η χαιρεκακία του προϊστάμενου Κυρίου [1]

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Μου είχε πει κάποτε ο πατέρας μου, να ‘ναι καλά: κάνε ό,τι θες στη ζωή σου, μόνο μη ρουφιανέψεις και μη σκοτώσεις. Μιας όμως και δεν αρκέστηκα σε έναν μόνο πατέρα, άλλοι τέσσερις (τουλάχιστον) πατεράδες μου είπαν, να μη γίνω μπάτσος ή καραβανάς, να μη γίνω σταρ, να μη κάνω καριέρα, δηλαδή να μη γίνω προϊστάμενος, μεταξύ των άλλων. Μιας και το ΄φερε η κουβέντα, ας αναφέρω και τους άλλους πατεράδες μου: τον παππού μου, πέθανε το 1977, τον φίλο Θεόδωρο Μπασιάκο, που ζει στην Αμαλιάδα, γειά σου Θόδωρα, ας είναι και νεώτερος, τον φίλο Ντέτλεφ, μαθητή του Χάμπερμας που ζει με άλλους και άλλες 4ο σε μια οικοκοινότητα στην Ιταλία, την Utopiaggia, έναν οικοδόμο, πέθανε, επέστρεψε το 194ο με τα πόδια (ένα ολόκληρο χρόνο) από την Αλβανία στην Αθήνα, επισκευάζοντας στέγες από χωριό σε χωριό για ένα πιάτο φαΐ, και το γιό μου Παύλο, που είναι μεν 8 χρονών αλλά είναι μάγκας, όπως είναι και ήταν και οι προαναφερθέντες, με την αρχική σημασία της (τούρκικης) λέξης (σοφός). Η λειτουργία του πατέρα δεν κοιτάζει χρόνια, κοιτάζει σοφία και ο καθένας μας και η καθεμιά μας έχει μια σοφία που δεν την έχει ο άλλος, η άλλη. Με αυτή την έννοια, θεωρώ ότι είμαστε όλοι δάσκαλοι, δασκάλες, μαθητές, μαθήτριες! Διά βίου μάθηση, δια βίου διδασκαλία. Τις μητέρες μου, καμιά δεκαριά, θα τις μνημονεύσω μια άλλη μέρα.

Είμαι πενήντα τριών ετών κι όσο περνάνε τα χρόνια το πρόβλημά μου με τη διαταγή ολοένα και χειροτερεύει. Δυσκολεύομαι ολοένα και πιο πολύ και να διατάξω αλλά και να υποστώ διαταγές. Υποστηρίζω πολύ συχνά ότι η διαταγή, πέραν της κοινωνικής της διάστασης έχει και μια ψυχολογική: είναι ένας τρόπος εκτόνωσης του άγχους. Όταν κάποιος υφίσταται τη βία της διαταγής, αυτό που κάνει δεν είναι μόνο ότι υπακούει αλλά και ότι γίνεται αποδέκτης των αγχών και της σκατοψυχίας του άλλου. Κατά συνέπεια, μιας και το άγχος ξαλαφρώνει, αλλά μόνο προσωρινά, διότι η πηγή (του άγχους) αναβλύζει ασταμάτητα, η διαταγή χαρίζει υγεία και χαρά στον Κύριο (προϊστάμενο) και τον κάνει ολοένα και πιο χαιρέκακο. Όταν σε βλέπει να υποφέρεις (από την διαταγή) χαίρεται, κι όταν δεν μπορεί να διατάξει, όταν σε βλέπει να είσαι καλά, υποφέρει.

Continue reading →

περί υποχώρησης: η Κερατέα, ο Αισχύλος και ο Κύριος

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

‘Οταν άκουσα (ή διάβασα, δεν θυμάμαι) τις δηλώσεις του Κυρίου Παμπούκη ότι ο ΧΥΤΑ θα γίνει στην Κερατέα πάση θυσία, θυμήθηκα έναν στίχο του Αισχύλου, από τον Προμηθέα Δεσμώτη (35): άπας δε τραχύς όστις αν νέον κρατηι, τον οποίο μεταφράζω ως εξής: είναι σκληρός ο Αυθέντης, τον οίκτο δεν τον ξέρει, όταν για πρώτη του φορά αρχίζει να διατάζει. Έτσι, η υποχώρηση του Κυρίου μας βάζει σε σκέψεις και στο κείμενο που θα διαβάσετε ( το οποίο, εξηγούμαι, θα γραφεί τμηματικά), θα καταπιαστώ με το ζήτημα της υποχώρησης ως τακτικής της διεξαγωγής του (κοινωνικού) πολέμου. Εγείρονται κάποια κομβικής σημαντικότητας ερωτηματικά, τα οποία ασφαλώς χρήζουν απάντησης. Γιατί υποχώρησε ο Κύριος; Θα επιστρέψει; Εάν επιστρέψει, που, πότε και πως;

Κοντεύει πέντε, πρέπει να φύγω για τη δουλείά. Θα συνεχίσω αύριο το πρωί. Μέχρι τότε, μη ξεχνάτε ότι η σκέψη είναι ποίηση και η ποίηση, δημιουργία.

ο Κύριος και η Τεχνολογία της Ανάστασης των Νεκρών

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Θα μπορέσει μια μέρα ο Κύριος, μέσω της Επιστήμης και της Τεχνολογίας, να αναστήσει τους νεκρούς Του; Να αναστήσει τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Μέγα Κωνσταντίνο, τον Μέγα Ναπολέοντα, τον Μέγα Χίτλερ, τον Μέγα Στάλιν; Όχι, κατηγορηματικά, δεν θα μπορέσει. Θα ήθελε όμως να το κατορθώσει; Ασφαλώς και θα ήθελε, διότι ο σημερινός ζωντανός Κύριος θα είναι ο αυριανός νεκρός Κύριος. Για τον εαυτό του νοιάζεται, τους άλλους νεκρούς Κυρίους τους γράφει στ΄αρχίδια του.

Ο χριστιανός Κύριος του παρελθόντος θα ήθελε να αναστηθεί αλλά κατά τη Δευτέρα Παρουσία, κατά την Ημέρα της Κρίσης, μετά από πολλά πολλά χρόνια. Ποια είναι όμως η Δευτέρα Παρουσία, ποια είναι η Πρώτη, ποια είναι η Ημέρα της Κρίσης; Γιατί αυτή η αναβολή;

Continue reading →

Κερατέα, από τό όρυγμα στο ρήγμα: εικοσάωρο και μισθός για όλους και όλες

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Πληθώρα ενδείξεων μας ωθεί να υποστηρίξουμε την άποψη ότι ο Κύριος αρχίζει να φοβάται, να ανησυχεί. Πότε φοβάται και ανησυχεί ο Κύριος; Όταν δεν μπορεί να αποικίσει το (κοινωνικό) μέλλον με το σχέδιό Του, όταν η πραγματικότητα δεν είναι η υλοποίηση, η εφαρμογή του σχεδίου Του, η εκπλήρωση των επιθυμιών Του, όταν δηλαδή εμφανίζεται μπροστά Του, όταν προκύπτει (τουλάχιστον) μια εκδήλωση της έκπληξης, του αναπάντεχου, του απροσδόκητου, του μη αναμενόμενου, δηλαδή του ανεξέλεγκτου που αναπότρεπτα γεννά ο (κοινωνικός) πόλεμος. Ως εκ τούτου, ο Κύριος απεχθάνεται τον πόλεμο και όταν πολεμά, επιθυμεί να πολεμά εκ του ασφαλούς. Εμείς όμως δεν απεχθανόμαστε τον κοινωνικό πόλεμο διότι προτιμάμε τη δικαιοσύνη από την ειρήνη (πόση ειρήνη στα νεκροταφεία!), άρα προκρίνουμε την έκπληξη και το όρυγμα ήταν μια έκπληξη. Είδα και άκουσα τις αντιδράσεις των υπηρετών Του, πολιτικών και δημοσιογράφων, στα δελτία της τηλεόρασης: κλονισμός, σαστιμάρα, αμηχανία, ταραχή, σύγχυση, άμεση αντίδραση, απειλές. Δεν το περίμενε, δεν το φαντάστηκε ότι μπορεί να γίνει και σάστισε, τρομοκρατήθηκε, ανησύχησε, φοβήθηκε. Και ασφαλώς αναρωτήθηκε: θα προκύψουν κι άλλες εκπλήξεις;

Οι κινήσεις, οι πρακτικές, οι τακτικές, τα αποτελέσματα των μαχών πέρα από την καθαρά πολεμική τους διάσταση έχουν και μια άλλη, ψυχικοπνευματική. Από τη στιγμή που προκαλούν αντιδράσεις, σκέψεις και κυρίως συναισθήματα, αποκαλύπτουν τη ψυχοπνευματική κατάσταση των εμπλεκομένων μερών. Η διάσταση αυτή είναι άκρως σημαντική διότι ανακαλούν ένα βασικό αξίωμα της διεξαγωγής του (κοινωνικού) πολέμου, το οποίο διατύπωσε στα τέλη του 6ου με αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα στη Κίνα ο Σουν Τσου: Εάν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα (ακόμη και) εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι και τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μία ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη.

Continue reading →

ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στο γήπεδο και στο μαντρί

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Πριν αρχίσω να παρατηρώ τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στο γήπεδο και στο μαντρί, θα ήθελα να στρέψω την προσοχή μου στη χρησιμοποίηση των γηπέδων ως χώρων προσωρινού εγκλεισμού από τα δικτατορικά καθεστώστα. Τα γήπεδα δεν παύουν και δεν πάψουν να είναι ιδανικοί χώροι εγκλεισμού και επιτήρησης μεγάλων αριθμό αντιφρονούντων από το Κράτος, το οποίο πηδάει με χαρακτηριστική ευκολία από τη Δημοκρατία στο Φασισμό κι από τον Φασισμό στη Δημοκρατία. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Εάν αυτό το νόμισμα το στρίψουμε, θα δούμε ή Δημοκρατία ή Φασισμό. Αλλά το νόμισμα έχει και Δημοκρατία και Φασισμό. Ο Κύριος σε αυτή την περίπτωση είναι πάντα τυχερός διότι είναι πάντα νικητής.

Το γήπεδο είναι ιδανικός χώρος για τον εγκλεισμό μεγάλου αριθμού αντιπάλων του Κυρίου και του Κράτους για τον απλούστατο λόγο ότι αυτή είναι η πρωταρχική λειτουργία του, που αποτυπώνει την επιθυμία του καπιταλιστή Κυρίου. Το γήπεδο φτιάχτηκε για να εγκλείσει, να περιορίσει, να επιτηρήσει το πλήθος των θεατών. Όταν πληρώνουμε εισιτήριο για να δούμε έναν αγώνα, πληρώνουμε εισιτήριο για να εγκλειστούμε! Έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο της υπακοής και της αυτοεκμετάλλευσης. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες δραστηριότητες. Όταν οδηγάμε, εργαζόμαστε αλλά αντί να μας πληρώνουν, πληρώνουμε! Πάμε στα γυμναστήρια για να ιδρώσουμε και να κινηθούμε και πληρώνουμε! Βλέπουμε τηλεόραση και πληρώνουμε!

Continue reading →

mein Auto ist mein Burg

Η παροιμιώδης έκφραση των γερμανών Το αυτοκίνητό μου είναι το φρούριο μου μας βάζει σε πολλές σκέψεις· (η σκέψη) είναι κάτι σαν το μπουζί, τον σπινθηριστή: προκαλεί τη καύση του συσσωρευμένου και συμπιεσμένου ιστορικού εκρηκτικού υλικού που τα παραγόμενα αέρια κινεί νοητικά έμβολα που με τη σειρά τους μπορούν να κινήσουν τον στροφαλοφόρο πολιτικό άξονα.

Τι να υπονοεί άραγε η έκφραση; Ο όρος φρούριο χρησιμοποιείται κυριολεκτικά ή μεταφορικά; Εάν ισχύει το πρώτο, τότε το αυτοκίνητο δεν είναι, πρώτιστα, όχημα, δεν είναι μεταφορικό μέσο, δεν είναι αυτοκίνητο. Είναι ένα κινούμενο φρούριο που χρησιμοποιείται και ως μεταφορικό μέσο. Εάν ισχύει το δεύτερο, τότε το αυτοκίνητο διαθέτει πολλά χαρακτηριστικά του φρουρίου και χρησιμοποιείται σαν φρούριο. Ποιο από τα δύο ισχύει; Μήπως και τα δυο; Τις απαντήσεις θα μας τις δώσει η διεξοδική και λεπτομερειακή εξέταση της γερμανικής έκφρασης.

Continue reading →

Αισχύλου ‘Προμηθεύς Δεσμώτης’: μετάφραση

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Εκθέτω τη μετάφραση του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου που έκανα (1997-2000) και σκοπεύω να την δημοσιεύσω σε μικρό βιβλιαράκι, μαζί με το αρχαίο κείμενο και εισαγωγή, το φθινόπωρο.

Θεωρώ ότι το έργο είναι του Αισχύλου, ότι το έγραψε λίγο πριν πεθάνει στη Σικελία (456/5), ότι εγκατέλειψε την Αθήνα διότι δεν τον σήκωνε η δημοκρατία, μιας και είχε κατανοήσει ότι η πρόκριση των κατακτητικών πολέμων ήταν μια απόφαση της δημοκρατικής πτέρυγας των αριστοκρατών που σκοπό είχε να εξασφαλίσει από τη μια την υπακοή και την αφοσίωση του δήμου, των ελεύθερων μικροκαλλιεργητών, και να προωθήσει από την άλλη την εξόντωσή τους και επομένως και την αρπαγή της γης τους. Όταν έφυγε από την Αθήνα, ένα μεγάλος μέρος του δήμου είχε εκστρατεύσει στην Αίγυπτο με σκοπό να την κατακτήσει. Από την εξαετή αυτή εκστρατεία (459/8- 454/3) ελάχιστοι επέστρεψαν στην Αθήνα, γράφει ο Θουκυδίδης (και ολίγοι από πολλών πορευόμενοι διά της Λιβύης εσώθησαν, οι δέ πλείστοι απώλοντο, Α΄ 110.1). Το ίδιο έγινε και με την Σικελική εκστρατεία (415-413), με αποτέλεσμα η γη να συγκεντρωθεί στα χέρια λίγων κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα, να εξαφανιστούν οι ελεύθεροι μικροκαλλιεργητές (πολίτες και οπλίτες) και η πόλις να παρακμάσει και να υποκύψει στους Μακεδόνες.

Το κλειδί για την κατανόηση του Προμηθέα Δεσμώτη είναι ο πρώτος στίχος. Το Κράτος λέει ότι φτάσανε σε κάμπο γης μακρινής ενώ γνωρίζουμε ότι ο Προμηθέας αλυσοδέθηκε πάνω στον Καύκασο. Στον Προμηθέα Δεσμώτη υπάρχουν ο μυθολογικός Προμηθεύς και ο ιστορικός Προμηθεύς (οι μικροκαλλιεργητές), ο μυθολογικός Ζεύς και ο ιστορικός Ζεύς (Περικλής, ο αρχηγός της πτέρυγας των αριστοκρατών γαιοοκτημόνων δουλοκτητών που θεωρούσαν ότι η αύξηση της ισχύος τους είναι εφικτή με την ενίσχυση της μίμησής τους από τους υπηκόους: αρπαγή, εξόντωση – ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος!)

ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ

ΚΡΑΤΟΣ

Φτάσαμε, επιτέλους, σε κάμπο¹ γης μακρινής,

σε τόπο της Σκυθίας. Ψυχή δεν υπάρχει !

Ήφαιστε! Σειρά σου τώρα. Ό,τι σε διέταξε ο Κύριος

θα το κάνεις. Αυτόν εδώ τον εγκληματία

5 πάνω στο γκρεμό θα δέσεις,

με σιδερένιες αλυσίδες, να μη μπορεί να λυθεί.

Το δικό σου στολίδι, τη λάμψη της χρήσιμης φωτιάς,

το ’κλεψε και στους ανθρώπους το ’δωσε.

Σφάλμα μεγάλο κι ακριβά θα το πληρώσει.

10 Να μάθει τη σκλαβιά του Κυρίου

με χαρά να δέχεται. Οι σκλάβοι δεν πρέπει να περνάνε καλά.

ΗΦΑΙΣΤΟΣ

Εσείς οι δυο, Κράτος και Βία μαζί, τη διαταγή του Κυρίου

τη φέρατε σε πέρας. Εμπόδιο δεν υπάρχει πια.

Κι εγώ; Εδώ στα ψηλά, στα χιονισμένα βράχια, πως να δέσω με

το ζόρι φίλο και συνάδελφο; Δε μου πάει η καρδιά.

15 Μα πρέπει να γίνει. Μια απόφαση είναι.

Αν δεν το κάνω; Ποιος ξέρει τι θα πάθω!

Προμηθέα, δίκαιης μάνας ανοιχτόμυαλο παιδί,

εδώ ψηλά στην ερημιά, χωρίς να το θέλεις, χωρίς να το θέλω

με αλυσίδες χοντρές θα σε δέσω.

20 Φωνή δε θ’ ακούς, άνθρωπο δε θα βλεπεις.

Σα σε φούρνο απ’ τη ζέστη θα ψήνεσαι

κι απ’ τον ήλιο μαύρος θα γίνεις

Το βράδυ θα δροσίζεσαι, θα χαίρεσαι λιγάκι

μα ο ήλιος το πρωί τη δροσούλα θα διώχνει και πάλι.

25 Μιας κι από τον Αυθέντη δεν είδαμε πιο ισχυρόν ακόμα

θα λιώνεις απ’ τα βάσανα που θα ‘χεις κάθε μέρα

‘Ετσι καλοπερνέει όποιος θέλει τους άλλους να βοηθαει

Έχεις μεγάλη δύναμη και φόβο δε γνωρίζεις

μα τον Αυθέντη δεν έπρεπε έτσι να αδικήσεις.

30 Κι όλα αυτά τώρα θα τα πληρώσεις. Όρθιος και άϋπνος σκοπός

τις πέτρες αυτές θα φυλάς κι ανάσα δε θα παίρνεις.

Όσο κι αν κλαις και να βογγάς κανείς δε θα βοηθήσει.

Είναι σκληρός ο Αυθέντης, τον οίκτο δεν τον ξερει,

όταν για πρώτη του φορά αρχίζει να διατάζει.

ΚΡΑΤΟΣ

35 Γι’ αυτό αργείς; Σαν πολύ να τον λυπάσαι. Και τι θα βγει;

Δεν μισείς αυτόν που όλοι τον μισούν;

Αυτός εδώ τον πλούτο μας τον μοίρασε σε όλους.

Continue reading →

φάγαμε πακέτο: ημερολόγιο ολίγων ημερών [2]

Πετράδες, ξημέρωσε, 26 Μαρτίου 2007

Ξύπνησα με στύση, στις έξι. Η αμοιβή της χειρωνακτικής εργασίας στη φύση. Της ελεύθερης, όσο γίνεται. Δεν έβρεξε, ήμουνα στ’ αμπέλια μέχρι που νύχτωσε. Άδειασα τη στάχτη, τη πετάω στ’ αμπέλια. Έφερα μια αγκαλιά ξύλα, ούτε ένα αστέρι στον ουρανό. Κάνει κρύο. Στις δυο και μισή με ξύπνησε το ποντίκι. Έβαλα κασέρι στη φάκα πριν κοιμηθώ. Το αγνόησε. Κάποιος πρέπει να είναι πιο έξυπνος από τον άλλον. Να βάλω αυγό

Continue reading →

ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ . . .

Φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Πριν από λίγες μέρες είδα στο Indymedia ένα κείμενο της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών, το το κράτος θα νικήσει, οι κάτοικοι της Κερατέας θα ηττηθούν. Χάρηκα. Δεν γνωρίζω κι ούτε θέλω να μάθω ποιος το έκανε: θα γνωρίζετε ότι διάκειμαι εχθρικότατα προς την πνευματική ιδιοκτησία (copyright) διότι απλούστατα δεν υπάρχει πνευματική ιδιοκτησία: τίποτα απολύτως από αυτά που σκεφτόμαστε, ερευνούμε, μελετάμε, παράγουμε ως γνώση δεν είναι δικό μας αλλά αποτέλεσμα μιας αφανούς διαδικασίας στην οποία εμπλέκεται ολόκληρη η κοινωνία. Κατά συνέπεια, ο καθένας και η καθεμιά είναι ελεύθερος να κάνει ό, τι θέλει τα κείμενα που δημοσιεύονται στην Κακιά Σχολή. Να τα τροποιήσει, να τα βελτιώσει, να τα υπογράψει ως δικά του, να μην αναφέρει την πηγή, κλπ – καρφάκι δε μου καίγεται. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει πάνω από όλα είναι η ελεύθερη κυκλοφορία της γνώμης και της γνώσης – θεωρώ τον κομμουνισμό ως σημείο εκκίνησης, ως κάτι που ασκείται και επιβεβαιώνεται και όχι ως κάτι που διεκδικείται και χαρίζεται.

Και ενώ το άρθρο ήταν αναρτημένο για κάνα δυο μέρες, βλέπω ξαφνικά το κείμενο να έχει καλυφτεί διαγωνίως, σαν έχει διαγραφεί, με τη λέξη ΚΡΥΜΜΕΝΟ που επαναλαμβάνεται με το τρόπο που το παρουσιάζω στον τίτλο του παρόντος άρθρου.

Θα ήθελα να μάθω ποιος κάλυψε το κείμενο με τη λέξη ΚΡΥΜΜΕΝΟ. Ποιοι το αποφάσισαν; Ποια ήταν η επιχειρηματολογία;

Μπορεί κάποιος, κάποια να με ενημερώσει σχετικά με τα κριτήρια και τη διαδικασία της λήψης απόφασης για απόκρυψη κάποιου κειμένου;

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων

Αθανάσιος Δρατζίδης – Αλεξανδρούπολη – 10/04/2011

σταματάμε να αγοράζουμε και να πίνουμε αναψυκτικά: η συλλογική καταναλωτική αποχή ως μέσον διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

Μια νέα επίθεση αρπαγής του συλλογικά παραγόμενου κοινωνικού πλούτου ετοιμάζουν οι Κύριοι καπιταλιστές της παραγωγής και του χρήματος και τα τσιράκια τους (πολιτικοί, δημοσιογράφοι και άλλοι). Με την επίθεση αυτή σκοπεύουν (‘Στρατηγικό Πλαίσιο’) η λεία τους να ανέλθει σε 23,5 δισ. εβρά μέχρι το 2015. Πλούτος δικός μας, πλούτος που εμείς παραγάγαμε, πλούτος που τον χρειαζόμαστε όχι μόνο για να καλύψουμε τις ανάγκες μας αλλά για να χαρούμε τη ζωή, να δημιουργήσουμε, να ταξιδέψουμε, να ζήσουμε ξένοιαστα και χωρίς σκοτούρες γιατί μπορούμε να το κάνουμε – ο πλούτος που παράγουμε είναι τεράστιος! Αντί όμως να ζούμε, προσπαθούμε εναγωνίως να επιβιώσουμε! Η κατάσταση αυτή δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιου νόμου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής αλλά το αποτέλεσμα των αποφάσεων του Κυρίου, αυτού του ανηλεούς, αδίστακτου ενδεούς ένοπλου ζητιάνου.

Δυο από τις πηγές απόσπασης της λείας είναι πρώτον, η μετάταξη βασικών αγαθών και υπηρεσιών από τον χαμηλό συντελεστή ΦΠΑ 13% στον υψηλότερο 23%, και δεύτερον, η επιβολή ειδικού φόρου κατανάλωσης στα αναψυκτικά, στα μη αλκοολούχα ποτά. Δεν γνωρίζω, προσώρας, ποια αγαθά και υπηρεσίες θα μεταταχτούν στον υψηλότερο συντελεστή και πόσα εβρά θα αρπαχτούν, οι συντονιστές όμως της επίθεσης ευελπιστούν ότι από την υψηλότερη φορολόγηση των αναψυκτικών ότι θα αρπάξουν 300 εκ. εβρά.

Οι Κύριοι ευελπιστούν ότι θα τα καταφέρουν κι εγώ θα υποστηρίζω σήμερα ότι αυτοί οι δυο φόροι θα αναδειχτούν σε πεδία μαχών του κοινωνικού πολέμου, στα οποία μπορούμε να τρέψουμε τον εχθρό, τον Κύριο, τον ένοπλο ενδεή ζητιάνο, σε άτακτη φυγή. Έχουμε μπροστά μας τέσσερα χρόνια. Αρκετός χρόνος για να προετοιμαστούμε και να καταφέρουμε ένα συντριπτικό πλήγμα κατά του Κυρίου.

Σήμερα θα αναφερθώ στη φορολόγηση των αναψυκτικών και στη μάχη που θα δοθεί σε αυτό το πεδίο. Η βασική μας αρχή είναι να νικάμε χωρίς να πολεμάμε – και πρώτα να νικάμε και μετά να πολεμάμε. Και στο πεδίο της φορολόγησης των αναψυκτικών μπορούμε πρώτα να νικήσουμε και μετά να πολεμήσουμε: διαθέτουμε μια πρακτική, ένα μέσο πάλης, ένα μέσο διεξαξαγωγής του κοινωνικού πολέμου που εάν εφαρμοστεί συλλογικά και με συνέπεια έχει δυο μεγάλα πλεονεκτήματα: είναι ανίκητη και άρα ο Κύριος δεν μπορεί να την καταστείλει: τη συλλογική, γενικευμένη καταναλωτική αποχή από την αγορά και τη χρήση των αναψυκτικών.

Μπορούμε να σταματήσουμε να αγοράζουμε και να πίνουμε αναψυκτικά; Τι θα γίνει εάν το κάνουμε; Θα ζημιωθούμε ή θα ωφεληθούμε; Ποιες θα είναι οι συνέπειες; Κι αν το κάνουμε, τι θα απογίνουν οι άνεργοι εργάτες αυτών των βιομηχανιών; Continue reading →