, εάν αυξηθεί η ταχύτητα. Οι οδηγοί όμως αδιαφορούν για την απόσταση ασφαλείας με αποτέλεσμα από τη μια να βρίσκονται και να κινούνται μέσα στον οδικό Άδη αυτού που έρχεται από πίσω, ενώ στον δικό τους οδικό Άδη βρίσκεται αυτό που είναι μπροστά. Εάν κάποιο από αυτά τα αυτοκίνητα της σειράς σταματήσει απότομα, το κάθε αυτοκίνητο γίνεται βλήμα για αυτό που είναι μπροστά, και στόχος γι αυτό που έρχεται από πίσω. Την Τρίτη, 2 Μαρτίου 2010, θα εκθέσω διεξοδικά την άποψή μου, παραγόμενη από την την θεμελιώδη θεωρητική αρχή ότι το αυτοκίνητο είναι βλήμα.
δια βίου διδασκαλία
Σύμφωνα με τον Κύριο, οι άνθρωποι διακρίνονται σε δυο κατηγορίες: σε αυτούς που γνωρίζουν και σε αυτούς που δεν γνωρίζουν. Ποιοι γνωρίζουν; Οι Κύριοι και οι υπηρέτες τους (πολιτικοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες, δάσκαλοι, καθηγητές). Ποιοι δεν γνωρίζουν; Οι υποτελείς Παραγωγοί του τεράστιου και συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου. Δια βίου μάθηση λοιπόν για τους υποτελείς! Δια βίου εγκλεισμός, δια βίου υποταγή, δια βίου υποτέλεια, δια βίου αφοσίωση, δια βίου υποδούλωση! Οριστική επιβολή του ιδεολογήματος ότι ο Κύριος και τα τσιράκια του γνωρίζουν, ότι οι υποτελείς δεν γνωρίζουν! Πληθώρα ενδείξεων δείχνει ότι το μοντελάκι αυτό θα πεταχτεί στα σκουπίδια: εάν δεν γνωρίζουν οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου, τότε ποιος γνωρίζει; Δια βίου μάθηση εσείς, δια βίου διδασκαλία εμείς! Είμαστε δάσκαλοι και δασκάλες, όλοι, όλες! Για μιά κοινωνία χωρίς επαγγελματίες δασκάλους! Την Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010, θα εκθέσω την άποψη μου παραγόμενη από τις θεμελιώδεις αρχές ότι είμαστε όλοι δάσκαλοι και ότι η υποχρεωτική εκπαίδευση είναι μια καταστροφή με ανυπολόγιστες συνέπειες.
η χειρονομία του κωλοδάχτυλου
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Αντικείμενο του σημερινού σημειώματός μας θα είναι η χειρονομία του κωλοδάχτυλου. Γνωρίζουμε γιατί την κάνουμε; Ποιο μήνυμα στέλνει ο πομπός, αυτός που την κάνει, σε αυτόν που προορίζεται, στον δέκτη; Μπορεί να την κάνει και ο άνδρας και η γυναίκα; Γνωρίζουμε την ιστορία της; Γνωρίζουμε τη σχέση με τον Κύριο, με την Κυριαρχία, με τον δυτικό πολιτισμό; Δεν είμαι βέβαιος. Κι αφού δεν είμαι βέβαιος, κι αφού υποστηρίζω την δια βίου διδασκαλία , θα παραθέσω τις απόψεις μου γι’ αυτή τη χειρονομία και θα υποστηρίξω ότι είναι μια πρακτική παραγωγής και επίδειξης της Κυριαρχίας, της σχέσης μεταξύ του Κυρίου και του Υποτελούς.
ευχαριστίες
Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου. Αργεί να ξημερώσει. Έφτιαξα καφεδάκι και το ήπια κάτω από τον έναστρο ουρανό. Δεν θα κάνει κρύο σήμερα, θα πάω επιτέλους στον κήπο να κουβαλήσω κοπριά από μαντρί που βρίσκεται εκεί κοντά, να φυτέψω κρεμμύδια και αρακά, είναι η εποχή τους, και να μαζέψω ό,τι λαχανικά δεν έκαψε η παγωνιά. Πριν όμως, πρέπει να πάω στο λιμάνι να αγοράσω ψάρια, ολόφρεσκα νιάκια, 5 ευρά το κιλό, θα έχουμε φίλους σήμερα, θα ψήσουμε. Επιστρέφοντας από το κήπο, θα κατέβω στις εκβολές του ποταμού να μαζέψω άγρια ραδίκια και ζοχούς.
Θυμήθηκα ότι πέρυσι τέτοια εποχή έσκασε μύτη η Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών και σήμερα ένιωσα την ανάγκη να ευχαριστήσω τους φίλους και τις φίλες που με βοήθησαν να στηθεί. Θα έχετε, νομίζω, αντιληφθεί ότι προκρίνω τον πληθυντικό από τον ενικό – κακώς διδάσκουμε στα παιδιά μας πρώτα τον ενικό. Είναι ένα θέμα που με απασχολεί πάρα πολύ και εντός του έτους θα παρουσιάσω ένα κείμενο. Προκρίνω τον πληθυντικό έναντι του ενικού διότι θεωρώ ότι κάθε τι που υπάρχει στην κοινωνία είναι συλλογικό δημιούργημα – δεν υπάρχουν ατομικά δημιουργήματα. Εγώ, εσύ, όλοι μας, όλες μας, είμαστε συλλογικά δημιουργήματα. Το ίδιο ισχύει ασφαλώς και για την Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών. Θεωρώ ακόμα πολύ μεγάλο ελάττωμα την αχαριστία, την αγνωμοσύνη. Το κακό ( μια προσβολή, μια αδιαφορία, μια βρισιά, μια ταπείνωση) το ξεχνώ πολύ γρήγορα, το καλό (την αναγνώριση, την αλληλεγγύη, τη βοήθεια, την εκτίμηση) ΠΟΤΕ. Θα υποψιάζεστε προφανώς τη συνάφεια μεταξύ του συλλογικού δημιουργήματος και της ευγνωμοσύνης. Από τη στιγμή που είμαστε συλλογικές δημιουργίες, δεν μπορεί να είμαστε αγνώμονες και αχάριστοι. Εάν είμαστε, η συλλογική δημιουργία υπόκειται σε μια μειονική σπείρα που η κατάληξή της είναι η αλληλοεξόντωση (μεταφορικά και κυριολεκτικά), αυτοεξόντωση δεν υπάρχει. Αυτό που θεωρούμε ως ατομικό δημιούργημα ή αυτοκαταστροφή, αυτοεξόντωση, δεν είναι παρά οι τελικές στιγμές της συλλογικής διαδικασίας δημιουργίας ή καταστροφής, εξόντωσης, κλπ.Εάν δεν είμαστε αγνώμονες, κλπ, τότε εκκινεί μια πλεονική σπείρα που η κατάληξή της θα είναι ένα δημιούργημα κοινό σε όλους (γνώση, θεσμός, έργο τέχνης και άλλα πολλά) τα οποία θα εκκινήσουν μια νέα πλεονική σπείρα δημιουργίας, κοκ. Για αυτές τις έννοιες, μειονική και πλεονική σπείρα θα αναφερθούμε αναλυτικά στο μέλλον.
νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε
Πρόγραμμα Αποσταθεροποίησης του Προγράμματος Σταθερότητας
αγοράζουμε όσο γίνεται λιγότερα,
δουλεύουμε όσο γίνεται λιγότερο,
πληρώνουμε όσο γίνεται λιγότερα,
επεκτείνουμε την αλληλεγγύη όσο γίνεται περισσότερο
τίποτα από αυτά ο Κύριος και το Κράτος δεν μπορεί να καταστείλει!
φίλες και φίλοι,
οι Κύριοι, τα αφεντικά μας, οι καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος, οι ένοπλοι ζητιάνοι, οι άρπαγες και καταστροφείς του συλλογικά παραγόμενου τεράστιου κοινωνικού πλούτου,
θέλουν να μας τα πάρουν όλα: τον πλούτο που παράγουμε, τον χρόνο, τον χώρο, τη φύση, τη συντροφικότητα, τη φιλία, τη συμβίωση, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, τη δημιουργική σύγκρουση, την κοινοχρησία, την κοινοκτησία, τη χαρά, τη ξενοιασιά, τη δημιουργικότητα, την ελευθερία, την ισότητα, τον κομμουνισμό, τον έρωτα, το παιχνίδι,
χαίρονται όταν μας βλέπουν να υποφέρουμε, υποφέρουν όταν μας βλέπουν να χαιρόμαστε,
φοβούνται, θέλουν να ελέγξουν το μέλλον, θέλουν να εξαλείψουν τις αντικειμενικές και υποκειμενικές προϋποθέσεις που έρχονται στο προσκήνιο και επιτρέπουν την κατάλυση της Κυριαρχίας, της διαταγής, της αρπαγής, της καταστροφής,
θέλουν να μας δουν γονατιστούς να τους παρακαλάμε: τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον,
το Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι μέρος ενός Προγράμματος Αποτροπής της Επίλυσης των Παγκόσμιων, τοπικών, κοινωνικών, προσωπικών προβλημάτων, ενός Προγράμματος ενίσχυσης, αναπαραγωγής και διαιώνισης της Κυριαρχίας, της καταστροφής του πλούτου και του υποτελών Παραγωγών,
μόνο ένα Πρόγραμμα Αποσταθεροποίησης του Προγράμματος Σταθερότητας είναι δυνατόν να τους σταματήσει και να θέσει τα θεμέλια της επίλυσης των Παγκόσμιων Κοινωνικών και Προσωπικών Προβλημάτων,
η απάντησή μας δεν πρέπει να είναι μόνο προσωρινή (απεργία, διαδηλώσεις, απελευθερώσεις χώρων – κακώς τις λέμε, μιμούμενοι τον Κύριο, καταλήψεις) αλλά
διαρκής, μόνιμη, αδιάλλακτη,
ώστε να είναι ο προπομπός ένος νέου τρόπου ζωής και σκέψης, ενός νέου πολιτισμού, το πρόπλασμα μιας κοινωνικής οργάνωσης που θα βασίζεται στην ισότητα, την ελευθερία, την γενικευμένη κοινοχρησία και κοινοκτησία,
εμείς χρειαζόμαστε χρόνο για να χαρούμε τη ζωή μας, για να επιλύσουμε να κοινωνικά προβλήματα, για να αποτρέψουμε την καταστροφή της ζωής και της κοινωνίας κι εσείς αυξάνετε το όριο συνταξιοδότησης, αυξάνετε τον χρόνο εργασίας, καταδικάζετε στην ανεργία εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, γι αυτό
όλες και όλοι, αποχή από την εργασία και από το σχολείο τη πρώτη βδομάδα κάθε μήνα,
εμείς χρειαζόμαστε περισσότερο πλούτο, που εμείς παράγουμε, για να χαρούμε τη ζωή και να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες των κοινωνικών προβλημάτων κι εσείς μειώνετε τους μισθούς και τα μεροκάματα, θέλετε να μας κάνετε όλους φτωχούς, ενδεείς, δούλους, ζητιάνους, γι αυτό θα τον κρατήσουμε, θα τον πάρουμε μόνοι μας,
από όλες και όλους στάση πληρωμών: δεν πληρώνουμε φόρους, δόσεις, εισιτήρια, τέλη κυκλοφορίας, ασφάλεια αυτοκινήτων, διόδια, πρόστιμα, και εάν χρειαστεί και λογαριασμούς κοινωφελών υπηρεσιών, που έχουν αρπαχτεί από το Κράτος και τους καπιταλιστές (ηλεκτρικό, τηλέφωνο, ύδρευση, αέριο, )
εσείς θέλετε να αυξήσετε τα κέρδη σας, αγνοείτε όμως ότι εμείς έχουμε κατανοήσει ότι κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι, πέφτουμε θύματα κλοπής, ότι χρησιμοποιείτε το χρήμα ως μέσον αρπαγής και καταστροφής, γι αυτό
από όλες και όλους, διαρκής στάση κατανάλωσης: δεν αγοράζουμε κρέας (ή το περιορίζουμε), αλλαντικά, κονσέρβες, αναψυκτικά, φρούτα και λαχανικά που δεν είναι εποχής, που δεν είναι τοπικά ( ο κατάλογος θα συμπληρωθεί από όλους μας) σταματάμε να αγοράζουμε σκουπίδια, προσανατολιζόμαστε προς την δραστική μείωση της παραγωγής, προς τον μερικό έλεγχοι της παραγωγής μέσω του μερικού ελέγχου της κατανάλωσης,
από όλες και όλους στάση αγοράς (μποϊκοτάζ): σταματάμε να αγοράζουμε ευρωπαϊκά προϊόντα, από ευρωπαϊκά καταστήματα,
(πάνω σε αυτό το ζήτημα οι ψοφοδεείς μαρξιστές και τα ψοφίμια της ιστορικής Αριστεράς ας ρίξουν μια ματιά στις σελίδες 58-61 της Εισαγωγής των Grundrisse (der Kritik der politischen oekonomie) του Κ. Μαρξ και θα διαβάσουν, μεταξύ των άλλων, τα παρακάτω: . . . η κατανάλωση δημιουργεί την ανάγκη για νέα (υπογρ. του Μαρξ) παραγωγή, δημιουργεί λοιπόν το ιδεατό, εσωτερικά κινητήριο λόγο της παραγωγής, που είναι προϋπόθεση της τελευταίας. Η κατανάλωση δημιουργεί το κίνητρο της παραγωγής, δημιουργεί επίσης το αντικείμενο που δρα στην παραγωγή σαν καθοριστικό του σκοπού της. Αν είναι ξεκάθαρο πως η παραγωγή προσφέρει εξωτερικά το αντικείμενο της κατανάλωσης, τότε είναι άρα εξίσου ξεκάθαρο πως η κατανάλωση τοποθετεί ιδεατά το αντικείμενο της παραγωγής, σαν εσωτερικό όραμα, σαν ανάγκη, σαν κίνητρο, και σαν σκοπό. Δημιουργεί τα αντικείμενα της παραγωγής με υποκειμενική ακόμα μορφή. Χωρίς ανάγκη δεν υπάρχει παραγωγή. Αλλά η κατανάλωση αναπαράγει την ανάγκη.)
εμείς χρειαζόμαστε χώρους για να ζήσουμε κι εσείς τους έχετε μετατρέψει σε μαντριά, στρατώνες, φυλακές, γι αυτό,
απελευθερώνουμε τους κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους (τις πλατείες, τους δρόμους, τα σχολεία, τους σταθμούς, τα λιμάνια, κλπ) και τους κάνουμε χώρους ζωής, χορού, παιχνιδιού, ανταλλαγής απόψεων, μάθησης,γνωριμίας, συζήτησης, έρωτα, δημιουργίας,
καταργούμε την κρατική υποχρεωτική εκπαίδευση, τους βαθμούς, τις εξετάσεις, και κάνουμε το σχολείο χώρο ζωής και ελεύθερης μάθησης,
νικάμε χωρίς να πολεμάμε, πρώτα νικάμε και μετά πολεμάμε
όλες και όλοι για
τριαντάωρο και μισθός για όλους
για μια ευρωπαϊκή Αριστερά
πρόταση
για μια συλλογική επεξεργασία της ιδρυτικής διακήρυξης της ευρωπαϊκής Αριστεράς
τριαντάωρο και μισθός για όλους
έχοντας υπόψη,
ότι ουδέποτε άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία ο συλλογικά παγκοσμίως παραγόμενος πλούτος ήταν τόσο μεγάλος όσο στις μέρες μας, τόσο που αρκεί και περισσεύει για να ζούμε όλοι με αξιοπρέπεια, ικανοποιώντας δηλαδή τις ελάχιστες βασικές ανάγκες (τροφή, ρουχισμός, ιατρική περίθαλψη, κατοικία, μετακίνηση), ενώ ταυτόχρονα ουδέποτε άλλοτε υπήρχαν τόσοι ενδεείς άνθρωποι πάνω στη Γη, στο παγκόσμιο χωριό (πεινασμένοι, διψασμένοι, άρρωστοι, άστεγοι, άνεργοι, μετανάστες, φτωχοί, κλπ),
ότι ουδέποτε άλλοτε η ανθρωπότητα ως κοινωνία και ο πλανήτης ως φύση αντιμετώπιζαν τόσα πολλά και συνεχώς πολλαπλασιαζόμενα, τόσο οξυμένα και παγκόσμια (άρα και τοπικά, και προσωπικά) προβλήματα όσο στις μέρες μας, ενώ ουδέποτε άλλοτε ήμασταν τόσο κοντά στη δυνατότητα επίλυσής τους,
ότι ουδέποτε άλλοτε φτάσαμε τόσο κοντά στα πρόθυρα της Αποκάλυψης (στη Κόλαση ζούμε ήδη) όσο στις μέρες μας ενώ ουδέποτε άλλοτε οι Κύριοι του κόσμου τούτου, οι άρπαγες και καταστροφείς του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου, ήταν τόσο αποφασισμένοι να αποτρέψουν την επίλυση των παγκοσμίων και τοπικών κοινωνικών και προσωπικών προβλημάτων,
ότι ουδέποτε άλλοτε οι υποτελείς παραγωγοί του τεράστιου κοινωνικού πλούτου ήταν τόσο κουρασμένοι, λόγω της πολύωρης και εξαντλητικής εργασίας, τόσο φτωχοί, λόγω των χαμηλών μεροκάματων και μισθών, τόσο αγχωμένοι, λόγω των δανείων και της ανεργίας, τόσο ανήσυχοι, τόσο θλιμμένοι, τόσο απομονωμένοι, τόσο φοβισμένοι, τόσο συγχυσμένοι όσο στις μέρες μας, αλλά και τόσο αγανακτισμένοι, θυμωμένοι, απελπισμένοι, τόσο κοντά στην κοινή πια πεποίθηση ότι
εάν τα κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα επιλυθούν, ο δυτικός πολιτισμός, ο καπιταλισμός, το εμπόρευμα, το χρήμα και η αγορά, το κράτος και η δημοκρατία θα καταρρεύσουν,
τίθεται το δίλημμα,
να επιλέξουμε μεταξύ του πολιτισμού μας, του υπάρχοντος κοινωνικού, οικονομικού, πολιτισμικού και πολιτικού συστήματος από τη μια και της επίλυσης των κοινωνικών και προσωπικών προβλημάτων από την άλλη, και
είμαστε αναγκασμένοι,
να αναθεωρήσουμε τους ισχύοντες ορισμούς του Πολιτισμού, της Κόλασης, του Παραδείσου, της Αποκάλυψης, του Κυρίου, του Θεού, της Αποκάλυψης, της Προόδου, του Ορθού Λόγου, του Βασιλείου του Ουρανού, της Δευτέρας Παρουσίας, της Ημέρας της Κρίσης, και
να υποστηρίξουμε
ότι δε μπορεί να υπάρχει ένας ορισμός για τον πολιτισμό αλλά δύο: ένας του Κυρίου κι ένας του υποτελούς Παραγωγού. Έτσι, πολιτισμός δεν είναι τα επιτεύγματα και οι επιδόσεις του ανθρώπου που οφείλονται στις δεξιότητες και τις ικανότητες του ανθρώπου, όπως υποστηρίζουν οι Κύριοι, αλλά η ικανότητα μιας ομάδας, κοινότητας, κοινωνίας, της ανθρωπότητας σήμερα, να εντοπίζει, να κατανοεί και να επιλύει όσο το δυνατόν συντομότερα τα προβλήματα που αναπόφευκτα προκύπτουν και λόγω της εγγενούς αδυναμίας μας να προβλέπουμε τις συνέπειες των επιλογών μας. Κατά συνέπεια, κοινωνία και άνθρωποι χωρίς προβλήματα δεν υπήρξαν, δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν,
συναντήσεις (2)
Αγαπητέ Γιάννη Παγιασλή (leftliberalsynthesis.blogspot.com),
είχα υποσχεθεί να σχολιάσω το σχόλιό σου στις 2 Μαρτίου αλλά επισπεύδω να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου διότι φοβάμαι ότι εκείνες τις μέρες ίσως δεν θα μπορέσω. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα αργήσουμε να κατανοήσουμε τη σημασία αυτής της ημέρας, εννοώ της Πρώτης Μαρτίου 2010- 24 ώρες χωρίς εμάς, έχοντας υπόψη ότι η ιστορική βραδύτητα και αργοπορία μετριέται με χρόνια και δεκαετίες. Μέχρι να έρθει, αναπόφευκτα κατά τη γνώμη μου, μια άλλη “1η Μαρτίου”, αναγκαστικά θα στρέψουμε την προσοχή μας σε ζητήματα που σχετίζονται με τη συλλογική δράση και τις μορφές της. Δεν θα αποφύγουμε δηλαδή να εστιάσουμε τη προσοχή μας στην έννοια της επανάστασης, σε όλα τα πεδία και σε όλα τα επίπεδα.
Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς
Κείμενο διακήρυξης
Η Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς, είναι ένα ειρηνικό κίνημα, που συσπειρώνει ανθρώπους κάθε εθνικότητας, καταγωγής, πίστης, εκπαίδευσης και πολιτικού προσανατολισμού. Είμαστε μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς και Έλληνες πολίτες.Αυτό που μας ενώνει είναι η άρνηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, της έλλειψης ανεκτικότητας που χαρακτηρίζει τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.