Κάθε φορά που διαβάζουμε την Ιλιάδα ή την Πεντάτευχο, δεν μπορούμε να αποφύγουμε την ασύνειδη σύγκριση μεταξύ του αρχαϊκού Κυρίου, Έλληνα ή Εβραίου, και του σημερινού Κυρίου (καπιταλιστή της παραγωγής και του χρήματος). Ο Κύριος των ημερών μας κατάγεται από τον αρχαϊκό Κύριο: οι (πρώτοι) καπιταλιστές ήταν έμποροι, οι (πρώτοι) έμποροι ήταν ήρωες, οι ήρωες ήταν ποιμένες πολεμιστές. Η συνέχεια της δυτικής  Κυριαρχίας είναι σαφής· ένας καπιταλιστής σκέφτεται όπως ακριβώς ο ήρωας (Ιλιάδα, B 297-8): είναι μεγάλη ντροπή να επιστρέφεις με άδεια χέρια μετά από μια μακράς διάρκειας ληστρική επιδρομή (ἀλλά καί ἔμπης / αἰσχρόν τοι δηρόν τε μένειν κενεόν τε νέεσθαι). Με ποιο κριτήριο γίνεται αυτή η σύγκριση; Με το κριτήριο της ισχύος, της δυνατότητας επιβολής της βούλησης στον άλλον. Ποιος είναι πιο ισχυρός; Ο αρχαϊκός Κύριος ή ο Κύριος των ημερών μας;

     Ο αρχαϊκός Κύριος δεν διέθετε πυρηνικά όπλα ούτε μη επανδρωμένα πολεμικά αεροσκάφη. Μετά από αυτή τη σύγκριση, μια άλλη έρχεται στο προσκήνιο: ποιος είναι πιο ισχυρός, ο Γιαχβέ και ο Ζεύς ή ο σημερινός Κύριος; Ο Ζεύς δεν διέθετε Στελθ αλλά ένα άρμα που το έσερναν ιπτάμενα άλογα· δεν είχε ηλεκτρονικούς υπολογιστές για να μεταδώσει το μήνυμα του αλλά την Ίριδα, η οποία διέθετε ταχύτητα ανέμου. Ο Γιαχβέ  δεν είχε πυρηνικά: τα ισχυρότερα όπλα εξόντωσης και καταστροφής ήταν το νερό (κατακλυσμός)  και  η φωτιά (Σόδομα και Γόμορρα). Εάν στις 6 Αυγούστου το 1945 ο  Γιαχβέ ή ο Ζεύς παραβρίσκονταν στη Χιροσίμα, θα τα έκαναν πάνω τους. Δεν θα πάθαιναν όμως τίποτα: είναι αθάνατοι.

Continue reading →

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

το σημερινό σημείωμα το αφιερώνω στον Χαράλαμπο που δεν τον λεν Χαράλαμπο

Η ρήση του Βλαντιμίρ Γιανκέλεβιτς ότι η δημιουργία χωρίς συναίσθημα δεν είναι δημιουργία, οπότε οφείλουμε να αρχίσουμε από την αρχή με συναίσθημα, μας παροτρύνει να αναρωτηθούμε περί των συναισθημάτων του Θεού πριν και κατά τη διάρκεια της δημιουργίας. Το ψυχωτικό παραλήρημα των πρώτων γραμμών της Γενέσεως (. . . και είπεν, ο Θεός: γεννηθήτω φως, και εγένετο φως, κλπ) προδίδει μεγαλομανία, εκ της τσομπαναραίϊκης αδυναμίας προερχομένη, άρα, και φθόνο. Το ότι ο Θεός είναι παρανοϊκός (μεγαλομανιακός, φθονερός) το γνωρίζουμε καλά. Γνωρίζουμε επίσης ότι ο Θεός εἰναι πλάσμα της δημιουργίας του τσομπάνη Εβραίου, Έλληνα, Άραβα τσομπάνη. Εάν λοιπόν ο Θεός είναι παρανοϊκός οφείλεται στο γεγονός ότι ο δημιουργός του είναι παρανοϊκός. Και είναι παρανοϊκός διότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει, δεν θα υπάρξει άνθρωπος που να μην είναι παρανοϊκός. Η τσομπαναραίϊκη όμως παράνοια είναι unpaiktable (άπαικτη).

Continue reading →

Αντωνία: Αλήθεια, αγαπητέ Αθανάσιε, αν κάνεις ένα υπο-νήμα με τον τίτλο Βιβλιογραφία, θα μπορούσαμε εκεί να παραθέσουμε διάφορα βιβλία που έχουμε υπόψη και να ανταλλάξουμε διαβάσματα! Το ‘’Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της’’, του Popper, εγώ θα το πρότεινα..)
    Καλή συνέχεια στις συν-ζητήσεις μας!

4 Ιουλίου 2012

Αντωνία: Με προλάβατε και λύθηκαν τα διαδικαστικά θέματα, πολύ χαίρομαι! Άμεσα η συνεργασία καρποφορεί!
Έχω διαβάσει το βιβλίο του Alvin Toffler ”Το Τρίτο Κύμα”, γραμμένο εδώ και τρεις δεκαετίες ήδη, και το βρήκα εντυπωσιακά προφητικό. Όντως ζούμε σε μεταβατικές εποχές. Τώρα γευόμαστε και στη χώρα μας τους κλυδωνισμούς του τρίτου Κύματος, που μας υποβάλλει στο ”The Future Shock”, του ιδίου, που διαβάζω τώρα,  και για όποιον αντέχει σε ηλεκτρονική μορφή  και στα αγγλικά εδώ: http://www.scribd.com/doc/39593683/Toffler-Alvin-Future-Shock.
Οι ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες πληθαίνουν, τι λέτε να προτείνουμε και ιστότοπους όπου υπάρχουν (τα προτεινόμενα) e-βιβλιαράκια (μας);
Φιλιά, Αθανάσιε, και μην πτοείσαι, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, έτσι δε μας λένε, και ποια καλύτερη επίθεση από τη δημιουργική δράση;

κηρύκειον (http://kirikion.blogspot.com): Ο δερβίσης και ο θάνατος του Μέσα Σελίμοβιτς

ΕΜΕΙΣ, ΤΑ ΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ο ακοντιστής 

πιάνει το ακόντιο

παίρνει φόρα, τρέχει

και το ρίχνει

το βλήμα

ανεβαίνει προς τα ύψη

ανεβαἰνει προς τα ὐψη

ανεβαίνει προς τα ύψη

διαγρἀφει καμπύλη

και αρχίζει να πέφτει προς τα κάτω

επιτάχυνση προς τα κάτω

όσο πιο γρήγορα, τόσο πιο κοντά

όσο πιο κοντά, τόσο πιο γρήγορα

η ταχύτητα επισπεύδει το τέλος

στο τέλος

η απόλυτη ταχύτητα

και η απόλυτη ακινησία

ενώνονται

φίλες και φἰλοι, καλἠ σας μέρα

Στο προηγούμενο σημείωμα [li ri mu mu ku (4)] αναρωτήθηκα τι είδους γραφή είναι η κρητική ιερογλυφική και η Γραμμική Α’ .  Είναι λογογραφική (ιδεογραφική), είναι συλλαβογραφική ή είναι φωνογραφική; Μπορούμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα χωρίς να έχουμε αποκρυπτογραφήσει μια γραφή;

Πριν γράψω όμως ο,τιδήποτε θα ήθελα να διευκρινίσω ότι όποιος ή όποια δηλώνει ότι σταματά μια συζήτηση, οφείλει να τηρήσει τον λόγο του. Μπορεί να μην τον τηρήσει και να γράφει ό, τι θέλει αλλά για μένα είναι σαν να μην υπάρχει. Εάν βρει έναν τρόπο να αναθεωρήσει τη στάση του, πολύ ευχαρίστως να συνεχίσω τη συζήτηση – αυτό βέβαια  θα εξαρτηθεί από τον τρόπο της αναθεώρησης της στάσης. Νομίζω πως είμαι σαφής. 

Και βέβαια μπορούμε να γνωρίζουμε τι είδους γραφή είναι αυτή που θέλουμε να αποκρυπτογραφήσουμε. Πολλοί μελετητές των πινακίδων της  Γραμμικής Β΄υπέθεσαν  ότι η γραφή είναι συλλαβογραφική και η υπόθεση αποδείχτηκε σωστή.  Πως σκέφτηκαν και διατύπωσαν αυτή την εικασία;  Είναι πολύ απλό. Είμαστε σε θέση να εντοπίσουμε το είδος της γραφής από τον αριθμό των συμβόλων που διαθέτει. Οι ιδεογραφικές (λογογραφικές) γραφές χρησιμοποιούν πολύ μεγάλο αριθμό συμβόλων, ιδεογραμμάτων. Η κινέζικη φτάνει συνολικά τις 50.000, αν και ένας αγρότης γνωρίζει μερικές εκατοντάδες διότι αυτές αρκούν για να επικοινωνήσει. Οι φωνογραφικές από την άλλη χρησιμοποιούν ελάχιστα σύμβολα μιας και ο αριθμός των φθόγγων κάθε γλώσσας είναι μικρός. Αρκούν 22 γράμματα για την Ιταλική αλλά 32 για τη Ρωσική.

Continue reading →