η γένεση του θεού είναι μελέτη αποτελούμενη από τρία μέρη.
Τα ερευνητικά αντικείμενα του πρώτου μέρους (οι επιθυμίες του ήρωα), είναι οι επιθυμίες, κατά συνέπεια και οι λατρείες που προέρχονται από αυτές, του ήρωα της Ιλιάδας και η λατρεία της ισχύος της φύσης στην Ιλιάδα. Ο ήρωας επιθυμεί να είναι πιο ισχυρός από τη φύση και τον αντίπαλό του, τον ανταγωνιστή Κύριο ή τον υποτελή Παραγωγό. Εάν γίνει πιο ισχυρός από τη φύση, θα γίνει και πιο ισχυρός από τους αντιπάλους του.
Δεν περιορίζομαι όμως στην Ιλιάδα· επιχειρώ να εντοπίσω τις επιθυμίες του ήρωα, του αρχαϊκού Κυρίου, και σε άλλα κείμενα της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, να εντοπίσω αφενός αυτές που δεν διατυπώθηκαν στο ιδρυτικό κείμενο της δυτικής Κυριαρχίας, του δυτικού πολιτισμού και αφετέρου τις επαναδιατυπώσεις αυτών που είχαν διατυπωθεί. Θα σας φανεί παράδοξο, αλλά δεν είναι: τα κείμενα αυτά είναι κυρίως φιλοσοφικά. Η διαπίστωση αυτή μας παροτρύνει να επανεξετάσουμε τη σχέση ηρωικής ποίησης και φιλοσοφίας, μια σχέση που εγκαθιδρύει ο θείος (Θεϊκός) Πλάτων. Ο λόγος που ο φιλόσοφος διώχνει τον Όμηρο, την ηρωική ποίηση, από την Πολιτεία του, στην οποία μας υποδεικνεύει πώς να οργανωθεί μια κοινωνία για να αποτραπεί η κατάλυση της Κυριαρχίας (αυτή είναι η πλατωνική δικαιοσύνη. . . ναι, ναι), δεν είναι ηθικός αλλά. . .προσωπικός: αυτός ο καριόλης ο Όμηρος τα είπε όλα, σκεφτόταν ο Πλάτων. Η μεταφυσική του είναι ανεστραμμένη τελολογία, ένα σύμπαν επιθυμιών του Κυρίου. Πρώτος ο ήρωας της Ιλιάδας, λόγου χάριν, διατύπωσε την ρητή επιθυμία να είναι αθάνατος, αυτό δεν μπόρεσε να το χωνέψει ο ευφυέστατος αλλά φθονερότατος Πλάτων.
