Ο δυτικός πολιτισμός αρχίζει να θεμελιώνεται όταν οι γαιοκτήμονες στην Αρχαϊκή Ελλάδα, απόγονοι ποιμένων, μετά το 800-750 π. Χ., απήγαγαν με τον πόλεμο από Μικρά Ασία, Θράκη και Σκυθία (η σημερινή Ουκρανία) νεαρούς άνδρες για να καλλιεργήσουν τα κτήματά τους· ήταν οι πρώτοι δούλοι. Πολύ σύντομα άρχισε η ανταλλαγή δούλων με σίδηρο, η πώληση δούλων με αντάλλαγμα σίδηρο· αυτά ήταν τα πρώτα εμπορεύματα, ένα από τα οποία χρησιμοποιήθηκε ως χρήμα, το οποίο εμφανίζεται με τη
Ιανουάριος 2014
σε ποιά από τις δύο κατηγορίες συγγραφέων ανήκει ο Πέτρος Τατσόπουλος;
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Ομολογώ, και δεν ντρέπομαι, ότι δεν έχω διαβάσει ούτε ένα βιβλίο του Πέτρου Τατσόπουλου, ούτε μία σελίδα. Έχω πάψει να διαβάζω νεοελληνική πεζογραφία από τότε, πριν από πολλά πολλά χρόνια, όταν κατέληξα στο συμπέρασμα ότι θα διαβάσω μόνο εάν κάποιο κείμενο με συγκινήσει όπως με συγκινούν δύο τρεία διηγήματα του Γεωργίου Βιζυηνού, τα οποία τα διαβάζω και βουρκώνω. Από τότε, δε νομίζω ότι έχει γραφτεί κάτι εξ ίσου συγκινητικό. Δοκίμια διαβάζω, οι νεοέλληνες δοκιμιογράφοι είναι πολύ καλύτεροι των πεζογράφων. Η ποίηση είναι άλλη ιστορία – με συγκινούν ο Κωνσταντίνος Καβάφης και ο Τίτος Πατρίκιος.
Προτιμώ να ξαναδιαβάζω βιβλία που με συγκίνησαν – με συγκινούν γιατί είναι φιλικά προς εμένα, ανακαλύπτω νέες πτυχές, είναι πηγή μάθησης και αναθεώρησης του τρόπου σκέψης μου. Διάβασα δύο φορές τον Δον Κιχότη του Μιγκέλ Θερβάντες, διαβάζω τώρα, μετά απόπολλά χρόνια, για δεύτερη φορά Νίτσε, θα αρχίσω την για τρίτη φορά ανάγνωση του Γαργαντούα και Πανταγκριέλ του Φρανσουά Ραμπελέ, σκέφτομαι να ξαναδιαβάσω τον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις, ας μην συνεχίσω τον κατάλογο, είναι πολλά ακόμα. Προτιμώ, με λίγα λόγια, το ξαναδιάβασμα από το διάβασμα.
Θα έλεγα ότι προτιμώ το πάθος από την προς πάθεια. Εάν το πάθος είναι η ζωή, η προς πάθεια είναι ντεμέκ ζωή. Κάθε φορά που ακούω τη λέξη προσπάθεια, αναγουλιάζω, μα την Παναγία. Ένας παθιασμένος συγραφέας είναι ένας ζωώδης συγγραφέας, δεν προσπαθεί, πάσχει, θέλει να ζήσει, να χαρεί όλες τις απολαύσεις της ζωής, να ρουφήξει τη ζωή μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, να πιει, να γλεντήσει, να ενισχύσει τη ζωή, να δημιουργήσει, να γράψει και να να μας δείξει νέες πτυχές της προσωπικής και κοινωνικής ύπαρξης· ένας παθιασμένος συγγραφέας είναι ένας ανυπάκουος συγγραφέας. Κάθε φορά που προφέρω τις λέξεις συγραφέας και γράψιμο το μυαλό μου πάει στην ανυπακοή.
Διακρίνω τους συγγραφείς της ανυπακοής από αυτούς της υπακοής.
Δεν μπορώ να διαβάσω υπάκουους συγγραφείς, δεν μπορώ. Δεν μπορώ, όχι δεν θέλω, δεν μπορώ να διαβάσω Καζαντζάκη, Σεφέρη, Ελύτη, δεν μου λένε τίποτα. Η νεοελληνική λογοτεχνία, και η διεθνής, είναι μια υπάκουη
ο πολιτικός σχεδιασμός του Κυρίου
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Θα ήθελα σήμερα να επαναλάβω τις απόψεις που έχω διατυπώσει τα τελευταία χρόνια σχετικά με την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση, τις τάσεις του παρόντος και τις μελλοντικές εξελίξεις για να δω εάν ισχύουν ακόμα, για να τις επανεξετάσω και να τις αναθεωρήσω, εάν χρειαστεί, να τις ξανασκεφτώ, να τις εμπλουτίσω.
1. Το πρώτο ερώτημα που με απασχολεί είναι το εξής: ποιός είναι ο οικονομικός σχεδιασμός του Κυρίου καπιταλιστή, την υλοποίηση του οποίου έχει αναλάβει το πολιτικό, δικαστικό και δημοσιογραφικό υπηρετικό προσωπικό Του; Ας διευκρινίσουμε ότι στη προκειμένη περίπτωση Κύριος καπιταλιστής είναι ο πιο ισχυρός καπιταλιστής, οι μεγάλες εξαγωγικές βιομηχανίες, στις οποίες συμπεριλαμβάνω το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τις μεγάλες τουριστικές επιχειρήσεις. Από τη στιγμή που δεν μπορούν να επεκταθούν περαιτέρω, οι μόνοι τρόποι για να αυξηθεί η κερδοφορία τους είναι αφενός το κλείσιμο, η καταστροφή των αυταπασχολούμενων, των πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και αφετέρου η μείωση του μεροκάματου/μισθού. Για να πραγματοποιηθούν αυτές οι δύο επιδιώξεις απαιτείται η κρατική φορολογία, η έλλειψη χρήματος, η λιτότητα και η ανεργία. Απαιτείται ασφαλώς και χρόνος, απαιτείται βεβαίως και πολιτική σταθερότητα για να αντιμετωπιστούν με αποτελεσματικότητα και με γνώμονα την ενίσχυση της καπιταλιστικής Κυριαρχίας οι οδυνηρές οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, η εξαθλίωση δήλα δή ενός πολύ μεγάλου μέρους των μικροαστικών στρωμάτων (των μικρών επιχειρήσεων) και του μεγαλύτερου τμήματος των Υποτελών Παραγωγών, όλων των ηλικιών. Θεωρώ ότι η επίθεση του Κυρίου και η διαχείριση των συνεπειών της θα ολοκληρωθεί μέσα στα επόμενα οχτώ με δέκα χρόνια, μέχρι το 2022-4.
2. Η διαδικασία της καταστροφής δεν πρέπει να διακοπεί, κι αν διακοπεί, το διάλειμμα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν συντομότερο. Όταν η κυβέρνηση της Πασοκονεοδημοκρατίας λέει και επαναλαμβάνει κάθε τόσο ότι οι βουλευτικές εκλογές θα γίνουν τον Ιούνιο του 2016, το εννοεί με τον πιο αποφασιστικό τρόπο. Και βέβαια το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό του Κυρίου καπιταλιστή θα επιδιώξει να νικήσει γι άλλη μια φορά. Υπάρχει όμως το ενδεχόμενο βουλευτικές εκλογές να γίνουν νωρίτερα; Πώς θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει τη νίκη, όποτε κι αν γίνουν οι βουλευτικές εκλογές, για να συγκροτήσει και πάλι κυβέρνηση;
Ασφαλώς και υπάρχει το ενδεχόμενο να γίνουν εκλογές νωρίτερα – αν και, επαναμβάνω, θα κάνει το κάθε τί για να μην γίνουν. Είτε γίνουν όμως νωρίτερα είτε στην ώρα τους, το βασικό μέλημα του Πολιτικού Προσωπικού είναι η νίκη και ο σχηματισμός νέας κυβέρνησης που θα συνεχίσει την επίθεση και θα διαχειριστεί τις συνέπειες της νίκης. Πριν δούμε πως σχεδιάζει να τα καταφέρει και να νικήσει και πάλι, ας δούμε πως ο Κύριος καλύπτει τα νώτα του με τόσο αποτελεσματικό τρόπο σε αυτόν τον κοινωνικό πόλεμο, πως δηλαδή έχει βγάλει νοκ άουτ τον πιο ισχυρό κοινωνικό αντίπαλό Του.
3. Αναρωτιέμαι: ποιός θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στον Κύριο, ποιός θα μπορούσε να ανακόψει την επέλασή Του, να σταματήσει τη διαδικασία καταστροφής των μικρομεσαίων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, να αποτρέψει τη μείωση του μισθού και των συντάξεων, ποιός θα μπορούσε και να τον νικήσει ακόμα; Μα το προλεταριάτο των μεγάλων εξαγωγικών βιομηχανιών, ποιός άλλος; Θα το κάνει;
ΟΧΙ, σε καμιά περίπτωση· δεν το έκανε, δεν το κάνει και δεν θα το κάνει.
Μα γιατί; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Το εν λόγω βιομηχανικό
για την αίσθηση του ιλίγγου από την επιτάχυνση του ιστορικού χρόνου
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Πολύ συχνά η παγκόσμια Ιστορία παρομοιάζεται με ένα τρένο που τρέχει – δεν είναι ατυχής η παρομοίωση, κάθε άλλο, και τη δεχόμαστε, με όλες τις επιφυλάξεις και τους ενδοιασμούς που ανακινεί η όποια απλούστευση. Το τρένο κινείται μόνο πάνω στις σιδηρογραμμές – θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι σιδηρογραμμές είναι η Ανάγκη, σηκώνει πολλά βάρη αυτή η Ανάγκη· αλλά το δίκτυο του σιδηροδρόμου κάποιοι τό σχεδίασαν και κάποιοι κατασκεύασαν και τοποθέτησαν τις σιδηρογραμμές· τα τρένα δεν πάνε όπου νάναι, πάνε ας πούμε από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Για να κινηθεί το τρένο χρειάζεται ένας πολύ μεγάλος και πολύ ισχυρός κινητήρας – ας τον ονομάσουμε Επιθυμία. Κἀποιοι κατασκεύασαν αυτόν τον κινητήρα – είναι αυτοί που κατασκεύασαν και τοποθέτησαν τις σιδηρογραμμές. Για να κινηθεί το τρένο πρέπει να υπάρχουν μηχανοδηγοί – τελείως υποτυπωδώς είναι οδηγοί, αφού το τρένο κινείται πάνω στις γραμμές. Είναι περισσότεροι χειριστές της μηχανής, διαχειριστές δήλα δή της ταχύτητάς του.
Θα ήθελα στο σημείο αυτό να επισημάνω, κάνοντας μια συντομότατη παράκαμψη, παρέκβαση ανθρωπολογικού και ιστορικού χαρακτήρα, ότι αν και τα χέρια μας, η εργασία, η ανάπτυξη της Τεχνικής συνέβαλαν τα μάλα στον σχηματισμό του εγκεφάλου και της ανέλιξης της ανθρωπογένεσης, ο μεν Ήφαιστος ιδρώνει μέσα στα υπόγεια εργαστήριά του ενώ ο Προμηθέας αλυσοδεμένος πάνω στα γκρεμά του Καυκάσου δέχεται καθημερινά τις αρπακτικές εφόδους του Κυρίου που του αρπάζει το γευστικό και θρεπτικό συκώτι του. Αυτό που μας έκανε ανθρώπους υποβιβάστηκε και περιφρονήθηκε· τώρα, ο Διαχειριστής λύνει και δένει: ο Συντονισμός της κοινωνικής οργάνωσης αναβαθμίστηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε φτάσαμε στο σημείο να μην είναι δυνατή η ύπαρξη της κοινωνίας χωρίς αυτόν. Σήμερα, η Διαχείριση και ο Συντονισμός εμφανίζονται με τη μορφή του Πολιτικού (το Πολιτκόν, όχι ο πολιτικός).
Οι μηχανοδηγοί λοιπόν ρυθμίζουν την ταχύτητα του τρένου. Υπάρχει περίπτωση να μην μπορούν να τη ρυθμίσουν; Και βέβαια υπάρχει! Θα το δούμε αυτό αργότερα. Το τρένο είναι γεμάτο με επιβάτες – είναι αυτοί που κατασκεύασαν τις γραμμές, τις τοποθέτησαν, κατασκεύασαν βαγόνια και κινητήρα. Εάν θέλουν, οι επιβάτες μπορούν να σταματήσουν το τρένο, τραβώντας το μοχλό που το ακινητοποιεί. Είναι εφικτό το σταμάτημα του τρένου; Ναι – και όχι, εάν οι μοχλοί ακινητοποίησης είναι χαλασμένοι, εάν το τρένο έχει αναπτύξει ιλιγγιώδη ταχύτητα. Υπάρχει μια περίπτωση που το τρένο δεν μπορούν να το σταματήσουν ούτε οι μηχανοδηγοί ούτε οι επιβάτες: όταν πέφτει στο γκρεμό. Πέφτουμε στο γκρεμό; Όχι, είναι η απάντησή μου – τον πλησιάζουμε όμως με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τα ερωτήματα που θέτω προς συζήτηση είναι τα εξής: γιατί το τρένο της Παγκόσμιας Ιστορίας έχει αναπτύξει τέτοια ιλιγγιώδη ταχύτητα; Ποιός κατασκεύασε τέτοιο θηριώδη κινητήρα; Θα μπορέσουμε να κόψει ταχύτητα και να σταματήσει πριν το γκρεμό ή θα πέσουμε; Ποιός είναι ο γκρεμός, γνωρίζουμε την ύπαρξή του; Η ταχύτητα της πτώσης, της κατάρρευσης, θα είναι εξ ίσου ιλιγγιώδης; Θα μπορέσω εγώ εδώ στην Καστανούσα να σωθώ; Απαντώ ευθύς αμέσως στο τελευταίο: Όχι, βέβαια, κατά κανένα τρόπο! Ας δούμε πρώτα την επιταχυνόμενη ταχύτητα του τρένου.
κύμα, έγκυος, κύρος, Κύριος
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Οι τέσσερις λέξεις του τίτλου του σημερινού σημειώματος έχουν κάτι κοινό, τη συλλαβή κυ-. Τί σημαίνει κύμα; Κύμα σημαίνει ‘φούσκωμα’ – το κύμα είναι το αποτέλεσμα (-μα) του φουσκώματος (κυ-) της θάλασας. Τί σημαίνει ἐγκυος; Έγκυος (<ενκυος) σημαίνει ‘ το έμψυχο όν, η γυναίκα, το θηλυκό (-ος) το οποίο φουσκώνει (κυ-) μέσα στο σώμα (εν)’. Τί σημαίνει κύρος; Κύρος σημαίνει ‘ισχύς, δύναμη, επιρροή και αξίωμα από την διαθέσιμη ισχύ προερχόμενα, κύρος, απόφαση’ . Η ετυμολογία της λέξης μας λέει όμως ότι άλλη ήταν η αρχική σημασία της λέξης. Διακρίνουμε τη συλλαβή κυ-, που σημαίνει φούσκωμα, αλλά αυτό το -ρος τί είναι;
Είναι ένα μόρφημα, μια ελάχιστη σημασιολογική μονάδα της γλώσσας, μια αρχέγονη λέξη που έχασε την αυτονομία της, που τη συναντούμε σε πολλά επίθετα και δηλώνει την αφθονία, τη πληθώρα: ισχυρός, ανθηρός, καρπερός, μοχθηρός και άλλα πολλά. Νεκρός είναι αυτός που είναι γεμάτος (-ρος) από θάνατο (νεκ-). Η λέξη κύρος προέρχεται, με αναβιβασμό του τόνου, από το επίθετο *κυρός, το οποίο όμως δεν μαρτυρείται. Έχουμε το παράδειγμα όμως της λέξης νέκρα, η οποία προέρχεται από το επίθετος νεκρός με αναβιβασμό του τόνου. Να θυμηθούμε ακόμα και τη λέξη πίκρα από το πικρός! Εάν *κυρός σήμαινε ‘αυτός ο οποίος είναι πολύ φουσκωμένος’ , το κύρος δηλώνει μια κοινωνική σχέση, στην οποία το ένα μέρος είναι πολύ φουσκωμένο σε σύγκριση με το άλλο.
Από τη λέξη κύρος προέρχεται η λέξη Κύριος – είναι αυτός που διαθέτει κύρος. Θα λέγαμε λοιπόν ότι Κύριος σημαίνει πολύ φουσκωτός. Σήμερα
σύντομη εισαγωγή στην ιστορία των τρόπων σκέψης (1)
Εάν, φίλες και φίλοι, δεχτούμε ότι δεν υπάρχει ένας και μόνο ένας τρόπος σκέψης (το αναφέρω γιατί ο Κύριος θεωρεί ότι υπάρχει μόνο ένας, ο δικός Του – θα δούμε ποιος είναι), θα αναγκαστούμε να φέρουμε στο προσκήνιο πληθώρα ερωτημάτων. Αυτή είναι, το γνωρίζετε, μία από τις πολλές υπέρτατες ηδονές μας – η διατύπωση ερωτημάτων. Πόσοι τρόποι σκέψης υπάρχουν σήμερα; Πόσοι υπήρξαν; Από αυτούς που υπήρξαν, επιβίωσαν κάποιοι και ποιοί; Τί είναι ένας τρόπος σκέψης; Πώς εμφανίζεται, ποιές συνθήκες και προϋποθέσεις πρέπει να υπάρξουν για να εμφανιστεί; Ποιοί είναι οι πρώτοι που σκέφτονται με έναν νέο τρόπο σκέψης; Μπορούμε να σκεφτούμε για το πως σκεφτόμαστε, είναι δυνατόν ο τρόπος σκέψης να γίνει αντικείμενο της σκέψης; Ποιός τρόπος σκέψης κυριαρχεί σήμερα; Υπάρχουν ενδείξεις ότι εμφανίζεται ένας νέος τρόπος σκέψης;
Το γεγονός ότι διατυπώνουμε αυτά τα ερωτήματα, το ότι καιγόμαστε να σκεφτούμε για το πως σκεφτόμαστε, είναι μια σαφηνής ( ο Αισχύλος την έπλασε τη λέξη, μου αρέσει πολύ, εξ ου και σαφήνεια) ένδειξη ότι υποφώσκει ένας νέος τρόπος σκέψης. Το ενδιαφέρον μου στρέφεται προς τον εντοπισμό και τη μελέτη αυτών των ενδείξεων – θα μας απασχολήσουν στο μέλλον, μην ανησυχείτε. Προκαταβολικά, ας περιοριστώ να πω ότι αυτόν τον υποφώσκοντα νέο τρόπο σκέψης τον ονομάζω κομμουνιστικό, δεν θα ασχοληθούμε όμως σήμερα με αυτόν, θα χρειαστούμε πολλά πολλά πρωινά για να τον μελετήσουμε. Σήμερα, και τις επόμενες μέρες, θα σουλατσάρουμε στην παγκόσμια ιστορία και θα παρουσιάσουμε τους τρόπους σκέψης που εμφανίστηκαν από την ώρα που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε. Για να το κάνουμε όμως αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι ένας τρόπος σκέψης.
πως η τουρκική γλώσσα μας βοηθάει να κατανοήσουμε το παρελθόν της αρχαίας (άρα και της νέας) ελληνικής
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
Αν και δεν γνωρίζουμε, ίσως να μην μάθουμε ποτέ, πότε και πως εμφανίστηκε η γλώσσα, η έναρθρη ανθρώπινη επικοινωνία, μας επιτρέπεται όμως να διατυπώσουμε κάποιες εικασίες πάνω σε αυτό το ζήτημα. Να δύο από αυτές. Θα υπήρξε μια πρώτη λέξη (δεν θα μάθουμε ποτέ ποια ήταν αυτή), θα υπήρξε για πρώτη φορά η απόδοση μιας σημασίας (σημαινόμενο) σε κάποιο ήχο (σημαίνον). Η σημασία, το σημαινόμενο, παραπέμπει σε κάποιο αντικείμενο αναφοράς – ας υποθέσουμε ότι στον ήχο α, στην κραυγή α, δόθηκε η σημασία ‘νερό’ · η επέκταση αυτής της πρακτικής, περί πρακτικής πρόκειται, δημιούργησε τη γλώσσα: μόλις έγινε η αρχή, η επινόηση λέξεων έγινε καθημερινή πρακτική, η οποία υπάρχει ακόμα και θα υπάρχει όσο θα ζουν άνθρωποι πάνω στη γη. Αν και ο άνθρωπος σκεφτόταν κάπως πριν μιλήσει, μια μέρα θα δούμε πως, όταν θα καταπιαστούμε με τη διαδικασία σχηματισμού του εγκεφάλου, άρα και με τη λειτουργία του, η γλώσσα αύξησε τις δυνατότητες της σκέψης σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούμε να νοήσουμε τη μία χωρίς την άλλη. Εάν λάβουμε υπόψη μας ότι μία από προϋποθέσεις της εμφάνισης της γλώσσας ήταν οι δεικτικές χειρονομίες, δεν μας επιτρέπεται να μην συσχετίσουμε την προγλωσσική σκέψη με τις χειρονομίες και να μην εικάσουμε τον παραπέρα εμπλουτισμό της γλώσσας μέσω του συνδυασμού λέξεων και χειρονομιών δείξης. Εάν, λόγου χάριν, α σήμαινε νερό, η δείξη του στόματος και η προφορά της λέξης α θα σήμανε πίνω νερό ή διψώ ή νερό πόσιμο κλπ. Ας μην ξεχάσουμε και την συμβολή του τονισμού στην εμφάνιση της πολυσημίας (μια λέξη εκφράζει περισσότερες από τη μια σημασίες): στην κινεζική, η λέξη fu προφέρεται με τέσσερις διαφορετικούς τόνους και σημαίνει ‘άθρωπος’, ‘τύχη’, ‘πλούσιος’ και ‘επαρχία᾿.
για την έννοια της κοινωνικής αδιαφορίας· ευρωεκλογές 2014: πάνω από 70% η αποχή, άνοδος της ακροδεξιάς
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα – υγεία και χαρά!
Χαίρομαι που αρχίζω να γράφω και πάλι, χαίρομαι που θα τα ξαναπούμε. Είμαι γερός και χαρούμενος· είμαι γερός γιατί είμαι χαρούμενος, είμαι χαρούμενος γιατί είμαι γερός. Δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στην υγεία αλλά όχι στη χαρά. Ρωτάμε, ‘είσαι καλά;’ αλλά δε ρωτάμε ‘είσαι χαρούμενος;’ εκφράζοντας έτσι τη προτεραιότητα της υγείας έναντι της χαράς. Είναι δυνατόν όμως να υπάρχει υγεία χωρίς χαρά; Όχι, δεν είναι! Η πρόκριση της υγείας έναντι της χαράς είναι ίδιο χαρακτηριστικό της Υποτέλειας, της δουλοφροσύνης, της δουλοπρέπειας. Οι Υποτελείς οφείλουν να είναι υγιείς, για να δουλεύουν για τον Κύριο, όπως τα μοσχάρια στον σταύλο αλλά είναι δυνατόν να είναι χαρούμενοι ως Υποτελείς; Δε νομίζω, μόνο χαζοχαρούμενοι μπορεί να είναι: η γενικευμένη κατήφεια δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο αποικισμός της ψυχής μας από την Υποτέλεια. Ο Κύριος χαίρεται όταν υποφέρουμε και υποφέρει όταν χαιρόμαστε. Χαίρεται όταν μας διατάζει διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι υποφέρουμε όταν ακούμε τις διαταγές του. Μας διατάζει μάλιστα να είμαστε ευτυχισμένοι! Κι εμείς προσπαθούμε και αγωνιούμε αλλά το μόνο που κάνουμε είναι μια τρύπα στο νερό. Κατά συνέπεια, όποιος είναι χαρούμενος είναι ύποπτος ανυπακοής : ή δεν είναι Υποτελής ή θέλει με πάθος να μην είναι Υποτελής. Τἰ μας απομένει; Μόνο η χαρά της επανάστασης: της αλλαγής του τρόπου σκέψης και της γενίκευσης της συμβίωσης, της συνεργασίας και της αλληλεγγύης – πηγή της χαράς δεν μπορεί να είναι η ομαδική μαλακία της εξέγερσης! Πλησιάζει ο καιρός που θα αντιληφθούμε ότι μόνο η επανάσταση μπορεί να μας χαρίσει υγεία και χαρά – μόνο η επανάσταση είναι το αντικαρκινικό, το αντικαταθλιπτικό, το αντιγηραντικό, το αντιαγχωτικό, το ευφορικό, το καυλωτικό φάρμακο.
Στις ευρωεκλογές, στις 25 Μαΐου, δεν θα πάω να ψηφίσω – στις βουλευτικές, όποτε γίνουν, θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ: όσο πιο πολλές ψήφους πάρει τόσο πιο γρήγορα θα διασπαστεί και θα διαλυθεί – η διάλυση της ιστορικής Αριστεράς είναι ένας από τους τρεις σκοπούς της ζωής που μου απομένει – 0ι άλλοι δύο: η κατάργηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και το γκρέμισμα του ΟΑΚΑ. Μάλλον, μάλλον είμαι βέβαιος, εάν δεν ψοφήσω αύριο και ζήσω μερικά χρόνια ακόμα, μόνο τον πρώτο θα δω να εκπληρώνεται. Για τη μέρα εκείνη, τη μέρα των ευρωεκλογών, έχουμε αποφασίσει με φίλους και φίλες βόλτα στο βουνό. Θα περπατήσουμε, θα ψήσουμε, θα φάμε, θα πιούμε, θα τα πούμε. Θα είμαστε κάποιοι, κάποιες από τα εκατοντάδες εκατομμύρια των ψηφοφόρων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Η αποχή θα ξεπεράσει το 70%, μπορεί και το 75%!, με το μικρότερο ποσοστό να εμφανίζεται στην Ελλάδα – πάνω από το 55 – 60%. Μιας και θεωρώ αυτή τη συμπεριφορά άκρως επαναστατική, άρα τη συμμετοχή της ιστορικής Αριστεράς άκρως αντεπαναστατική, θα ήθελα σήμερα να εξηγήσω γιατί κατά τη γνώμη μου η αποχή είναι μια επαναστατική πράξη (και η συμμετοχή μια αντεπαναστατική πράξη), να διατυπώσω κάποιες σκέψεις για την επαναστατικότητα και να φέρω στο προσκήνιο την έννοια της κοινωνικής αδιαφορίας, έννοια που εκφράζει μια στάση ζωής που παρατηρείται κατά τη διάρκεια της συρρἰκνωσης και της αποσύνθεσης ενός τρόπου παραγωγής. Η κοινωνική αδιαφορία υπήρξε κατά την περίοδο της αποσύνθεσης και του δουλοκτητικού και του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής – υπάρχει και θα γενικευτεί και κατά τη διάρκεια της αποσύνθεσης και συρρίκνωσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Εννοείται ότι ένα από τα αντικείμενα μελετών και ερευνών της Ανωτάτης Σχολής Κακών Τεχνών θα είναι και το φαινόμενο της κοινωνικής αδιαφορίας – η οποία παραπέμπει στη φυγή κι όχι στην πάλη.
Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν εάν και η ιστορική Αριστερά προέκρινε την αποχή και τασσόταν αναφανδόν και κατηγορηματικά υπέρ αυτής – δεν θα παραλείψω να αναρωτηθώ όχι μόνο γιατί δεν το κάνει αλλά και γιατί είναι τόσο καθυστερημένη πνευματικά, πολιτισμικά και πολιτικά έναντι της πλειονότητας των ψηφοφόρων που δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Μπορούμε να φανταστούμε τι θα γινόταν εάν απέσχε και η ιστορική Αριστερά: το ποσοστό θα άγγιζε το 85-90%! Ναι, θα μου πείτε, αλλά το